WYSPA GIBBSA ANTARKTYDA
POWIETRZE: 2°C WODA: -1.7°C
Nurkowie skoczyli do wody.
To strefa zagrożenia, w której czyhają drapieżniki.
Lampart morski!
Przestań! Nie ma gryzienia!
Nie!
Musimy zachować czujność.
Gotowi?
Jestem Bertie.
Zajmuję się filmowaniem zwierząt.
Niecodzienny pościg.
Całkowicie się temu poświęcam.
Nagrywam tu pingwiny. No i przegapiłem.
Było blisko.
Snuję opowieści przyrodnicze w zmieniającym się świecie.
Usłyszałem ogromne pęknięcie!
Oto moje przygody.
BERTIE GREGORY ODKRYWA ŚWIAT
ANGLIA
15 tys. km od Anglii znajduje się najzimniejszy kontynent świata.
ANTARKTYDA
Dotarliśmy na Antarktydę!
Spójrzcie na tę wielką ścianę oblodzonych gór na krańcu świata.
A niech mnie!
Te lodowate wody
zamieszkuje mnóstwo niezwykłych zwierząt.
Przybyłem tu sfilmować jedno z największych w dziejach świata.
Płetwala zwyczajnego.
Dwa razy dłuższy niż autobus dalekobieżny, tak ciężki jak samolot z pasażerami.
Potrafi przemierzać tysiące kilometrów oceanów.
Zostały doprowadzone na skraj wymarcia na skutek wielorybnictwa,
a wciąż są jedynie „gatunkiem narażonym”.
W ostatnich kilku latach naukowcy dostrzegli kumulację płetwali zwyczajnych
przy wysepce na Antarktydzie.
Chcę tu nagrać największe skupisko w historii.
Znad wody i pod jej powierzchnią.
Na pewno spotkamy też inne niezwykłe zwierzęta.
Filmowanie na Antarktydzie stanowi nie lada wyzwanie.
Lodowata woda, rwący wiatr.
Co więcej, skupisko nie pojawi się w bezwietrznej zatoczce,
tylko w najsurowszej części oceanu, gdzie brak schronienia.
Na Oceanie Południowym wiatr przekracza sto kilometrów na godzinę,
tworząc dwudziestometrowe fale.
Woda ma tutaj temperaturę
tuż powyżej zamarzania, więc pobyt w niej liczy się w minutach.
To nie wszystko.
Niedługo nadejdzie zima arktyczna,
więc z każdym dniem będzie się robić
zimniej, ciemniej, wietrzniej
i niebezpieczniej.
Nasz kapitan oznajmił, że możemy tu spędzić tylko 28 dni.
28 DNI DO KOŃCA
Zegar tyka.
Kluczem do sukcesu będą zasoby żywności.
Ocean jest rozległy, ale do płetwali
doprowadzi nas ich pokarm.
Obecność pingwinów może coś sugerować.
Żywią się tym samym.
Nie ma to jak kolonia pingwinów.
Pobudzają wszystkie zmysły na raz.
Jest głośno, unosi się smród
i panuje rozgardiasz.
Pingwiny kochają kamienie. Wręcz je uwielbiają.
Antarktydę pokrywa lód, więc muszą znajdywać gołe kamienie.
Mogą z nich uwić gniazdo. Tam możecie zobaczyć,
jak biegną po kamienie,
po czym wracają do gniazda.
Zbliża się.
Weźmie stąd kamyk.
Wybrał takiego dużego.
I do gniazda.
Przybyliśmy znaleźć skupisko płetwali,
ale te zwierzęta, pingwiny maskowe, czy uchatki antarktyczne,
które też są w tej kolonii, wszystkie będą polować razem w wodzie.
Na Antarktydzie da się sfilmować wielkie zwierzęta,
ale nie wystarczy tylko nacisnąć guzik.
Musisz zapłacić pewną cenę.
Jest nią przepłynięcie jednego z najgroźniejszych
szlaków wodnych na świecie,
Cieśniny Drake'a.
5 DNI WCZEŚNIEJ
To 800-kilometrowy brutalny i nieprzewidywalny obszar.
Pochłonął on niezliczoną ilość statków dużo większych niż nasze.
Proste obowiązki kapitana Bena Wallisa mogą skończyć się śmiercią.
Zmienia żarówkę na maszcie.
Łatwa rzecz, ale problem w tym,
że już na poziomie łodzi jest przechył,
a jeszcze większy na wierzchołku masztu.
Przy takich falach, o temperaturze wody tuż powyżej zamarzania,
wypadnięcie z łodzi
oznacza śmierć, bo nie zdążymy zawrócić,
by ocalić topielca.
Hej!
- W porządku? - I to jak!
Kilka dni przeprawy za nami i dość kiepsko się czuję,
ale pomyślałem, że oprowadzę was po łodzi.
Wejdźmy na lewo. To jedna z męskich kajut.
Jak tam, chłopcy?
Tutaj mamy Tashę, która ma bardzo ważne obowiązki.
Odpowiada za materiały filmowe.
- Ściąga się? - Bez problemu.
W tym kącie musimy zachować ostrożność, bo Will niezbyt dobrze się czuje.
Jak leci?
Chyba średnio, więc zostawmy go w spokoju.
Jednak gdzieś startuje!
O rany.
CIEŚNINA DRAKE'A
Po czterech dniach docieramy do pierwszej wyspy,
Wyspy Słoniowej.
Nagrodą jest znak, że jesteśmy w dobrym miejscu.
Ten olbrzym to płetwal zwyczajny. Pierwszy, którego zobaczyliśmy.
Jest przeogromnych rozmiarów,
ale nie widać stąd jego całego ciała.
Użyję więc drona.
Elegancko!
Przed wami południowy płetwal zwyczajny.
Te 25-metrowe olbrzymy mogą żyć nawet 90 lat.
Są ogromne.
Dorosła samica waży ponad 80 ton,
czyli tyle co szesnaście słoni.
Są też szybkie.
Mają niezwykle opływowe ciało w kształcie torpedy.
Mogą osiągać do 40 kilometrów na godzinę.
Płetwale na Antarktydzie
mają żółto-pomarańczowy odcień.
To przez okrzemki, czyli mikroskopijne organizmy rosnące na ich skórze.
W wyniku zbrodni przeciwko przyrodzie,
750 tys. płetwali zwyczajnych zabito przed zakazem wielorybnictwa w 1986 roku.
Były na skraju wymarcia, ale teraz ich liczba rośnie.
Dlatego też tu jesteśmy.
24 DNI DO KOŃCA
Szukamy bezpiecznego miejsca do cumowania, co nie jest takie łatwe.
Wyspa Słoniowa jest nieosłonięta przed sztormami Oceanu Południowego.
Szybko przekonaliśmy się, jak nieprzyjazna
może być tu pogoda.
Wiedziałem, że będziemy w najcięższym miejscu świata na filmowanie.
Ale dopiero teraz przekonuję się o tym na własnej skórze!
Nic nie możemy poradzić.
Musimy przeczekać tu, gdzie jesteśmy,
aż skończy się sztorm.
Nigdzie się stąd nie ruszamy.
Do wytropienia płetwali potrzebne nam naukowe podejście,
by przewidzieć miejsce ich żerowania.
Jest z nami odpowiedni człowiek.
Leigh Hickmott, światowy ekspert od płetwali.
Które obszary będą dla nas najlepsze na poszukiwania?
Widzimy, gdzie izobaty są do siebie zbliżone,
co oznacza szybkie przemieszczanie się wód z głębin do tych przy tafli.
BIOLOG
Skupmy się na tych obszarach.
Leigh uważa, że największe szanse mamy tutaj.
Na północnym zachodzie wyspy, gdzie dno gwałtownie opada w dół,
formując stromy podwodny klif.
Głębokie prądy morskie uderzają o niego i wędrują ku powierzchni,
przenosząc składniki odżywcze, które przyciągają stworzenia i tworzy się
łańcuch pokarmowy.
22 DNI DO KOŃCA
Sztorm ustąpił po dwóch dniach cumowania.
Chcę zacząć działać.
Poszukamy płetwali w miejscu,
które nazwaliśmy Północno-Zachodnim Zakątkiem.
Podnieśliśmy kotwicę i może gdzieś w końcu dopłyniemy.
Jest dość wietrznie, ale musimy w końcu spróbować.
Warunki zmieniają się co pięć minut.
Obyśmy znaleźli płetwale.
Po wypłynięciu trafiliśmy na wzburzony ocean.
Nie jest płasko, kołyszą nami duże fale.
Znaleźć płetwale w takich warunkach to jedna sprawa,
ale potem trzeba ustawić motorówkę, z której się nurkuje,
i wysłać w powietrze drony.
Naprawdę ciężko będzie to wszystko zrobić.
Musimy polegać na GPS-ie i echosondzie,
by znaleźć dobre miejsce.
Obserwujemy echosondę. Wcześniej, gdy oddalaliśmy się od brzegu,
dno obniżało się bardzo powoli i w równym tempie.
A w przeciągu ostatnich kilku minut zaczęło gwałtownie opadać.
Znajdujemy się nad olbrzymim podwodnym klifem.
Zobaczmy, czy nasza teoria
odnośnie miejsca się sprawdzi.
Dokładnie tam.
Zaczyna się coś dziać.
Lata sporo ptaków, albatrosów czy warcabników.
- To... - Płetwale!
Jest płetwal!
Znowu wypuścił wodę. Ładniutko.
Dostrzegliśmy pierwsze płetwale.
Dwa.
Ale wynurzenie!
Ekstra!
Wydawało nam się, że jest ich parę,
a teraz okazuje się, że przed nami jest co najmniej dziesięć płetwali.
Jak myślisz, Leigh?
Patrzcie, jak oddychają!
My też możemy odetchnąć z ulgą.
Tak trzymać!
Znaleźliśmy nasze miejsce, ale by porządnie nagrywać,
muszę użyć specjalistycznych kamer.
Jak widać, teraz jest to niemożliwe.
Są złe warunki.
Wydaje mi się, że nie dam rady się zanurzyć ani wysłać drona.
Ważne, że znaleźliśmy miejsce.
Teraz liczymy na pomoc pogody.
Pogoda ani myśli nam pomagać.
Uderzają w nas silne wiatry i wysokie fale.
Warunki zmieniają się co kilka godzin
i gwałtownie się pogarszają.
Czas szukać schronienia.
Czuję się teraz
jak na zjeździe po zastrzyku adrenaliny.
Zwykle przy kręceniu zwierząt
niewiadomą jest to, czy zachowają się tak, jak chcemy.
A tutaj właśnie tak się zachowywały.
Dzisiaj miało być okno pogodowe,
ale warunki pogorszyły się
i teraz musimy czekać na kolejne okno.
Potrzeba nam będzie dużo szczęścia, by mieć choć cień szansy na powodzenie.
Na noc zapowiadany jest kolejny sztorm,
więc płyniemy na maleńką Wyspę Gibbsa,
gdzie, według kapitana, bezpiecznie zacumujemy.
WYSPA GIBBSA
Musimy poczekać na dobre warunki do kontynuowania poszukiwań.
Trafiliśmy na potwornie wielką kolonię pingwinów maskowych.
Są rozsiane po zboczu.
Lata tu dużo petreli olbrzymich.
To drapieżniki i padlinożercy.
Rozszarpują teraz pingwiny.
Oznacza to, że są tu inne drapieżniki.
Wybraliśmy dobre miejsce
na obserwację.
Zmierzam na ląd, by zbadać kolonię pingwinów.
Ich obecność może być wskazówką kierującą nas ku płetwalom.
Maskowe wzięły swoją nazwę od linii, którą mają pod szczęką.
Mówi się też na nie „pingwiny kruszarki”
przez rozdzierający pisk, który wydają.
Są towarzyskie i zbierają się
w ogromne kolonie.
Wykryto ponad milion par lęgowych
w jednej kolonii.
Ciężko pracują, by wspiąć się na górę i uwić gniazdo.
Całe mnóstwo pingwinów!
Za każdą górką
i za każdym rogiem
widzimy ich coraz więcej.
Muszą być tu
dziesiątki tysięcy ptaków.
Pomyślcie, ile jest pożywienia w oceanie,
by je wszystkie wykarmić.
Nie znajdą go na lądzie, więc każdego ranka
tworzą potężny korek, czekając,
by się zanurzyć.
Chcę to uwiecznić. Ustawię przy brzegu kamery.
Musimy jednak uważać na tubylców.
Pozbawione naturalnych wrogów na lądzie i przy braku kontaktu z człowiekiem,
uchatki antarktyczne nie czują strachu przed ludźmi.
Nie podchodź!
Wystarczająco się zbliżyłaś. Idź dalej.
Niesforne osobniki. Cofnij się!
Trzeba im przypominać, że nie jesteśmy gryzakami.
Idź do wody.
Grzeczniutka. Zwykle słuchają się ludzi.
Gdy te pingwinki zanurzają się głębiej,
polują na to samo co płetwale.
Szczętki.
Drobne skorupiaki podobne do krewetek. Pływają ich tu miliony.
Polując na szczętki, pingwiny zmieniają się z ciamajdowatych nielotów
w podwodnych wojowników ninja o wyglądzie torped.
Planujemy sfilmować wielkie skupisko płetwali,
ale te pingwiny i uchatki odegrają równie wielką rolę
podczas spektakularnej uczty.
Poza tym bardzo lubię pingwiny.
Z perspektywy drona rozmiary tej migracji są niewyobrażalne.
Młode pingwiny mają ciężkie życie.
Patrzcie na tego.
Muszą każdego ranka pokonywać uciążliwą drogę,
by wejść do wody.
A to jeszcze nic.
Widać, że są podenerwowane.
Drapieżcy mogą się czaić tuż pod taflą.
Każdy boi się zanurzyć jako pierwszy.
Idąc zwartą grupą, czują się bezpieczniej.
Chyba w końcu się odważą.
Wskoczyły!
Pingwiny były zdenerwowane
przed skokiem do wody.
Wiemy już dlaczego.
Tam pływa lampart morski.
Widziałem tu jego głowę.
Czai się między skałami, czekając,
by dorwać nurkującego pingwina.
Lampart morski wykorzysta to, że pingwiny, skacząc do wody,
wzburzają wodę, która ich znosi.
Lampart jest zwinny mimo swoich rozmiarów.
Duża głowa i oczy oraz mocne szczęki i kły.
Samica pokazuje,
co czyni z niej
tak śmiercionośną łowczynię.
Rzucanie ofiarą wydaje się okrutne,
ale nie mają kłów ostrych jak rekiny.
Więc to jedyny sposób,
by porcjować pożywienie na mniejsze kawałki.
Pogoda się pogarsza,
ale polujący lampart morski to dla nas zbyt duża gratka.
Pora założyć strój i wreszcie stawić czoło lodowatej wodzie.
Podwodne filmowanie w tych warunkach wymaga uciążliwych przygotowań.
Mróz bardzo doskwiera,
ale będzie warto.
Teraz gwóźdź programu.
Szybciutko.
Użyję skafandra mokrego, który da mi więcej swobody niż suchy.
Ale każda pianka przepuści wodę.
Lodowatą wodę.
Nigdy nie nurkowałem na Antarktydzie,
więc trochę boję się tego pierwszego kontaktu z wodą.
Masz to?
To dość przerażające. Woda ma minus jeden stopień Celsjusza.
Tuż poniżej zamarzania.
Próbuję pocieszać się myślą, że lampart morski
nie atakuje ludzi.
Ale jeśli ta samica zmieniłaby zdanie, mogłaby nas łatwo zabić.
W 2003 roku pewien naukowiec
został pogryziony i zatopiony w tych wodach
przez lamparta.
Mogę nurkować przez około 20 minut, zanim moja temperatura ciała spadnie
niebezpiecznie nisko, więc goni mnie czas.
To strefa zagrożenia pingwinów.
Miejsce, do którego się udają,
by wskoczyć stąd do wody.
Wystrzeliwują z tej skały jak z procy,
by jak najszybciej opuścić strefę zagrożenia.
Lampart morski!
To zwierzę...
jest największą zmorą pingwinów.
A niech to!
Lamparty morskie mogą być dwa razy cięższe niż samce lwów...
ale ten bardziej przypomina smoka.
Wielgachna!
Przestań!
Droczy się ze mną.
Musimy zachować czujność.
Jesteśmy cali,
ale nie możemy jej pozwolić się rozszaleć.
Wraca.
Nie! Nie ma gryzienia!
Proszę, nie porysuj...
mojego obiektywu.
Te zaczepki nie oznaczają, że chce nas zjeść.
Ona chce wiedzieć, kim jesteśmy.
To jak przybycie kosmitów.
Pewnie nigdy nie widziała człowieka.
Jest podstępna.
Wie, w którą stronę patrzymy
i zawsze skrada się za naszymi plecami.
Widzicie, jak pojawia się i znika,
używając fal i skał jako osłony.
Dobra, to już przegięcie.
Ignoruje pingwiny i za bardzo skupia się na nas.
Dan, wynurzamy się.
Dzięki, stary.
Szaleństwo!
Wykorzystuje swoje zabarwienie...
AUTOR ZDJĘĆ
...by wtapiać się w tło i atakować pingwiny z zaskoczenia.
Znalazła dobre miejsce, więc chciała nas stamtąd przepędzić,
bo tam właśnie poluje i pewnie odgania też inne lamparty.
Chciała rozpocząć łowy, a my musieliśmy wiać.
Wybraliśmy dobrą chwilę.
- Racja. - Byliśmy niemile widziani.
Pingwiny,
które przepłyną strefę zagrożenia,
są już prawie bezpieczne.
Prędkość i zwinność daje im przewagę na otwartych wodach.
Tam już mogą polować na chmary szczętek, karmiąc siebie i młode.
18 DNI DO KOŃCA
My też musimy zapolować na te same szczętki.
W Północno-Zachodnim Zakątku pogoda znów nie chce współgrać.
Jest zmienny wiatr,
więc musimy szukać
miejsca do zacumowania, by przetrwać noc.
A niech mnie!
Kości wielorybów.
Zapominam, że Antarktyda
była miejscem ogromnej rzezi zwierząt, być może największej w historii planety.
Miliony wielorybów zabito dla ich sadła, by przerabiać go na margarynę i mydło.
To na pewno jest żuchwa.
Ogromna!
Przygnębia mnie myśl o tym, jak hańbiąco postępowaliśmy jako gatunek,
ale od czasu zakazu wielorybnictwa w latach 80.,
wieloryby w wielkim stylu wróciły do gry.
Badania wskazują, że jest ich przy tym wybrzeżu najwięcej od dziesięcioleci.
Dlatego właśnie tu przybyliśmy.
Widok kości sprawia, że czuję większy zapał, by odnaleźć płetwale
i przekonać się, czy naprawdę wróciły do gry.
14 DNI DO KOŃCA
Czas ucieka.
Nie ma dużych fal, niebo jest... w miarę czyste
i widzimy płetwale.
Wystarczająco duże skupisko, by nasz biolog, Leigh, rozmieścił
wskaźniki satelitarne.
Pomogą mu zrozumieć ich zachowanie.
Liczę, że dzięki nim odnajdziemy skupisko.
Wyniki badań będą bezprecedensowe.
Chcemy wiedzieć, dokąd one się stąd udają.
Dokąd migrują? Gdzie rodzą nowe pokolenia?
Będę prowadził dokumentację zdjęciową.
Sprawdzę, czy mają znaki charakterystyczne
z tyłu i na płetwie grzbietowej.
Gotów, Dave?
Musimy przestrzegać surowych odgórnych zasad,
by nie stresować płetwali.
Bez pośpiechu.
Płyniemy bardzo powoli i ostrożnie,
by zwierzę było spokojne
i dało się łatwo namierzyć.
Wskaźniki są nieszkodliwe dla tych gigantów,
więc tym bardziej podziwiam opanowanie Leigh.
Nie wystrzeli, dopóki idealnie nie wymierzy.
Musi bardziej wysunąć płetwę.
Było blisko.
- Bliziuteńko. - Myślałem, że strzelisz.
Teraz.
To dużo trudniejsze, niż myślałem.
Podpłyń bliżej.
Strzałka ze wskaźnikiem musi przyczepić się
do spodu płetwy, a nie do ciała.
Dzięki temu nie oderwie się w wodzie.
Przybliż się.
Tak jest!
Udało się.
Dziękuję za pomoc.
Wskaźnik powinien regularnie przekazywać dane
o położeniu płetwala do kolegów Leigh.
Otrzymamy od nich informację zwrotną. Oby była pomocna.
Otagowany.
W kolejnych dniach...
10 DNI DO KOŃCA
...pogoda się pogarsza.
7 DNI DO KOŃCA
4 DNI DO KOŃCA
Czas upływa i narasta zwątpienie.
3 DNI DO KOŃCA
Nie mamy szczęścia.
Każdy dzień przynosi kolejne przeszkody. Silny wiatr, deszcz, śnieg.
Tracimy nadzieję na dobre warunki do filmowania.
Presja narasta.
Ale wciąż tli się nadzieja.
Znacznik Leigh sygnalizuje obecność płetwali przy naszym zakotwiczonym statku.
2 DNI DO KOŃCA
Właśnie wciągnęliśmy kotwicę
i po raz pierwszy od wielu dni jest czysto.
Nie ma mgły, wieje słaby wiatr. Warunki nam dopisują.
W dodatku widzę na horyzoncie
tryskającą wodę.
Wygląda to trochę jak wystrzały z armatek,
ale wiemy, co to oznacza.
Pozostaje nam
wcisnąć gaz do dechy i szybko tam dotrzeć.
Nareszcie. To nasza najlepsza szansa.
Wszystkie przygotowania sprowadzą się do tej jednej chwili.
Zjada mnie stres.
Nie wiem, przez ile miesięcy i lat
rozmyślałem o tej chwili.
Biorę się do działania!
Niewiarygodne.
Już z łodzi było widać, że jest ich wiele,
ale dopiero obraz z drona ukazuje...
niewyobrażalną skalę. Płetwale są dosłownie wszędzie.
Tryskająca woda lśni w słońcu.
W tle majaczy wyspa.
Musimy utrzymywać łódź w bezpiecznej odległości od skupiska,
ale dronem mogę podlecieć blisko
i ujawnić niezwykłą technikę odżywiania.
Płyną równo, szykują się, przyspieszają, wyrzucają ogony.
Szaleństwo!
Przesiewają pokarm za pomocą fiszbin,
które wyglądają jak włochate protezy.
Są z keratyny, jak paznokcie i włosy.
Wykorzystują elastyczność swoich szczęk
i ogromny jęzor do wypuszczania zebranej wody.
Fiszbiny działają wtedy jak sito, na którym zostają szczętki.
Widzimy jeden z najbardziej niezwykłych przykładów adaptacji.
Przejście od obłego kształtu przypominającego rakietę
do gigantycznego balona w ciągu kilku sekund.
Niemożliwe! W środku jest humbak.
Poznaję go po ogromnych płetwach piersiowych,
które u płetwali są dużo mniejsze.
Myślałem, że ten humbak to młode, ale się myliłem.
Jest dorosły, tylko wygląda mizernie przy płetwalach.
Widać, że albatrosy, wieloryby, pingwiny i uchatki
urządziły sobie tu ogromniastą imprezę.
Bierne obserwowanie
tego widowiska z drona ukazuje jedynie jego skalę.
Nie czujesz tej bliskości.
Więc by przyjrzeć się temu z bliska,
muszę się zamoczyć.
Pogoda poprawiła się,
ale woda jest niemalże lodowata i zaczynają wzbierać fale.
Uważaj.
Pod wodą będą w nas uderzać prądy morskie
unoszone z głębin.
Tak niebezpiecznie jeszcze nie było.
Nurkowanie nie na żarty.
Woda zaczyna falować, więc pełne skupienie.
Grozi nam to, że się zgubimy, więc Calum będzie zaznaczać
nasze położenie pod wodą.
Ta czapka głupio wygląda, ale łatwo ją wypatrzeć.
- Zabolało. - Ale taka jest prawda.
Płetwale skupią się na jedzeniu, co nie oznacza,
że nie musimy być czujni.
Płetwale zwyczajne są pod ochroną, więc musimy trzymać się zasad.
Zajmiemy dogodną pozycję i poczekamy, aż same podpłyną.
Nie będzie łatwo, bo pływają szybko i na sporej głębokości.
Nurkowie skoczyli do wody.
Pod wodą ocean wydaje się być bardziej rozległy i opustoszały.
Trzeba rozpoznawać tropy, by odnaleźć konkretne miejsce.
Zgadnijcie, kto wskaże nam do niego drogę?
Pingwiny maskowe są mistrzami w tropieniu szczętek.
Poniżej rzadki widok ogromnej ławicy nototenii marmurkowych.
Wypływają z głębin, by też się zabawić.
Szczętki zaczynają się kłębić.
Płetwale już z góry wyglądały imponująco, ale dopiero pod wodą widać,
jak są olbrzymie.
Szukałem go tak długo,
że ciężko mi uwierzyć, jak blisko niego jestem.
Żyją nawet 90 lat, więc przykro mi, gdy pomyślę,
że ten płetwal może jeszcze pamiętać czasy wielorybnictwa,
gdy ludzie robili pogrom jego gatunku.
Nie czuję od niego wrogości,
a jedynie ciekawość.
Ilość raz nabranej przez nich wody ze szczętkami
jest równa objętości autobusu.
Chwilowo podwajają przez to swój rozmiar.
Płetwal może uwięzić 10 tysięcy szczętek przy każdym nabraniu wody,
połykając ich nawet dwie tony dziennie.
Potrzebują ogromnych ilości energii do zasilenia tak wielkiego cielska.
Niezwykły widok.
Nie wiadomo skąd pojawił się płetwal,
który dopiero co jadł.
Przekonałem się, jak wielki może być jego rozdęty pysk.
Przepływał przede mną i myślałem:
„Zaraz pojawi się jego ogon”.
Jednak długo musiałem czekać, zanim go zobaczyłem.
Gdy patrzysz z daleka, płetwale wydają się być duże,
ale nie oddaje to ich rozmiarów z bliska, kiedy mają pełne paszcze.
Zabawne było,
gdy szukałem wzrokiem Caluma i zauważyłem,
jak otaczają go petrele i albatrosy, sądząc, że to truchło,
którym mogą się pożywić.
To nie było zabawne.
Ku naszemu zdziwieniu,
ciągle przybywa więcej płetwali.
Dzięki.
Pierwszy raz widzę coś tak spektakularnego
na moim monitorze.
Na każdego z tych płetwali przypadają co najmniej trzy skryte pod powierzchnią.
Ciężko jest pojąć, że wybiliśmy 750 tysięcy płetwali zwyczajnych,
doprowadzając je na skraj wymarcia.
Wiedza ta dodaje znaczenia widokowi, który teraz podziwiamy.
Co ważne, najnowsze badania podkreślają kluczową rolę,
jaką te olbrzymy odgrywają w recyklingu węgla.
Zwiększanie się populacji wielorybów niesie korzyści nie tylko dla oceanów,
ale też całej planety.
Na podstawie naszych nagrań naukowcy szacują,
że w tym zgromadzeniu żerowało ich ponad trzysta.
To największe sfilmowane skupisko płetwali zwyczajnych.
Jestem dość wzruszony tym wszystkim,
bo wiem, że to przywilej móc nagrywać
takie piękne widowiska, ale wszędzie, gdzie się udawałem,
przyroda zdawała się wymierać.
Tutaj jest na odwrót. Spójrzcie.
Tak się dzieje, gdy dbamy o dziką przyrodę.
Dajemy jej szansę, a ona pięknie odradza się do życia.
Ten dzień...
zapamiętam na długo.
AKTUALIZACJA...
Wcześniej nikt dokładnie nie wiedział,
gdzie płetwale udają się po żerowaniu w tych wodach.
Nasze wskaźniki jako pierwsze zanotowały,
że płyną ku zachodniemu wybrzeżu Ameryki Południowej.
Czy tworzą tam nowe pokolenia?
Niestety straciliśmy sygnał ze wskaźników,
więc do czasu dalszych badań pozostanie to tajemnicą.
Napisy: Piotr Stefanowski