Portia.
- Tomas. - Jak zawsze na czas.
Dziękuję.
Wznieśmy toast.
Przylot do Berlina będzie zwieńczeniem naszych działań. Byłaś nieoceniona.
Dziękuję, Tomas.
Raczej zmienisz zdanie, gdy zjawi się Interpol.
Jak to?
Kim jesteś?
Osobą, która przez ostatnie 37 dni śledziła każdy twój ruch
i zapamiętała każde słowo.
Niestety wszystko, co robiłeś, było złe i nad wyraz nielegalne.
I głupie, Tom. Bardzo głupie.
Ty pierdolona suko.
Powodzenia.
Tomas Schmidt.
Po sprawie. Pozamiatane.
Spędzę dzień w Londynie, a potem lecę do Stambułu.
Chcę mieć na imię Imogen.
ZA ZASŁONĄ
OBÓZ DLA UCHODŹCÓW GRANICA SYRYJSKO-TURECKA
Nie.
Kieruj się na drogę na północy.
Do bazy z prowiantem. Co robisz?
Co się dzieje?
A na co to wygląda?
Przestańcie!
Nie rozdamy wam racji, dopóki pojazd nie dojedzie do bazy z prowiantem!
Przestańcie!
Nie rozdamy wam racji, dopóki pojazd nie dojedzie do bazy z prowiantem!
Zejdźcie.
Nie pchajcie się.
Przestańcie!
Mamy z dziećmi do piątego roku życia!
Nie pchajcie się!
Mamy z dziećmi do piątego roku życia.
Daesh!
ISIS!
Zabiła mojego męża i moją córkę! To członkini Daesh!
Nie, to nie ja.
Daesh! ISIS!
Odsuńcie się!
No już.
Wstawaj.
Cóż to za kraj, bracia mili?
Hej.
Witam.
Witaj w piekle.
Cuda jednak się zdarzają.
Czyżby?
Tak. Nigdy nie wysyłają posiłków.
Mówią: „Nie macie aż tak źle.
Pogadajcie z bla, bla, bla”.
Więc gadamy z bla, bla, bla,
a ich karmią tymi samymi kłamstwami.
Na plakietce nic nie ma.
Nie powiedzieli, kim jesteś. Mówili tylko, że kogoś przyślą.
Więc kim jesteś?
Miałam wrócić do domu pięć dni temu, ale okazało się, że potrzebujecie pomocy.
Tak powiedzieli?
Stwierdziłam, że wpadnę.
Rozumiem.
To tylko 50 dodatkowych godzin w podróży.
- Tak. - Więc czemu nie?
Uwielbiam niebezpieczne podróże po górskich drogach,
gdy wciskasz hamulec, ale auto dalej sunie po lodzie.
Jak wszyscy.
Gdzie mieszkasz?
W Londynie.
Chyba.
Kumam. To Main Street.
Ulice są numerowane od lewej do prawej.
To Times Square.
Jak przetrwasz tu, wszędzie sobie poradzisz.
Jeśli pogoda ci nie pasuje, poczekaj pięć minut.
Mamy około 10 000 uchodźców. Większość to Syryjczycy. Są też Jezydzi.
Głównie kobiety.
ISIS zabiła mężczyzn.
Kurwa.
- W porządku? - Wybacz.
Policzyłam, ile minęło od dnia, gdy poprosili, bym tu przyleciała,
i dzisiaj są moje urodziny.
- Poważnie? - Tak. Dziś jest 28?
Dziś jest 29.
Kurwa. Jeszcze gorzej.
Muszę zadzwonić do matki. Pewnie myśli, że nie żyję.
Nie mam zasięgu.
- Macie telefon? - W tamtym budynku.
Jesteś zabawna.
Dziękuję.
Telefon jest tam.
Muszę siku.
Toalety zamarzły.
Nic nowego.
Przywykłam.
Dokąd idziesz?
Czemu w obozie jest mundurowy?
Ochrania jedną Francuzkę.
Jeden z Jezydek ją rozpoznała. Jest z Ar-Rakka.
Podobno należy do ISIS.
Jak się nazywa?
Mówi, że Adilah El Idrissi. Ale kto wie?
Może kłamać.
Zgłosiłeś to?
Tak.
Wysłaliśmy jej odciski do francuskiego wywiadu.
I do Amerykanów w Dosze, ale mają to gdzieś.
Strażnik wymyka się w nocy, by się ogrzać.
Założę się,
że znajdziemy ją z poderżniętym gardłem, zanim ktoś odczyta naszego e-maila.
Sam byłem w Dahuk w Iraku.
Widziałem, do czego ISIS jest zdolne.
Coś obrzydliwego.
Sam chętnie poderżnąłbyś jej gardło, nie?
Nie wiem.
Nóż i butelka araku?
Kto wie.
Muszę zadzwonić.
Tak.
Jeśli chcesz zadzwonić do mamy, Philippe, francuski pedzio, ci pomoże.
JULIUSZ VERNE
Hej. Muszę zadzwonić.
Wybacz. Imogen.
Mam wam pomóc.
Nigdy nie wysyłają posiłków.
Muszę zadzwonić do matki w Wimbledonie.
I tobie, i mnie będzie głupio.
Wyjdziesz na chwilę?
Dzięki.
Tutaj nie wolno palić.
Mnie wolno.
SIEDZIBA DGSE PARYŻ
Jestem na miejscu. Mała zmiana. Przed moim przyjazdem doszło do incydentu.
Świadkowie potwierdzają, że jest jedną z dowódczyń w ISIS.
Odciski nic nie wykazały.
Przetransportuj ją do obozu Edip Köyü.
Amerykanie węszą, a chcemy ją dorwać jako pierwsi.
Na pewno do tego czasu coś z niej wyciśniesz.
Tak.
Wiem, że masz to gdzieś, ale uważaj na siebie.
Kim jesteś?
Pracuję dla organizacji pozarządowej. Mam ocenić jej stan.
Zostawisz nas same?
Adilah.
Chcę porozmawiać.
Jestem Imogen Salter.
Pracuję dla organizacji pozarządowej.
Mogę ci pomóc.
Mogę wejść?
Pomóc? W czym?
Przeżyć.
Czemu chcesz, żebym żyła?
- Mówię po francusku. - Ale masz kiepski akcent.
Czyżby?
No dobra.
Tak jak lekarze przysięgliśmy walczyć o ludzkie życie.
Nie jesteś lekarką?
Nie.
To kim jesteś?
A potrzebujesz lekarza?
Zostałam dźgnięta podczas bójki.
Dopiero później zauważyłam.
Potrzebujesz antybiotyków.
Nie.
Otrują mnie.
Nikt cię nie otruje.
Nienawidzą mnie.
Zasługujesz na nienawiść?
Gdzie nauczyłaś się angielskiego?
W szkole.
A gdzie chodziłaś do szkoły?
Pod Paryżem.
Uczyli nas angielskiego.
Spodobał mi się.
Poeci również.
Mnie też.
Ojciec czytał mi wiersze.
Ktoś obejrzał twoją ranę?
Czemu się o mnie martwisz?
Mam sumienie.
Kieruję się nim w życiu.
Gdy byłam mała…
ratowałam robaki.
Robaki?
I owady.
Jestem niczym robak albo owad?
Będziesz moją królową pszczół.
Nie rozumiem.
Nikt cię nie otruje.
I tak niedługo umrę.
Nie tkną cię, póki ja tu jestem.
Tu nie wolno palić.
Odpierdol się.
Brytyjka zadzwoniła do matki?
Tak.
O czym rozmawiały?
Nie wiem. Kazała mi wyjść.
Pieter z siedziby głównej nic o niej nie wie.
Zadawała jakieś pytania?
Chciała wiedzieć, czy połączy się tu przez Zooma.
Tak sobie myślę…
Czemu przysłaliby osobę bez wykształcenia medycznego,
by pomagała nam przy -20 stopniach w śniegu po pachy?
Gdy zamykam oczy, widzę ludzi, którzy patrzą na mnie
i mnie dotykają, jakbym była rzeczą.
Jezu. Poczekaj.
Zacznij od początku.
Byłam w szkole.
Kochałam matmę. Chciałam zostać inżynierką.
Ktoś zobaczył mnie w pralni.
Zrobili mi zdjęcia i zaprosili do Paryża.
Rzuciłam szkołę.
Nigdy wcześniej nie byłam w mieście.
Nie znałam Paryża od tej strony.
Zaczęłam pić.
Za dużo.
Do tego doszły narkotyki i…
Faceci?
Tak, faceci.
W sumie to jeden.
Dobry czy zły?
Zły.
Moja rodzina
mnie wydziedziczyła.
Nie miałam zbyt wielkiego wyboru.
Jak z modelki w Paryżu
stałaś się uchodźczynią w obozie podejrzewaną o przynależność do ISIS?
Mówią, że próbowałaś dać worki z mąką matkom z małymi dziećmi.
Mam dziecko.
W Ar-Rakka?
W Paryżu.
Zostawiłam ją.
Tylko dla niej chcę przeżyć.
Pragnę jedynie być przy niej,
ale boję się, że to nie nastąpi.
Matki nie powinny tracić dzieci.
Jeśli się zgodzisz, przyniosę ci antybiotyki.
Spróbuję wydostać cię z Syrii i przetransportować do obozu w Turcji.
Złożysz wniosek o deportację
i zajmą się tobą.
Mogę zapalić?
Uciekaj.
Stójcie.
Nie zbliżajcie się.
Odejdźcie.
To potwierdza, że nie jesteś dobroduszną pracownicą organizacji pozarządowej.
Jesteś kłamczuchą.
Kłamię?
Znalazłeś sposób na samotność w tym miejscu, prawda?
Tylko jeden?
Czy może wiele?
Więc o to chodzi? Dlatego cię tu przysłali?
Nie. Ale z tego powodu pozwolisz mi z nią odejść
i dasz tyle paliwa, byśmy mogły dojechać do Turcji.
Jeśli jest tą, za którą ją mają, jest morderczynią.
Jest odpowiedzialna za gwałty i zabójstwa kobiet, dzieci i niemowląt.
A ty stoisz z nią ramię w ramię. Ufasz jej.
Radykalni bojownicy z Europy są sprytni i wykształceni.
Rzadko odczuwają żal.
Chcę tylko…
Próbuję
stworzyć system,
który ogarnie chaos i to zepsute społeczeństwo.
Ja jestem nikim.
Jestem niegroźny.
W przeciwieństwie do twojej psiapsi z Paryża.
Jeśli złożę raport,
masz przesrane.
Jeśli zrobisz, o co proszę…
zostawię cię z twoim sumieniem.
Kim ty, kurwa, jesteś?
- Potrzebuje zastrzyków. - Umiem je robić.
Nie jedziecie ze strażnikiem?
Jak możesz nie dostrzegać, że to wróg,
który chce ci poderżnąć gardło?
Może dostrzegam.
Ustalmy jedno. Zakaz palenia w aucie.
Mdli mnie od papierosów.
Dobra.
Skoro o zasadach mowa, też mam jedną.
Nie mamy radia. Musimy gadać.
Daj spokój.
Ocaliłam ci życie. Jesteś mi to winna.
Dobra, porozmawiajmy.
Ale nie o nudach jak jedzenie, seks i muzyka.
To o czym?
Zacznijmy od rodziny.
SALA INWIGILACJI GENERALNEJ DYREKCJI BEZPIECZEŃSTWA ZEWNĘTRZNEGO W PARYŻU
Karkamış
DŻIN z AR-RAKKA
Jakich angielskich poetów lubisz?
Głównie Szekspira.
Lubisz Szekspira?
Co?
Nie sądziłaś, że go znam?
Mój ojciec uczył angielskiego w szkole,
a dziadek czytał mi Szekspira.
Był intelektualistą z Algierii pełnym dobroci,
złości i użalania się nad sobą.
Był bohaterem algierskiej rewolucji.
Dziadek był w porządku.
A pozostali nie.
Tak, pozostali nie.
W pamięci trzymam kubeł na śmieci.
Jest pełen wspomnień o rodzinie.
Malik.
Opowiedz mi o najbardziej poszukiwanej kobiecie na świecie.
Mówi, że nazywa się Adilah El Idrissi
i jest Francuzką z Paryża.
W obozie dla uchodźców została zidentyfikowana
jako starsza dowódczyni ISIS. Niejaka Sabaine Al Kubaisi.
Algierka z Marsylii.
Mówi, że jest niewinna.
Została zidentyfikowana przez sześć Jezydek.
Gdzie jesteśmy?
Wybrałam objazd wokół góry.
Jesteśmy w Turcji.
Śniłam o Paryżu.
Kiedy widziałaś ją po raz ostatni?
Zbyt dawno temu.
Mój Boże.
Jest piękna.
- Ile ma lat? - Dziesięć.
Jak matka mogła zostawić dziecko?
Słucham?
Pytałam, jak matka mogła zostawić dziecko.
Masz dzieci?
Nie, ale to nie zmienia mojego pytania.
Wyjaśnij, czemu ją zostawiłaś.
Ja…
Nie mogłam jej zabrać ze sobą.
Jest tylko kilka kobiet dowodzących w ISIS.
To może być jedna i ta sama osoba…
Nazwali ją „Dżin z Ar-Rakka”.
Dżin z Ar-Rakka.
Dżin w języku arabskim oznacza „zmiennokształtnego”.
Nikt na naszej liście nie nazywa się Adilah El Idrissi.
Twoja kolej.
Twoja rodzina…
Nie żyje.
Matka zmarła przy porodzie, a ojciec, gdy miałam 16 lat.
Masz faceta?
Zdarza się.
Jutro rano Amerykanie przyjadą do obozu.
Na pewno zrobią to z sobie znaną pompą.
Pod przykrywką „inspekcji infekcji wirusowych”.
Robią nalot na obóz ONZ?
By znaleźć materiał DNA tej kobiety.
Wysłali go do Paryża.
Typowy Amerykanin.
Sprawia same kłopoty. Widać, że traktują tę sprawę poważnie.
Celem jest Francuzka. Francja ma zwierzchnictwo.
Mimo że dyrektor kazał zaangażować kogoś z MI6?
Bo jest najlepsza w te klocki.
Jeśli kłamie o tym, kim jest, ta kobieta to z niej wydobędzie.
Nie jesteś lekko stronniczy?
Nieważne.
Amerykanin ląduje jutro rano.
Masz być na lotnisku. Przywitaj go.
W porównaniu z twoim moje życie jest nudne.
Jesteś córką komunisty-rewolucjonisty,
zostałaś modelką, dołączyłaś do ISIS i lubisz Szekspira.
Do ISIS się nie dołącza.
To bilet w jedną stronę.
Malik, to tajne…
Informator z syryjskich służb wywiadowczych powiedział,
że dowódczyni ISIS jest częścią zagranicznej komórki ISIS.
Planuje atak na dużą skalę na nieznany obiekt na zachodzie.
Za jakieś siedem, dziesięć dni.
Powiadomię brytyjską agentkę.
Imogen dowie się, czy jedzie z dżinem, czy z diablicą.
Odsłoń ramię.
Dobra.
Nie prosiłaś, bym oddała ci nóż.
Nie zrobiłam tego, bo się ciebie nie boję.
Gdy przyszły Jezydki,
zauważyłam, że umiesz walczyć.
Zaatakowano mnie w dzieciństwie.
Nauczyłam się chronić.
Byłaś szkolona w walce?
- Tak. - A w zabijaniu?
Tak.
A zabiłaś?
Nie.
Nie oszukuj mnie.
Gdy byłam w Ar-Rakka, przenieśliśmy się do małej wioski.
Mieliśmy zebrać ludzi.
Zabrali mężczyzn i chłopców…
Na miejscu był garaż, w którym stały duże ciężarówki.
Miał wysoki płot, a terenu bronił pies.
Psa zabili, a ciężarówki wyprowadzili.
Zamknęliśmy tam kobiety.
Żołnierze mogli do nich przychodzić
i robić z nimi, co chcieli.
Jezydki mówiły, że widziały, jak dajesz rozkazy mężczyznom w ISIS.
Mówiły to osoby, które nie znają francuskiego.
Krzyczałam po francusku.
Co krzyczałaś?
Próbowałam ich powstrzymać.
Byłam…
Byłam w szoku.
Dwie kobiety, z którymi podróżowałam,
nabijały głowy na sztachety ogrodzenia szkoły.
Istne szaleństwo.
Gdy wszyscy spali,
otworzyłam drzwi do garażu.
Wyzwoliłam Jezydki i kazałam im uciekać.
A ty co zrobiłaś?
Dołączyłam do podróżujących uchodźców.
Zdjęłam nikab,
ale i tak mnie rozpoznano.
Mówię prawdę.
Nigdy nikogo nie zabiłam.
Żołnierze wiedzą, że uwolniłam kobiety.
Będą na mnie czekać w Edip Köyü.
Rozpoznają mnie
i zabiją. Chcą tego bardziej niż Jezydki.
Chcesz prawdy? Jeśli zabierzesz mnie do Edip Köyü, zginę.
Zostanę dołączona do reszty
i nie będzie tam nikogo tak szalonego i dobrego jak ty, kto mnie uratuje.
POŁ. SAT. NAMIERZANIE WŁĄCZONE
Dzień dobry.
Max Peterson.
Agent Amar. Tędy.
Może będziesz umiał mi to wyjaśnić.
Stoję sobie
i obserwuję niebieską kropkę podróżującą na północ.
To francuski system streamingu informacji.
I zastanawiam się,
czemu DGSE pozwoliła, by Malik kierował misją brytyjskiej agentki,
którą regularnie pieprzył w jej mieszkaniu w Londynie
trzy i pół miesiąca temu?
Czemu, kurwa, ogląda pan tajne materiały na komórce w miejscu publicznym?
Po co te nerwy?
Odpowiem, ale najpierw pan.
Czemu DGSE pozwala, aby Dżin z Ar-Rakka,
pieprzona bomba zegarowa, swobodnie przemieszczała się
po terytorium sojusznika NATO w obecności pana dziewczyny?
To francuska operacja.
Nie ma pan nad nią zwierzchnictwa ani prawa dostępu do tych informacji.
Monsieur Peterson, na pewno jest pan zmęczony. Czeka na pana auto.
Oddaj mi telefon, kurwa.
Jesteś we Francji. Oddam go po inspekcji.
To mój telefon
i są na nim zdjęcia mojej rodziny, kurwa.
Oddawaj!
Jakiś problem, panowie?
Już nie.
Jest OK. Nic się nie stało.
Dziękuję za waszą służbę.
Kurwa!
To było żenujące i poniżające zachowanie.
- Witaj we Francji. - Nienawidzę Francji.
Z powodów, których jeszcze nie ujawniamy,
USA oficjalnie przejęły kontrolę nad tym śledztwem.
Nie wtrącisz się
ani nie narazisz na niebezpieczeństwo agentki na misji w terenie.
Powiedz swojej dziewczynie, że dojdzie do eskalacji.
Zawsze to samo.
Jeszcze 30 minut.
Musisz mi coś powiedzieć.
Kim jesteś?
Obawiam się, że wtedy rozsypię się na kawałeczki.
Straciłam coś.
Dawno temu.
Od tamtej pory próbuję znaleźć powód, dla którego to straciłam.
Twoje życie.
Czemu piękna córka intelektualistów i komunistów
poleciała za granicę i przedarła się przez góry,
by dołączyć do tak brutalnej organizacji?
Nie wiem. Już chyba się tego domyśliłaś.
Stambuł - Edip Köyü
Chciałabym żyć na tyle długo, by się dowiedzieć.
No dobra.
Masz ją?
Mam mało czasu. Jestem na postoju.
Wiemy, gdzie jesteś. Masz ją?
Tak.
To kobieta, której szukamy?
Jeszcze nie wiem.
- Instynkt… - Nic mi nie podpowiada.
Sądzę, że nią była, ale już nie jest.
- Zaufała ci? - Oczywiście.
Popełnia błędy, ale jest sprytna.
Nie chcę, żeby twoi ludzie wszystko spieprzyli.
Imogen, nie trzymasz się wytycznych.
Proszę.
Nie rób znów tego samego.
Nie mów do prawdziwej mnie. To nie pomaga.
Czekaj. Muszę ci coś…
Jesteśmy takie, jak nas Pan Bóg stworzył.
Adilah, przyjaciółko,
wiedz, że nie mam pojęcia, co nas czeka.
Głuptasek.
Zaczynajcie.
Napisy: Małgorzata Banaszak