Mnóstwo nietoperzy!
Ten orzeł musi zapolować teraz, chyba że zdecyduje się na to,
gdy padnie mi bateria.
Niski poziom baterii.
Wrócić i wymienić baterię na nową,
czy zostać i rozładować ją do końca?
Ruszaj, orzełku. Teraz albo nigdy.
Gotowi?
Jestem Bertie. Zajmuję się filmowaniem zwierząt.
Niecodzienny pościg.
Całkowicie się temu poświęcam.
Nagrywam tu pingwiny.
Przegapiłem.
Było blisko.
Snuję opowieści przyrodnicze w zmieniającym się świecie.
Usłyszałem ogromne pęknięcie!
Oto moje przygody.
BERTIE GREGORY ODKRYWA ŚWIAT
ANGLIA
AFRYKA
Wybieram się do Zambii,
by nagrać najgroźniejszego afrykańskiego ptaka…
wojownika wspaniałego.
Mają dość siły, by zabić antylopę i są na tyle sprytne,
by zerwać małpę z drzewa.
Ciężko będzie nagrać tego drapieżnika w akcji.
Czają się w lasach i polują w ukryciu.
Przewidzenie miejsca ataku graniczy z cudem.
Mają tu jednak swoją przystań.
W tym parku jest ich gniazdo.
Przeszukujemy bardzo rozległy obszar.
Ale w końcu znalazłem trop.
Drzewo z gniazdem.
Oby nie było opuszczone.
Wtedy będziemy mogli odgadywać ich zamiary.
Jest większe, niż myślałem.
Naprawdę ogromne.
Na samym środku gniazda przez górną warstwę patyków
spoziera na mnie gałka oczna należąca do dorosłego osobnika.
Siedzi bardzo nisko, więc zgaduję, że jest samicą.
Oby coś pod sobą skrywała.
Małe jajeczko albo pisklę.
Muszę się wznieść, by mieć lepszy widok. Dopisało nam szczęście.
W pobliżu jest wysokie drzewo, idealne do wybudowania na nim domku.
Nasza podłoga.
Ofiary, które sprowadzą do gniazda,
wskażą nam ich strategię łowiecką.
Już w domku.
Piękny widok.
Sprawdźmy, co można zaobserwować.
A niech mnie!
Okazuje się, że miałem rację – to samica.
Przepięknie wygląda.
Podnosi się.
Cóż takiego tam ma?
Odrywa małe kawałeczki i podaje je komuś w gnieździe.
Tam musi być pisklę.
Oto i ono.
Widzę białą główkę.
Mamy pisklę!
Nie może mieć więcej niż kilka dni.
Ale ta pierzasta kuleczka za cztery miesiące będzie tak duża,
jak jej mama.
Niewiarygodne!
To jest naprawdę niezwykły widok.
Trzeba dużo jeść, by tak szybko urosnąć.
Na szczęście jego rodzice są doskonałymi myśliwymi.
Zabijają ponad 130 ssaków rocznie.
To daje około 450 kilogramów mięsa.
Kolejny dorosły osobnik.
Pewnie samiec.
Niesie coś.
Trzyma w szponach małpę.
Rozerwał ją na pół!
Robią tak, gdy zdobycz jest za ciężka, by z nią lecieć.
Zaniesie małpę do gniazda?
Samica wyraźnie na to czeka.
Poleci mu ją zabrać.
Wystartowała.
„I co z tym jedzeniem?”
Złapała małpę w dziób. On jej nie puszcza.
To bez sensu. Już odlatują.
Wróciła.
Myślałem, że samiec po prostu odda samicy zdobycz,
ale tak się nie stało.
Wywiązała się szamotanina.
Jak widzieliśmy, ich zwyczaje nie są oczywiste.
Jeśli umieścimy kamerę obok gniazda, będziemy mogli je poznać.
Gdy mama opuści gniazdo, będziemy mieć na to 30 minut.
Musimy działać szybko i precyzyjnie.
- To Olly, ninja od lin. - Hej.
Pomoże nam dostać się na drzewa.
Jest z nami też Leslie.
To ekspert od orłów, dbający o ich bezpieczeństwo.
Nie rusza się.
Musimy umieścić tę linę na drzewie przy użyciu wielkiej procy.
Naruszamy przestrzeń osobistą groźnego drapieżnika.
Według ekspertów rzadko atakują ludzi,
ale wolę się zabezpieczyć.
Wyglądają komicznie,
ale te orły polują z zaskoczenia
i lubią zakradać się od tyłu.
Umieszczając nasze twarze na plecach, liczymy,
że zaatakują od przodu.
Za pomocą silnych szponów potrafią rozłupać czaszkę ofiary jednym uderzeniem.
Rzeczy omawiane na odprawie nie ukoiły naszych nerwów.
Jeśli ktoś będzie miał dziurę w głowie, otwórz to i włóż zawartość do środka,
a następnie owiń całość bandażem.
Jeśli okaże się,
że rana jest wyjątkowo paskudna, wsyp do niej wszystkie granulki.
Poruszyła się.
Wspinamy się?
Tak, ruszajcie.
Wspinamy się.
Obserwuje nas.
Jest po prawej stronie, na drzewie z gniazdem.
Musimy być szybcy.
Żwawiej, panowie.
Dobrze się trzyma.
Podlatuje.
Jest nad wami po prawej.
Mam ją na oku.
Zaniosę to tam.
Sam, jesteś?
Dobra, Bertie, mam już obraz.
Możesz obrócić kamerę? Tak, da się nią ruszać.
Kierujemy ją na gniazdo.
Dobra, kameruję gniazdo.
- Odpowiada ci ten widok? - Tak, bardzo.
Zmywamy się. Gotów, Olly?
Jestem tuż za tobą.
Wyrobiliście się na czas.
Będzie ciekawie, gdy samica wróci do gniazda.
Mama i pisklę znowu razem.
Dam im czas na oswojenie się z kamerą.
Wrócę za kilka dni.
Wyniosę z tego miejsca wartościową lekcję.
W tej rodzince są doskonali zabójcy.
Ale nie wiadomo, gdzie ojcu udało się schwytać małpę.
Mam marne szanse, by trafić tu na polowanie.
300 kilometrów stąd jest jednak inny las…
PARK NARODOWY KASANKA
…który zamieszkuje 10 milionów orlich dań na dużo mniejszym terenie.
Trafiliśmy idealnie z czasem.
Rozpoczyna się jedna z największych migracji ssaków na świecie.
W każdej porze deszczowej zjawy płowe
z całej Afryki Środkowej lecą do Kasanki,
by skorzystać z lokalnej obfitości owoców.
Pozwolono nam wyjść na wieżę,
z której uchwycimy ten niezwykły spektakl przyrodniczy.
Spójrzcie, ile tu nietoperzy.
Napływają ze wszystkich stron.
To istne... szaleństwo.
Widywałem już spektakularne migracje, ale żadna tej nie dorównuje.
Byłem sceptyczny, gdy mówiono mi, że będzie tu 10 milionów nietoperzy.
Teraz mogę w to uwierzyć.
Gdy przelatuje ta chmara, niebo nie ściemnia się tylko na kilka sekund.
Ten przelot wydaje się nie mieć końca.
Jeśli mocniej się nad tym zastanowisz, mózg może ci wybuchnąć.
Czuję drgania, gdy dwa i pół tysiąca ton nietoperzy trzepocze skrzydłami.
Taka ilość ptaków już robiłaby wrażenie.
A tutaj mamy do czynienia z kudłatymi ssakami.
Szacuje się, że takie stado każdej nocy może zjadać pięć tysięcy ton owoców.
Więc długo tu nie zabawią.
Gdy ogołocą drzewa, pofruną w dalszą drogę.
Znikną wraz z szansą na nagranie polowania wojownika wspaniałego.
Nietoperze ścigają się z czasem.
Najbezpieczniejsze miejsca w lesie są szybko zajmowane.
Gdy wschodzi słońce, głodne orły zaczynają polowanie.
Niezwykłe.
Taka ilość zwierząt…
w jednym polu widzenia.
Tak naprawdę są wszędzie.
Zapełniają niebo.
Sposób, w jaki ich skrzydła migoczą w porannym świetle.
Przychodzi mi na myśl tylko jedno słowo, które jest w stanie oddać
tak piękny widok – spójrzcie.
Będąc orłem, dlaczego miałbyś polować na małpy, skoro masz tu
masę pożywienia w jednym miejscu?
Będą obserwować nietoperzą grzędę,
więc zrobię to samo.
Czas wprowadzić plan w życie.
Jest i Sam. Widzę stąd…
naszego kamerzystę, Sama.
Sam pomoże mi nagrać polowanie.
Będziemy filmować z osobnych wież na przeciwległych krańcach lasu.
Potężny obiektyw czyni z Sama głównego obserwatora.
Ja postaram się uchwycić wojownika wspaniałego moim dronem.
Godzina do wschodu słońca. Większość nietoperzy znalazła schronienie.
Teraz pozostaje nam tylko czekać.
Bertie, jesteś?
Mów.
Naprzeciwko mnie na drzewie usiadł wojownik zbrojny.
Przyjąłem.
Nareszcie!
Podlatuję do niego.
Co za bestia!
Może nie o ten gatunek nam chodziło,
ale wojownik zbrojny to największy orzeł Afryki.
Mamy fart.
Usiadł na gałęzi uschniętego drzewa,
tuż nad nietoperzami.
Orły te zadowolą się niemal wszystkim, od węża po szakala.
Ale ten zdecydowanie ma chrapkę na śniadanko z nietoperza.
Sam, jesteś?
Zgłaszam się.
Stary, 200 metrów stąd widać dwa bieliki afrykańskie.
Lekko na prawo od ciebie.
Potwierdzam.
Zasłaniają mi gałązki. Ledwo go widzę.
Około metr pod nim znajduje się ogromna grupa nietoperzy na grzędzie.
Patrzy w dół, jakby chciał zaatakować.
Nietoperze działają na orły jak potężny magnes.
Na wyższej gałęzi jest nawet młody bielik.
Zlatują się tu różne gatunki orłów.
Chwilunia. Zbrojny nadal tam jest?
Ten na drzewie.
Tak, jest po przeciwnej stronie.
Przyjąłem.
Jakiś ptak nadlatuje z bardzo wysoka.
Kolejny orzeł.
Ma krótkie, ale bardzo masywne skrzydła.
Do tego długi, pasiasty ogon.
Bingo, po to tu przyjechaliśmy.
Sam, jesteś?
Tak, Bertie.
To wojownik.
Jest w połowie drogi między nami, na zeschłym wierzchołku gęstego drzewa.
Dobra, widzę go.
Wojowniki wspaniałe to lamparty orlego świata.
Są małe i silne.
Emocje rosną.
Wojownik jest gotowy do łowów, a nasze kamery są dobrze ustawione.
Dawaj.
Zbiera się do lotu.
Leci tuż nad drzewami! Jest tak blisko!
Złapie któregoś!
Gdzie się podziałeś?
Dorwał jednego.
Drzewa blokują mi kadr.
Przegapiliśmy.
To powietrzna maszyna do zabijania.
Jakby tego było mało…
Ale się błyska!
Pamiętam, jak mówiono mi,
że podczas burzy z piorunami nie można mieć styczności
z wysokim obiektem pokrytym metalem.
Burze są tu groźne.
Kocham filmować, ale nie chciałbym jeszcze umierać.
Nietoperze się ukryły.
Po takim posiłku orzeł nie będzie na razie polował.
Spróbujemy ponownie jutro.
Niewiele jest miejsc, w których spektakl przyrodniczy na taką skalę
odbywa się każdego dnia.
Pierwsze nietoperze wróciły na grzędę o 5.15.
Przez następne pół godziny w ich ślady poszło jakieś 10 milionów.
Niesamowite, że te nietoperze
poszukiwały w nocy owoców.
Spójrzcie tylko na nie. Co za widok!
Nie chcę przestać nagrywać.
Niski poziom baterii.
Muszę jednak pamiętać, by oszczędzać baterie na powrót orłów.
Bertie, jesteś?
Tak, mów.
- Widzę wojownika zbrojnego. - Przyjąłem.
No to jazda.
Mój główny cel to sfilmowanie ataku wojownika wspaniałego.
Ale dron ma słaby zoom i już wypatrzenie
wojownika zbrojnego stanowi problem.
Pomaga mi Sam, Rustin i inni eksperci od wypatrywania orłów.
Jest na drzewie?
Jeden jest na wierzchołku uschniętego drzewa.
Z tyłu jest drzewo.
Na nim właśnie siedzi.
Widzę go.
Bardzo ciężko jest przewidzieć, w którą stronę poleci.
Staram się ustawić dron za orłem, powyżej jego głowy.
Chcę widzieć to, co on.
Próbuję przyjąć dobrą pozycję, by podążyć za nim, gdy ruszy do ataku.
Niestety takie wiszenie w powietrzu wyczerpuje baterie.
Lata sobie jakiś jeden dziwny nietoperz, ale reszta siedzi w schronieniu.
Dawaj, zbrojny.
Wojowniki wspaniałe i zbrojne mają różne strategie łowieckie,
ale tak samo trudno jest uwiecznić je w kadrze.
Widok znad jego głowy jest super.
Ma przed sobą nietoperze.
Śniadanie podano.
Ruszaj, orzełku.
Leci.
Wypatrz cel!
Czuję, jakbyśmy oglądali coś zakazanego.
Przelot ponad lasem w towarzystwie orłów.
Przed nim jest nietoperz!
Dorwał go!
Zdaje się, jakby robił to bez wysiłku.
Niski poziom baterii.
Dron się rozładował.
Trzeba migiem zmienić baterię.
Nadlatuje.
No już, ląduj.
Jestem uziemiony. Krzycz, gdy się zerwie.
Orzeł jest na drzewie po drugiej stronie lasu,
blisko pozycji Sama.
Muszę szybko wznieść się w górę
i tam polecieć.
Sprawdźmy, czy działa.
Jest na tym drzewie?
Wydaje mi się, że nadlatuje kolejny orzeł.
Zgadza się.
Młody bielik afrykański.
Możesz mnie pokierować?
Leć jeszcze około stu metrów.
Przyjąłem.
Dobra, jestem tuż obok… bielika afrykańskiego.
Bielik usiadł nad wojownikiem zbrojnym, który próbuje osłonić nietoperza.
Szaleństwo!
Tworzy ze skrzydeł wielką tarczę ochronną.
Patrzy wprost na bielika, jakby mówił:
„Wara od mojego obiadu!”
Mamy tu odważnego bielika afrykańskiego.
Nie boi się silnego wojownika zbrojnego,
który wyraźnie nie chce oddać zdobyczy.
Chyba już zrozumiał aluzję.
Ma dziwny styl, coś jak: „Sam nie będę polował,
ale ty złapałeś nietoperza, więc ukradnę ci twój lunch”.
Udało nam się uchwycić bardzo rzadkie zachowanie.
Zaczynam powoli rozumieć, jak funkcjonuje ten nietoperzy las
i co prowokuje orły do polowania.
Bardzo dziwne w zachowaniu nietoperzy jest to,
że gdy już spoczną w lesie, w bezpiecznym otoczeniu drzew,
czasami potrafią bez powodu wzlecieć w górę.
Orły często je tam dostrzegają i łapią.
Dlaczego więc opuszczają schronienie i ładują się w pułapkę?
Jeśli to rozgryzę, będę wiedział, kiedy i gdzie wypuścić dron.
W lesie musi się dziać coś, o czym nie wiemy.
Jedyną szansą na wyjaśnienie zagadki jest rozstawienie kamer w lesie.
Niby bułka z masłem, ale musimy działać po zmroku,
gdy nietoperze polują.
Najwyraźniej w lesie są węże i krokodyle.
Zapowiada się ciekawa noc.
Wędrujemy przez godzinę.
Okazuje się, że zagrażają nam nie tylko gady.
Pełno tu mrówek legionistek.
Łazi po mnie.
- Odczep ją. - Spójrzcie.
Spowalniają nas nie tylko insekty.
Nadeszła potężna burza. Baliśmy się, a teraz jesteśmy przerażeni.
- Pada. - I wieje.
Tego brakowało.
Umieszczamy kamerę.
Oby pokazała nam, co tak płoszy nietoperze.
Ta wiedza przybliży nas do uwiecznienia ataku wojownika wspaniałego.
Super, mamy obraz z górnej kamery.
Dobra robota.
Pozornie proste zadanie zajęło nam całą noc.
Gdy skończyliśmy, zaczęły zlatywać się nietoperze.
Krajobraz wygląda jak wyjęty z pradawnych czasów.
Przypomina Park Jurajski.
Tylko pozornie.
Z powietrza widać kruchość tego miejsca.
Mimo że park i nietoperza grzęda są pod ochroną,
otaczająca je strefa buforowa jest ogromnie zagrożona.
Dla potrzeb rolnictwa przemysłowego wykarczowano ogromne obszary lasów.
Mniej lasów oznacza mniej owoców, a co za tym idzie – mniej nietoperzy.
Jeśli przestaną się tu zlatywać, orły znajdą się w trudnej sytuacji.
No dalej, wyświetl obraz.
Prędzej.
Jesteśmy pośrodku kolonii nietoperzy.
Wiszą wszędzie wokół kamery.
Jeśli ktoś boi się nietoperzy, powinien się im przyjrzeć z bliska.
Każdy z nich ma osobowość i czymś się wyróżnia.
Ich pyszczki przypominają mordki lisków czy piesków.
Ja filmuję nietoperze, a Sam wypatruje orłów.
Zdaje się, że ktoś nas obserwuje.
To nasz stary kumpel, wojownik zbrojny.
Daj znać, gdy ruszy.
Nie ma sprawy.
Na grzędzie panuje spokój.
Nietoperze wiszą sobie w towarzystwie kumpli.
Czyżby orzeł wiedział coś, czego my nie wiemy?
Mamy tu szarpaninę.
Jednak ich życie nie jest tak cukierkowe.
Wybucha sporo bójek.
Ciekawe, że co jakiś czas
para nietoperzy walczy ze sobą blisko śpiących kolegów,
budząc ich przy tym i płosząc.
Spójrzcie tylko!
Czekaliśmy na to, by się spłoszyły.
Lecą prosto na terytorium wojownika zbrojnego.
Szykuje się do ataku. Ruszył.
Szaleństwo! Obserwuję jego lot.
Dorwał jednego!
Wiemy już, co płoszy nietoperze.
Uwieczniliśmy też polowanie wojownika zbrojnego.
Miła niespodzianka.
Skoro jest tu 10 milionów nietoperzy, walka może wybuchnąć z każdej strony.
Nie pomoże nam to w sfilmowaniu polowania naszego orła.
Muszę dowiedzieć się więcej od samych ptaków.
Czas sprawdzić nasze gniazdo.
Ja kameruję z drzewa.
Trochę tu wietrznie.
Sam zdalnie operuje kamerą przy gnieździe.
Podleciała bardzo blisko kamery.
Racja, ustawiliśmy ją w idealnym miejscu.
Jakbym był w gnieździe.
Ale super.
Możemy z bliska przyjrzeć się, co czyni z tych orłów wojowników ninja.
Cętkowane pióra zlewają je ze światłem przebijającym przez liście.
To jakby mieć pelerynę niewidkę.
Masywny, zakrzywiony dziób pozwala jej dzielić ofiarę na porcje dla pisklęcia.
Oko na cały kadr.
Orle oczy. Chyba nie muszę nic dodawać?
Patrz na te wielkie brwi.
Ogromne. Bardzo krzaczaste, jak brwi z zamszowej skóry.
To typowa cecha wojowników wspaniałych, bo polują w podszyciu leśnym.
Brwi zapewniają im tam bardzo dobrą ochronę
podczas polowania na małpę.
Ujęcie na tylny szpon.
Boże, ale ogromny!
Racja, stary. Ten tylny szpon jest większy od lwiego zęba.
Co czyni go największą naturalną śmiertelną bronią w Afryce.
Nie nastąp tymi wielkimi nożami na swoje młode, mamo.
Nie chciałbym być na miejscu małp.
Nawołuje.
Tylko dlaczego?
Przez dzioborożca.
To spory dzioborożec trąbiący. Jego obecność się jej nie spodoba.
Dzioborożce zwykle jedzą owoce, ale pisklęciem też nie pogardzą.
Niesamowite, spójrzcie na nią.
Gdy dzioborożec przelatywał, namierzała go wzrokiem.
Nastroszyła pióra na głowie.
Wygląda, jakby miała koronę.
To ich automatyczna reakcja, jak nienawistne spojrzenie.
Gdy tylko zagrożenie mija, korona powraca na swoje miejsce.
Dostrzegła coś po prawej stronie.
Pojawiły się kotawce nadrzewne.
Małpy są na ziemi i drzewach, za moimi plecami po prawej.
Dorosłe osobniki potrafią ważyć dwa razy więcej niż ona.
Samica jest czujna.
Zaraz może się coś wydarzyć.
Przygotowuje się do ataku.
O rany!
Pierwszy raz widzimy, żeby z taką prędkością zanurkowała tak nisko w las.
Pisklę hałasuje.
Małpy się ostrzegają.
Zapowiada się na jatkę.
Wraca do gniazda.
A niech mnie! Dorwała naprawdę dużą małpę.
Mama przyniosła największą porcję jedzenia na wynos w dziejach.
Pisklę czeka naprawdę dobra wyżerka.
Ciężko dyszy. Wygląda na kompletnie wycieńczoną.
Nic dziwnego.
Musiała walczyć z małpą, zabić ją, pokroić i przynieść tutaj.
Małpy to mądre i towarzyskie ssaki,
więc musiała się uporać nie tylko z ofiarą.
Ależ to jest legendarne zwierzę. Cieszę się jej szczęściem.
Wiele mnie nauczyła.
Ruchy głową, gdy namierza ofiarę.
Szuranie nogami przed startem.
Gwałtowne skręty w powietrzu niczym odrzutowiec.
To samo czeka nas w nietoperzym lesie.
Wracam tam z nową strategią.
No to jazda.
Sam ma obiektyw długoogniskowy.
Naszym celem jest sfilmowanie polowania wojownika wspaniałego.
Dron okazuje się być moją piętą achillesową.
Baterie ograniczają każdy lot do mniej niż dwudziestu minut.
By zmaksymalizować swoje szanse,
poszukam wojownika wspaniałego, dopiero gdy wzlecą nietoperze.
Zamiast unosić się dronem w powietrzu, będę czekał.
Gdy nietoperze wzlecą, polecę tam, licząc na sfilmowanie ataku.
Łatwizna, co nie?
Większość nietoperzy jest teraz osłonięta przez roślinność.
Powinny zachować spokój i nie latać.
Na ich miejscu bym tak zrobił.
Zaczynają wzlatywać.
Uruchamiam dron.
Szybko!
No dalej!
Fala paniki przelała się przez kolonię i wszystkie nietoperze
zaczęły nagle wzlatywać.
Niech ten orzeł przyleci, zanim padnie bateria
i wrócę do domu.
Wcale nie naciskam.
Co właśnie wylądowało?
Jest tuż pod dronem.
Orli bogowie wysłuchali mych modłów.
To wojownik wspaniały.
Sam, spójrz na dron.
Przyjąłem. Próbuję go namierzyć.
Przekonałem się, jak szybko polują, więc nie odrywam wzroku.
Nie widzę drona.
Drzewo, przy którym jest, wygina się i przechyla na lewo.
Teraz widzę.
Świetnie. Powodzenia.
Co za ekscytacja.
Nadążanie za tymi ptakami jest tak trudne, że szkoda byłoby zderzyć się z drzewem.
Nie zbliżę się, dopóki nie ruszy do ataku.
No dalej, stary. Rusz się.
Złap jednego.
Bateria nie będzie działać wiecznie. Szybciej!
Mnóstwo nietoperzy.
Jest skupiony.
Rusza głową, szukając ofiary.
Niski poziom baterii.
Teraz pytanie, czy ruszy w ciągu czterech minut?
Dajesz.
Zostały dwie minuty, orzełku.
Wokół niego jest przecież tyle nietoperzy.
30 sekund.
Teraz albo nigdy.
Potrząsa głową.
Na pewno zaatakuje!
W środek nietoperzy.
Dorwał jednego! Ma go! O tak!
Straciłem go z oczu.
Czy ktoś go widzi?
Ciągle zmienia kierunek lotu.
Niezwykły widok.
Za dziesięć sekund dron powróci do bazy.
Tak wiele się działo.
Nietoperze wzleciały, a w moim dronie padała bateria.
Jak zwykle.
Zastanawiałem się, czy nie wrócić.
Wtedy orzeł ruszył do ataku. Widziałem, jak schwytał nietoperza.
Już sam widok wojownika wspaniałego jest naprawdę zdumiewający.
Nie sądziłem, że uda nam się sfilmować jego polowanie na nietoperza.
Niesamowite.
Podczas gdy lwy królują na lądzie,
wojowniki wspaniałe rządzą na niebie.
Niezwykły myśliwy.
AKTUALIZACJA…
Po powrocie czekały nas dobre wieści.
Sąd wydał zakaz zmuszający dwie firmy
do zaprzestania wycinki lasów na skraju Parku Narodowego Kasanka.
To mały, lecz ważny krok w długiej bitwie o ochronę tamtejszej przyrody.
Napisy: Piotr Stefanowski