To był ciężki tydzień, dużo zarwanych nocy.
Wieści ze szpitala. Monica czuje się lepiej.
Dla tych, co nie wiedzą: zasnęła za kółkiem
i wjechała w bydło.
Przynajmniej ma pełną lodówkę.
To działa?
W podzięce za intensywny tydzień
studio przysyła
wielką Jengę.
W imieniu Erica zarządzam mobilizację.
Wielka kula ognia Erica.
Piątek wieczór do soboty rano.
Pią-bota!
Gorączka pią-botniej nocy.
Z piątku na sobotę!
Bawimy się!
Zaraz mnie spalą na stosie z Jengi.
Mamy plan filmu o Jendze.
Ale może runąć.
- Jengę? - Jebać Jengę.
Czyli nie.
Mogę się urwać na bibkę?
Nie.
Miło, że to przemyślałeś.
Co tam, drużyno Tecto?
Wielka noc!
Twoja kula ognia! Wszyscy są podekscytowani.
Morale jak nigdy.
Ostrzegam.
Opił się bąbelków i ma czkawkę.
Poza tym jest pełnia, libido mu szaleje.
- Wiesz, jak jest. - Nie wiem.
Będzie oglądał Formułę 1.
Tato, to ja. Jestem u babci. Kiedy wrócisz?
Wszyscy mamy plany.
No raczej.
Kręćmy, zanim ekipa się zbiesi,
i fajrant. Zadowolona?
- Nie. - Ja też nie.
Ja tak.
Cześć, Rufus.
FRANCZYZA
DZIEŃ 80 ZE 117
SCENA 110: CHRZEST OGNIA
Na pozycje.
Jaka zmotywowana.
Porwała mnie wizja Erica.
I chcę wyrwać faceta na bibce.
Nie wiem, komu to zgłosić,
ale mam pewien nabrzmiały problem.
Czyli?
Uporczywą erekcję.
Może się odsunę.
Reakcja na suplement.
Informuję pod kątem HR-ów.
Teraz to wasz kłopot.
Dan. Cześć.
Ostrzegam, mam erekcję.
Dziękuję, że uprzedzasz.
Widziałeś Borata?
- Tak. - Znasz?
„Bardzo miło. Seks z moją żoną”.
Znam.
Bardzo śmieszny.
Ekipa upada na duchu,
- więc wynająłem ciastkowóz. - Super.
I odwołałem, bo mam lepszy pomysł.
Muzyka na żywo.
Koncert mojej kapeli.
Kojarzysz, nie?
Flight Mode. Najlepszy.
Wesoły blues. Poprawia nastrój.
Lunch o pierwszej?
Pogramy pół godzinki.
A po zdjęciach cały koncert.
- Cały. - Pełny program.
Ale potrzebuję nagłośnienia na cały teren.
- Będzie się działo. - Co za gratka.
Prawda? „Jak się masz? Dziękuję”.
- Pa. Dzięki. - Jasne.
Schowaj mu gitarę.
Albo ją spal, bo mnie zlinczują.
Do roboty!
Wielka kula Erica! Odpalaj, maestro.
Materiały zza kulis.
Porozmawiajmy o Ericu i kuli ognia.
Lepiej wypadam w krótkich formach,
więc nagram przebitki.
Polecą iskry!
Jeszcze raz.
Polecą iskry.
Mam to.
Polecą iskry.
Polecą...
Pierwszy raz mi się to przydarza.
W porządku?
Wrócimy do tego.
Może coś o reżyserze?
Eric Bouchard to wizjoner i geniusz.
Anito, możesz to powiedzieć?
Dawaj. „Eric to geniusz”.
Eric Bouchard to wizjoner i geniusz.
To film Erica,
ale też Anity.
Dzięki, to zajebiście miłe.
Wiecie co? Chyba to mamy.
- Tak? - Tak.
Widzę, co robisz.
- Eric wyruchał Chiny, ty mnie. - Nie rozumiem.
Bryklop!
Podstaw mi auto.
Bryklop lokaj.
Lecę.
Miłej nocki na planie twojego filmu.
Dzisiejsze zdjęcia.
Ognista kula śmierci.
Nieskromnie powiem:
patrzcie i podziwiajcie.
- Ustawiamy się. - Spokojnie.
Prewki. Scena walki, którą już mamy.
Więcej walki. Przemoc, przemoc, przemoc.
I znów przemoc. I przemoc.
I start.
Oko wchłania słońce przez portal w głowie
i odradza się jako zły.
Chrzest, ale ognia.
Nie taki normalny, z wodą.
- W ogniu. - Sprytne.
Bo kula śmierci działa na dwóch poziomach.
Jest przytwierdzona w miejscu.
Jasne, ale...
Nasza nieruchoma kula jest też kapryśna.
- Jasne. - Nie działa
- przy silnym wietrze. - Tak.
Dzięki. Okej.
Jazda.
- Porozmawiamy o mojej postaci? - Nie.
Mogę ci coś pokazać?
Zanim pokażę Ericowi.
Z pomocą trenera
opracowałem bieg chyłkiem.
- Chyłkiem? - Jak w skrypcie.
„Tecto biegnie chyłkiem”.
Chcę zawrzeć w tym energię,
ale też ukradkowość.
Według zamysłu Erica.
Patrz.
Jak to „biegnie chyłkiem”?
Tak zanotował Eric.
On jest szefem.
Jak się biega chyłkiem?
- Zobaczmy. - Patrzysz?
- Tak. - Okej.
Aktywuj!
Mój Boże.
Fajnie?
Pokażę jeszcze raz.
„Chyżo”. „Tecto biegnie chyżo”.
- Tak. - Gotowi?
- To ma sens. - Aktywuj!
Bieg chyłkiem. Co myślisz?
Powiedz, Dan.
Biegłeś chyłkiem jak nic.
Zapytajmy Erica.
Eric.
Już to w głowie nakręciłem.
Z muzyką Hansa Zimmera.
Sfilmuję cię z dołu.
Potem powiesz nowe kwestie.
- Całość? - Owszem.
Dobra.
„Klękajcie przed Mrocznym Okiem, które widzi wszystko”.
I długa lista tego, co widziałem.
Recytować?
Tak, przechadzając się.
„To gorący dzień w piekle, a ja jestem diabłem”.
- Piszesz kwestie? - Tak sobie bazgrolę.
Jeszcze nie kręci?
Jest totalnie skupiony na tej scenie.
Wróciła czkawka. Pewnie od myślenia.
Czkawka umysłu. Oto nasz dzielny przywódca.
Podobno ma tatuaż z Potterem.
Rysunkowym. Nikomu go nie pokazuje.
Nie potwierdzam, nie zaprzeczam.
Powtórka monologu, Peter. W całości.
Eric to geniusz.
- Serio? - Skąd.
Ale wie, jak ustawić kamerę,
jest piątkowy wieczór i ktoś tam się musi kręcić.
Francis Ford Czkawka się nada.
Do dzieła.
Widziałem wieczną wojnę i drugą wieczną wojnę.
Moja kula.
Moja kula zapłonie jasnym ogniem.
Mówisz, że twoja kula będzie niezapomniana. Opowiedz.
Przepraszam.
Ważne wieści.
Przyjedzie Christopher Nolan.
Chris?
Christopher Chris?
- Dzisiaj? - Wpada na chwilę,
ale pewnie posiedzi trzy i pół godziny.
Bo jego filmy...
Załapałem.
Czego chce?
Obejrzeć studia do nocnych zdjęć?
- A może... Bismarck? - Nie zapeszaj.
Powtórzmy. Opowiedz nam o kuli.
Jest jakaś mała.
Z bliska. Przepraszam.
Eric?
O raju, wielka kula gazu.
Pełnia księżyca. Wszystko się może zdarzyć.
Mamo, ja tu ogarniam kulę ognia.
Przykryj go sianem i powiedz małemu, że śpi.
Ogarnę to, jak wrócę.
Te wyrzeczenia. Niewidzialny Tata.
Jestem, gdy się budzi.
Co do erekcji Petera,
mamy ją ukryć.
Czyli VFX-y?
Superbohaterzy nie bzykają.
Później wymażemy. Jest i go nie ma.
Wzwód Schrödingera.
Super. Kuśka Schrödingera.
Na imprezie chyba pustki.
- Pusto. - Skup się.
Przyszli.
Czy to Briane?
- Dag. - Muszę zadzwonić.
Przyszła Briane.
- Proszę! - Sal, czy to jest Briane?
Na imprezie?
To Briane?
- Briane? - Sprawdzamy, czy to Briane.
- Wiatr ucichł. - Przygotować się!
- Gdzie Eric? - U siebie.
- Nie chce wyjść. - To była Briane.
Właśnie przyszła. Cała Briane.
Ma tu wpaść.
Znając Chrisa...
- O co chodzi? - Rozmyśla, czkając.
Nie ma, kurwa,
czasu na rozmyślania.
- Dan, Peter wzywa. - Dag, pójdziesz?
Zostałam specką od erekcji.
To nowy problem.
Wiatr ucichł, czas na kulę.
Eric.
Cześć.
Daniel.
Mam wątpliwości co do tej sceny.
Chodzi o Nolana?
Skądże.
Mam w dupie, co sobie pomyśli.
Zęby?
- Wybielam od dawna. - Jasne.
Ale pomyślałem, że moja kula ognia jest mała
- w porównaniu do... - Oppenheimera?
Bomby atomowej?
Wszystko blednie
przy zagładzie nuklearnej.
Zarządź przerwę.
Muszę dopracować monolog.
Ericu.
Wszyscy jesteśmy tu dla ciebie.
Mamy 80-tonowego żurawia,
największy zbiornik gazu w północnej Europie.
Ekipa jest zmarznięta,
zmęczona i bardzo wyposzczona.
Mamy czas do świtu, żeby to skończyć.
Możemy kręcić?
Wiesz co?
Łyknąłem dużo gówna dla tego filmu.
Całą bagietę ukręconą z balasków.
Tak.
Zrobiłem to, bo wiem, że na końcu kałowej tęczy
jest garniec. Pełen złota, nie sraki.
Jeśli przyjedzie dziś Nolan
i go zachwycę, to powierzy mi
Krew i żelazo, biografię Bismarcka,
którą produkuje.
Powiedz więc ekipie,
że geniusz rozmyśla.
Peter, wchodzę. Oby ci nie stał.
Nie ma Daniela?
To intymna sprawa.
Mam braci.
Nie zaskoczysz mnie.
Nie mogę podłączyć iPhone'a do wibratora na Bluetooth.
A jednak, brawo.
To nie dla mnie, używa go właśnie moja żona. W Surrey.
Jestem zmęczony.
I stary.
- Mogliby mnie scancelować. - Tak?
Każdy dzień
byłby jak sobota.
Znam paru szczęśliwców.
Mają piękne ogródki.
Możemy ci to załatwić.
Nie da rady, w tym sęk.
Wszyscy przywykli, że jestem oblechem. Niezatapialnym
jak makaron do pływania.
A to ustrojstwo... Cholernie skomplikowane.
Kiedyś seks był analogowy.
Wszystko przez internet.
Można uprawiać seks zdalnie,
co bardzo mi odpowiada.
Staram się jej nie zobojętnieć.
Naprawię to.
Zadowolimy twoją uroczą żonkę.
Jesteś cudowna.
To bardzo miłe.
Dziękuję.
Z całego serca.
Eric myśli, że Nolan wyśmieje jego kulę.
Pan Czkawka i Płomień Wstydu.
Dag, odłóż telefon.
Młodzi i komórki.
Podłączam wibrator Petera.
Udam, że nie słyszałem.
Oświetleniowcy
grabią rekwizyty. Zabrałem im to.
Wyryli imię Erica.
Może zrobimy loterię?
Odwrócimy ich uwagę, dopóki Eric nie wychynie.
Nie mogą odkryć, że rozmyśla.
Fakt.
To długa posiadówa.
Połączyło się.
Ktoś się ucieszy.
Dlaczego nie kręcimy? Jest zimno i późno.
Co się dzieje?
Czy on tam rozmyśla?
Nie, skąd. Nie Eric.
Wieje. To wina wiatru.
Wszyscy wrzućcie piątaka, może coś wygracie.
Chodź.
- Do kurwy nędzy. - Schowaliśmy mu gitarę.
- Ale ma drugą. - Dasz mi mikrofon?
Akurat się zepsuł.
W ekipie siadł nastrój
i domagają się mojego boogie-woogie.
Wiem.
Miałem pograć covery, same hity.
Ale oni woleliby coś naszego.
- Kawałki Flight Mode. - Jasne.
„Fire of Lies”.
„Leather and Lace”.
- „Summer Polaroid”. - Summer Polaroid
Kocham ten numer.
Ale Eric odmawia.
- Co? - Nie chce koncertu.
Eric?
No dobra.
- Przykro mi. - Pieprzyć go.
Ten typ
to jakaś ściema.
Bieg chyłkiem?
Dziwne.
I podobno
chodzi spać w butach.
Nocne zdjęcia! Moje ulubione. Śniadanie o północy,
- kotlety o brzasku. - Wróciłeś.
Podobno Nolan będzie.
- Bryklop, kawy. - Jasne.
Jebany Nolan.
Mnie nie biorą te artystyczne wysrywy.
„Wszystko od tyłu”.
A nie można do przodu?
Ale Shane go lubi,
więc ma zobaczyć show.
Damy radę, Dan?
Luzik, arbuzik, jestem twój ludzik. Jak to mówią.
Nikt tak nie mówi.
Gdzie Anita?
Chryste ciemną nocą!
Briane, sprawdzam wajb. Gdzie tamten kolo?
Przytrzymaj mi go,
to go wtrząchnę jak pralinkę.
Co mi się roi?
- Facet ma żonę. A ja męża. - Tak?
Bogate ciacho z taką pałą, że Jezu Chryste.
Poszczę od półtora miesiąca.
- Anita. - Wracajcie do pracy. Dzięki.
To tylko stres. Normalka.
O Boże, kocham go.
Wymiatam.
I mam cudowne urodziny.
Dzięki za troskę, mamo.
I za V-dolce.
- Boże! - Bryson.
Czemu masz przepaskę?
Zapomniałem wyjąć soczewkę
cztery noce z rzędu
i skleiła się z siatkówką.
Ale jednym okiem
łatwiej się kadruje.
- Może ją zostawię. - Masz urodziny?
Nie mów Patowi.
Wkurzy się, że nie kupiłem sobie kartki w jego imieniu.
Spoko. Mnie też wiele umyka i co z tego mam?
Branża padnie za dwa lata,
a my marnujemy najlepsze lata na Tecto.
Wszystkiego dobrego.
Gdzie byłaś?
Pat przyjechał, a Eric rozmyśla.
Dorośnij. Przejmij pałeczkę.
Naciśnij i wygraj.
Jestem świetny w łóżku.
To wibrator na Bluetooth?
Program piąty.
Bardzo jej dogadza.
Osobiście mam to gdzieś.
Ale musimy cię wysłać na trening.
Jasne.
Mam tu więcej kursów niż w więziennej bibliotece.
Uwaga.
Przygotujcie losy.
Ekipa się rozerwie.
Wygrywa żółty 319.
Żółty 319?
Tak!
- Nie. - Kurwa, wygrałem.
Zawsze mnie losują.
Czwarty raz z rzędu.
Chciałbym coś powiedzieć.
Ekipo! Słuchajcie.
Wiem, że tu był długi tydzień.
Ale będziemy mieć na planie ważnego gościa.
Więc nie spać, nie spierdolcie tego!
Pobudka!
I jebać Erica!
Zabił tę imprezę.
Przez niego umarła muzyka.
Chcecie posłuchać protest songu?
Buntują się.
Mogę się urwać i zaliczyć?
Eric zabił klimat!
Jebać Erica!
Eric? Ekipa się znarowiła.
Jestem na skraju katastrofy.
Potrzebuję tekstu.
Proszę cię, nakręćmy to, póki się da.
Cisza.
Daniel, skończyłem. Mam nowe kwestie.
Wiatr cichnie, to ostatnia szansa.
Dobra, działamy.
- Do dzieła. - Ruchy.
Bardzo tego pragnę.
Zostanę w przyczepie.
Bo zimno, nie z powodu Nolana.
Nowe kwestie.
Jeszcze dłuższe.
Według umowy mam dwa dni na nowy tekst.
Eric, nie zdążymy.
Musimy.
Nowe kwestie? Coś dla mnie?
Powiedz Ericowi, żeby się pierdolił.
Cztery strony o trzeciej rano? Jebać maestra.
Peter nie zagra przemowy.
Musi. Tylko niech mamrocze.
Pytają, ile dać gazu.
Co ma Eric do Flight Mode?
Zmniejszcie do czwórki.
Czwórki?
Żeby starczyło.
Ile gazu?
Eric mówi dziesięć. Padła łączność.
A nowy monolog?
Mówi, że jest do dupy.
Nowa kwestia:
„To gorący dzień w piekle, a ja jestem diabłem”.
Co robisz?
Podkręć do 11. Na maksa.
Kula się stopi.
Pretensje do szefa.
- Wiatr się wzmaga. - Na pozycje!
Klaps!
Gotowy?
Tej nocy kula ognia spali nas wszystkich.
- Uwaga. - Cisza.
- I... - Dźwięk.
Akcja!
Oko! Błagam cię. Nie!
To gorący dzień w piekle, a ja jestem diabłem.
Zaczyna wiać. Teraz albo nigdy.
Kula, akcja!
Oko!
Proszę, nie.
Oko!
Nie!
- I stop. - Stop.
- Kula się stopiła. Dubla nie będzie. - Boże.
- Mamy to? - Klaps.
- Dobra robota. - Mamy to.
Wreszcie rozbłysło słońce w tym smętnym kraju.
Pogratuluj reżyserowi. Geniusz.
Fakt.
Prawdziwy wizjoner.
To było sexy.
Myślałam, że jest większa.
- To było coś. - Myślałem, że się upiekę.
Byłeś wspaniały.
Pójdę do domu i się zabiję.
- Papatki! - Pa.
Pierwszy wrzuciłeś
kwestię do filmu.
Nie wiem, o czym mówisz. To Erica.
Idziesz na imprezę?
Kolo wyszedł z inną.
Z Briane. Briane go bzyknęła.
- Cała Briane. - Tak.
Branża stoi przed tobą otworem.
Jesteś młoda.
Mam 35 lat.
Mam dobrą cerę i długi, więc biorą mnie za młodszą.
No tak.
W takim razie powodzenia.
Daniel. Czemu nie nakręciliśmy monologu?
Peter odmówił.
Wolał improwizować. Ale wyszło dobrze.
Gdzie mój Nolan?
Wyciągał szyję jak jebana surykatka.
O Boże.
Christopher Nolan.
W każdym razie...
Co ona odpierdala?
Mam taki pomysł.
Nie wolno jej gadać z Nolanem.
Dinozaury w kosmosie.
Nadrabia stracony czas.
Mają peleryny.
Żaden z nich nie wie...
Gdyby Shane pytał, podszedłem do Nolana, a on mnie grzecznie odprawił.
Myślący reżyser? Nie, dziękuję.
Ogarniam syf na trzech kontynentach.
Jak to w showbizie, mam rację?
Jak zwykle.
To teraz Armenia.
Zdjęcia w plenerze.
Polecą iskry.
Nie. Nadal źle.
Kurwa, Tom Cruise.
E, jubilat!
Przepraszam.
Idziemy na gofry.
Najlepszego.
Sto lat.
- Ojeju, dziękuję. - Fajna przepaska.
Miałem taką w filmie.
Teraz zagramy „Leather and Lace”.
Pierdol się.
Kurwa.
Sorry.
Od początku.
Spoko, bawcie się dalej.
Zaczynamy, „Leather and Lace”.
Polecą iskry!
Heidi, przynieś mi kawy.
A ja poćwiczę sam.
Niech się nagrywa, dam sobie radę.
Polecą iskry!
Polecą...
Polecą iskry.
To tylko słowa. Zaraz zwariuję.
Tak, ten rytm.
To tylko słowa.
Zaraz zwariuję.
Umrę młodo.
Ledwo żyję.
Nie mogę spać.
Trzeba mi pomóc.
Pomogą iskry.
Polecą iskry! Jeszcze raz.
Polecą iskry! Dobrze.
Polecą iskry! Tylko spokojniej.
Polecą iskry.
Mam to. Heidi.
- Udało się? - Tak.
Udało się.
No.
Trzeba będzie trochę wyciąć.
Napisy: Konrad Szabowicz