Uspokój ciało i umysł,
biorąc oczyszczające oddechy. Wdech i wydech.
Jeszcze raz, spokojnie. Wdech i wydech.
I znów, wdech i wydech.
- Uwolnij napięcie... - Czego?
Pilne spotkanie z nową producentką
za 25 minut.
Super!
Kurwa! Cześć.
...niech odpłynie z kolejnym oddechem.
Czujesz odprężenie?
Kurwa!
Ciężkie te scenariusze. Zapewne wielkie dzieło.
Pilne zebranie.
Rozstrzelają nas tam?
Nie myślę o tym.
I dobrze. Lepiej myśleć mniej
niż więcej.
Przeżyłem to milion razy. Szybciej, taniej.
- Tak wygląda biz. - Biz? Od słowa „biznes”?
Sam to wymyśliłeś?
Zebranie o świcie.
Będą mnie chłostać przed rekwizytorami?
Jeśli chłosta, to w chłościarni.
- Tylko. - Nie martw się.
To znak, że im zależy.
Producentka odwołała spotkanie.
Że co?
Pogrywa z nami.
Co się dzieje, Daniel?
To się nazywa ghosting. Stosowałam.
Słuchajcie.
Nie panikujmy.
Kręcimy scenę kaskaderską.
Pokażmy, że jesteśmy zawodowcami.
A reżyser to wizjoner.
Niech żyje kino.
Dziękuję.
Mamy klaskać?
Podstaw meleksa
i załatw fryzjera. Koniec żartów.
Dan, porozmawiajmy o mojej karierze.
Wszystko eksploduje z kosmiczną prędkością,
a film to jaja na ostrzu brzytwy.
- Jasne. Za godzinę? - Daniel!
Co się dzieje?
Nic takiego.
To świetnie. Co się dzieje?
Nic. Kroczymy naprzód.
Tak, ale co się dzieje?
Będą nas prześwietlać?
Nie.
Bo czasem rentgen pokazuje guz, który trzeba
zastąpić Kitem Haringtonem.
- Albo Skarsgårdem. - Którym?
- Dowolnym. - Adam.
- Nie chodzi o ciebie. - Nie o moją sylwetkę?
Bo wyglądam jak nachos.
Szerokie ramiona i chude nogi.
Ale powiedz jej,
że robię przysiady.
Górze podobają się twoje nogi.
Uda wielkoluda.
To dobrze. Nie wolno ufać takim portalom jak Nogopedia.
Nie zaglądajcie tam.
- Cześć, dupki! - Cześć.
Taszlampy w dłoń. Kolejny dzień w kopalni złota.
Tak jest. Chodźmy.
Żałosny palancik. Na razie ogarnia.
Ale dobrze wie.
Musi się wykazać
przed nową producentką. I wy też.
Ja nie. Dla mamy i w rozpisce
jestem ten drugi.
Trzymaj się, numerze jeden.
Nowa producentka
odwołała dziś 80 Mechowców.
Dalej sobie pogrywa.
Przysłała SMS-a.
Sprawdza, ile wytrzymamy. Skneruska McFak.
To ilu mamy statystów?
Pięciu.
Eric się zmartwi. Ja też.
Świetnie. Powiadomię prasę.
Cham.
FRANCZYZA
DZIEŃ 35 ZE 117
SCENA 36: NIEWIDZIALNY MŁOT
Scena kaskaderska.
Wszyscy mnie obserwują. Da radę czy polegnie?
A może ktoś zginie? Tak, nie i nie.
Ale zobacz, neutralizuję zbiorową panikę
niczym Xanax Man.
Przypominam o plecach Petera.
Może robić tylko trzy duble.
Trzy duble. Tyle wytrzyma kręgosłup Petera.
Chcesz jego rentgen?
Nie. Wracaj do siebie, Bryson.
Eric.
Fajna fryzura. Ostry umysł, ostre cięcie.
Do piątej rano
przerabiałem storyboardy.
Nie panikuj, róbmy swoje.
Niesamowite!
Tłumy Mechowców po horyzont.
A ja mam pięciu.
Chujowo.
Zrobię z nich tłum. Będzie wyglądało
- na 5000. - Chleb i ryby.
Ale tu chleb i ludzie.
Świetnie. „Reżyserskie cięcie”.
Za każdym razem mnie to śmieszy.
Numer dwa zgłasza się do pracy.
Jak tam twoje liny, jedynko?
Świetnie, dzięki.
Spręż się, bo będziesz wisiał
jak fiut astronauty.
Mam instruktora z najlepszego baletu w Zagrzebiu.
Ile baletów tam mają?
Gotowi?
Mam pytanie.
Małż co chwila chce do toalety.
Damy mu woreczek albo pieluchę?
- Pieluchę? - Dla dorosłych.
Są w takich rozmiarach. Belgijskie.
- Olbrzymie. - Mój rozmiar.
Ale nie są wygodne i ograniczają zakres ruchu.
Zwłaszcza gdy nasiąkną. Niewiele zyskamy.
Kiepska sprawa.
Zyskamy w oczach góry.
Bo nie boimy się trudnych decyzji.
Oficjalnie Shane nic nie wie,
ale nieoficjalnie...
Dajmy mu pieluchę.
Miodzio.
Pielucha dla zuchwałych.
Świetne.
- Próba kaskaderów? - Tak.
Próba! Dajcie z siebie wszystko.
Jesteśmy zawodowcami.
Dzięki. Eric.
Dobra. Ucieczka.
Mechowce atakują.
Tecto wyciąga Niewidzialny Młot i obaj lecicie ku wolności.
Niosę młot.
Mogę tylko powiedzieć...
Rany. Wow.
Super.
Cóż za zaszczyt.
Dostałem miejsce w pierwszym rzędzie,
by patrzeć, jak walisz gruchę.
Macie jakąś wizualizację?
Oczywiście.
Jak bardzo niewidzialny jest ten młot?
Całkowicie. Ale ty go widzisz.
Rozumiem.
Przepraszam, nie rozumiem.
Jak drganie powietrza.
Pustka, ale zbita.
Dobra. Nie.
To kontur. Jak szkło.
Szkło jest niewidzialne?
Mój pies przeszedł przez szybę.
- Żyje? - Cisza.
Numer jeden udaje, że się spręża.
Jak jego nibymłot.
Rekwizytor! Mogę prosić o moje blokery dźwięku?
- Blokery. - Jasne.
Jesteś pewien
tego młota?
Nie wygląda dobrze.
Panie Spielberg, dziękuję za uwagę.
- Niosę blokery. - Dzięki.
- Muszę. Przepraszam. - Zaraz cię uciszę.
Chwila.
- Włosy. - Włosy.
- Poprawcie włosy. - Włosy.
Poprawcie włosy.
Trzeba im powiedzieć, że źle robią.
Nie. Ciągniemy ten wagon
bez względu na to, co w nim jest.
Kartofle, prezenty...
Dysydenci, porwane dzieci.
Bez przesady.
Nam pytać nie kazano.
Dacie mi chociaż słuchawki?
Żartujesz?
Ja swoje dostałem po sześciu latach.
- Jasne. - Spójrz na Mike'a.
Na planie Indiany Jonesa
nigdy nie usłyszał dialogów.
Przykre. Biedak.
Taki jest ten biz.
Włosy gotowe.
Próba kaskaderska!
Tecto otoczony ze wszystkich stron, odpala Niewidzialny Młot i przebija się
do wnętrza Ziemi.
Chwyta Oko.
I startują jak rakieta.
Mechowce!
Akcja!
Czas na młot.
Prędkość warp.
Co robisz?
Nie było „stop”.
Nie powinno być szybciej?
- Shane chce prędkość warp. - Stop.
Muszą wciągnąć do końca, jeszcze 15 metrów.
Wózek inwalidzki bywa szybszy.
Eric, mam tak grać?
Rozmawiałem z Chrisem.
Wspominałem o tym?
Kilka razy. Jesteście przyjaciółmi, fajnie.
Pisze do mnie listy. Odręcznie.
Zawsze „Chris”,
a nie „Christopher”. Chris Nolan.
Super.
A więc...
No właśnie.
Jak Chris by podszedł do kwestii młota?
Tego chcę, co tu jest.
Idźcie do produkcji.
Oddajcie mi moich Mechowców albo przerwę zdjęcia.
Ciężki ten biz.
Nakręcę tę scenę,
nawet kosztem życia ekipy.
- BHP do ciebie. - Witam!
I zapraszam.
Tylko ostrożnie.
- Adam siedzi w przyczepie. - No tak.
Xanax Man nadchodzi.
2. OKO
- Adam! - Hej.
Wracaj na plan.
- Jedną chwileczkę. - Jasne.
Powiedz szczerze.
Nadaję się na faceta, który trzęsie ziemią?
Tak, oczywiście.
Na 100%.
Jasne?
Idziemy?
Dziwne to wszystko.
Dla tej produkcji zrezygnowałem z psa. Superrasowego.
- Naprawdę? - Tak.
Powiedz mi szczerze.
Jak przyjaciel. Jeden z najlepszych.
Pochlebiasz mi.
Co naprawdę myślisz
o Niewidzialnym Młocie?
Szczerze?
Uważam, że jest zajebisty.
- Nie wychodzę na durnia? - Nie.
To petarda. Jasne?
Każdy może zagrać w jakimś Ibsenie.
A ty z młotem
z fal dźwiękowych wyglądasz fantastycznie.
Naprawdę?
Rewelacyjnie. Jesteś geniuszem.
Najlepszym aktorem na świecie.
Nie do końca.
Nie będę się powtarzać.
Peter miesza mi w głowie.
Podkopuje moją pozycję.
Może chodzi
o miejsce w rozpisce.
Robi miny nieprzewidziane w scenariuszu.
Pogadam z nim.
- Dzięki. - Jasne.
Jesteś najlepszy.
Może straciłem pupila, ale zyskałem nowego.
Mnie? Hau, hau.
Jasne.
Daniel-spaniel.
Dzięki.
NIE WYPUSZCZAĆ PSÓW!
Ja tylko przeglądam twoje rzeczy.
Mogę?
Same filmy.
Ktoś tu jest kinomanem. Zapakowane.
Może kiedyś posłucham
komentarza reżysera Głowy do wycierania.
Marzenia, piękna rzecz.
Pytanko.
Nie przyszło ci do głowy, że mordujesz kino?
Nigdy.
Bo Niewidzialny Młot podsunął mi
tę myśl.
Może to nie fabryka marzeń,
tylko ubojnia?
A my wszyscy, z krwią na rękach i tłuszczem na twarzach,
spokojnie żremy kanapki?
Możesz się zamknąć?
Gdaczesz jak kura.
Chętnie podzielę się
wieloletnim doświadczeniem. Sorry, że krzyczę.
Na razie myślę o tym,
jak skończyć tę scenę, nim wylecę z roboty.
Dziękuję i przepraszam.
Napełniłam ci bidon.
To miłe. Wyszedłem na dupka.
Przepraszam.
Jesteś inteligentna.
Będziemy razem pracować.
Proszę cię tylko o odrobinę inicjatywy. Dobra?
Przez Anitę wszyscy panikują jak pies w pralce.
Szalony pomysł. Porozmawiaj z nią.
Zabawne.
To Jim. Twój poprzednik.
Rzucił to tam, a potem się zabił.
Pieprzyć to.
Proszę.
Cześć, Dan. Miło cię widzieć.
- Eric chce Mechowców. - Przepraszam,
że dzisiejsze spotkanie nie doszło do skutku.
Nic się nie stało. Szafa gra.
Cudnie.
Mam nadzieję, że między nami nie ma już kwasu.
Czemu miałby być?
Bo pół roku byliśmy razem,
a ja przekotłowałam się z australijskim aktorem
i jestem twoją szefową.
Już o tym zapomniałem.
To dobrze.
Mogę cię opieprzać przy wszystkich.
Zostałem chłopcem do bicia?
Do powieszenia.
Na stryczku?
Bicia, chłosty, ukrzyżowania.
Ile masz tych metafor?
Wzbudzi strach
- i zapewni milczenie. - Jasne.
Nikt nie może się o nas dowiedzieć.
Jasne, spal mnie.
Poświęć. Jestem Wicker Man. Wicker Dan!
Nie podoba ci się?
Dobra. Coś za coś.
Ty wzbudzisz strach, ja nadzieję.
Oddaj Ericowi Mechowców.
Nie mogę. To pokaz siły.
Ale egzekucja aktualna. Szafa gra?
Jasne. Gra i buczy.
Szafa wcale, kurwa, nie gra. Ukrzyżują nas.
Peter.
Proszę, odpuść Adamowi.
Boże, czyżbym go uraził?
Tylko nie to!
Zajmę się rozpiską.
Błagam. Nie rób tego dla mnie. Nie jestem wymagający.
Wbij to sobie do tego pustego łba.
Producentka pyta,
czy może cię zjebać.
Ale nie przy wszystkich.
Kiedyś wyśmiali mnie
za używanie kremu do rąk.
- Gdzie jest asystent reżysera? - Nieważne.
Cześć, jestem Daniel.
Dlaczego nie kręcimy?
Eric! Maestro, zapraszam.
Próbuję się dowiedzieć, dlaczego asystent o ciebie nie dba.
Mów dalej.
Przed pierwszym ujęciem reżyser przemawia średnio
- przez 52 minuty. - Tak.
Uwielbiamy Erica,
ale nie może tyle gadać.
Postaw mi granice, Daniel.
- Które będzie mógł łamać. - Dzięki, Steph.
Dzwonię do Shane'a.
Żąda jedenastu ustawień
dziennie, bo jest wizjonerem.
Nie, błagam.
- Co ty sobie wyobrażasz? - Shane.
Opieprza asystenta.
Weź się do roboty, Daniel.
Jest tu lekki bałagan.
Jedenaście ustawień to sporo.
Co robisz?
Pat, rzucamy oskarżenia.
Idzie zły pan.
Chętnie popatrzę.
Nasrałeś, to teraz to zbieraj.
Trzeba go ujeździć jak ogiera.
- Właśnie. - Jak ogiera.
Ale delikatnie.
Marchewka, nie kij.
To nie nagonka.
Nie? A czyja to wina?
Dziś wielka scena. Nie mogę się doczekać. Nie, Pat?
- Tak jest. - Tak.
Zegar tyka.
Daniel Kumar, pierwszy asystent, mógł paść ofiarą nagonki.
K-U-M-A-R.
Musiałam się wtrącić. To było silniejsze.
Nieźle się bawiłaś.
Biorę się do roboty,
bo albo mnie wywalą, albo ktoś zginie.
Przygotujcie się.
Na pozycje.
Powtarzaj.
Na pozycje.
Gotowi? Trzy, dwa, jeden. Już!
Poprawcie to.
Peter może zrobić jeszcze tylko dwa duble.
Peter się rozbrykał, trzymaj go krótko.
- Dzięki. - Jest Jamie od efektów.
- Cześć, czarodzieju. Jak tam? - Słabo.
Żona od trzech miesięcy czuje się jak wdowa.
Jasne. Zduplikujesz 80 Mechowców?
Będzie brzydko i drogo.
A ja umrę z wyczerpania.
- Ale to zrobisz? - No...
Tak! Dzięki, Jamie.
Eric, będziesz miał tłum Mechowców.
- Możemy kręcić? - Tak.
Dziękuję.
Na pozycje. Prawie gotowi.
Prawie gotowi.
Mielesz jęzorem
i wychodzę na dupka.
Co mnie ciągniesz?
Co jest?
Muszę na stronę.
Małż idzie na stronę.
Wypiłem za dużo kawy. Błąd debiutanta.
Jak dobrze!
Wszystko wsiąkło.
Słuchawki. Kto chce słuchawki?
- Na pewno ja. - Dzięki.
- Wspaniale. - Co ty wyprawiasz?
Wykazuję inicjatywę.
Będziemy słyszeć, to będziemy lepiej pracować.
Zabieraj je. To wygląda, jakbym nie panował nad planem.
Przepraszam, Dan nie pozwala na słuchawki.
To chyba symbol władzy.
- Przepraszam, Mike. - Nie moja wina.
Na pozycje! Kręćmy już.
Gotowy? Chcę to zobaczyć.
A ja chcę zobaczyć ciebie patrzącą.
- Cisza! - Migiem.
I akcja!
Chwileczkę.
Muszę kichnąć.
Przeszło.
- Jestem gotowy. - Kręcimy.
Niewidzialny. Walę.
Rozumiem.
Tak.
I...
Akcja!
Mechowce!
Czas na młot!
Szlag. Kichnąłem. Sorki.
- Cięcie! - Cholerna alergia.
Stop, dziękuję.
Coś się nada? Cokolwiek?
Nie. Widać, że kichasz.
Biedny numer jeden. Może jest uczulony na aktorstwo.
Informacja dla Shane'a, nie mamy sceny.
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
Niedobrze. Mam cię znów objechać?
Mogę ci coś poradzić? Jak przyjaciółce?
- Jasne. - Zamiast krzyczeć,
skup się na procesie twórczym.
Góra się pogubiła.
Te filmy nie przemawiają do ludzi,
więc musisz mi pomóc.
Szarpią Shane'a na wszystkie strony jak ośmiornicę.
No właśnie. Niewidzialny Młot to najlepszy przykład.
Nie znoszę go w komiksach, jest idiotyczny.
Z czego on w ogóle jest?
Mamy naukowca z MIT, ale się załamał
i tylko potakuje.
Gdyby Shane tu był,
powiedziałby, że to jest głupie i musi wylecieć.
On nas potrzebuje.
Pogadam z nim. W każdej chwili mogę do niego zadzwonić.
Cudownie.
Wciśnijmy alarm.
Dawaj.
Uratujmy film.
Uratujmy dzień.
Uratujmy wszechświat.
Powiedzmy Ericowi.
- Ericowi? - Tak.
- Reżyserowi. - Tak.
Eric!
Pieprzyć młot. Od początku to była kaszana.
Wielka, niewidzialna kiełbasa.
Czas na młot przeminął.
Anita, chcesz rozmawiać z Shane'em?
Dzięki, zrobię to osobiście.
Jasne.
Cześć, Shane.
Cześć, tu Bryson.
Shane jest niedostępny, ale Pat czeka na ciebie w studiu C.
Dzięki. Znakomicie.
W razie czego daj znać.
Pat.
Nowa hala dla naszego hitu,
a w niej plaga gołębi.
Lasery.
Żeby nastraszyć ptaki, nie żeby je kroić.
Na trzeciej, ognia.
Pat.
Mogę porozmawiać z Shane'em?
Chodzi o młot.
Właśnie z bólem uziemił
Szwadron sióstr.
Panował tam straszny chaos.
Scenarzyści mieli poprawiać scenariusze.
- Niedostarczone. - Wstrzymano projekt?
Masz wspaniałego psa
i rozwalasz mu łeb z powodu...
- Okoliczności? - Otóż to.
Nowa strategia samiutkiej góry.
Mniej premier.
Daliśmy widzom za dużo treści i się nią zadławili.
Todd, celuj w oczy.
Żeby zrozumiały.
Ale mnie nic nie grozi?
Shane nigdy nie był
w pełni przekonany do Tecto.
Że co?
Wkręcił się w szumne zapowiedzi.
Na Comic-Conie rzucał tytułami i teraz mamy,
- co mamy. - Ale...
Todd, musimy oczyścić tę halę.
Firmuję to własnym nazwiskiem.
Odrzuciłam ofertę od Sofii Coppoli.
Na rzecz tłustej wypłaty.
Słuchaj. Spójrz na mnie.
Mam do ciebie pełne zaufanie.
Twój film powstanie.
Nawet jeśli to będzie katastrofa, a na pewno nie będzie,
ja, producent hollywoodzki, przysięgam,
że nie zrzucimy winy na ciebie.
Ja tak nie robię.
- Pocieszające. - Miło to słyszeć.
- Dzięki. - Dzięki, Pat.
Bum! Humanitarne trafienie.
- Super. - Gniazdo.
Włącz światło. Oślepimy je.
- Pozbędziemy się młota? - Co?
Czas na młot!
Mamy to!
- Stop! - I co, Ibsen?
- Gdy już będzie grafika... - I barwa...
- ...i fabuła... - ...i dźwięk...
- ...kolor korekcja... - ...i efekty...
Będzie dobrze.
Tak.
- Zadowolony, Eric? - Zadowolony.
Zadowolony.
Pytam Shane'a.
Nadal nie słyszę.
Ruszamy dalej.
Wyobraź sobie, że spadliśmy.
Media trąbią.
Ciekawe, kogo wymienialiby najpierw.
Ekipa!
Czy możemy już zejść?
Jaj nie czuję.
1A. OKO
To już z głowy.
Chcę tylko, żeby wyszedł dobry film. Inteligentny, dopracowany.
Wszyscy tego chcemy.
Ale naprawdę dobry.
Bo kiedy robisz takie filmy, ale dobre,
nie ma nic lepszego.
Poza tym to niezła fucha.
Jest dobrze?
Jako producentka powiem, że tak.
- Super. - Jako przyjaciółka,
że Rzym się pali.
Ściany się trzęsą, a nasze kariery walą.
Nie angażuj się, bo zginiesz.
Niby nie ma wojny, ale walczymy.
Zgrywam się. Jest super.
Nie przejmuj się. Dobranoc, Dan.
Idzie Małż. Wyjmie mu ktoś pieluchę?
Czas się pozbyć pieluchy.
„O jedną pieluchę za daleko”.
Mam daleko do domu.
Może ją zostawić?
Jak się pracuje z Adamem?
Adam działa instynktownie.
Jak niedźwiedź lub wieprz.
Z całym szacunkiem.
Albo szympans. Kiedyś z takim pracowałem.
Skończyło się tragicznie.
Nazywał się Bong-Bong.
Złapali go, gdy kradł pączki z cateringu.
Tak nie wolno.
Właściciel chciał go ukarać
i zatłukł go trzonkiem od siekiery.
Straszna historia.
Oczywiście szympans nie mógł potem
brać udziału w promocji filmu.
Bo był martwy.
W końcu sprowadzono drugiego szympansa.
Nazywał się chyba Rum-Tum.
Ale i tak kampania skończyła się fiaskiem.
Pewnie dlatego nikt nie chciał oglądać filmu.
Scenariusz był wspaniały.
Ten film to Poślubiona małpie.
Poprawki nanosił David Mamet.
Bong-Bong.
Od 30 lat o nim nie myślałem.
Ani o Davidzie Mamecie.
Napisy: Konrad Szabowicz