Beş bin dönücü yunustan oluşan,
nadir görülen bir süper sürüyü bulmak için açık denizde geziyorum.
Şurada yüzeyde yoğun bir hareketlilik var.
Kuşlar suyun üstünde toplanmışlar.
Şuna bakın!
Bu inanılmaz.
Devasa bir ışıldakgil küresi. Dönücü yunusların en sevdiği yiyecek.
Ama yunuslar nerede?
Bak, bak. Yunuslar geliyor.
Geliyorlar. Bizim için güzel bir sürpriz olacak.
Hazır mısın?
Ben Bertie. Benim işim hayvanları çekmek…
Böyle bir kovalamaca sık görülmez.
…ve işimi çok ciddiye alıyorum.
Dur, penguenleri çekmeye çalışıyorum!
Al, kaçırdım işte!
Evet, bu çok yakındı.
Hızla değişen dünyamızdan vahşi yaşam hikâyeleri anlatmak istiyorum.
Büyük bir çatlama sesi gibiydi bu!
Bunlar da benim maceralarım.
BERTIE GREGORY İLE VAHŞİ YAŞAM
İNGİLTERE
İngiltere'den ayrılarak devasa Pasifik Okyanusu'na gidiyorum.
KOSTA RİKA
Sekiz bin km uzağa, Orta Amerika kıyılarına.
Dünyanın en büyük vahşi doğasında bir şey aramak epey göz korkutucu.
Bu bölge gezegenimizin yarısını kaplıyor.
Burası okyanus, açık deniz!
Bir dönücü yunus süper sürüsü arıyorum.
Birden fazla yunus sürüsü kısa süreliğine birleşerek
binlerce hayvanı içeren tek, devasa bir sürü haline geliyor.
Böyle muhteşem bir olayı çekebilirsem hayallerim gerçek olacak.
Maalesef okyanuslarımızın başı dertte ve böylesine olaylar
gittikçe nadirleşiyor.
Ama buraya gelmemizin bir sebebi var.
Burada hâlâ dudak uçuklatacak miktarlarda yunus bir araya geliyor.
Kimse süper sürülerin tam olarak neden bir araya geldiğini bilmiyor ama
genelde yemek bol olduğunda oluşuyorlar.
Quepos ve Panama sınırı arasındaki sahanlık sınırını inceliyoruz.
Burada alçak deniz tabanı bir anda derinleşiyor.
Bu derin ve soğuk şeritte çok sayıda karnı aç yunusu
çekebilecek çeşitli özel şeyler bulunuyor.
Yaklaşık iki kilometre aşağımızdaki deniz tabanı hiç düz değil.
Kanyonlar, çukurlar, dağlar ve volkanlarla dolu.
Tüm o yapıların arasından geçen akıntılar da
bazı yerlerde suyun bir kısmını yukarı doğru itiyor
ve yiyeceklerin yüzeye gelmesini sağlıyor.
Yani, burası devasa mavi bir çöl ve dalgaların arasında gizli vahalar var.
Dönücü yunuslar da bunları arıyor.
Böyle söyleyince kulağa çok güzel geliyor. Vahalardan birini bul.
Yunusları çek ve eve dön.
Ama bu, riskli bir iş.
Karadan çok uzaktayız. Erzak için geri dönemeyiz.
Bu yüzden, on beş bin kilometre karelik okyanusu aramak için üç haftamız var.
Bu yunusları nasıl bulacağız ki?
Gözlerimizin keskin olması lazım. Onları uzaktan görebilmeliyiz.
Rehberim olan Nico'nun güzel bir ipucu daha var.
Kuşları izlemek.
Gökyüzünde onları tespit etmek daha kolay ve
genelde yiyecek peşindeki yunusları takip ediyorlar.
SON 17 GÜN
Aralıksız dört gün arayışın ardından vakit geldi!
-Johnny! -Efendim?
-Johnny! Yem küresi var, yem küresi. -Ne tarafta?
Hemen pruva tarafında, orada.
Kuşlar inanılmaz hareketlendi. Çok su sıçrıyor.
Tamam mısın? Yardım lazım mı?
-Hayır, hallediyorum. -Tamam.
Hızlı botu hazırlayıp suya inme vakti geldi.
Tamam, yüzeyde çok hareketlilik var ve yem küresi oluşmaya başladı.
Yunus, orkinos gibi yırtıcılar avlanacakları balıkları
yüzeye doğru itiyor, bu balıklar küre halini alıyorlar
ve sanki su fokurduyor.
Şu anda Nico ve Maiky beni nereye bırakacaklarını
belirlemeye çalışıyor. Çünkü bu yem küreleri çok hareketli
ve beni fazla yakına bırakırlarsa ortama müdahale etmiş oluruz.
Bunu asla yapmak istemiyoruz.
Ama çok uzakta olursam da olayı göremeyebilirim.
Yunuslar ortalıkta yok ama burası sarıkanat orkinoslarla dolu.
Gümüş ve altın renklerle dolu bir çiçek dürbününden bakmak gibi!
Tam ortadaysa uskumrulardan oluşan bir kasırga.
Yani orkinoslar için ziyafet vakti.
Heyecanlı görünüyor!
Hem yukarıdan…
hem de aşağıdan.
Bütün uskumrular yem küresinin içine girmeye çalışıyor.
Kendilerini savunmalarının tek yolu bu.
En azından öyleydi!
Korunmaya çalışıyorlar.
Beni canlı kalkan olarak kullanıyorlar!
Orkinosların işini bozmak istemiyorum.
Birinin bana çarpmasını da istemiyorum.
Her biri yaklaşık doksan kilo ağırlığında.
Sudan çıkma zamanı geldi.
Çok çılgındı. Çok gergindi. Suya iner inmez karşımızda…
Buradan görünen her orkinos için
suyun altında yüzlercesi daha var. Hâlâ tek parça mısın Johnny?
Evet, şimdilik.
Dönücü yunuslar genelde orkinoslarla takılır.
Yani her an gelebilirler.
Erkenden tekrar suya girerek işleri berbat etmek istemiyoruz.
Ortamın dengelenmesini bekliyoruz.
O küreyi yüzeye itecek sayıda yırtıcının burada olması lazım.
Nico bir şey gördü.
Pekâlâ, dönücü yunus değiller.
Çok sayıda benekli yunus görüyoruz ve o uskumrulara kilitlenmiş durumdalar.
Suya girme zamanı. Hadi, hadi!
Bu yunuslar uskumruların kaçmasına izin vermeyecek.
Orkinoslara kıyasla çok sakinler.
Ama işlerini iyi biliyorlar.
Gruplar halinde çalışıyorlar.
Uskumruları çoban gibi güdüyorlar.
Bu durumdan orkinoslar da faydalanıyor.
İki üst düzey yırtıcı birlikte çalışıyor.
Uskumrular için kıyım demek.
Ne kadarı yem olursa saklanacak o kadar az yer kalıyor.
Yunuslar buraya geleli en fazla 20 dakika olmuştur.
Ama sanırım olay bitti.
Bugünü yakın zamanda unutacağımı hiç sanmıyorum.
Karadaki bir beslenme çılgınlığını veya avı izlerken
genelde çok uzaktan, devasa kameralarla izlersiniz.
Ama su altında durum tamamen farklı.
Su görüşü kısıtlıyor ve olayın tam ortasında olmanız gerekiyor.
Boyum kadar orkinosların yanımdan zıpkın gibi geçmesi…
Neredeyse bana çarpmaları…
Ardından yunusların ekolokasyon için çıkardıkları seslerin
karnımda titreştiğini hissetmek…
Bundan daha iyi ne olabilir bilmiyorum.
Okyanusun verimli bir kısmına denk geldik, burada yunusların yiyeceği balıklar varsa
dönücü yunus süper sürüsü de buralarda olabilir.
Ama artık güneş batıyor ve ana tekneye geri dönüp
yarın için hazırlık yapmalıyız.
Gece bu noktadan çok uzaklaşmak istemiyorum
ama burası açık deniz.
Altımızda neredeyse üç kilometre su var.
Ve klasik çapaların tutunabileceği hiçbir şey yok.
Bu yüzden Theo sahip olduğumuz tek çözümü hazırlıyor.
Bu bir deniz çapası.
Kayalara tutunmak yerine okyanus akıntılarına tutunuyor.
Teknemiz suyun üzerinde
bir yelken gibi durduğu için
gece rüzgâr başlarsa
hiç bilmediğimiz bir yere sürüklenebiliriz.
Bu büyük paraşüt bir nevi çapa görevi görüyor.
Bu sayede yunusların bölgesinden çok uzaklaşmayacağız.
Aramaya şimdilik son verdik ama dönücü yunuslar gece boyunca avlanır.
Şu anda oralarda bir yerde bir süper sürü
dalgaların arasında geziyor olabilir.
SON 16 GÜN
Sabahın köründe kalktık.
Deniz çapası sayesinde,
hâlâ dün yem küresini gördüğümüz yerin yakınlarındayız.
Kaptan Oscar bir şeyler görmüş.
Gidip dronla bir bakacağım.
Yunus oldukları kesin.
Biraz daha yaklaşalım, aşağı doğru…
Şunlara bakın! Bir sürü dönücü yunus var!
Tam olarak süper sürü sayılmaz ama bunun gibi 30 sürü bir araya gelse
işte o zaman bir buçuk km'lik, belki de daha büyük bir sürü oluşur.
Tam olarak aradığımız şey bu.
Büyük etkinlik için çekim pratiği yapma zamanım geldi.
Harika! Burada birkaç minik bebek var. Ufacıklar!
Annelerinin dibinde yüzüyorlar. Sanki "Anne, beni bekle!" der gibi.
Daha önce kara gördüklerini sanmıyorum.
Mavi derinliklerin sonsuza kadar uzadığını düşünüyorlardır.
Dronla inanılmaz bakış açıları çıkıyor. Yani yüzeye buradan bakınca…
Tamam, aslında buradan da bir sürü sırt yüzgeci görünüyor.
Ama yukarıdan baktığımız zaman,
"Vay canına, ne kadar fazlalar" diyorsunuz.
Süper sürüyü bulduğumuz zaman bu dron,
sürünün inanılmaz boyutunu tam olarak görebilmemizi sağlayacak.
Ama şimdilik, dönücü yunuslara adlarını veren
davranışlarını yakalamak istiyorum.
Bunun için çığır açıcı, yepyeni bir aracı kullanacağım.
Okyanusta ilerlerken çekilen görüntüleri sabitlemeye yarayan
cayro dengeleyicili kamera.
Geliyor. Tamam, dikkat et.
-Sende mi? -Evet.
Pahalı bir cihaz olduğu için Tash kullanmama yardım edecek.
Orada bir sürü dönücü var. Kamerayı sola doğru çevirsene.
Dronla bakarken
her şeyi görebiliyorduk.
Biraz aşağı indirir misin Tash?
Şimdi su seviyesinde, o samimi alçak açıyı yakalamaya çalışıyoruz.
Yunusların nerede zıplayacağını bilmiyoruz.
Bu yüzden bir alana odaklanıp
yunusların odağa girmesini bekliyorum.
Neden zıpladıkları ve döndükleriyle ilgili bir sürü teori var.
Kimileri, bedenlerindeki parazitleri atmak için diyor.
Kimileri iletişim kurmak için olduğunu söylüyor.
Kimileriyse sadece eğlence olduğunu düşünüyor.
Şuradaki galiba havada üç defa döndü.
Tek zıplamada altı hatta yedi kere dönebildikleri düşünülüyor.
Kesin olan tek bir şey var.
Dönmelerinin sebebi ne olursa olsun
onlar için önemli olmalı.
Çünkü çok küçük yaşta çalışmaya başlıyorlar.
Bu çok tatlıydı!
Orada küçük bir bebek var
ve minik minik zıplıyor.
Dönücü yunusları böyle çekmek harika.
Ama süper sürüyle yüzmeden önce
başka pratik yapma şansım olmayacak.
Hemen suya girmeliyim.
-Tamam mı? -Tamam. Güzel.
Yunuslar yön bulmak için tıklama sesini
birbirleriyle konuşmak içinse ıslık kullanır.
Ses çok yoğun.
Çok da hızlılar.
Tam hızda saatte 32 km hıza kadar çıkabilirler.
Ama bu seyir hızında onlara yetişemem!
Of! Muhteşemdi.
O kadar yunusu suyun altında görmek…
Ama bu sürüde yalnızca birkaç yüz hayvan vardı.
Bu, dönücülerin süper sürülerine kıyasla hiçbir şey.
Oralarda bir yerlerde binlerce yunustan oluşan bir sürü var
ve ben onu bulmayı gerçekten çok istiyorum.
Bu kısa karşılaşma bana çok önemli şeyler öğretti.
Dönücü yunusları yüzeyden çekmek zor ama yapılabilir.
Onlarla birlikte yüzmekse o kadar kolay değil.
Tekrar denemeden önce ana tekneye döneceğim.
Gizli silahımı hazırlamak için…
En büyük sorunumuz
su altında çekim yaparken yunuslara yetişememem.
Yeterince hızlı yüzemiyorum.
Bu şey, sorunumuzun yanıtı olabilir.
Bu bir su altı scooter'ı.
Arka kısmında çok güçlü bir pervane var.
Kameram da ön tarafa takılı duruyor.
Teorik olarak, yunuslara yetişebilmem gerekiyor.
Ama bu, gerçekten sadece bir teori.
Korkunç bir arızayla
bütün ekipmanımın
denizin dibini boylaması da olasılıklardan biri.
Bu olursa oyun bitti demektir.
Yavaş yavaş başlayacağız. Bakalım ekipman çalışıyor mu.
Ayrıca içimdeki 13 yaşındaki çocuk
su altında scooter kullanacağı için çok heyecanlı.
Başlıyoruz. Önce sızıntı var mı kontrol edelim.
Her şey iyi görünüyor.
Yavaş giderken bir sorun yok.
Bir de tam James Bond modunda deneyelim.
Yunuslar saatte yaklaşık 10 km hızla ilerliyor.
Ben scooter'la en fazla beş yapabiliyorum.
Ama bu, maksimum yüzme hızımın en az üç katı.
Yani, kesinlikle daha iyi.
Tamam mı?
-Çok eğlenceliymiş. -Bana ver onu.
Evet, sadece gaza basıyorsun ve yunus gibi hissediyorsun.
Umarım yunuslar beni kabul eder.
Suyun altında çok sessiz çalışıyor. Bu çok önemli.
Yani evet, sanırım işe yarayacak.
Ne gündü ama!
Önce sabah dönücü yunuslarla birlikte yüzdüm.
Akşamsa Yıldırım Harekâtı'ndan sahneler canlandırdım.
Sanırım her şey tamam.
Şimdi tek yapmamız gereken yarın o dönücü yunus süper sürüsünü bulmak.
SON 15 GÜN
Yeni bir günle yeni şüpheler doğuyor.
Sonraki dört günde, Aguila'daki yaşam sabit bir düzeni izledi.
Sabah erken kalktık.
Günaydın!
Kahvemizi aldık.
Normalde bunu yapmaz, kameralar açık diye yaptı.
Güverteye çıktık.
Ve denize baktık.
Devasa, güzel ve görünürde ıssız denize…
Anlayacağınız burada durduk, gözlerimizi böyle açtık.
Güneşin doğduğu andan battığı ana kadar.
Minik ipuçları bizi süper sürüye götürecek.
Tuhaf bir dalgacık, ani bir su sıçraması, bir grup aç kuş…
Ama şansa bakın.
Devasa bir okyanustayız ve hiç yaşam belirtisi yok.
Bu gerçekten de çok yorucu bir iş.
Yalan söylemeyeceğim, biraz endişelenmeye başlıyorum.
Çok zaman harcadık ve çok büyük bir alanı taradık.
Tabii biz hareket ederken yunuslar da hareket ediyor.
Yani zaten baktığımız bir yere gitmiş,
denk gelmemiş olabiliriz.
SON 7 GÜN
Haritalara baktık, rotamızı oluşturduk.
Okyanus akıntılarının yunus yemlerini yüzeye ittiği
başka bir su altı kanyonuna gidiyoruz.
Ama süper sürüyü geçtim, tek bir dönücü yunus bile görmedik.
Biraz morale ihtiyacımız var.
Şişe burunlu yunuslar imdadımıza yetişiyor.
Hız kazanmak için teknemizin pruva dalgasını kullanıyorlar.
Onlar enerji kazanıyor, biz de umut.
Buralarda yemek buldularsa
biz de dönücü yunusları bulabiliriz demektir.
Büyük bir yunus sürüsüne rastladık.
-Bertie! -Efendim?
-Tam önümüzde pilot balinalar. -Pilot balinalar mı?
-Yunuslarla birlikte… -Nerede?
…pruva tarafındalar.
Yok artık!
Tamam, işler iyice ilginçleşti.
Ana yunus sürüsü saat üç yönünde Bertie.
Burada da hâlâ birkaç pilot balina var.
Çılgınca.
Burada birkaçtan daha fazlası var.
Dronla en az 30 tanesini görebiliyorum.
Pilot balinalar da bir çeşit yunus.
Ama derin sularda, bir kilometreye kadar derinde avlanırlar.
Yiyecek bulmak onlar için çok zor bir iş.
Biraz dinlenmek için burada vakit geçiriyor olabilirler.
Bu, şişe burunlu yunuslara kaynaşma şansı tanıyor.
Bu çok enteresan. Sanki yakalamaca oynuyorlar.
İki farklı türden hayvanın birlikte oynuyor olması çok çılgınca!
Bu daha önce kaydedilmemiş bile olabilir.
Şuna bakın!
Çok eğleniyorlar.
Öne takla!
Bazı yunuslar musurgillerle uğraşabilir hatta balinalara kafa tutabilir
ama burada bir düşmanlık yok.
Bildiğimiz eğleniyor gibi duruyorlar.
Pilot balinalar, su aygırları kadar ağır olabilseler de
dalgıçların yanında gergin oluyorlar.
Bu yüzden suya, onların yanına indiğimde çok dikkatli olmalıyım.
Çok yavaş hareket ediyoruz, motor düşük devirde.
Çünkü gerçekten korkak olabiliyorlar.
Yani yapacağımız her şeyin mümkün olduğunca sessiz olması gerekiyor.
Hiç su sıçratmadan suya dalacağım.
Umarım benimle vakit geçirmek isterler.
Tamam mı?
Şişe burunlu yunusların burada olması işime yarayabilir.
Onlar benim orada olmamı umursamazsa bu, pilot balinaları da sakinleştirir.
Tanıştırılana kadar yunuslara yakın duracağım.
Çok güzel.
Bazıları bu kocaman mavi boşlukta
devasa hava araçları gibi süzülüyor.
Bazılarıysa hâlâ yunuslarla vakit geçiriyor.
Acaba bu bir oyundan daha fazlası mı?
Birbirlerine değiyorlar.
Yunuslar arkadaşlık bağlarını bu şekilde güçlendirir.
Buradaki hayvanlar yıllardır arkadaş olabilir mi?
Pilot balinalarla böylesine samimi bir an yaşamak inanılmaz.
Çok geçmeden, avlanmak için tekrar denizin derinliklerine inecekler.
Ama şu anda çok önemli başka bir balina meselesi var gibi duruyor.
Bir hayvanın dışkısından yemeğiyle ilgili çok şey öğrenebilirsiniz.
Pilot balinalar da dışkı konusunda oldukça cömert.
Topladıklarıma göz atıp tekrar dalmak için hazırlanacağım.
En eğlenceli kısım, bir balinanın üzerime dışkı yapmasıydı.
Ben de doğrudan üstüme gelen dışkının içinde yüzdüm.
Dışkının içi şunlarla doluydu.
Kalamar gagası.
Kalamarların ağzında bulunur.
Şu anda yüzeyde bu hayvanlardan yok.
Hepsi çok derinde.
Yani pilot balinalar derine dalıp
kalamarları yiyor ve yüzeye gelip dinleniyor.
Hem sular hem de balinalar sakinken
bir sonraki dalışımda tüm şartları zorlayacağım.
Scooter hazır, bu cihazın en güzel yanı da
sessiz çalıştığı için balinaların yanında kullanabilecek olmamız.
Bu, işe yararsa dönücü yunusları çekmek için de
yeni bir yöntemimiz olacak.
Beklediğimden de iyi çalışıyor.
Bir pilot balina gibi hissediyorum.
Eskiden bir lider balinanın sürüye pilotluk yaptığı düşünülüyordu.
İsim de buradan geliyor.
Ama artık bunun doğru olmadığını biliyoruz.
Sürüyü bir arada tutan
güçlü bir aile bağı var.
Ancak burada öne çıkan bir balina var. Yetişkin bir dişi.
Sanırım bana bakıyor.
Zararsız olup olmadığıma…
Ama sanki ruhumun derinliklerine bakıyor.
Bu balina ailesi bana güvendi sanırım.
Hatta güven göstergesi olarak
gözlerimin önünde uyuyarak beni onurlandırıyorlar.
Muhteşem canlılar.
Artık onları rahat bırakma zamanım geldi.
-İşe yaradı! -İşe yaradı, ha?
Bir pilot balina olmak gibiydi.
Sanırım bir dişi olan en büyükleri bana doğru geldi.
Gözlerinden beni incelediği anlaşılıyordu, beni süzüyordu.
Ve bir an yaşadık, hayatımda böyle bir şey görmedim.
Apaçık zeki olan bir canlının doğrudan gözlerinin içine bakmak.
Zeki oldukları çok belli.
Zaten açık denizin ortasındayız.
Bu balina ilk defa bir insan görüyor olabilir.
Ben de ilk defa suyun altındayken bir pilot balina gördüm.
Umarım karşılaşmamızdan o da benim kadar memnun kalmıştır.
O pilot balinalar çok güzel bir sürpriz oldu ama zamanımız azalıyor.
O sürüyü bulmamız lazım.
SON 6 GÜN
Sanki okyanus bizimle dalga geçiyor.
Bu aleti doğrudan bedenime yapıştırmayı düşünüyorum.
Ellerimi kullanmama gerek kalmayacak.
Lütfen yine zıplayın yunus beyler ve hanımlar.
Sıradan bir yunus.
Her gün üç dört defa çok heyecanlanıyoruz.
Yunus gördüğümüz zaman.
Aslında yunus görmek her zaman güzel bir şey olsa da
maalesef aradığımız yunuslar değiller.
Sıradan yunuslar çok daha yükseğe zıplıyor.
İyice yükseğe çıktıkları için
bir dönücü yunus değil, sıradan bir yunus olduğu
çok uzaktan anlaşılabiliyor.
Sıradan yunusları
ayırt etmenin bir yolu da zıpladıklarında
karınlarının görünmesi.
Eğer beyazsa sıradan yunus olduğu anlaşılıyor.
Oradaki ne öyle?
Yükseğe zıpladı. Dönücü değil, sıradan bir yunus.
Tabii her çeşitten yunusu izlemek bir rüya gibi.
-Amma su sıçrattı. -Kâbus gibi.
Tabii süreniz kısıtlı değilse.
Sıradan yunus.
Bir tanesi aşırı yükseğe zıpladı!
Daha önce yunus gördüğüm için hiç hayal kırıklığı yaşamamıştım.
Bu yüzden adları sıradan yunus Bertie.
Bu doğru.
Ama buraya dönücü yunus süper sürüsünü çekmek için geldik.
Zamanımız azalırken kafamızda ciddi şüpheler oluşmaya başlıyor.
İş biraz sinir bozucu olmaya başladı.
Oralarda bir yerlerde binlerce yunus var
ama biz onları bulamıyoruz.
Ne kadar ararsak arayalım,
bu iş samanlıkta iğne aramak gibi.
Zaman geçtikçe dönücü yunus süper sürüsünü
bulacağımıza dair inancım azalıyor.
Bu bölgede yüzüyor ve toplanıyor olmaları gerekiyor.
Gerçi okyanusun bana öğrettiği bir şey varsa
o da şansınızın her an dönebileceğidir.
SON GÜN
Evet, işte son güne geldik. Herkes gözetleme görevinde.
Belki de bu taksici kaplumbağa iyiye bir işarettir.
O da ne?
Saat 10 yönünde dalıyorlar Bertie. Dokuz yönüne doğru.
Dalış yapan kuşlar var.
Bu, o dönücü yunusları bulmak için son şansımız.
Yüzeyde çok fazla hareketlilik var.
Kuşlar suyun başına üşüşmüş.
Sümsük, yelkovan kuşları gibi türlü farklı kuş var.
Suya dalıyorlar. Şuna bakın!
Yüzeydeki hareketlilik inanılmaz derecede.
Tamam, bunu doğrudan çekebilirsin.
Muhteşem görünüyor.
Son birkaç gün sinir bozucuydu.
Yanlış anlamayın, burası çok güzel bir yer.
Ama sürekli bomboş okyanusa bakmak sıkıcı olabiliyor.
Tabii arada bir yaşamın dolup taştığı vahalar karşınıza çıkıyor.
Şu anda da çok büyük bir kalabalık var.
Kuşlar dalıyor ve yem oluşmaya başlamış.
-Nerede? -Şu tarafta.
Çok sessiz!
Ne orkinosların yüzme sesi, ne de yunusların konuşmaları var.
Sadece ışıldakgillerden oluşan devasa bir yem küresi.
Bunlar derinlerde yaşıyorlar ve
genelde geceleri yüzeye yaklaşarak planktonlarla besleniyorlar.
İşte dönücü yunuslar da onları bu zaman avlıyor.
Dönücülerin menüsünde önemli bir yerleri var.
Ama ışıldakgiller gündüz vakti nadiren yüzeye gelirler.
Sudaki pullar burada yunusların beslendiğini gösteriyor.
Peki nereye gittiler?
Bak, Nico! Bak, yunuslar geliyor.
Geliyorlar.
Güzel bir sürpriz olacak.
İşte duymak istediğim ses!
Yunuslar geri geldi.
Bunlar dönücü yunuslar değil, benekli yunuslar.
Bir spor takımını izlemek gibi…
Oynadıkları oyun da, "kaçan balıkları yakalamaca".
Alt taraftan baloncuk üflüyorlar.
Yükselen hava kabarcıkları ışıldakgilleri korkutuyor
ve yüzeye yakın durmalarını sağlıyor.
Eminim kuşlar durumdan memnundur.
Bir yavru annesini izleyip işi öğreniyor.
Bu, büyük ödülü kazanmak gibi bir şey.
Işıldakgiller dünyada en çok bulunan balık türlerinden bir tanesi.
Ve çok fazla yırtıcıyı kendilerine çekiyorlar.
Bir tanesi daha geliyor…
Mobula vatozları.
Eskiden sadece planktonla beslendikleri düşünülüyordu.
Ama yem küresinin önüne geldiklerinde hiç öyle gözükmüyorlar.
Suratlarının oradaki küçük kanatlara baş yüzgeci deniyor.
Onları kullanarak balıkları ağızlarına yönlendiriyorlar.
İşte başlıyoruz.
Su altı dünyasının güdümlü füzeleri de geldi.
Sarıkanat orkinoslar.
Yüzlercesi.
Şu anda dört farklı yırtıcı türü
aynı yiyeceğin peşinde.
İnsan arada sorun çıkmasını bekliyor.
Ama arada kalan tek hayvanlar, ışıldakgiller.
Bu kadarmış. Yırtıcılar gitti.
O yem küresini paramparça ettiler.
Geriye kalan tek şey, suyun içinde parıldayan pullardan oluşan bir galaksi.
Buraya gelip çok az insanın uğradığı bölgeleri aramak
benim için muhteşem bir deneyim oldu.
Okyanustan çok fazla şey de öğrendim.
Sabırlı olmayı, ısrarcı olmayı
ve en önemlisi uyum sağlayabilmeyi.
Çünkü insan neler göreceğini asla bilemiyor.
Ayrıca çok da şanslı hissediyorum.
Aşırı balıkçılık, çevre kirliliği ve yükselen su sıcaklıkları
bütün okyanusları kötü etkiliyor.
Ama buradaki vaha
sanırım direnmeye devam ediyor.
Bu yolculuğun ana amaçlarından biri
dönücü yunus süper sürüsünü bulup çekim yapmaktı.
Ama maalesef bunu başaramadık.
Gizemli bir şekilde, ortadan kayboldular.
Sanırım açık okyanusta bir şey aramaya kalkmak böyle bir işmiş.
O yunuslar buralarda bir yerdeler ve biz onları bulamadık.
Ama açık denizin güzel bir yanı da
bazı şeyleri sizden gizlerken
bazılarını önünüze getirmesi.
Böyle hayat dolu noktaların
var olduğunu bilmek…
Vahşi yaşamın
en çılgın, sihirli olaylarına ev sahipliği yaptıklarını bilmek.
Çok özel bir şey.
GÜNCELLEME…
Aslında yunusları çekmeye çalışıyorduk
ama en büyük sürpriz
gördüğümüz sarıkanatlı orkinosların sayısı oldu.
Yabancı balık işleme gemileri buradan gittiğinden beri
konuştuğum tüm yerli balıkçılar balık sayılarının bu noktada
toparlandığını söylüyor.
Küçük bir zafer olabilir ama bir bölgedeki endüstriyel balıkçılık
önlenip doğaya iyileşme şansı tanındığında neler olabileceğini gösteriyor.
Hem vahşi yaşam hem de yerli balıkçılar için iyi bir haber.
Alt yazı çevirmeni: Efe Kalfaoglu