Kuchnia. Gdzie jest kuchnia?
Nie mam pojęcia.
Idę.
Hej. Kuchnia?
- Kuchnia? La cocina? - Wyluzuj.
Kuchnia?
- Co? - Kuchnia.
- Tędy. - Dzięki.
Dzięki.
- Jesteś z Meksyku? - Nie.
Gdzie jest kuchnia?
Jestem VIP-em, dupku.
Jesteś z Meksyku?
Meksykanin?
- Jesteś z Meksyku? - Tak, co tam?
- Potrzebuję Fresquito. - Co?
Z tamaryndowca.
Fresquito z tamaryndowca, do cholery. Dawaj!
Fresquito.
Szybciej!
- Już. - Proszę.
Nie wierzę!
- Wyjście na arenę? - W prawo, a potem w lewo.
Patrz, gdzie leziesz.
Trzy bilety, tak?
Dla ciebie najlepsze, Papa. Baw się dobrze.
Trochę ci to zajęło.
Byłem w trzech kasynach.
Wiesz, jakim masz problem? Nie szanujesz świętości boksu.
To nie jest gra. Baseball to gra.
Piłka nożna to gra. Ale nie boks.
Andy, prosiłeś o to.
Dzięki, skarbie. Ratujesz mi życie. Daj to.
Co to jest, pacanie? Co to jest? To nie ta marka.
Ale jest z… tamaryndowca.
- Sukinsyn. - Z tamaryndowca.
Dupek.
Zdejmij etykietę.
Miałem ważniejsze rzeczy na głowie.
- Ważniejsze? Jakie? - Tak.
Co jest ważniejsze od przesądu mistrza?
Chcesz wejść na ring i walczyć?
- Ja? Nie. - No raczej, dupku.
Jak mistrz cię o coś prosi,
- to mu to dajesz. - Jak tam chłopak z Jalisco?
Czuję się jak milion dolców, słonko.
Chyba jak milion peso.
Nienawidzę tego dziada.
Posuwa laskę w wieku swojej wnuczki.
Dalej, panowie! Z życiem! Trzy minuty!
Prezes już idzie.
- Siema, stary! - Hej!
Masz?
Jasne. Czy kiedyś cię zawiodłem?
No? Kiedy?
Co to ma być?
- Co? - Ja piję Fresquito.
Tamaryndowe Fresquito.
Miałem zapas, ale ten dupek wszystko wypił.
- Esteban, nie bądź taki. - To jest smak tapatio.
Kogo obchodzi marka?
Mnie obchodzi!
Oddychaj. Jesteś spięty.
Sukinsynu! Nie byłem, dopóki tego nie powiedziałeś.
Nie możesz się skupić na walce? Po to tu jesteśmy.
Nie mów mi, co…
Skopię ci tyłek.
Twój szwagier wypił mi Fresquito!
- Wybacz. - Hej, ty!
Podziękuj synowi, że to schował.
Ty mu podziękuj.
Protasio jest od ciebie osiem lat młodszy. Będzie mocno walił.
Jak przechyli głowę, odsłoni bark. Wtedy możesz uderzyć.
- Wiem. - Wiem, że wiesz.
To twój eks, a nie syn.
- Do zobaczenia. - Już późno!
- A moje bilety? - Proszę.
Dobra. Co to jest? Popraw to.
- Zazdrościsz. - Wyglądasz jak choinka.
- Dlatego się rozwiodłaś. - Jasne.
- Obrzydlistwo. - Proszę, masz smak tapatio.
Chodź. Skup się.
Stresuję się.
- Przy tobie jest nikim. - Dobra.
Skop mu dupę.
Reprezentujący dumę tapatío,
prosto z Concepción de Buenos Aires,
Jalisco w Meksyku,
Esteban „La Máquina”
Osuna!
Wygraliśmy?
A jak myślisz?
Zrobię fotę na Instagram.
Pomachaj fanom.
LA MÁQUINA: BOKSER
MEKSYK 2 MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Znowu zasnęłaś.
- Na chwilkę, kochanie. - Przyniosłem ci sok.
I shake’a na jogę. Zjemy razem, słońce.
Powodzenia dzisiaj, kotku.
Żeby się podnieść, trzeba upaść.
Trzeba upaść.
Dopóki nie upadniesz, nie nauczysz się wstawać.
Wstań, by wygrać.
Wstań, by wygrać!
Co tam, piękne?
Wstań, by wygrać, Becky!
Hej, Susy.
- Hej. - Co tam?
Bilety na Bad Bunny’ego.
Wiszę ci kask Checo. Pamiętam.
Cześć, Andy. Czekają na ciebie.
- Już idę. - Idź.
- Wrzuć to na ekran. - Dobrze.
Stary.
Upada się po to, by powstać.
Historia Meksyku jest pełna ciosów, upadków i krwi.
Esteban Osuna opowiada tę historię najlepiej.
Był legendą już przed walką z Protasio…
„POWSTAĆ ZNACZY ZWYCIĘŻYĆ!”
…ale teraz zostanie międzynarodową ikoną
uporu i nieustępliwości.
Pomyślcie. Kimś jak Dalajlama czy Gandhi.
Hasztag „powstań, by wygrać”. Hasztag „La Máquina powraca”.
O tym mówię.
Andy, twój klient nie ma takich wyników.
Jasne. Dajcie go na billboard, a zobaczycie.
Według ostatniego raportu, moje jaja byłyby lepsze.
„Moje jaja”.
Za kogo ty się masz?
Zobaczymy w rewanżu z Protasio.
Masz mnie za kretyna?
To już ustalone?
Nie mam cię za kretyna. Nie mówiłem, że ustalone.
Nie jesteś kretynem. Mówiłem, że to się uda.
Podpiszę to i się uda.
Andy, marki oferują 20% za zerwanie kontraktu z Estebanem.
Zerwanie kontraktu?
Stary, daj spokój. Nie pieprz.
Wykluczone. Jak możesz mówić o zerwaniu umowy?
Ile razy razem piliśmy?
Tylko pomyśl,
ile zarobiłeś, dzięki Estebanowi?
Andy, weź to 20%. Jutro będzie 10.
Nikt nie chce patrzeć, jak przegrywa. To już koniec.
Nie chcą patrzeć jak przegrywa. Daj spokój. Kto…
Panowie, Andy. Życzę miłego dnia.
Do widzenia.
Jeszcze raz. Dawaj.
Dobrze?
Świetnie. Oddychaj.
Dobra, Sixto.
- Do zobaczenia. - Wychodzę. Zamknij drzwi.
Dobrze, Sixto.
Sixto!
Nogi! Ruszaj nogami!
Przywal mu! Dawaj!
No już! Cztery, po dwa!
Po dwa! Nogi! Trzy, cztery!
Po dwa! Dawaj! Cztery!
Po dwa!
No dobrze. Serce masz zdrowe, wyniki krwi też w porządku.
- To beta-blokery. - Okej.
- Jedna tabletka dziennie. Tylko. - Tak, wiem.
Pomagają na stany lękowe?
Tak. Tylko od nich tyję.
Chcesz spróbować innych?
Nie, te są dobre. Ratują mi życie.
- Nadal nie pijesz? - Nie.
Chodzisz na spotkania?
Dlaczego nie?
Bez grupy nie dasz rady. Musisz tam chodzić.
Tak, ale… Jak raz poszedłem,
piętnaście osób chciało autografy i zdjęcia…
Za drugim razem grupa była dwa razy większa.
Każdy chciał zdjęcie. Popaprane.
Dobrze.
Słuchaj,
znalazłem tu kilka rzeczy.
Trochę się martwię.
Masz jakieś problemy poznawcze?
Zaniki pamięci?
Halucynacje?
- Słyszysz głosy? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
Depresja? Coś takiego?
Znokautował mnie w pierwszej rundzie na oczach milionów.
Jest na to grupa wsparcia?
To nie są żarty. Musisz o siebie dbać.
Dobrze.
Daj znać, jak coś się będzie działo.
Dobrze.
- Kochanie! - Słońce.
- Jak było? - Okropnie.
- Jestem spóźniony. - Nie!
Założyłeś naszyjnik Dalajlamy?
- Tak. Tu jest. - No i?
- Nie wiem. - Niemożliwe.
Zaniesiesz to na górę?
- Tak, ale… - Nie pognieć.
Nie wierzę.
- Andy, ten hasztag jest genialny! - Tak, wiem.
To ludzie bez wizji.
- Pogadamy później. - Później?
- Mamusia. Proszę. - No tak.
- Powodzenia. - Dzięki, kochanie.
Cześć, mamo.
Nareszcie jesteś.
Celeste, nie tak mocno.
W porządku?
Ty to zrób, synu.
Dobrze. Ja to zrobię.
Przepraszam.
Dziękuję.
Wybacz, że się spóźniłem, mamo.
Tylko dwóch mężczyzn wiedziało, jak mnie dotykać. Ty i twój ojciec.
Kiepsko poszło, co?
Chcą go wyrzucić.
No jasne. Jesteś za głupi do interesów, a on jest stary.
Synu, odpuść go sobie.
Jak możesz tak mówić? To mój najlepszy przyjaciel.
Nie, kochanie. Ja jestem twoją najlepszą przyjaciółką.
Tak, mamo.
Właśnie tutaj.
Oddychaj.
- O, tak. - Cudownie, synu.
Saúl, kup bilet z Terminala 2. Muszę się spotkać z João.
Jak to „z którym João”? Menedżerem Protasio, głąbie!
Tak. Wszystko jedno dokąd.
To kup do Coatzacoalcos. I tak nie polecę.
Kup bilet i przestań gadać!
Wyślij mi bilet na telefon. Ruchy.
João!
Co za przypadek!
Nie mówiłeś, że jesteś w Meksyku!
Nieładnie.
Bardzo nieładnie.
Mam tu przesiadkę.
Jak tam La Máquina?
Szybko zdrowieje. Jak Protasio.
Protasio nic nie dolegało.
Cóż…
Muszę iść, zaraz mam samolot.
Masz jeszcze 40 minut.
Prawda?
Co za przypadek. Mam rację?
Przejdziemy do historii. No dawaj!
Już przeszliśmy.
Miło było cię widzieć. Muszę iść.
Wiem o czymś, czego nikt nie widział.
Nie wiem, o czym mówisz.
To nagranie z Protasio.
Takiego… jeszcze go nie widzieli.
Kłamiesz.
Zaoferowałeś im 200.
Ja dałem trochę więcej.
Dlatego nie odbierają twoich telefonów.
Ile chcesz? Trzy? Cztery?
Wiesz, czego chcę.
Rewanżu.
Rewanż, rewanż, rewanż!
Co?
Za 10 tygodni znów go znokautujemy.
Dziesięć? Zwariowałeś!
Bzdury gadasz! Dziesięć tygodni!
- Jasne. Nie zgłupiałem. - Mam pełen grafik.
Minimum 16 tygodni!
Te negocjacje nie mają już zasad.
- Czternaście. - Dwanaście.
Sukinsyn!
Ani dnia więcej. Jak sobie chcesz.
Masz ty jaja. Kawał jaj.
Wynoś się i daj mi zjeść w spokoju.
Zgoda. Dwanaście tygodni.
Jak w tym filmiku.
Za 12 tygodni Esteban go rozwali.
Przejdziemy do historii!
Dzięki, synu.
Cholera!
- Kto się żeni? - Andrónico, sukinkocie!
„Andrónico”. Nie nazywaj mnie tak.
Jak tu wlazłeś? Oddałeś mi klucze.
Nie, mam jeszcze jedne. Dla twojego dobra. Chodź.
- Możemy świętować. - Cholera. Nie mogę pić.
Bezalkoholowe. Dzieci to piją na święta. Siadaj.
Świętujemy.
Będziesz musiał postawić mi pomnik.
Cholera, już to widzę.
Mamy rewanż.
- Pij! Na szczęście. - Poważnie? Ale jak?
- Jak to zrobiłeś? - Jak?
Jak zwykle strategią. Tak już mam.
Kiedy?
W tym problem.
Co?
Za osiem tygodni.
- Osiem? - Tak.
- Nie ma mowy. - Tak.
- To niemożliwe. - Nie dasz rady?
- Nie. To niemożliwe. - Nie dam rady.
Osiem tygodni? Debil z ciebie! Nie!
- Masz mnie za kretyna? - Nie, ale…
Po tylu latach? Poprosiłem o dwanaście tygodni, głupku.
Człowieku, to żadna różnica.
Nic ci nie pasuje.
- Prosiłem o 12… - Nigdy tego nie robiłem.
- To nie jest minimum. - Tyle masz.
- Nie. To niemożliwe. - Tyle wyprosiłem.
Pewnie chciałeś więcej, ale się nie zgodzili?
- Zgadza się. - Sukinsyn.
Nie umiem kłamać.
- Za 12 tygodni mu dowalisz. - Nie.
- Nie dam rady. Jestem gruby. - Dasz radę.
- Nie zrzucę tyle. - Zrzucisz.
Będę za ciężki.
Jak nie, to będziemy musieli zapłacić. Osiem milionów.
Kretyński interes.
- Daj mi jakieś argumenty? - Co?
Dałeś się znokautować w pierwszej rundzie.
- Przywalił mi. - No właśnie, głąbie!
Tak chcesz odejść? Nie możemy tak zakończyć.
Ludzie zapamiętają tylko tamten cios.
La Máquina? Ten, co poległ w pierwszej rundzie.
Pieprz się. Jak możesz tak mówić?
Otworzymy restaurację. Kończ karierę.
Dobra, 12 tygodni. Zdrowie. Niech będzie.
- Dwanaście tygodni! - Za 12 tygodni
- skopię i ciebie i Protasio. - Zobaczymy.
Zobaczymy?
Co zobaczymy? Skopię ciebie i Protasio.
- Zróbmy kolację. - Dobra.
Coś pysznego.
- Była nadal przynosi ci żarcie? - Tak. Uparta jest.
Dlatego nie możesz zaliczyć. Przez twoją lodówkę mi zmiękł.
Zgodzicie się ze mną, że Protasio marnuje czas
na rewanż z kimś, kogo pokonał w pierwszej rundzie.
Powinien się skupić na prawdziwym przeciwniku,
aktualnym mistrzu wagi lekkiej, „Przystojniaku” Harrym Feliksie.
Samy, La Máquina to wciąż maszyna.
La Máquina był maszyną.
Potem stał się odkurzaczem
i wciągał każde gówno, jakie znalazł.
Esteban Osuna toczył wojny i wygrał je wszystkie.
Teraz stoczy bitwę jak pod Waterloo. Ze swoją wagą!
Wątpię, żeby dał radę. Widziałeś go?
Nie zrzuci tyle. To 63 kilo.
Zacznij szukać innej pracy. Ta jest spalona.
Nie, za wolno. Zrób to jak Pérez Prado.
- Nie przekreślaj go. - O czym ty mówisz?
Proszę cię! Widziałeś go? Jest jak zgnieciona kanapka.
Samy, przestań! La Máquina ma ciało meksykańskiego wojownika.
- Może, ale widziałeś Protasio? - Czekaj! Dziesięć minut!
To potwór! Znokautuje go w pierwszej rundzie.
Tak jest!
Pamiętasz walkę z Zimolenką?
Nikt nie sądził, że wygra.
Nie może żyć dawną chwałą.
Nie! Co jest?
Wody. Przynieś mi wody.
- Co? - Przykro mi.
- Nie wybaczę ci. - Dam ci to na piśmie.
La Máquina może nie mieć przewagi, bo jest starszy i zadufany w sobie.
- Ale nie traćmy wiary. - To pewnie jego ostatnia walka!
Jak nie wygra, maszynka z pieniędzmi przestanie się kręcić.
Stracą wszystko.
No i? Jak myślisz?
To długi proces. Jeszcze 2,3 kilo.
Nie damy rady. Patrz.
To co? Mam szukać innego rozwiązania?
Rób, co trzeba.
Poczekajmy do ważenia. Zobaczymy, co powie waga.
A zanim Samy dostanie zawału,
przerwa na reklamy. Za chwilę wracamy.
Na ringu.
Zostawię ci bilety. Nie każ mi czekać.
- Andy. Jak tam? - Dobrze, a u ciebie?
- Dobrze cię widzieć. - Kopę lat.
- Prezesie, co słychać? - Andy.
- Miło mi. - Panowie.
- Myślałem, że pana nie będzie. - Jestem. Dziękuję.
Wyjąłeś tą walką asa z rękawa.
Znam się na tym. Skąd to zaskoczenie?
Ludzie mówią, że może zginąć na ringu.
Tak mówią?
To niezła śmierć.
Jak my umrzemy, nikt nas nie zapamięta.
Ciebie nie zapamiętają! Mnie tak. Zrobimy sobie zdjęcie?
- Pewnie. - Chodź.
Z prezesem, proszę.
- Na Facebooka. - Zmieści się w wadze?
W wadze? Jasne! Czy kiedyś pana zawiodłem?
Mistrzu!
Szwagier, chodź tu.
Nie zawal tego, debilu.
Witaj, szefie. To prezent za pomoc w ważeniu, jak zwykle.
Prosimy o 63 kilo.
Mamy 62,3 kilograma.
Dokładnie 63 kilogramy!
Mówiłem ci!
- Widzisz? - Dobra robota!
Nie przyjął.
Máquina!
Nie.
Zgoda. Przyznajmy, że Esteban Osuna
nie dał sobie w kaszę dmuchać na konferencji.
Wolałbyś być 10 lat młodszy?
No jasne. Kto by nie wolał?
Chodzi sikać co pięć minut. Łatwo nie jest.
Po co pytacie mnie o uzależnienia?
Szczęśliwy traf istnieje. Protasio go miał.
- Słucham? - Miałeś farta.
Farta?
Jesteś stary, Machino! To jakieś bzdury!
Siadaj, klaunie! To… oni mają mówić.
Na 24 godziny przed walką emocje sięgają zenitu!
Dziś o 22.00 La Máquina i Protasio dali czadu na ważeniu!
Genialne zagranie. Bilety sprzedały się w dwie godziny.
Esteban „La Máquina” Osuna nie przetrwa drugiej rundy.
Drugiej rundy? Słyszeliście słowa Samy’ego Salgado.
La Máquina przegra w drugiej rundzie.
Według mnie nokaut będzie w trzeciej.
Jesteś pełen nadziei! Zobaczmy upadek Maszyny.
Esteban, tędy! Powiedz coś!
Esteban, proszę!
- Dobrze, wystarczy! - Dziękuję!
- Dzięki. - Napij się.
- Zdrowie! - Cześć!
Na zdrowie!
- Selfie! - Co tam? To tylko woda.
- Uważaj, mistrzu! - Nie.
- …czytam z ruchów głowy. - Nie. Chodzi o nogi.
Dlatego ostatnio przegrałeś?
- Miło, że jesteś. - Powodzenia.
Esteban, tutaj.
Myślę, że to jest sposób…
- Cześć. - Cześć.
Nudy, co?
Co jest nudne?
Takie imprezy.
Tak…
Nie, racja…
Chcesz?
Nie…
Dziękuję. Jutro ważny dzień. Nie mogę.
- Rozumiem. - Dzięki.
Co takiego jest jutro?
Jestem Esteban, a ty?
Zamira.
Miło mi cię poznać.
Czym się zajmujesz?
Całe życie robiłem jedną rzecz, która właśnie dobiega końca.
Muszę się zastanowić, co dalej.
- Tajemniczy jesteś. - Sam się pogubiłem.
A ty? Jesteś aktorką albo modelką?
Jestem tancerką. Występuję.
Świetnie! A gdzie?
Jutro wystąpię w La Casa Amarilla w Chapultepec.
- Znam… - Tak?
…Chapultepec.
Tak, znam.
- Świetnie, że to robisz. - Tak.
Jest świetnie, gdy mamy widownię.
Nie zawsze tak jest?
- Nie. Jest ciężko… - No tak…
Zamiro, właśnie poznałam dziennikarza. Chce zrobić wywiad o przedstawieniu.
Tak, dobrze.
Esteban?
Esteban Osuna?
Znasz go?
La Máquina.
Miło mi. Jestem Gaby.
- Dobry wieczór, Gaby. - Moja rodzina jest z Tapalpy w Jalisco.
- Poważnie? - Tak.
Świetnie. To obok Concepción de Buenos Aires.
Jesteś idolem.
- Dzięki. - Często tam jeździsz?
- Tak… - Jedź tam.
- Wszyscy cię tam kochają. - Tak, często tam bywam.
Gdy ostatnio przegrałeś, wszyscy płakali.
No tak.
- W porządku? - Tak.
- Ale teraz wygrasz, prawda? - Jasne.
Jutro mam ważny dzień. Muszę się wyspać.
- Do zobaczenia. Miło było. - Mnie również.
- Powodzenia. - Pa.
- Pa, Zamiro. Miło cię poznać. - Ciebie też.
- Naprawdę go nie znałaś? - Naprawdę.
To La Máquina.
Dawaj! Po dwa!
Ręce do góry!
Biegiem! Trzy!
Skop mu tyłek! Mocno!
- Wystawiłeś mnie. - Ty mnie.
- Wcale nie! Powiedziałeś… - Tak.
- Cześć, Andy. - Co tam, kochanie?
- Telefon do ciebie. - Do mnie? Kto to?
- Halo? - Podobała ci się sztuczka z wagą?
- Kto mówi? - Jak to?
- Kim jesteś? - Znowu ci to załatwiliśmy.
Ładny garniak. Jeszcze się odezwiemy.
Już nie płaczę, jak kiedyś. Jak macie dzieci, zostańcie razem.
- Bo ci przywalę. - Máquina.
Co?
- Andy cię szuka. - Hej, Saúl.
- Jak tam? - Odetnie mi jaja.
- Nie odetnie ci jaj. - Nie zabieraj go.
Kretynie, przestań się wydurniać.
Nie do tego domu. Oni tu sobie wstrzykują.
Zamknij się.
W twarz, w tyłek, wszędzie.
Nie puszczaj go. Otworzę.
- Tędy. - Otworzę.
- Chciałem skopać… - Chodź.
- Zamknij się. Moja mama śpi. - Taka prawda.
Andy? Co się stało?
Obudzisz mamusię!
- Nawalił się. - Nie…
Cicho, z czego się śmiejesz?
- Saúl, jest pijany? - Nie! Tylko…
Carlota, chodź tu!
- Odwołaj walkę. - Idź do sypialni. Tam pogadamy.
Dobra. Pa, dzieciaki.
Nie trzaskaj drzwiami.
- Odpoczniemy. - Jak mama się obudzi, to po nas.
Kretyn. Będzie dobrze, jak nie puścisz pawia w pierwszej rundzie.
Myślisz tylko o sobie.
Tyle muszę znosić dla twojego zasranego rewanżu.
Dostaję pogróżki, gnoju.
Mam dość. Zrobię to, co mówiła mama.
- Włóż wszystko tam. - Dobrze.
Tylko niczego nie zapomnij.
Ostatnio mówiłem, żebyś to włożył…
a tego nie zrobiłeś. Mówiłem ci.
- Proszę cię. Zajmij się papierem. - Fresquito?
- Paskudztwo. - Chcę najzimniejsze.
- Saúl. - Tak?
Proszę.
Ojciec wziął mnie na pierwszą walkę, jak miałem pięć lat.
Matka się wściekła.
To była zwykła walka. Żaden z bokserów nie był wybitny.
Ale miesiąc wcześniej,
na ulicach Camagüey, gdzie się urodziłem,
jeden z nich zabił brata tego drugiego.
Wyobraźcie sobie, ile ludzi przyszło na tę walkę.
Było gorąco.
Mój ojciec był mądrym, wykształconym człowiekiem.
Praktycznie filozofem.
Zanim usłyszeliśmy gong, powiedział:
„To nie jest walka,
to przedstawienie”.
Bo każdy bokser, czy chce, czy nie,
wnosi coś do historii i odgrywa rolę.
Może ci ludzie są głupi,
ale to jest teatr.
Czysty teatr.
Protasio…
gra ofensywę przed kamerami.
Ale na ringu to defensywa.
Nie lubi przyjmować ciosów. Tylko je zadawać.
Jest samolubny.
Pewnie nigdy nie zadowolił kobiety, bo myśli tylko o sobie.
Ale ten tutaj…
ze wszystkimi tymi bzdurami,
wie, że życie daje i zabiera.
A przyjemność przychodzi z bólem.
Zarabia na siebie i na nas,
cierpliwie znosząc ten ból.
To może nas dziś ocalić.
Cierpliwość.
Za każde 20 złych ciosów
zadaj mu jeden dobry.
Masz jedną szansę. Wykorzystaj ją.
Arena będzie dziś pełna.
Ale nie przyszli oglądać Protasio kontra La Máquina.
To już widzieli. Przegraliśmy.
Ludzie chcą zobaczyć
arogancję przeciwko determinacji.
Agresję przeciw oporowi.
Ludzie przyjdą zobaczyć
mały teatrzyk.
Dupek chyba chce dostać podwyżkę.
Dawaj!
- Skop temu bufonowi dupę! - Dobra.
Dokończ kroplówkę i walcz. Jazda!
Do walki!
Panie i panowie,
drodzy fani,
oto walka dnia!
Z Jalisco w Meksyku,
Esteban
„La Máquina”
Osuna!
Maszyna! Maszyna!
W drugim rogu
obecny mistrz wagi półśredniej,
prosto z Filipin, Protasio
Lamco!
Dalej, Protasio!
Jesteś mistrzem!
Samy, La Máquina kontra Protasio 2! Czego możemy się spodziewać?
Mój drogi Memo de la Peña, sądzę, że jeśli La Máquina Osuna…
- Bez niskich ciosów, rękawice. Do rogów. - …nie jest dobrze naoliwioną maszyną,
to skończy jak w Las Vegas.
To będzie bolesne dla publiczności.
Start!
Walka się zaczyna, Samy!
Patrz na tę prędkość, pracę stóp! To siła młodości!
Protasio wychodzi do przodu bez wahania.
Spieszy się na samolot do Manili.
Chce zabić La Máquinę w pierwszej rundzie.
Kończ już!
- Popełniliśmy błąd? - Jak zwykle, Andy.
To może się skończyć wielkim rozczarowaniem.
- Nie rób mu krzywdy! - Filipińczyk pokazuje…
Nic mu nie jest.
…że siła młodości miażdży doświadczenie La Máquiny.
Uciekaj, Esteban!
Stop!
Gong ratuje La Máquinę.
On go zabije, tato.
Jest tak, jak przewidywałem.
Kochanie, wrócę do domu na kolację.
- Dalej, Protasio! Obudź się! - Będę wcześniej.
- Widziałeś, jak się zamachnął? - Tak.
- Poczułeś to, co? Dobrze było? - Tak.
Daj mu się tym nacieszyć. Cierpliwości.
Samy, zaczyna się druga runda.
RUNDA 2
Jak La Máquina może to odwrócić?
Jedynie podróżą w czasie, mój drogi.
Innego rozwiązania nie widzę.
Esteban musi zapomnieć o pierwszej rundzie.
Do przodu…
Po tym ciosie nie będzie z tym problemu. Pewnie nawet…
- Pracuj nogami! - …zapomniał, jak się nazywa.
- Dalej! - La Máquina odpowiada! Dalej!
Co on wziął?
Protasio się odbija! Przycisnął La Máquinę do lin.
La Máquina walczy.
La Máquina przyjmuje dużo ciosów, ale zadaje najgroźniejszy
i najsilniejszy do tej pory.
Mamy go. Już po nim.
- Podoba mu się to. - Tak.
Jak się otworzy, zadaj mu haka.
Tak.
Mamy jedną szansę.
Jedną. Albo już po nas.
Dobra…
To stary dziad!
Maksymalnie jedna runda. Nie więcej.
Zakończ to. Jasne?
RUNDA 3
Samy, trzecia runda. Zobaczymy, czy La Máquina
zada jeszcze jeden cios.
Wątpię, mój drogi Memo de la Peña.
Myślę, że poprzedni cios La Máquiny…
- to był łut szczęścia. - Ruchy!
La Máquina się nie rusza Legenda nie powróciła.
Máquina!
Wyłaź!
- Esteban jest znany z czekania. - Ten dupek śpi, Sixto!
Uderza, tylko w dobrym momencie.
To nie jest bokser, który walczył w pierwszej rundzie.
Ostatnia szansa La Máquiny, by odwrócić wynik tej pamiętnej walki.
Protasio wychodzi do przodu.
Esteban ma kłopoty. Znów jest na linach.
Protasio robi z nim, co chce.
Wpędził go do rogu. La Máquina musi coś zrobić.
Teraz! Wal!
Jak kopnięcie osła!
Ostatni cios zadany przez La Máquinę Osunę!
Dawaj, Máquina!
Nie wierzę!
To koniec!
La Máquina wygrał! Esteban Osuna wygrał! Nokaut!
Esteban wygrywa! Fani świętują! Co za wieczór!
Rozniosą arenę! Wszyscy będziemy świętować!
Chwała! La Máquina Osuna!
Máquina!
Odzyskał tytuł mistrza wagi półśredniej.
Esteban „La Máquina”
Osuna!
Zaczynam śpiewać
Dlatego, że cię kocham?
Czuję bryzę
Gdy jestem w twych ramionach
Wszystko jest inne
Kiedy na ciebie patrzę
Jestem jak upojony
Tak jestem zakochany?
Czuję rytm twój
I choć dopiero styczeń
Ja czuję wiosnę
To przez moje uczucie?
Gdy jestem z tobą
Nie wiem, gdzie się znajduję
Nic nie jest ważne
Czy to przez moją miłość?
Leć, a zobaczysz
To wcale nie jest trudne
Leć, a zobaczysz
Jaki świat ten jest cudny
Gdy śpiewam, to dla ciebie
Dla uczucia
Które rośnie we mnie i poza mną
Śpię i nie śpię
Myślę, nie myślę…
- Hej. - Czekaj!
Nie, teraz ja śpiewam.
- Czego chcesz? - To ważne.
Dlatego, że cię kocham?
Gdy jestem z tobą
To z miłości?
Gdy się boję
To z miłości?
Gdy jestem kumplem
To z miłości?
Gdy cię kocham, to z miłości?
- Co? - Przepraszam.
Santi, wyłącz muzykę.
Wybaczcie. Takie są plusy wynajęcia całego lokalu.
Dzwonili z rady WBC.
Chcę wam przeczytać pewnego maila. Zaraz włączymy muzykę.
„Rada WBC zaprasza meksykańskiego boksera,
Estebana »La Máquinę« Osunę na prezentację pasa
i wyrównanie tytułów w walce mistrzowskiej
przeciw obecnemu mistrzowi brytyjskiemu,
»Przystojniakowi« Harry’emu Feliksowi!”.
Nie wierzę!
Demon z ciebie!
Dwie godziny, Sixto! Zadzwonili po dwóch godzinach!
Nie wierzę!
Máquina!
- Sukinsynu! - Już nie chcę.
- Dzięki! - Mam dość.
- Już ostatnia.
Chcę przytyć. Jeść, co chcę.
- Jak zwykle. - Zabawić się.
- Musimy. - Być szczęśliwy, zakochać się.
- Ty mnie uszczęśliwiasz. - Spieprzaj.
Ty mnie uszczęśliwiasz!
W dupę, to bolało.
- Brawo, Máquina! - Dzięki.
Gratulacje!
- Gratulacje, Máquina! - Cholera.
Gratuluję.
Tak sobie myślałem.
Mam tego dosyć.
Ty, ja, dzieci. Sam nie wiem…
Może spróbujemy jeszcze raz?
Esteban, kocham cię.
Ale nie jestem tą jedyną.
Wiedziałem, że to powiesz. Gadam bzdury.
Tylko troszkę. Kocham cię i tęsknię.
Bardzo.
Gratulacje, mistrzu.
Drętwiejesz. Wstawaj i tańcz. Gdzie jest szampan?
Proszę. W środku jest prezent.
Otwórz.
Máquina!
To La Máquina!
Kto to jest?
MYŚLISZ, ŻE SAM WYGRAŁ? MASZ U NAS DŁUG.
CZAS GO SPŁACIĆ.
Stop.
ESTEBAN MUSI TERAZ PRZEGRAĆ.
ALBO OBAJ ZGINIECIE.
Napisy: Zuzanna Falkowska