Ελάτε σε έναν κόσμο πέραν της αντίληψής σας.
Έναν κόσμο εντυπωσιακών ζώων...
με κρυφές δυνάμεις και υπεραισθήσεις.
Αν νομίζετε ότι γνωρίζετε τη φύση...
ξανασκεφτείτε το.
ΥΠΕΡ/ΦΥΣΙΚΟ
Σε αυτόν τον απρόβλεπτο κόσμο...
ΑΦΗΓΗΣΗ ΜΠΕΝΕΝΤΙΚΤ ΚΑΜΠΕΡΜΠΑΤΣ
...τα ζώα θα κάνουν ό,τι χρειάζεται για την ασφάλεια των οικογενειών τους.
Αλλά μαζί με την τέλεια ανατροφή έρχεται και η τεράστια ευθύνη.
Αυτή η αρσενική αφρικάνικη γιακάνα έχει αναλάβει να κρατάει τα μωρά.
Για τέσσερεις εβδομάδες, νοιαζόταν μόνο για τα αβγά του.
Και από τη στιγμή που εκκολάφτηκαν, τα έχει υπό την προστασία του.
Οι μικρές γιακάνες μοιάζουν με μικροσκοπικά αντίγραφα των ενηλίκων.
Και είναι φοβερά ανεξάρτητες.
Όπως και του μπαμπά, τα απλωτά δάχτυλά τους μοιράζουν το βάρος
σε μεγάλη επιφάνεια,
ώστε να περπατούν σχεδόν πάνω στο νερό.
Εξορμούν βαθιά ανάμεσα στους κρίνους,
τρώγοντας μύγες.
Ο μπαμπάς ισορροπεί σε μία λεπτή γραμμή ανάμεσα στο ότι χαρίζει στα μικρά του
την απαραίτητη ελευθερία, για να μεγαλώσουν,
και να τα κρατήσει ασφαλή.
Μπορεί να είναι αυτόνομα, αλλά είναι αδαή στον κίνδυνο.
Μόνο ένα στα τέσσερα θα φτάσει στην ενηλικίωση.
Με πολωμένη όραση, ο αφρικάνικος ψαραετός βλέπει μέσα από το φως
που αντανακλάται στο νερό κι επικεντρώνεται στην κίνηση.
Όταν οι γιακάνες αισθάνονται απειλή, συνήθως μαζεύουν τα μικρά τους
και ψάχνουν για κάλυψη.
Αλλά τα μικρά του έχουν σκορπίσει μακριά.
Έτσι εκπέμπει ένα μυστικό προειδοποιητικό κάλεσμα,
που ενεργοποιεί ένα φανταστικό αντί-θηρευτικό ένστικτο.
Τα μικρά παγώνουν.
Το μόνο που μπορεί να ελπίζει ο μπαμπάς είναι να μείνουν όσο ακίνητα γίνεται.
Μόλις περάσει ο κίνδυνος, τρέχει να τα μαζέψει.
Αλλά ένα μικρό λείπει,
είναι ακόμα παγωμένο.
Οι τρύπες στο ράμφος της λειτουργούν σαν αναπνευστήρας.
Αλλά επειδή είναι κάτω από το νερό, δεν ακούει το κάλεσμα του μπαμπά της.
Όσο ψάχνει, τόση περισσότερη προσοχή τραβά.
Οι κροκόδειλοι εντοπίζουν δονήσεις μέσω του εξαιρετικά ευαίσθητου δέρματος.
Τα μεγάλα πόδια έχουν το τίμημά τους.
Επιτέλους, ο μπαμπάς είναι αρκετά κοντά, για να τον ακούσει,
και το μικρό κατευθύνεται σε αυτόν.
Επιτέλους,
όλα μαζί,
στην αγκαλιά του μπαμπά.
Όταν τα ζώα αναλαμβάνουν την πρόκληση της ανατροφής μικρών,
χρειάζονται τρομερές ικανότητες, για να διατηρήσουν δυνατή την οικογένεια.
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΙ ΔΕΣΜΟΙ
Οι μητέρες θα φτάσουν στα άκρα, για να εξασφαλίσουν
την καλύτερη αρχή στη ζωή για τα μικρά τους.
Αυτή η γιγάντια χελώνα ποταμού στον Αμαζόνιο ψάχνει την τέλεια παραλία
να γεννήσει τα αβγά της.
Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν μόνο για δύο μήνες στο τέλος
της περιόδου ξηρασίας...
κρυμμένες σε έναν περίπλοκο λαβύρινθο καναλιών.
Και το ποτάμι είναι πολύ θαμπό, για να βρει τον δρόμο της.
Αλλά αυτή η μαμά είναι αποφασισμένη,
γι' αυτό βάζει σε λειτουργία ένα απίστευτο κρυφό δίκτυο.
Κατευθύνεται προς τα αχνά καλέσματα άλλων χελωνών.
Δυναμώνουν
και πολλαπλασιάζονται.
Από μία ακτίνα 3.885 τετραγωνικών χιλιομέτρων,
μαζεύονται μαμάδες χελώνες.
Σαράντα χιλιάδες.
Μαζί με τις άλλες θηλυκές, πρέπει να εξασφαλίσει την εκκόλαψη των αβγών της
με την έναρξη των βροχών.
Αν γεννήσει πολύ νωρίς, τα μικρά δεν θα μπορούν να βγουν
από την καυτή, ξερή άμμο.
Αν γεννήσει πολύ αργά, τα φουσκωμένα νερά θα πνίξουν τα αβγά της.
Πρόσφατα ανακαλύψαμε ότι αυτές οι χελώνες έχουν μία αξιοθαύμαστη ικανότητα
να προβλέπουν το μέλλον.
Μέσω της συλλογικής ευφυΐας, κρίνουν πότε πρέπει να γεννήσουν.
Με οχτώ διαφορετικά καλέσματα, συζητούν για την υγρασία, τη θερμοκρασία
και το επίπεδο νερού,
μέχρι να φτάσουν σε ομοφωνία.
Τώρα είναι η στιγμή.
Με καθοδήγηση από τις άλλες διαλέγει το δικό της μέρος,
ακριβώς στη μέση της παραλίας.
Φωλιάζοντας όλες μαζί,
δίνουν σε τέσσερα εκατομμύρια χελωνάκια
τις υψηλότερες πιθανότητες επιβίωσης μετά από δύο μήνες.
Καθώς τα αβγά εκκολάπτονται στην άμμο,
από πάνω, οι βροχές φτάνουν επιτέλους.
Όπως και η μητέρα του, αυτή η νεογέννητη αρσενική χελώνα μιλάει.
Και δεν είναι μόνος.
Χιλιάδες φωλιές σε όλη την παραλία συμμετέχουν στη συζήτηση.
Μαζί, αποφασίζουν την κατάλληλη στιγμή, για να ξεπροβάλουν.
Η υγρή άμμος σκάβεται εύκολα,
αλλά βγαίνει σε έναν επικίνδυνο κόσμο.
Κάποια δεν θα φτάσουν το ποτάμι.
Αλλά η απίστευτη ομαδικότητα των μαμάδων έχει εξασφαλίσει ότι αυτά τα χελωνάκια
έχουν ισχύ εν τη ενώσει.
Με κάλυψη το πλήθος,
διατηρώντας την επικοινωνία,
οι μπροστινοί ενθαρρύνουν τους υπόλοιπους.
Και όπως η μητέρα του πριν, με την καθοδήγηση της ομάδας,
τα κατάφερε.
Τώρα, πρέπει να κολυμπήσει, για να είναι ασφαλής.
Τι έκπληξη, έχει κάποιον να του δείξει τον δρόμο.
Η μαμά είναι ακόμα εδώ.
Βασικά, όλες οι μαμάδες περίμεναν.
Όταν ακούν τα μικρά τους, τα καλούν,
οδηγώντας τα στα βαθιά νερά.
Αυτή η πρόσφατη ανακάλυψη είναι το πρώτο παράδειγμα χελωνών γονέων
να βοηθούν τα μικρά τους, μετά την εκκόλαψη.
Για πολλά ζώα,
η σούπερ ανατροφή ξεκινά πολύ πριν τη γέννα.
Μέσα στη μήτρα, ξεκινά μία αξιοθαύμαστη ζωή.
Τεσσάρων μηνών, λιγότερο από 30 γραμμάρια.
Το βάρος του αφρικάνικου ελέφαντα πρέπει να αυξηθεί 6.000 φορές, πριν τη γέννα.
Πάλι καλά που κάποιος άλλος θα κάνει αυτή την άρση βαρών.
Η μητέρα ελέφαντας αντιμετωπίζει τη μακρύτερη κυοφορία στα θηλαστικά.
Πρέπει να κουβαλά το μωρό της σχεδόν δύο χρόνια,
βοηθώντας το να μεγαλώνει...
μέσα από ακραίες συνθήκες
και προστατευμένο από πολλούς θανάσιμους εχθρούς.
Αλλά δεν χρειάζεται να το κάνει μόνη.
Το κοπάδι της είναι το σωσίβιό της...
και το δικό του, επίσης.
Τώρα, δώδεκα μήνες στη μήτρα, τα αφτιά και η ακοή ακόμα αναπτύσσονται.
Αλλά ακούει ήδη...
με τα πόδια του.
Ειδικά κύτταρα στα δάχτυλα και τις φτέρνες λαμβάνουν τις δονήσεις
του κοπαδιού που επικοινωνεί.
Μαθαίνει να αναγνωρίζει τη μαμά...
και την τεράστια ευρύτερη οικογένεια.
Μέσω επικοινωνίας και συνεργασίας, οι ελέφαντες δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς
και κοινωνικά δίκτυα, ζωτικά για την επιβίωσή του.
Αλλά η κατανόηση της ζωής μέσα στο κοπάδι απαιτεί τρομερή ευφυΐα.
Ακόμα και 20 μηνών θέλει χρόνο, για να αναπτύξει
τον μεγαλύτερο εγκέφαλο χερσαίου ζώου.
Έτσι, παρατείνει την εγκυμοσύνη της για άλλους δύο μήνες,
διατηρώντας τη ροή ορμονών προς τη μήτρα της...
μέχρι επιτέλους, να είναι έτοιμο για τον έξω κόσμο.
Τα μάτια του νεογέννητού της δεν λειτουργούν πλήρως.
Αλλά τα χαμηλής συχνότητας καλέσματα της μαμάς είναι οικεία και καθησυχαστικά.
Τα άλλα θηλυκά του κοπαδιού το ηρεμούν με απαλά γουργουρητά
και εκδηλώνουν τον ενθουσιασμό τους, εκκρίνοντας φερομόνες
από τους κροταφικούς τους αδένες.
Αλλά δεν έχουν χρόνο να γιορτάσουν.
Η οσμή της γέννας ταξιδεύει γρήγορα με τον πρωινό αγέρα.
Καθώς άλλα θηλυκά αφαιρούν τον πλακούντα και ρίχνουν λάσπη να καλύψουν τη μυρωδιά,
η μαμά, υποσχόμενη γάλα, το ενθαρρύνει να σταθεί.
Αλλά πριν πιει, πρέπει να φύγουν.
Υπάρχουν αγέλες λιονταριών ειδικές στο κυνήγι ευάλωτων ελεφάντων.
Αλλά σε έναν συνεχόμενα θερμαινόμενο κόσμο,
η μεγαλύτερη απειλή για ένα νεογέννητο είναι η αφυδάτωση.
Δεν υπήρξαν βροχές φέτος.
Θα χρειαστούν οι συνδυασμένες δυνάμεις της οικογένειας για την εύρεση νερού,
όπως κι εξαιρετικές γονεϊκές ικανότητες, για να βοηθηθεί να επιβιώσει στο ταξίδι.
Στα ζώα δεν μένουν κοντά όλοι οι γονείς, για να προστατέψουν τα μικρά τους.
Αντιθέτως, χρησιμοποιούν υπερφυσικές δυνάμεις, για να τα κρατήσουν ασφαλή,
όταν λείπουν.
Στο δάσος νεφών του Εκουαδόρ, ένας μικροσκοπικός διαβολοβάτραχος
είναι απασχολημένος να βρει λιμνούλες για καθέναν από τους πέντε γυρίνους του.
Άλλο ένα μένει.
Εκκρίνει ένα ειδικό υγρό, ώστε οι γυρίνοι να κολυμπούν πάνω στην πλάτη του.
Και τότε εντοπίζει στάσιμο νερό μέσω της τρομερής όσφρησής του.
Αλλά είναι... εκεί απάνω.
Τα βρομελιοειδή φυτά μεγαλώνουν σε κλαδιά στην κομοστέγη.
Δεν υπάρχει έδαφος να απορροφήσει το νερό, οπότε το κρατάνε.
Το τέλειο δωμάτιο για το μωρό,
αναρρίχηση επικών διαστάσεων για έναν μικροσκοπικό βάτραχο.
Αφήνει τον γυρίνο του στο νέο του σπίτι.
Αλλά δεν υπάρχει τίποτα εδώ πάνω.
Πρέπει να επιστρέψει στο έδαφος, για να τραφεί,
αφήνοντας το μικρό εκτεθειμένο
στους θηρευτές που κυνηγούν γύρω από τις λιμνούλες των βρομελιοειδών.
Αλλά η μαμά έχει σχέδιο.
Πίσω στα σωριασμένα νεκρά φύλλα,
καταβροχθίζει λιλιπούτεια, δηλητηριώδη μυρμήγκια.
Έχουν μικρή θρεπτική αξία,
αλλά ο πολυμήχανος βάτραχος
μπορεί να αφομοιώσει τις τοξίνες τους και να φτιάξει μία πιο ισχυρή ένωση...
κάνοντας το δέρμα του θανατηφόρο στο άγγιγμα.
Καλύπτεται με μία χημική ασπίδα.
Τώρα, πρέπει να περάσει τη δηλητηριώδη δύναμη στα μικρά.
Σε κάθε λιμνούλα,
γεννά ένα μη γονιμοποιημένο αβγό,
ανακατεμένο με νευροτοξίνες.
Καθώς τρώνε οι γυρίνοι,
δηλητήριο ελευθερώνεται από το αβγό
και γεμίζει τη λιμνούλα.
Οι περιφερόμενες αράχνες εντοπίζουν το θύμα τους, δοκιμάζοντας με τα πόδια.
Αλλά αυτό το νερό είναι πολύ τοξικό, για να μπουν μέσα.
Για δύο μήνες, αυτή η μητέρα "ελικόπτερο" συνεχίζει
να ρίχνει δηλητηριώδη αβγά στους γυρίνους,
εξασφαλίζοντας ότι καθώς μεγαλώνουν,
θα μεταμορφωθούν σε δηλητηριώδη διαβολάκια,
όπως η μαμά τους.
Όταν η ανατροφή μικρών είναι πιο μακροπρόθεσμη επένδυση,
χρειάζεται κάτι παραπάνω από εκπληκτική ανατροφή.
Έξι μικρά είναι πολλά, ιδιαίτερα για μία πρωτάρα μητέρα.
Αλλά αυτός ο γατόπαρδος κατάγεται από οικογένεια σούπερ μαμάδων,
γνωστών για τις πολυπληθείς γέννες τους.
Η φροντίδα μιας τόσο μεγάλης οικογένειας στην αφρικανική σαβάνα
χρειάζεται συγκεκριμένες δεξιότητες.
Πρέπει να κυνηγά σχεδόν κάθε μέρα.
Για την εύρεση αρκετού θηράματος, βασίζεται σε έναν κρυφό κόσμο αισθήσεων.
Αφρικανικές αντιλόπες.
Αφήνουν ίχνη μυρωδιάς με τις οπλές τους,
για να παραμείνει το κοπάδι ενωμένο,
που σημαίνει ότι η οξεία όσφρηση της μητέρας μπορεί να τις εντοπίσει.
Αλλά υπάρχουν κάποιοι που ακολουθούν τη δική της οικογένεια με τον ίδιο τρόπο.
Μεγαλύτεροι θηρευτές σκοτώνουν μικρούς γατόπαρδους.
Για να μη στοχοποιείται η οικογένειά της, αυτή η μητέρα κάνει κάτι απίστευτο.
Εξουδετερώνει τις ενώσεις θείου στη διατροφή της,
αφαιρεί την οσμή από τα ούρα της,
κάνοντας το σχεδόν αδύνατον να την ακολουθήσουν.
Έξι μικρά είναι μειονέκτημα για έναν αθόρυβο θηρευτή.
Αλλά η ικανότητά της να κυνηγά στη ζέστη της μέρας είναι πλεονέκτημα.
Οι άλλοι θηρευτές ξεκουράζονται,
οπότε είναι η ασφαλέστερη ώρα να αφήσει τα μικρά της
και να φύγει μόνη της.
Στην πυκνή βλάστηση, η πιτσιλωτή της γούνα αναμειγνύεται με το παιχνίδισμα του φωτός,
επιτρέποντάς της να πλησιάσει τον στόχο.
Αλλά η τελευταία της κίνηση...
πρέπει να είναι σε ανοιχτό έδαφος.
Για ακόμα μία φορά, χρησιμοποιεί τη ζέστη προς όφελός της.
Τα πλαγιαστά μάτια δίνουν στις αντιλόπες μεγάλο οπτικό εύρος,
αλλά η αντίληψη τους του βάθους δεν είναι καλή.
Η θολούρα της ζέστης λειτουργεί σαν χιτώνας αορατότητας,
επιτρέποντάς της να κρυφτεί σε κοινή θέα,
ώστε να πάει κοντά, και πιο κοντά,
μέχρι να είναι έτοιμη να χτυπήσει.
Από μηδέν σε 90 χλμ. σε λιγότερο από τρία δευτερόλεπτα.
Επιτέλους, αρκετή τροφή για όλη την οικογένεια.
Και πάλι, κάνει τα μικρά να φάνε γρήγορα. Ξέρει ότι ο χρόνος είναι λίγος.
Μόλις εκτεθεί η σάρκα, το αίμα αναμιγνύεται με το οξυγόνο
και η μυρωδιά μεταφέρεται με τον αέρα.
Αλλά έχει μία απίστευτη ικανότητα να προβλέπει τους μπελάδες
και να προηγείται.
Με γεμάτο στομάχι, όλη η οικογένεια είναι ασφαλής.
Επιτέλους, η μαμά μπορεί να ξεκουραστεί.
Αλλά όχι πολύ.
Μέσα σε έναν χρόνο, πρέπει να κάνει τα μικρά ανεξάρτητα.
Οι γονείς έχουν δουλειά μπροστά τους, ετοιμάζοντας τα μικρά τους να πετάξουν.
Η αστική ζούγκλα του Σικάγο μπορεί να μην είναι ιδανική για παιδιά,
εκτός κι αν είσαι γονιός με υπερδυνάμεις.
Για τον πετρίτη, η Πόλη των Ανέμων έχει πολλά να προσφέρει.
Ένα αόρατο δίκτυο ρευμάτων αέρα κυλά γύρω από το κέντρο του Σικάγο,
που αυτή η μητέρα χρησιμοποιεί προς όφελός της.
Όταν ο ήλιος θερμαίνει άσφαλτο και τσιμέντο,
δημιουργεί ισχυρά θερμά ρεύματα
που τη βοηθούν να πετάει σχεδόν ένα χλμ. πάνω από τον ορίζοντα,
έτοιμη να... βουτήξει.
Τετρακόσια χιλιόμετρα την ώρα.
Και αν το θήραμα κρυφτεί πίσω από τα κτήρια,
χρησιμοποιεί τα γρήγορα ρεύματα ανάμεσα τους σαν αεροχειμάρρους,
αυξάνοντας την οριζόντια ταχύτητά της,
κερδίζοντας το στοιχείο του αιφνιδιασμού.
Με ένα κυνήγι στην πόλη, μεγαλώνει περισσότερα μικρά
από τους χωριάτες συγγενείς της.
Εδώ και πέντε εβδομάδες, μεγαλώνει επιτυχώς τρία μικρά,
εξασφαλίζοντας ό,τι χρειάζονται, για να επιβιώσουν.
Με λίγη βοήθεια και από τον σούπερ μπαμπά.
Μαζί μοιράζονται τη φροντίδα των μικρών και το κυνήγι.
Τώρα, τα μικρά βγάζουν φτέρωμα.
Και σε μόνο οχτώ εβδομάδες,
πρέπει να είναι έτοιμα να επιβιώσουν μόνα τους στην πόλη.
Το να τα καταφέρουν εγκαίρως θα είναι η μεγαλύτερη πρόκληση.
Έτσι, όταν ο μπαμπάς πάει να φέρει φαΐ στην οικογένεια,
η μαμά ξεκινάει τα μαθήματα ακραίων αστικών πτήσεων.
Το κυνήγι πάνω από την πόλη απαιτεί μοναδικές δεξιότητες.
Η μαμά πρέπει να τους δείξει πως να χρησιμοποιούν τα ρεύματα
σαν εναέριες υπερλεωφόρους.
Κι έτσι κάνει επίδειξη...
ξανά.
Και ξανά.
Τα μικρά δοκιμάζουν να ισορροπήσουν στα θερμικά ρεύματα,
μέχρι που επιτέλους,
είναι έτοιμα...
να πάρουν ύψος.
Τώρα που έμαθαν τα πετάνε,
είναι ώρα για πιο προχωρημένα αεροβατικά.
Ο μπαμπάς επέστρεψε με κίνητρο, για να πάει το μάθημα σε άλλο επίπεδο.
Απελευθερώνοντας το θήραμα διδάσκει στα μικρά πώς να χρησιμοποιούν τη βαρύτητα
και να αλλάζουν το σχήμα του σώματος τους, για να κόψουν τον αέρα
και να κερδίσουν ταχύτητα.
Η μαμά αυξάνει το στοίχημα με την πάσα του φαγητού,
σημαντικό βήμα στην ανάπτυξη ευκινησίας στην κατάρριψη γρήγορου θηράματος.
Κανένα άλλο πτηνό δεν αφιερώνει τόσο χρόνο να διδάξει τα μικρά του.
Αλλά με την υψηλή επένδυση έρχεται και η υψηλή ανταμοιβή.
Μέσα σε έναν μήνα, μία νέα γενιά υπερκυνηγών
θα είναι έτοιμη για τη μεγάλη, κακιά πόλη.
Σε αυτόν τον κοραλλιογενή ύφαλο,
υπάρχει ένα μικροσκοπικό ζώο που ποτέ δεν αφήνει τους απογόνους να φύγουν.
Ένα θαλάσσιο σφουγγάρι είναι ζωντανό κάστρο για μια βασίλισσα γαρίδα αλφαίος...
και την αποικία της 300 ατόμων.
Η κάθε γαρίδα είναι ίση με ένα σπυρί ρυζιού.
Κι έχει ισχυρές δυνάμεις, για να τις έχει υπό έλεγχο.
Εκκρίνει ένα χημικό κοκτέιλ
που καταστέλλει την ικανότητα αναπαραγωγής στις κόρες της,
κάνοντάς τις πιστές εργάτριες.
Μοχθούν ασταμάτητα, καθαρίζοντας το σφουγγάρι
και συντηρώντας τους διαδρόμους.
Αλλά δεν γεννιούνται όλοι οι υπήκοοί της ίσοι.
Άλλες αναπτύσσονται σε γαρίδες στρατιώτες
με υπερμεγέθεις δαγκάνες και το ένστικτο της υπεράσπισης.
Οι αστερίες είναι κυνηγοί σφουγγαριών,
πάντα προσπαθούν να φάνε τις γαρίδες μέσα από το σπίτι τους.
Αν και είναι περίπου χίλιες φορές μεγαλύτερός τους,
οι γαρίδες ενώνονται ενάντια στον εχθρό.
Αλλά με τους στρατιώτες να φυλάνε μπροστά, μία μεγαλύτερη απειλή μπαίνει από πίσω.
Ένας πολύχαιτος δακτυλιοσκώληκας,
με τέλειο σχήμα, για να εισχωρήσει στην καρδιά της αποικίας.
Αλλά δεν τρώει σφουγγάρι.
Αυτές οι γνάθοι είναι, για να πετσοκόβουν γαρίδες.
Οι εργάτριες δεν μπορούν να αντεπιτεθούν.
Αλλά καλούν για ενισχύσεις, χτυπώντας τις δαγκάνες τους.
Οι στρατιώτες φτάνουν και εφαρμόζουν το απόλυτο όπλο.
Χτυπάνε τις δαγκάνες τους τόσο γρήγορα που το νερό εξατμίζεται,
δημιουργώντας μία μπουρμπουλήθρα.
Όταν η μπουρμπουλήθρα καταρρεύσει από την πίεση του ωκεανού,
το νερό μέσα υπερθερμαίνεται στους 3.800 βαθμούς,
δημιουργώντας ένα ισχυρό ωστικό κύμα.
Στρέφει τον σκώληκα σε πλήρη υποχώρηση.
Αλλά όχι πριν γίνει η ζημιά.
Η βασίλισσα είναι νεκρή.
Μόλις παύσει η επιρροή της, ξεκινά ο αγώνας επικράτησης.
Ελεύθερες από τον μητρικό χημικό έλεγχο, οι εργάτριες αρχίζουν να μεταμορφώνονται.
Νικήτρια, όποια ωριμάσει πρώτη
και ξεκινήσει να ασκεί έλεγχο πάνω στα αδέρφια της.
Η οικογένεια επιβίωσε.
Οι οικογένειες είναι πιο δυνατές, όταν παραμένουν ενωμένες.
Αυτό, όμως, δεν είναι πάντα εφικτό.
Η αναζήτηση για νερό γίνεται απελπιστική.
Διαλύει αυτή την οικογένεια.
Οι ελέφαντες καλύπτουν 32 χιλιόμετρα τη μέρα,
αλλά κάποιοι παλεύουν να συνεχίσουν.
Για κάθε βήμα ενός ενήλικα,
ένα μικρό πρέπει να κάνει έξι.
Το κοπάδι πρέπει να συνεχίσει να κινείται,
αλλά η μητέρα δεν θα εγκαταλείψει το μωρό της.
Σε θερμοκρασία 37 βαθμών,
είναι εξαντλημένοι,
σχεδόν αφυδατωμένοι,
σχεδόν πεθαμένοι.
Το ξεσκέπασμα δροσερού εδάφους είναι ο μόνος τρόπος να ανακουφίσει το μικρό.
Της κερδίζει λίγο χρόνο...
ώστε να βάλει σε λειτουργία τη μεγαλύτερη υπερδύναμή της.
Γέρνοντας μπροστά, μετατοπίζει το βάρος, ευθυγραμμίζει το κεφάλι με τα πόδια
και απλώνει τις μπροστινές πατούσες, ώστε να είναι σε πλήρη επαφή με το έδαφος.
Τότε κάνει κάτι πραγματικά απίστευτο.
Αισθάνεται την οικογένειά της.
Τέσσερα χιλιόμετρα μακριά,
με τις προβοσκίδες τους χαμηλώνουν τη συχνότητα του καλέσματός τους,
το κοπάδι στέλνει δονήσεις μέσα από το έδαφος.
Τα ευαίσθητα κύτταρα στις πατούσες της μητέρας λαμβάνουν τον ήχο
και μέσω του σκελετού της τον μεταφέρουν στα αφτιά της.
Αλλάζοντας θέση, αποκωδικοποιεί την κατεύθυνση του μηνύματος
και τη σημασία του.
Η οικογένεια τούς λέει να συνεχίσουν.
Το μωρό της δεν αντέχει πολύ ακόμα,
μα η μαμά είναι αποφασισμένη.
Ξέρει ότι η οικογένειά της έχει καλό λόγο να καλεί.
Με την ίδια ικανότητα εντοπισμού δονήσεων σε απόσταση,
άκουσαν κάτι απίστευτο.
Οι καταιγίδες, επίσης, παράγουν υπόηχο χαμηλής συχνότητας.
Πιστεύεται ότι οι ελέφαντες τις αισθάνονται κι από 160 χλμ. μακριά.
Αφουγκραζόμενο το έδαφος,
το κοπάδι κατευθύνεται προς την πηγή.
Πεινάνε και είναι αδύναμοι.
Αλλά η υπόσχεση ζωογόνου νερού τους κάνει να συνεχίζουν.
Μέχρι που...
το φτάνουν επιτέλους.
Καθώς το μήνυμα ελπίδας απλώνεται σε όλα τα μήκη και πλάτη,
κι άλλοι ελέφαντες μαζεύονται,
μέχρις ότου όλη η ευρύτερη οικογένεια επανενώνεται...
σχεδόν.
Το μωρό ακόμα παλεύει.
Η μαμά δεν έφυγε ποτέ από το πλευρό του
και τώρα είναι τόσο κοντά που το μυρίζουν.
Όταν η οικογένεια μένει ενωμένη,
επικοινωνώντας, συνεργαζόμενοι και συνδυάζοντας τις δυνάμεις τους,
όλοι, όσο μικροί κι αν είναι, έχουν πολύ καλές πιθανότητες επιβίωσης.
Η συνέχιση της οικογένειας είναι η απόλυτη αποστολή στη ζωή.
Η προστασία κι εξασφάλιση της οικογένειας χρειάζεται κάθε διαθέσιμη υπερδύναμη,
για να εξασφαλιστεί το μέλλον
μιας νέας γενιάς αξιοθαύμαστων ζώων.
Αν νομίζετε ότι γνωρίζετε τη φύση...
ξανασκεφτείτε το.
Υποτιτλισμός: Μαριάννα Βενάρδου