Ελάτε σε έναν κόσμο πέραν της αντίληψής σας.
Έναν κόσμο εντυπωσιακών ζώων...
με κρυφές δυνάμεις και υπεραισθήσεις.
Αν νομίζετε ότι γνωρίζετε τη φύση...
ξανασκεφτείτε το.
ΥΠΕΡ/ΦΥΣΙΚΟ
Το χτύπημα που δεν περιμένεις...
ΑΦΗΓΗΣΗ ΜΠΕΝΕΝΤΙΚΤ ΚΑΜΠΕΡΜΠΑΤΣ
...είναι το πιο δυνατό.
Οι κοραλλιογενείς ύφαλοι είναι γεμάτοι θηρευτές.
Μερικές φορές, αξίζει να κρύβεσαι σε κοινή θέα.
Για το πετρόψαρο είναι φυσιολογικό να γίνεται ένα με τον περιβάλλοντα χώρο.
Ωραία εμφάνιση...
όχι και τόσο.
Όπως και να έχει, όταν τα πράγματα σκουραίνουν στον κοραλλιογενή ύφαλο,
οι ικανότητες πάντα υπερτερούν της εμφάνισης
και το παραπλανητικό πετρόψαρο
έχει πολλά κρυφά ταλέντα.
Δεκατρία αγκάθια στο πτερύγιό του, οπλισμένα με το πιο θανατηφόρο δηλητήριο
όλων των ψαριών,
το προστατεύουν από επιθέσεις.
Αλλά και πάλι,
επιλέγει να κρυφτεί.
Θάβεται στην άμμο, μία τόσο αποτελεσματική κάλυψη,
είναι τρομαχτική.
Είναι σχεδόν αδύνατον να εντοπίσεις το πετρόψαρο
και να το αποφύγεις.
Μία από τις γρηγορότερες κινήσεις στο ζωικό βασίλειο.
Δημιουργεί ένα πεδίο αναρρόφησης με αδύνατη διαφυγή
κι εξαφανίζεται μέσα σε 16 χιλιοστά του δευτερολέπτου.
Θηρευτής ή θήραμα, όταν η ζωή κρέμεται από μία κλωστή,
μόνο οι πιο ισχυρές υπερδυνάμεις θα σώσουν την κατάσταση.
ΦΑΕ, ΜΗ ΦΑΓΩΘΕΙΣ
Οι συνθήκες θερμοκηπίου στο τροπικό δάσος της Κόστα Ρίκα
πυροδοτούν έναν έντονο εξελικτικό ανταγωνισμό εξοπλισμών
ανάμεσα σε κυνηγούς και κυνηγημένους.
Καθώς το θήραμα βελτιώνεται στην απόδραση,
οι θηρευτές γίνονται πιο θανατηφόροι.
Τα πουλιά μότμοτ προτιμούν τις σαύρες.
Αυτοί οι κυνηγοί ψάχνουν για θήραμα μέσω της οξυμένης όρασης τους,
εναρμονισμένης με την κίνηση.
Έτσι, αυτή η σαύρα της Ανόλης καλύτερα να προσέχει.
Όποτε παγώνει στη θέση της,
το μότμοτ δεν τη βλέπει,
αλλά εκείνη το βλέπει.
Και η δική της όραση έχει ιδιαίτερες ικανότητες.
Τα πλαγιαστά μάτια τής δίνουν εύρος παρακολούθησης σχεδόν 360 μοιρών
και είναι ευαίσθητα στο υπεριώδες φάσμα,
κάνοντας πιο έντονη την αντίθεση στο φτέρωμα του μότμοτ.
Αλλά δεν θα μείνει ακίνητη αιωνίως.
Πρέπει κι αυτή να φάει.
Έτσι, όταν το μότμοτ κοιτάξει αλλού,
η σαύρα κινείται
έστω και λίγο.
Τίποτα το αξιοσημείωτο εδώ.
Είναι σαν να παίζουν τα αγαλματάκια,
μόνο που αυτό δεν είναι παιχνίδι.
Ένα λάθος βήμα...
μπορεί να είναι μοιραίο.
Καθώς το μότμοτ πλησιάζει, η σαύρα ίσα που βγαίνει εκτός εμβέλειας.
Αλλά τώρα δεν έχει πού να πάει.
Το μότμοτ είναι υπομονετικός θηρευτής.
Σίγουρα, μια σαύρα δεν μπορεί να μείνει πολλή ώρα κάτω από το νερό.
Αυτή, όμως, δεν είναι μια συνηθισμένη σαύρα.
Έχει μία απίστευτη στρατηγική απόδρασης που μόλις πρόσφατα ανακαλύψαμε
και είναι η πρώτη φορά που καταγράφεται.
Όταν βυθίζεται,
μικροσκοπικές φυσαλίδες παγιδευμένες ανάμεσα στις αδιάβροχες φολίδες της
ενώνονται και φτάνουν στο κεφάλι της.
Ένα μυστικό σύστημα κατάδυσης,
που της επιτρέπει να αναπνέει κάτω από το νερό.
Αυτή η ευφυέστατη σαύρα μπορεί να μείνει έτσι περίπου 18 λεπτά.
Αρκετά, ώστε και το πιο υπομονετικό μότμοτ να παραδεχτεί την ήττα του.
Και για τη μικρή σαύρα να αναδυθεί νικήτρια.
Τα περισσότερα κυνήγια είναι αποτυχημένα.
Ακόμα και οι πιο δυνατοί θηρευτές παλεύουν να πιάσουν κάτι.
Η δίαιτα των υπερσαρκοφάγων αποτελείται κατά 70% από κρέας.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο στη Γη.
Κι ένα από τα λίγα ζώα που όντως κυνηγά και ανθρώπους.
Αλλά το αγαπημένο θήραμα της πολικής αρκούδας...
είναι η φώκια.
Για επιβίωση σε βαθμούς υπό του μηδενός πρέπει να φάει πάνω από 50 τον χρόνο.
Αλλά το να τις πιάσει είναι δύσκολο, ακόμα και για έναν εξειδικευμένο κυνηγό.
Στρέφοντας την ουρά στον άνεμο, η φώκια χρησιμοποιεί την όσφρηση,
για να εντοπίσει θηρευτές που πλησιάζουν από πίσω,
ενώ κοιτάζει και για επιθέσεις από μπροστά.
Η υπεριώδης ενίσχυση της όρασης
βοηθά να δει τη χιονάτη κάλυψη της αρκούδας…
και μία έξυπνη φώκια πάντα έχει κοντά μία έξοδο κινδύνου.
Εδώ έξω, χρειάζεται κάτι παραπάνω από σκέτη ρώμη, για να πετύχεις θήραμα.
Με λιγότερες από δύο φώκιες σε κάθε τετραγωνικό χιλιόμετρο,
ο εντοπισμός τους είναι πρόκληση.
Και τώρα λιγοστεύει ο πάγος, λόγω της κλιματικής αλλαγής.
Η αναζήτησή της για φαγητό είναι ακόμα πιο δύσκολη.
Ευτυχώς, έχει μία εξαιρετική υπεραίσθηση με το μέρος της.
Την όσφρησή της,
την πιο δυνατή μύτη στο ζωικό βασίλειο.
Μπορεί να μυρίσει φώκια ακόμα και κάτω από τον πάγο.
Από ενάμιση χιλιόμετρο μακριά, πιάνει τη μυρωδιά που φέρνει ο άνεμος.
Επικεντρώνεται στον στόχο της,
πλησιάζει προσήνεμα,
έρχεται όλο και πιο κοντά.
Είναι δύσκολο να εξασφαλίσει τροφή μόνο και μόνο για να επιβιώσει.
Πόσο μάλλον για να παρέχει και σε μία αναπτυσσόμενη οικογένεια.
Μόνο ένα τρίτο των μικρών φτάνουν τα δύο έτη.
Η ανατροφή της επόμενης γενιάς κυνηγών μπορεί να είναι μία αδιάκοπη επιδίωξη,
ειδικά σε ακραία περιβάλλοντα.
Φάε, μη φαγωθείς
στον κόσμο της ερήμου της Αριζόνα.
Αυτός ο μπαμπάς δρομέας τρέχει συνέχεια, φέρνοντας τροφή για τρία πεινασμένα μικρά.
Ένα γεύμα παραδόθηκε και τρέχει για το επόμενο.
Τρέχει περίπου με 40 χιλιόμετρα την ώρα,
κυνηγά οτιδήποτε μπορεί να αρπάξει το ράμφος του.
Αλλά κάθε φορά που φεύγει ο μπαμπάς,
η φωλιά μένει εκτεθειμένη.
Εβδομήντα τοις εκατό των νεοσσών αρπάζονται από θηρευτές.
Ένα ετερόδοντο φίδι εντοπίζει τη μυρωδιά με τις άκρες της διχαλωτής γλώσσας του...
και η εις διπλούν αίσθηση καθορίζει την ακριβή κατεύθυνση του θηράματός του.
Άλλο ένα γεύμα εξασφαλίστηκε, ο μπαμπάς γυρίζει σπίτι...
πάνω στην ώρα.
Με αστραπιαίες κινήσεις
κι ένα κοφτερό ράμφος πέντε εκατοστών,
οι δρομείς είναι δικαιολογημένα γνωστοί ως "φιδοφονιάδες".
Ο μπαμπάς μετέτρεψε τον κίνδυνο σε γεύμα.
Τώρα, όμως, αυτό το φίδι δεν μυρίζει και τόσο ωραία.
Οι δρομείς δεν είναι ιδιότροποι,
αλλά όχι όταν έχει να κάνει με σαπισμένη σάρκα.
Τουλάχιστον, τα μικρά του είναι ασφαλή.
Ή μήπως όχι;
Ανάσταση εκ νεκρών
ή απλά το έπαιζε ψόφιο, για να σώσει το τομάρι του;
Το ετερόδοντο φίδι αναδύει τη μυρωδιά κουφαριού σε αποσύνθεση,
προσποιούμενο τον θάνατό του,
ώστε να ζήσει, για να πεθάνει άλλη μέρα.
Μερικές αμυντικές στρατηγικές είναι τόσο αξιοθαύμαστες, σαν φαινόμενο.
Ένα σμήνος ψαρονιών
κινείται μαγευτικά σαν ένα σώμα.
Ακριβώς πώς και γιατί κάνουν αυτά τα φανταστικά σχέδια στον ουρανό
παραμένει μυστήριο.
Αλλά πρόσφατες ανακαλύψεις αποκαλύπτουν ότι το κίνητρο πίσω από τέτοια ομορφιά
είναι η καταστροφή.
Το ντόπιο γεράκι πετρίτης ξέρει ότι μέσα στον ευρωπαϊκό χειμώνα,
τα ψαρόνια μαζεύονται σε σμήνη εκατομμυρίων.
Και στην ανοιχτή ύπαιθρο είναι επιρρεπή στις επιθέσεις.
Έτσι, το σούρουπο μαζεύονται πλήθος για ασφάλεια.
Τέτοια σύρραξη τα βοηθά να κρύβονται μέσα στο πλήθος,
αλλά τα κάνει κι ελκυστικό στόχο.
Πετώντας χαμηλά για να μην εντοπιστεί, ο πετρίτης πλησιάζει.
Τότε, ανεβαίνει
ψηλά, πάνω από το σμήνος,
γυρίζει και βουτά.
Με σχεδόν αεροδυναμική τελειότητα κατεβαίνει με 400 χιλιόμετρα την ώρα,
κάτι που τον κάνει το γρηγορότερο ζώο στον πλανήτη.
Τα ψαρόνια μετά βίας φτάνουν 80 χλμ., αλλά έχουν ένα πιο διακριτικό κρυφό όπλο.
Έναν μαγικό αριθμό,
κάθε πουλί εντοπίζει τους έξι κοντινότερους γείτονές του.
Η ακρίβεια συνταιριάζεται με απόσταση και ταχύτητα.
Καθώς αυτός ο κανόνας των έξι πολλαπλασιάζεται μέσα στο σμήνος,
δημιουργεί ένα φανταστικό θέαμα.
Κάθε στροφή μεταφέρεται σε όλον τον σχηματισμό
είκοσι μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Ζαλιστικό στο μάτι, αρκετά απρόβλεπτο,
σχεδόν αδύνατο να διαπεραστεί.
Το γεράκι παλεύει να ξεχωρίσει ένα μόνο πουλί.
Σε οριζόντια πτήση, το πλεονέκτημα της ταχύτητάς του μειώνεται δραματικά.
Τα ψαρόνια επεξεργάζονται τα οπτικά σήματα πολύ πιο γρήγορα από τους ανθρώπους
και αντισταθμίζουν τη σβελτάδα του πετρίτη με τα δικά τους ακροβατικά στον αέρα.
Και χάρη στον απίθανο συγχρονισμό,
ακόμα και ο ταχύτερος θηρευτής του πλανήτη ξεγελιέται.
Κατά 80% ο πετρίτης αποτυγχάνει.
Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να κοιτά αυτήν τη θαυμαστή δύναμη.
Έξυπνα παραδείγματα αποφυγής επιθέσεων βρίσκονται κρυμμένα παντού,
ακόμα και σε έναν βρετανικό εξοχικό κήπο.
Κοιτάξτε λίγο πιο προσεχτικά, γιατί και τα φυτά έχουν θηρευτές.
Το νέκταρ είναι η αγαπημένη τροφή της νυχτοπεταλούδας αχερόντια,
αλλά οι απόγονοί της ξεκινούν ως αχόρταγοι δολοφόνοι τοματών.
Μέσα σε μόνο τρεις εβδομάδες, αυτές οι πολύ πεινασμένες κάμπιες
γίνονται 16 φορές μεγαλύτερες.
Τώρα, μακριές σαν δάχτυλο και οπλισμένες με ψαλιδωτές κάτω γνάθους,
μία κάμπια μπορεί να καταβροχθίσει ένα ολόκληρο φυτό.
Ένας ολόκληρος στρατός μπορεί να κατακερματίσει όλη τη σοδειά.
Αλλά οι τομάτες έχουν μία αόρατη άμυνα.
Τα πληγωμένα φύλλα απελευθερώνουν ένα εναέριο σήμα κινδύνου.
Πτητικά χημικά που ειδοποιούν τα γειτονικά φυτά
να ετοιμαστούν για πόλεμο.
Αυτό καλεί σε μάχη τα κοντινά φύλλα, ώστε να παράγουν ισχυρές τοξίνες,
καθιστώντας τα μη βρώσιμα.
Κι επειδή αυτές οι κάμπιες τρέφονται μόνο με τοματοειδή,
αρχίζουν να λιμοκτονούν.
Μία πρόσφατη ανακάλυψη αποκαλύπτει ότι αυτή η ιστορία παίρνει σκοτεινή τροπή.
Χωρίς τίποτα να φάνε...
τρώνε η μία την άλλη.
Κάμπιες κανίβαλοι,
μία ανατριχιαστική μέθοδος απεντόμωσης.
Όταν οι φονικές τομάτες αντεπιτίθενται.
Στη φύση, το ποιος είναι ο πιο θανατηφόρος...
είναι θέμα οπτικής γωνίας.
Κάτω από ένα ευρωπαϊκό λιβάδι,
μία νανομυγαλή μόλις ξυπνάει,
αλλά δεν είναι ήρεμο ξύπνημα.
Οι παλμοί της εκτοξεύονται σε πάνω από χίλιους το λεπτό.
Ώρα να σηκωθεί, να βγει έξω και να ξεκινήσει το κυνήγι.
Με μεταβολισμό γρηγορότερο από όλων των θηλαστικών,
αυτός ο ξέφρενος δολοφόνος πρέπει να καταναλώσει έξι φορές το βάρος του,
αλλιώς θα λιμοκτονήσει.
Το κόλπο είναι να βρει θήραμα.
Αυτά τα μεγάλα αφτιά δεν ακούν καλά, ουσιαστικά,
και με μικροσκοπικά μάτια,
κυνηγά σχεδόν στα τυφλά.
Ευτυχώς, μία άλλη αίσθηση είναι υπερενισχυμένη.
Οι μυγαλές αισθάνονται τον κόσμο τους με τα μουστάκια.
Με μήκος στο ένα τέταρτο του σώματος,
τα χρησιμοποιεί, για να σαρώσει τον περιβάλλοντα χώρο.
Η αίσθηση της αφής είναι τόσο οξυμένη,
που η παραμικρή δόνηση πυροδοτεί άμεση επίθεση.
Εικοσιπέντε χιλιοστά του δευτερολέπτου,
δώδεκα φορές ταχύτερη από το ανοιγοκλείσιμο του ματιού.
Και μία μικρή κάμπια είναι η αρχή,
καθώς η δολοφονική της μανία ξεκινά.
Ίση με ένα αμύγδαλο σε μέγεθος, είναι το μικρότερο θηλαστικό στη Γη.
Αλλά σχεδόν τίποτα δεν της ξεφεύγει.
Ακόμα και μία ακρίδα διπλάσια σε μέγεθος είναι κυνήγι.
Η μανία για φαΐ τελείωσε, ώρα να αποσυρθεί
και να ξεκουραστεί.
Ένας δυναμωτικός γρήγορος υπνάκος εφτά λεπτών
κι αυτός ο αδηφάγος μικρός τρόμος ξαμολιέται και πάλι.
Πάνω από το ίδιο ευρωπαϊκό λιβάδι, ένας άλλος μικροσκοπικός θηρευτής κυνηγά.
Μία νυχτερίδα μυωτίδα έχει τόσο ευαίσθητη ακοή,
που κρυφακούει έντομα από 40 μέτρα μακριά,
για να καθορίσει την κατεύθυνση, το μέγεθος και το σχήμα του στόχου.
Όταν περιπολεί η νυχτερίδα,
όποιο έντομο που κινείται ή κάνει θόρυβο...
φλερτάρει με τον θάνατο.
Αλλά ένας κωνοκέφαλος γρύλος των θάμνων έχει άλλα στο μικρό του μυαλό.
Τα καλοκαιρινά απογεύματα, το λιβάδι είναι γεμάτο αρσενικά,
όλα τραγουδούν όσο δυνατότερα μπορούν, για να προσελκύσουν ένα ταίρι.
Κι αυτό το αρσενικό είναι αποφασισμένο να ακουστεί πάνω από τους ανταγωνιστές.
Οι γρύλοι των θάμνων, επίσης, ακούνε πολύ καλά με αφτιά στα πόδια τους.
Οπότε ξέρει ότι η νυχτερίδα είναι από πάνω του,
αλλά και πάλι, δεν σιωπά,
δυναμώνει το τραγούδι του όσο ένα κομπρεσέρ.
Όταν η νυχτερίδα πλησιάζει,
αντί να το ράψει, το δυναμώνει κι άλλο.
Φαίνεται πως η επιθυμία του να ζευγαρώσει μπορεί να σκοτώσει
αυτόν τον μικρό γρύλο των θάμνων.
Αλλά μία εκπληκτική νέα ανακάλυψη αποκαλύπτει ότι οι ελκυστικές του δυνάμεις
είναι και απωθητικές.
Τραγουδά τόσο δυνατά που πονάνε τα ευαίσθητα αφτιά της νυχτερίδας.
Ο γρύλος των θάμνων μετατρέπει την υπερδύναμη της νυχτερίδας σε αδυναμία,
δημιουργώντας μία απαγορευτική ζώνη ενενήντα εκατοστών γύρω του.
Και δεν είναι ο μόνος που τραγουδά για ταίρι,
ολόκληρο το λιβάδι προστατεύεται από ένα εκκωφαντικό πέπλο θορύβου.
Τελικά, ό,τι απωθεί τις νυχτερίδες,
τρελαίνει τις θηλυκές κωνοκέφαλες.
Όσο πιο θορυβώδης, τόσο το καλύτερο.
Συχνά, η καλύτερη άμυνα
είναι η καλύτερη επίθεση.
Στην Καραϊβική, βοηθά ένα ζώο να αρπάξει τη νίκη από τα σαγόνια της ήττας.
Νύχτα, επικίνδυνη ώρα για ένα μικρό ψάρι σε μεγάλο ύφαλο.
Με μήκος μόνο δυόμιση εκατοστών, αυτός ο καρδινάλιος πρέπει να αποφύγει
να μπει στο μενού του λεοντόψαρου.
Αλλά πρέπει κι αυτός να πιάσει το βραδινό του.
Τεράστια φωτο-ευαίσθητα μάτια βοηθούν να εντοπίζει μικρό θήραμα στο σκοτάδι.
Τα οστρακώδη, καρκινοειδή στο μέγεθος ενός κόκκου της άμμου,
είναι ένα διαχειρίσιμο γεύμα.
Αλλά έβαλε μεγαλύτερη μπουκιά από ό,τι μπορεί να μασήσει.
Τα οστρακώδη αποθηκεύουν ένα κοκτέιλ πτητικών χημικών στο σώμα τους.
Σε περίπτωση επίθεσης, τα συστατικά πυροδοτούν μία έκρηξη βιοφωσφορισμού
φωτεινότερη από κάθε φακό
και αφήνουν τόσο άσχημη γεύση...
που ο καρδινάλιος φτύνει το οστρακώδες άθικτο.
Τα οστρακώδη αποθηκεύουν τέτοια χημικά αρκετά
για δέκα εκρήξεις στη σειρά.
Το σχέδιο απόδρασης αυτών των καρκινοειδών είναι ακόμα πιο έξυπνο.
Η λάμψη είναι τόσο έντονη που όχι μόνο τυφλώνει...
αλλά προδίδει κιόλας.
Καθιστούν προσωρινά τυφλό τον καημένο καρδινάλιο,
αλλά εύκολα εντοπίσιμο.
Στον ωκεανό, πάντα υπάρχει ένα μεγαλύτερο ψάρι.
Ο απόλυτος κυνηγός,
ο πιο διαδεδομένος θηρευτής,
σε κάθε γωνιά κάθε ωκεανού, η φάλαινα όρκα προσαρμόζει τις κυνηγετικές της τεχνικές
με φανταστικούς τρόπους.
Στα αρκτικά φιόρδ ζαλίζουν τα ψάρια με τα πτερύγια τους
και τα αποκόβουν από το κοπάδι τους.
Στον ανοιχτό ωκεανό, ενώνουν τις δυνάμεις τους,
για να κυνηγήσουν γαλάζιες φάλαινες, το μεγαλύτερο ζώο που έχει ζήσει ποτέ.
Αλλά οι πιο εντυπωσιακές κυνηγοί όρκα βρίσκονται εδώ.
Η χερσόνησος Βάλντες της Παταγονίας έχει για περίπολο ένα κοπάδι
με μία τόσο δύσκολη, τόσο επικίνδυνη κυνηγετική τεχνική,
που παίρνει χρόνια, για να κατακτηθεί.
Είναι δουλειά της μητριάρχισσας να περάσει το μυστικό στις νέες γενιές.
Η υπόλοιπη οικογένεια μαθαίνει από τις τέσσερεις δεκαετίες εμπειρίας
αυτής της πεπειραμένης επαγγελματία.
Κάθε άνοιξη, οι φώκιες έρχονται να αναπαραχθούν σε αυτές τις παραλίες.
Και τα μικρά μαθαίνουν να κολυμπάνε στα ρηχά,
εκτός εμβέλειας των κυνηγών.
Σχεδόν.
Η μητριάρχισσα διδάσκει την οικογένεια της πώς να τα στοχεύει.
Ακολουθώντας καθημερινά την ίδια διαδρομή, οδηγεί το κοπάδι της
σε αποστολή χαρτογράφησης της ακτογραμμής.
Με αξιοθαύμαστη εγκεφαλική δύναμη και επικοινωνιακές ικανότητες,
υποδεικνύει ορόσημα στην οικογένεια της.
Βοηθά τα μικρότερα να φτιάξουν έναν νοητό χάρτη των καλύτερων παραλιών για κυνήγι.
Στη διαδρομή, τους διδάσκει και πώς να γίνονται πιο ριψοκίνδυνα.
Πριν μία όρκα μπορεί να ξεκινήσει να πιάνει φώκιες,
πρέπει να μάθει πώς να κινείται σε ρηχά νερά.
Αλλά ο κίνδυνος να εξοκείλει είναι πολύ πραγματικός.
Μία όρκα έξι τόνων γρήγορα θα παρασυρθεί από το ίδιο το βάρος της,
αλλά αν προσπαθήσει να επιπλεύσει πάλι μόνη της,
η μητριάρχισσα είναι στο πλάι της να τη βοηθήσει να ξαναμπεί στη θάλασσα.
Ακόμα κι έτσι, μία όρκα είναι έτοιμη να δοκιμάσει να κυνηγήσει
κανονικά μόνο μετά από έξι χρόνια.
Η ειδικός εν δράσει.
Πλησιάζοντας την παραλία για κυνήγι, η μητριάρχισσα σταματά το τραγούδι της.
Αφουγκράζεται.
Ξέρει ακριβώς πότε και πού να χτυπήσει.
Πλημμυρίδα,
απότομη παραλία
και στρόγγυλα βότσαλα να τη βοηθήσουν να κυλίσει πίσω στη θάλασσα
και αρκετό ανυποψίαστο θήραμα.
Περιμένει μέχρι τα μικρά να βρεθούν σε κατάλληλη θέση.
Ακριβώς πάνω στο κύμα.
Πολύ ρηχά, για να διαφύγουν...
πολύ κύμα, για να τη δουν να έρχεται.
Αυτά τα σεμινάρια θηρευτικής τελειότητας
είναι ζωτικά για τη διαιώνιση των ικανοτήτων της.
Έτσι, όταν έρθει η ώρα η επόμενη γενιά να κυνηγήσει κανονικά,
είναι πλήρως προετοιμασμένη για τη μάχη θηρευτή και θηράματος.
Η ζωή είναι μία αποστολή.
Το βασικό ζητούμενο, η επιβίωση.
Τα ζώα έχουν αναπτύξει μυστικά όπλα...
και κρυφές ικανότητες,
για να ξεγελούν τους εχθρούς τους.
Οπότε σε αυτές τις στιγμές ζωής και θανάτου,
χρειάζονται τις πιο εκπληκτικές υπερδυνάμεις, για να επικρατήσουν.
Αν νομίζετε ότι ξέρετε τη φύση...
ξανασκεφτείτε το.
Υποτιτλισμός: Μαριάννα Βενάρδου