STUDIO B
Uwaga.
Drugi plan!
Ryboludzie patrzą na drugi księżyc.
Mechowcy, kamera na prawo od ruin. Dziękuję.
Przepraszam, ale nie usłyszałem.
Rybia głowa, ludzkie nogi, drugi księżyc.
- Jasne. - Daniel?
Dag, nowa trzecia.
Świetnie. Co ze światłem?
Idź do cateringu. Żadnej zupy dla Ryboludzi.
Cisza! Bo się nią uświnią.
- Cześć, Adamie. - Spróbuj.
Indyk, Muscle Milk. Uczta na sterydach.
Indyk na sterydach. Pychota. Nie, mamo, pa.
Powąchaj Gary'ego.
- Kogo? - Tego od tyczki.
Czy nie jest... Cisza! Pijany albo naćpany.
Dan, Ryboczłowiek świruje.
Mam atak paniki. Pewnie przez ten lateks.
- Kiedy kończymy scenę? - Za 1,5 godziny.
Wytrzymasz 20 minut? Spróbuj tego. Kiwi i marakuja.
- No. - Powąchałam.
- Pachnie trawką. - To dobrze.
Na haju może pracować. Wtrąć się za sześć sekund.
- Cześć, Peter. - Opowiem ci dowcip.
- Mało poprawny. - Dawaj.
Transseksualista włazi do bagna...
Daniel, to pilne.
Poczekaj z puentą. Pielęgniarka!
Dzięki. Co ze światłem?
Przypilnuj, by Peter nie skończył tego dowcipu.
Cholera, studio się pali.
A nie, to tylko jakieś domy.
Do roboty! Nie przejmujcie się.
Eric się martwi.
Jest blady, nawet jak na Niemca. Martwię się.
- Ja też. - Martwię się.
O scenę z wodospadem, 16 ujęć. Nie uda się.
Spokojnie, uda się.
Dobrze.
Nie uda się. Nie ma mowy. Ten dzień nas wykończy.
Shane jest online, może mieć uwagi.
Super, informuj. Kocham swoje życie.
- Nadchodzi Ryboczłowiek. - Cudownie.
- Mam dość. - To cztery godziny roboty.
Wiesz, co to za komiks?
Tata mi go czytał przed śmiercią.
Chciałbym być na twoim miejscu.
Bo jesteś Ryboczłowiekiem! Tak?
- Tak. - Dzięki.
- Idzie. - Lubił komiksy?
Nie, wolał sport.
- Co ze światłem? - Shane się odezwał, nie ma uwag.
Dzięki za zbędne informacje.
- Światło ustawione. - OK!
Zaczynamy próbę.
- Kamera gotowa? - Tak.
- Włączyć wiatr. - Wiatr!
Dobrze. Dajcie wodę.
Woda.
Jeszcze tylko 83 dni i koniec.
Delektujmy się. Hełm ryby!
Akcja!
FRANCZYZA
DZIEŃ 34 ZE 117
SCENA 31A: TECTO SPOTYKA OKO
Wreszcie dochodzimy do sedna.
Spotkanie wodzów.
Oko, Tecto. Złota godzina.
Właśnie zaszło słońce. Zmierzch.
Kurwa, ciągle ten półmrok.
Nawet w restauracjach.
Na blue screenie huczący wodospad.
Super. Bardzo głośny?
Pokażemy wizualizacje?
- Wizualizacje. - Popatrzcie w górę na wizkę.
W mordę!
Niezłe.
Dlaczego tak chodzę?
Krok jest dziwny, ale chód ciekawy.
Pewny, choć niespokojny.
OK.
Niczym u pantery. W drodze na rozmowę o pracę.
- Że co? - Nie to.
Pokażesz mi?
Ten krok?
Jestem Tecto, suko.
Przygotujcie się.
Dalej, ludziska.
Dziękuję.
Nie mówimy „ludziska”. To nie taniec country.
Nie bądźmy dupkami.
Mała wydajność snu. Dlatego grymasi. Eric.
TECTO – OKO CYKLONU
Kupiłam mu smart obrączkę, żeby to kontrolować.
Powinien się zdrzemnąć.
Co to jest?
Pat Shannon przyjeżdża?
- Kurka wodna. - Jasne.
Zero paniki.
- Krótka przerwa! - Przerwa!
Jestem spokojny.
Justin, jest tu Pat Shannon.
Powtarzam. Nadciąga Toyman.
Poprosić chłopaka?
Daj mu spokój. To nie chłopak na posyłki.
Steph, wyciągnij Erica z przyczepy.
Biorę kiecę i lecę.
Jest tu szefostwo.
Pat Shannon chce cię widzieć.
I nadszedł dzień, gdy ważniacy zeszli z drzew.
- Mam nowe zakończenie. Steph? - Oczywiście.
Po co przyjechał?
Prezentuje nowe dmuchańce
na Forum Zabawek.
Boże, co za banał.
Człowiek sukcesu. Boży rottweiler. A ponoć nie potrafi czytać.
Skoro przyjechał,
może porozmawiamy o oświetleniu?
Mam przed nim tańczyć?
A ty mnie poklepiesz i wszyscy się uśmiejemy.
Nigdy. Na to nie pozwolę.
To nie tak. Ale zdaniem góry
film jest za ciemny.
Wiedzą, jaki jestem.
Walnięty i trudny.
Ale ja tylko wyglądam na hipstera w chinosach.
Jestem inny. Poważny.
Nie myślę jak facet,
który umyje samochód, zje z żoną kurczaka
i weźmie kąpiel.
Chcą takiego? Niech zatrudnią Rona Howarda.
Church. Ericu,
jeśli zepsują ci film,
pokroję się nożem do sushi.
- Mam rację? - No pewnie.
Przepraszam, to mój pierwszy dzień.
Sprowadź Justina. Chcę tu mieć producenta.
Justin skrócił pobyt w Maroku. Już wraca.
Więcej światła ułatwi ci
budowanie relacji.
Wtedy zrobisz film,
jaki pragniesz zrobić.
O planecie i łupkach.
Chcę mówić o łupkach.
Ale nie mamy innego źródła światła.
Chyba że dodamy drugie słońce.
Nie zachodzi,
tylko wschodzi.
Brawo! Znów to zrobił.
Dlatego zdobyłeś Złotego Lamparta.
Doskonały pomysł.
Chapaj piernik, Greto Gerwig.
OK, robimy generalne porządki.
Powąchaj Gary'ego.
Jeśli nadal śmierdzi trawką,
niech go czymś spryskają.
I nie pokazujcie Patowi studia P.
Co tam jest?
Sześćdziesiąt wiśniowych drzewek, które sprowadziliśmy z Kioto,
a potem wyrzuciliśmy ze scenariusza.
Można by za to wybudować szpital dziecięcy.
Przezabawne.
Któż wyceni marzenia?
Zamiast zachodu mamy wschód.
A teraz najgenialniejsze.
Dwa słońca.
Podwójny wschód. Dobra.
Dzięki, maestro.
Breast-fed Ted. Proszę wejść na statek ratunkowy.
Proszę wejść na statek.
Spierdalać.
OK, zaczynamy.
Wszystko gotowe.
- Dźwięk! Wiatr! - Nagrywamy!
Wstrząs wstrząsnął strzelistą strzelbą.
Dobrze.
Akcja.
Wielkie Oko błaga Radę Mechowców.
Jak na jasnowidza...
Dlaczego krzyczysz?
Dlaczego on krzyczy?
Nie krzyczę. Podnoszę głos, bo jesteśmy przy wodospadzie.
Dlatego...
- Cięcie. - Cięcie.
Dlaczego na posiedzeniu rady
trzeba krzyczeć?
Bo wodospady są głośne.
- Prawda, Eric? - Są ogłuszające.
Możemy grać pod huk wodospadu z Fidżi?
- Nie. - Dlaczego?
Milo nie chce. Milo!
Nikt mi nie mówił. Potrzebujecie hałasu, krzyczcie.
Wodospad! Taki poziom głośności?
Wodospad!
Wielkie Oko.
Tak brzmi woda padająca na skały.
- Wodospad! - Wodospad.
Rada rozważa kwestię ekstradycji.
Powinna to robić w biurze.
Nie ma biura, bo składa się głównie z mchu.
Ale ma przyciski do papieru.
Nie jesteśmy dzikusami.
Przemówiło coś, co obrasta skały?
Wynocha!
Przepraszam,
ale jestem przywiązany do tego pomysłu.
Peter, spróbuj podnieść głos.
Nie mogę, mam polipy na strunach.
Przez ZDT.
„Zbyt dużo teatru”.
Raczej ZDW. „Zbyt dużo wina”.
Nadchodzi.
Ta szycha.
O rety. Chłop jak dąb.
Dąb-ząb.
Zostawmy na chwilę oświetlenie.
Horst.
Jest za ciemno. Nie widać mojego filmu.
Ma być jaśniej.
Jak sobie życzysz.
Masz ochotę poprzeklinać?
Skretyniały palant.
Niedorobiony naziol,
kosmiczny dupek.
Cóż za polot!
Babkojebca.
Byłem w trzecim Thunderonie...
Eric Bouchard. Odmieniec.
To dla mnie zaszczyt.
Boże, dziękuję.
Możemy zrobić selfie? Inaczej dzieci mnie zabiją.
- Jasne. - Dzięki.
I już. Dzięki.
Dziękuję, że wpuściłeś mnie do piaskownicy.
Steph, jego prawa noga.
Chciałbym móc zajrzeć do twojej głowy.
Ręka.
Chodźmy coś przekąsić.
Jestem głodny.
Zajmiesz się wszystkim?
- Tak. - No.
Oto on. Wojownik światła.
- Drugie słońce! Cudnie. - Horst!
Chce jaśniej.
Poopalam się.
Niech więc stanie się światłość.
Wypasiona deska serów.
Prawa ręka.
Wiem, czym się różni ręka od nogi.
Maestro,
muszę cię poinformować,
że doszło do masakry.
- Masakry? - Tak.
Musieliśmy podkręcić Centuriosów 2.
Fabuła straciła pikanterię, więc trzeba było
podlać ją sosem.
Wymordowaliśmy Ryboludzi.
- Sosem? - Ostrym.
Mężczyźni, kobiety, dzieci.
Brutalnie. Po całości.
- Ryboludzie są w moim filmie. - Pewnie.
Czyżby?
Racja. Na pewno są.
Mówię, że zostali wyrżnięci
w poprzednim filmie, więc...
- Shane o tym wie? - Oczywiście.
Jest superszczęśliwy.
Zobaczysz,
oczy wyskoczą ci przez tyłek.
Zareagował na tę scenę
jak podniecona pensjonarka.
- Podoba mu się twoja robota. - I mnie. I nam.
I jemu.
Ufamy Shane'owi. Jest nieomylny.
Zawstydza nas.
Próbuję przekalibrować swoje odczuwanie uniwersum.
Jasne, nie spiesz się.
Wszystko jest ze sobą połączone i stanowi jedność.
Ryboludzie niosą mnóstwo sensów.
No dobrze.
- Serwetkę? - Dziękuję.
Centurios 2 to kura znosząca złote jajka.
Potrzebujemy więc kurnika,
bo bez niego pożrą nas
zmęczone superbohaterami dziewięciolatki z TikToka.
Nie mają dość, to tylko trend.
Jedną chwileczkę. Masz 25 sekund.
Mów albo się rozłączę.
Co on pierdoli?
Jaka kura?
Kura to my. W kurniku jest wiele kur.
Gdzie jest Justin?
Nie rozumiem logiki Pata. Nie myślę lewą półkulą.
Bo masz obie prawe.
Justin wylatuje o 13.
Może się zdrzemniesz?
Nie chcę drzemki! Chcę moich Ryboludzi!
A ja chcę miejsce parkingowe.
Życie to kompromisy.
- Przerwa na lunch. - Ludziska, lunch.
Zaprowadź Pata do taco-trucka. Nie spuszczaj go z oczu.
Żadne studio P.
Ekscytujące.
Może ktoś chce zjeść ze mną lub pogadać?
Nie?
Tyle filmów Maximum.
I dzięki Bogu.
Toxic Man. Randkowałam z takim.
Karmazynowy Plusk. To pewnie o zapaleniu pęcherza.
Obejrzyj i się lecz.
Jakby co,
chętnie podejmę się pracy w biurze.
Tutaj to żadne pieniądze i za dużo biegania.
Tak właśnie się czuje źle opłacana krowa albo wielbłąd.
Czyli ma sens.
Przepraszam, możesz się zamknąć?
Żartujesz? Z przyjemnością.
Dziękuję. Już jestem.
Centurios 2. Początek Kontinuum.
Nie mogę się doczekać.
Twój rydwan, panie.
Co się dzieje?
Pat tam jest. Muszę usiąść i coś zjeść.
Wstałam o trzeciej.
Czyli się wybyczyłaś.
Fajna poduszka.
Nowoczesna, a nie fajna.
Co za dzień. Wykańczający.
Dziś to jeszcze nic.
Gdy się zawaliły rusztowania,
to dopiero był ubaw. Choć nie dla każdego.
Wszystko jest pod kontrolą.
Siri, odczytaj wiadomości.
Lucas znów słyszał, jak płaczę.
Musimy porozmawiać z nim o rozwodzie.
Nie obchodzi mnie
twój głupi film dla brandzlujących się nerdów.
Emotikon płaczącej buźki.
Wszystko jest pod kontrolą.
Szukam biura produkcji.
- Anita? - My się znamy?
To ja, Daniel.
- Co ty tu... - Jestem pierwszym przy Tecto.
No dobra.
Widzę, że śpisz.
Ponoć
zostałaś producentką?
Tak, w dziale telewizyjnym Maximum.
Liga Wyjątkowych Jessik.
Vulture nazwał ją
„jednym z siedmiu promosów, które zdominowały dyskusję kulturalną”.
- No. - Fakt.
Nie wiedziałem.
- Dag, nie musisz... - Już nie, dzięki.
Fajna peleryna.
Dzięki. Nie każdy bohater ją nosi.
Na długo przyjechałaś?
Przepraszam, muszę odebrać. Mam nowe wieści.
Boże, trzymasz się?
- Brutalne. - Co?
To, jak cię zbyła.
Coś was łączyło?
Trzecia asystentko, to pytanie nie na miejscu.
Wymień baterię
i naładuj mojego papierosa. Dzięki.
Peter stracił wzrok.
- Są ciepłe muffiny. - Wyłącz kanał drugi!
Nie zrozumiałem. Są ciepłe muffiny.
Zostaliśmy zmasakrowani. Przysługują nam diety?
To pytanie do produkcji. Ryboludzie kończą zdjęcia.
Pięknie! Jest w środku?
Daj spokój. On ci nie przerywa drzemki.
Eric! Peter stracił wzrok.
Co to znaczy?
Nie widzi na oczy.
Musi widzieć. Jest Okiem.
Ale nie widzi! Stanął przy nowym słońcu
- i poparzyło mu oczy. - Co?
Przez te lampy. Wypaliliśmy mu oczy.
Ma drugi wzrok.
Oko na hełmie nie jest prawdziwe.
Prawdziwe oczy
właśnie mu wypaliliśmy.
No to kicha.
Macie „zapierdalać do Petera”. Tak to ujął.
A to sprawa reżysera?
Owszem. Jak najbardziej.
Peter, jak się czujemy?
Piecze jak cholera.
Jestem porażająco niewidomy, ale w sumie nieźle...
Doceniam twój sarkazm.
To mój prawnik. Będzie mnie reprezentował.
Na razie milczy, bo nie jest
rdzennym użytkownikiem angielskiego.
Znasz Brzemię snu Herzoga?
Nie rób z tego
szlachetnej ofiary na ołtarzu kinematografii.
- Spójrz na mnie. - Boże!
Wypaliłeś mi oczy, pojebie!
- Słyszałeś? - Rozumiem.
Ale nie podzielam twojego punktu widzenia,
choć go szanuję.
Słuchajcie, coś mi się stało z oczami.
No proszę, absolwent Yale.
Wyczuwa nowe trendy.
Mam coś ze wzrokiem.
Wszystko widzę jakieś dziwne.
- Cholera! - Co?
Jest bardziej poparzony niż ty.
Nie. Tak już zostanie?
Przejdzie ci. To jak oparzenie słoneczne,
tylko oczu.
Co? Spaliłem oczy?
Nic im nie jest.
Nieprawda. To twoim nic nie jest.
Żartujesz?
- Ślepy jesteś? - Jestem.
Moje wyglądają jak napletek klauna.
Krzyczy, a ponoć ma polipy.
Co ty o nich wiesz?
Sprawdziłem.
W teatrze grałem tyle samo co ty.
Słyszysz to, Victorze?
To fałszywe zeznania!
Pat pyta, dlaczego nie kręcimy.
Szanuję cię, Peter.
Zwłaszcza twoje role z lat 80.
Różnorodne rasowo. Ale teraz się wal.
Chcesz się mierzyć na penisy?
Mój jest petardą!
Panowie.
Góra chciała więcej światła,
bo dominuje estetyka nasycenia.
To ona was oślepiła.
- Wal się. - Spadaj.
- Jasne. - Niech założą dzwonki.
Będą wiedzieć, gdzie patrzeć.
Toyman widzi wszystko. Węszy za błędami.
- Ktoś musi mu powiedzieć. - W porządku?
- Jak najbardziej. - Super.
Shane ćwiczy jogę,
więc mam chwilę... Namaste.
Zajmę się tym.
Jest niewykonalne, ale do załatwienia.
Jeśli powiemy Patowi,
staniemy się dla niego tymi,
którzy wypalili Oku oczy.
Justin będzie o czwartej.
Przeciągajmy, ile się da,
i schowajmy się za Justina. To jego robota.
Nie mówię nie.
Kręćmy.
I miejmy na wszystko oko.
Przepraszam tych bez oczu.
Dajcie dublerów.
Co słychać?
Peter i Adam nie chcą
jechać w jednej karetce.
Dzwonię po drugą.
Fajne gadżety.
Cześć.
Thunderon, Dźwięk Grzmotu. Od tego się zaczęło.
Miałem też bluzę, kolekcjonerską.
Ale mama ją wyrzuciła.
Musi być strasznie głupia.
Po prostu jest chora.
I?
Czemu nie kręcimy?
Oświetlenie. Wiesz, jak jest.
Jasne. W końcu jesteś Patem Shannonem.
Wiem, co o mnie myślisz.
Dupek,
który na Comic Conie źle przybił piątkę z Shane'em.
Ale powiem ci, kim jestem.
Są ci na górze.
Aktorzy, gwiazdy.
„Ależ jestem zdolny, patrzcie na mnie!”
I są ci na dole, fizyczni.
„Zobacz, jak pcham wózek z kamerą”.
Oklaski.
A wiesz, gdzie ja jestem?
Pośrodku.
Jestem jedyną stałą w całym wszechświecie.
Niewidzialną.
I chcę ci pomóc.
Wiem o studiu P.
O wydatkach.
O opóźnieniach.
Co jeszcze muszę wiedzieć?
Shannon! Co słychać, stary?
Justin, pan producent.
Znowu trwonicie moje pieniądze?
Gotowy?
Tak. Przejdźmy się.
Spoko. Powiem, żeby się odwalił.
- Przyjechał Justin. - Hura!
Mówi Patowi, żeby się odwalił. Będzie dobrze.
- Oto on. - Tatuś wrócił.
- Nasz orędownik. - Ludzki ozon.
Cześć. Powiedziałem Patowi, żeby spadał,
i wyleciałem.
Przepraszam.
Co to znaczy?
Że straciłem pracę.
Jasne.
- Ale dla mnie. - Zmiany.
Macie nowego producenta.
Ja cię kręcę!
Boże, kadry. Szybko.
Cześć, Shelly.
Nie można wywalić warstwy ozonowej.
Daniel?
Zabrali mi producenta.
Dzwonię do Shane'a.
Boże, Pat to zimny chujek.
Wchodzę do namiotu.
Usłyszysz zamek błyskawiczny.
Ja pieprzę.
Mechowcy, kamera na cokół!
Mo-Capsi zastąpią Ryboludzi.
Patrzycie na drugie słońce.
- Wchodzą Mo-Capsi. - Super.
Przepraszam, ja się w tym pocę.
Zjedz to. Połamania nóg.
Musimy kręcić i będziemy kręcić.
Jutro scena kaskaderska.
Aktorzy na linach.
- Stawka jest wysoka. Dosłownie. - Jasne.
Zabierzcie gołębie ze studia C.
Ich gruchanie nas wykończy.
Jasne. Gołębie won.
Masz 430 minut wolnego.
Mogę o coś spytać?
Po co?
Nie jest tu jakoś super.
Curly od 30 lat pracował w cyrku.
Zajmował się słoniami,
zbierał ich odchody,
a potem je palił.
W domu waliło od niego sfajczonym gównem.
Pewnego dnia brat mu mówi:
„Znalazłem ci pracę w biurze.
Dobra pensja, regularne godziny”.
A Curly na to:
„Mam rzucić show-biznes?”.
Klasyk.
Do jutra!
Streścisz fabułę w kilku słowach?
Będę mówić, a ty wyłuskaj z tego, co chcesz.
Pytałaś mnie o teatr.
Teraz to już inny świat.
Aktorzy, rzemiosło. „Nie możesz grać tego,
bo nie jesteś taki”.
Moi PR-owcy bledną. Walcie się!
O czym jest Tecto?
O mnie, o Tecto.
Jestem gościem
od trzęsień ziemi.
Wyruszam w kosmos,
by odnaleźć Petera, który gra Oko.
Znaczy nie jedno oko,
tylko faceta o imieniu Oko.
Widziałaś Słodko-kwaśne?
Z Eddiem Murphym.
Gram w nim Chińczyka.
Zadzwonił mój agent: „Eddie zaprasza cię na spotkanie”.
Jadę do niego.
Wiesz, co ma w holu?
Całodobowy bufet!
Taki jak na statku wycieczkowym.
Wszystko, czego dusza zapragnie. Zupa wanton, zielone curry
i świeczki do podgrzewania.
Jaką masz funkcję?
Asystenta reżysera. Pierwszego.
Robię, co mogę,
by aktorzy się nie pozabijali.
No i pomagam reżyserowi. Wspieram jego wizję.
Jestem gościem od wszystkiego.
Najmniej docenianym superbohaterem.
Nigdy nie jadłem niczego lepszego.
Ciasteczka krabowe, korma z kurczaka, fontanna czekoladowa.
Oczywiście poszedłem po dokładkę.
To był bufet, nikt cię nie sprawdzał.
Film zaliczył klapę.
Ale ja ponoć byłem niezły.
Napisy: Konrad Szabowicz