OSZAKAN, ARMENIA
I akcja.
Ma przejść przez portal.
Idź, Ori!
Przez portal.
Stop. Cięcie.
Wyciąć jebanej kozie serce!
Stop.
To nic, zaraz zabłyśnie.
Koza jest do dupy.
A pracowałam z owcami.
Plener go dojechał. Musi odpocząć.
Chodzi w tym kapeluszu trzeci dzień.
Podobno troczek mu się zasupłał i w tym śpi.
Eric. To tylko ujęcie wprowadzające.
Miało być zabawnie.
Poprzednia koza przeszła przez portal
i wyszło śmiesznie.
Kurwa!
Ta ma posępną ekspresję.
Nie chcę zwalać na kozę...
Znajdź kozę z komicznym emploi.
Żartuję, ale na serio.
Dag, dzwoń do agencji.
Zamów ormiańskiego Pryora, tyle że kozę.
Znowu?
Już dobrze.
To na pewno chwilowe.
Kurwa mać!
Pierdolona, w dupę jebana czkawka!
Może wszyscy popadamy w obłęd.
Kurwa!
Zaczęło się.
FRANCZYZA
DZIEŃ 92 ZE 117
SCENA 113: MOST
Piękny most.
Lokalny organizator dużo pieprzył
o jego historii.
Wysadzamy cudeńka.
Eric chce mieć prawdziwy wybuch,
a Ormianie to szanują.
Most, który przetrwał wieki, nie przetrwa naszej franczyzy.
Prawda, panie piromanie?
Guzik plus bang równa się bum.
BHP plus BHP równa się BHP i jest komplet palców.
No nie?
- Co on mówi? - Chuj go wie.
Mają tego tyle, że im nie szkoda.
Gościmy dziś chorego chłopca.
On spełnia marzenie,
a my wymogi ulgi podatkowej.
Co z Erikiem? Podobno utknął w kapeluszu.
Załamał się
pod butem studia.
Siedzi w hotelowej wannie.
Będzie dobrze.
Połykasz gumę?
Tak, czasami.
Wychodzi jako duże białe jajo?
Zostaje na zawsze.
Czytałaś Deadline?
Pieprzony Scorsese się uwziął.
„Kino umarło. Franczyzy je zabiły”.
Nowe dane to potwierdzają.
Serio?
Prognozy są gówniane, multipleksy padają.
Shane dzwonił zesrany spytać, czy zabił kino.
- Musiałem zaprzeczyć, ale... - Boże.
Rzym zaraz zapłonie.
Trzeba coś zrobić.
- Pat. - No?
Chcesz zobaczyć kość?
Znalazł kość. No raczej!
Kości są ekstra.
Uwaga! Zajmę wam kilka minut.
W okolicy żyje jeden chroniony gatunek, nocek armeński.
Brązowy grzbiet. Nie podchodzimy, tylko zgłaszamy.
Jest zagrożony...
À propos gatunków pod ochroną. Rufus.
Dymałam się z małżem. Bez gumki.
Ojej.
Wiem, masakra. Nie wiem, czemu się śmieję.
On ma żonę, ja męża.
Kibicuję wam. Zdrada z ludzką twarzą.
Dlaczego bez gumki? Mieliśmy pod ręką.
A jeśli zaszłam?
Oby.
Daj spokój. Miarkuj słowa, panienko.
To tylko plenerowy skok w bok.
Rok później: karmię mini-Rufusa.
Nie wiem, czemu się śmieję. Życie nam się sypie.
Dziękuję, Lana.
Do pracy!
Dzień dobry, olbrzymie.
Dzień dobry.
Zapraszam do reżysera.
Wrócił kapelusznik.
Myślałam, że zmienił kapelusz,
ale to ten sam.
Ale gorąco.
Przewietrzmy głowy.
Kąpiel pomogła?
Tak. Ale w wannie przeczytałem artykuł na Deadline.
Marty uważa, że zabiliśmy kino.
To skłoniło mnie do myślenia.
Świetnie.
Nie mogę odpowiadać za śmierć tego, co kocham.
Mam nowe, subwersywne zakończenie.
Dave od VFX-ów całą noc robił prewki.
- Przyjacielu. - Kopę lat. Jak się masz?
- Piąty miesiąc pracuję po 27 godzin... - Tak, tak.
Dawaj prewki.
Sorry, to własny projekt.
Nowe zakończenie.
Najpierw to samo.
A potem...
Co oni robią?
Zdejmują stroje i rozmawiają w koszulach jak faceci.
Szczera wymiana poglądów.
Rozwiązują spór i...
Śmieją się.
Ekscentrycznie, bo wszystko jest obłędem.
Koniec.
Robię, co mi każe.
FILM ERICA BOUCHARDA
Usiądźmy.
Jako przyjaciel i współpracownik
chcę zapytać: czy utknąłeś w kapeluszu?
Skąd, w żadnym razie, gorąco zaprzeczam!
I nie wysadzę mostu.
Eric, musimy to zrobić.
Kupiliśmy zezwolenia i ściągnęliśmy 300 osób do Armenii.
Daniel. Kochamy filmy, prawda?
Musimy je ocalić.
Oto sposób.
Staniesz przy mnie,
gdy wywrócę stolik,
ocalę popkulturę, będę Jezusem z Düsseldorfu?
Ja?
Oto jest. Ten uśmiech, który kocham.
Daj mi chwilę.
Ześwirował.
I utknął w kapeluszu.
Idziemy.
- Zaraz wracam. - Tak.
Idź.
Ericowi odbija.
Plenerowy amok plus czkawka
i czapkościsk.
Nie chce wysadzać mostu.
Nie! Eric nie może dziś świrować.
Scorsese zeschizował Shane'a i teraz Pat się ciska.
Pirotechnik przypomina Pata.
Są jak Scooby-Doo i Scrappy-Doo.
Eric musi wrócić na plan.
Myślę.
Jak Pat skurczony w praniu. Wersja podróżna.
Jaz.
Nakręć 30 sekund pustego planu,
zapętl i puść u Erica.
Podepnijcie aktorów,
zrobimy eksplozję bez Erica.
Operacja „Truman Show”.
Logiczny ruch... szaleńca.
Dave, rób animacje,
a ja naszkicuję orzeszki.
Dzięki, naprawdę pomagasz.
- Przeruchamy go? - Nie, ochronimy.
OBRAZ U ERICA
On snuje wizję, a my ogarniamy.
Detale.
Realia, aktualia i praktykalia.
- Właśnie. - Ale to ty
przejmujesz kontrolę nad filmem?
Nie.
Tylko w praktyce.
Chronię Erica przed Patem.
Jestem za.
Ale skoro wsadzamy sobie łapska do gaci...
Wcale nie.
To teraz jestem pierwszą asystentką.
- Ostro. Szacun. - Dzięki.
Niezły ruch.
Nie upij się władzą.
Ziemianie, mówi Bóg. Żartuję, tu Dag.
Ale sporo się pozmienia.
Cześć.
Spełnimy twoje marzenia.
Jestem Bryson i się tobą zajmę.
Cholera, duże to dziecko.
- Przez chorobę? - Ma długi covid.
Wszystko ma długie.
Witaj.
Chcesz kolorowanki studia Maximum?
Pan chce dać synowi te kartki.
Mam jeszcze piżamę, ale się nie wciśnie.
Uwaga, kobieta w potrzebie przytulenia.
Żartuję, mam wyjebane.
Jasne.
Oczywiście kocham cię, ale to ze stresu.
Nerwowa miłość.
Kocham cię.
Cóż.
Myślałem, że mamy jasność.
Jasne. Luz. Zero problemu.
Tak.
Jesteś trupem, a ja obetnę ci jaja
nożycami do homara.
Niech to szlag.
Panowie.
- To nasz gość z fundacji. - Fajnie.
Cierpi na uleczalną chorobę autoimmunologiczną
- i to jego normalny wzrost. - Super.
Cześć, olbrzymie. Jak się masz?
No nie?
- Podpisać mu t-shirt? - Tak.
Dajcie marker.
Szczęściarz. Dwóch w cenie jednego.
Powiedz mu, że ma szczęście.
Aktorzy chcą pisać na twojej koszulce.
Nie lubi superbohaterów, woli YouTube'a.
Slogo, DanTDM, MrBeast.
- Co on mówi? Cieszy się? - Proszę.
Tak.
Wręczysz mu nagrodę
za codzienne bohaterstwo?
I zdjęcie.
- Hej. - I zdjęcie.
„Tecto” na trzy. Raz, dwa, trzy.
Tecto!
- No. - Fajnie.
Proszę.
I jedno z uśmiechem.
Pokaż ząbki.
Słuchajcie wszyscy! Nie mam nic ważnego,
ale lubię ten mikrofon.
Wkrótce znowu coś powiem.
Dan, skoro jestem pierwszą,
pokrzyczę na oświetleniowców,
bo się opierdalają.
Zaskarbię sobie szacunek.
Ustawienie Erica jest słabe.
Prawdziwy reżyser.
- Cyknąć cię? - Nie.
- Nie patrz. - No dobra, szybko.
- Dan? - No?
Pytanie od pirotechnika.
Tik tak na zegarze. Odliczamy do bum.
Czemu tak gada? To zagadka?
Ogarnę to. Jakem pierwsza.
Bo ładunki... Jesteście pewni?
Na mój sygnał. Nie patrz na niego.
Wysadzamy.
- Ale... - Nie przerywaj mi, Artak.
Szczerze odradzam.
Światła, wy śmierdzące obiboki!
Eric tu przyjdzie?
Ogląda z przyczepy.
Co jest grane?
Rzadko przychodzi na plan.
Miesza nam w głowach?
Zgrywa nieobecnego ojca, żebym zabiegał o jego aprobatę?
Bo pewnie będę.
Mój ostatni kontakt z tatą
to jak dał mi dwie gwiazdki na Letterboxd.
„Nie porwał mnie ani jako syn, ani jako Buddy Holly”.
- Przykre. - No.
Powiedz Ericowi, że miał rację co do Flight Mode.
- Rozwaliłem swoje gitary. - Nie trzeba było.
- On ogląda. - Nieważne.
O właśnie...
- To on? - Tak.
- To on? - Mówi, że jesteś niesamowity.
Uwielbia cię.
- Tak? - Tak.
Mówi: „Graj z werwą, pokaż Adama”.
Pokażę kawał Adama.
Pamiętaj, że Oko chce zniszczyć planetę.
- Rozwalić. - Jasne.
- No. - Reżyserujesz aktorów.
To proste. Szybciej, wolniej, wesoło, smutno.
Cała reszta to ściema dla zjebów.
Okej, Davidzie Fincher.
Eric chce zmienić ustawienie.
Robię coś nie tak? Może zapytamy duże dziecko?
To nasz bohater.
Pokażę ci, czego... chce Eric.
Ruchadło, źle stoisz.
Uroczo, dzięki.
Do usług, jebalcu.
Będzie super.
- Tylko ich przestawimy. - No proszę.
Jak pewnie kierujesz superprodukcją.
No proszę, klimat siadł.
To moja supermoc.
Wchodzę w środek procesu twórczego i wszystko siada.
Próżnia.
No wiem.
Mam energię czarnej dziury. Już od przedszkola.
Gdzie Eric? Muszę z nim porozmawiać.
Zamknął się w przyczepie.
Przemontowuje film w trakcie zdjęć.
Wszystko zmienia.
Chodźmy do namiotu,
pojesz kiełbaski.
Z pirotechnikiem.
On to mniejszy ja.
Jakbym się bawił własną figurką.
Opowiesz mi o tej scenie?
Ujęcie dynamiczne zza Adama.
Przechodzi w szerokie. Pełne ujęcie mostu.
I bum. Wysadzamy. Eric wysadza.
Dobre. Fajnie udajesz Erica.
I wolę słowa
zamiast pantomimy.
Może zadzwonię do Shane'a i powiem mu,
żeby zwolnić Erica i dać ci jego fuchę?
Dobra, mniejsza z tym.
Muszę lecieć na lotnisko. Rozwalcie ten most.
Artak, ustawka na WrestleManię. Serio!
Co to było?
Pat z tobą flirtował.
Mamy duży problem. Niestety coś znalazłem.
Nocek armeński. Pod ochroną.
Mówiłeś komuś?
Wtedy nas zamkną
i nie poreżyserujesz?
Chodzi o to, co słuszne.
Szamoce się.
Podniosę go
i zobaczymy, czy poleci.
No chodź.
Szkoda. Tak chciała natura.
- Kurde, topimy zwierzęta. - Dag.
Babka zamknęłaby plan, zniszczyła film.
Albo kino jako takie.
Czy czujesz, że to słuszne?
Czy „nie nam pytać dlaczego”?
Jasne, dobra.
Chcę być reżyserem
i to moja wielka szansa.
Nietoperz zaplątał się w gałąź.
Widać go z brzegu. Chyba płacze.
A więc tak brzmi płacz nietoperzy.
Obrzućmy go kamieniami.
Dużymi.
Tak, Jaz, ukamienuj tonącego nietoperza.
Pomożesz, Dag?
Wiem, że to nie wygląda na słuszne, ale jest.
Ku chwale kina!
W porządku.
Dalej.
Nietoperz-nietopek.
Skrzydło!
Możemy porozmawiać?
Teraz. Chodź.
Myślałam o tym.
Może podobasz się Patowi i to wypali?
Może odsunąć Erica
i zrobić film razem?
- Anita... - Para ludzi sukcesu.
Nie wiem.
Może nie myślę jasno,
ale powiedzmy sobie: „Pieprzyć to”.
Muszę iść do lekarza.
Tutaj?
Skaleczyłeś sobie rączkę, panie filmowcu?
Już lepiej?
- Dobra. - A teraz?
Lepiej?
Chodzi o to...
Tak sobie żartuję.
A może nie?
Podniosłem tą dłonią martwego nietoperza.
Co?
Zaraziłeś mnie wścieklizną?
Tego nie wiemy.
Kurwa!
Przykryłem dłoń rękawem,
a gacek wyglądał na czystego.
Muszę iść po zastrzyk.
I wyszorować język.
Przepraszam. Wezwę lekarza.
Zaszczepi nas i wrócimy do rozmowy.
Pierdol się! Wynocha! Won!
Jaz.
Eric wychodzi z przyczepy. Chce iść na długi spacer.
Nie, zobaczy plan!
- Jasne. - Nie może.
Dajcie odkażacz.
- Wezwij lekarza! - Odkażacz!
Halo?
Jak nowe zakończenie?
Atmosfera gęsta, że można kroić.
Gęściutka, że hej.
Idziemy na spacer.
Dave potrzebuje witaminy D.
Ma dość jogurtów.
Czekajcie, co to?
Typowa ormiańska ulewa.
Zostajemy.
Zredefiniujemy gatunek, choćbyśmy mieli skisnąć.
Rewelacja. Powodzenia!
W życiu bym nie wyszedł na taki deszcz.
Za żadne skarby.
Kaptury.
Prognoza: dwie godziny apokaliptycznej ulewy.
A my wysadzamy most.
Oświetleniowcy się na mnie wkurzyli.
Czy chłopak może się uśmiechnąć?
Prawie się udało.
Jest zmęczony. Może usiąść?
Na krzesłach aktorów?
Jasne.
Przez niego dostaliśmy dziś zimną kawę.
Boże drogi.
Siada na moim krześle.
Pewnie się zmęczył. Przez chorobę.
Wszyscy się męczymy. Od siódmej rano na make-upie.
I jego matka. Też siada.
Kurwa, nie wierzę.
Oto śmierć gwiazdora.
Gdy pośladki tej damy dotknęły płótna,
skończyła się pewna epoka.
Trzymajcie kapelusze, to już Dziki Zachód.
Eric ogląda?
Chce takiego Adama.
Pokażcie mi pozycje A i B.
Dla Erica.
Znaleźli jeszcze dwa nocki.
Ekolożka je ogląda.
Mogą interweniować.
Dan.
Cholera, idzie.
Prędko szykujemy się do ujęcia.
Pirotechnik na sygnał Dag wysadza most. Ostatnia szansa.
Ta scena już mnie kosztowała zastrzyk. Spisz się.
Nietoperze! Stop!
Gotowi?
Ogarniam.
Pa, pa, moście!
I akcja.
Oko!
Błagam, nie rób tego!
Jaki gorący!
Oko!
Błagam, zaczekaj!
Porozmawiajmy.
Pięć sekund.
Cztery, trzy, dwa...
- Teraz giń! - Jeden.
O kurwa!
Nie. Nie ten!
O nie.
- Dan. - Ten most. Kamery, na ten!
- Tamten! - Odwrócić kamerę!
Tamten!
Odwrócić kamerę!
Coś ty narobił?
Co ja narobiłam?
Przez ciebie.
Kurde.
Wysadzili zły most.
Robimy powtórkę?
Jak?
Kurwa, ekolożka była na moście.
Szlag, wysadziliśmy ekolożkę.
Zabiliśmy kobietę.
Nie, tam jest.
- Hej. - Cześć.
- Żyjesz. - Nie jest zadowolona.
Nietoperze.
Całe mnóstwo. Nie wyginą.
Może wybuchy je ogłuszyły.
Dan, możemy...
- W nogi. - Ożeż.
Tu Dag! Atakują nas gacki!
Zniszczyłam zabytek.
Nikt się nie może dowiedzieć.
Ani Pat, ani Shane,
ani pieprzony Scorsese.
Doszło do nieporozumienia.
- Tak? - Mówisz?
Pirotechnik zobaczył, jak ustawiliśmy kamery,
i próbował ostrzec Dag.
Wszystkich przekupimy.
Czyścimy dyski i spierdalamy.
Dzięki za ulgi podatkowe.
Most pamiętał czasy Karola Wielkiego.
Anita dobrze mówi.
Chrońmy swoją reputację.
Jest na ich banknotach.
Jezu.
Przykro mi z powodu mostu.
Jest na tych żółtych,
jeśli chcecie go pokazać dzieciom.
Draństwo.
Drobiazg.
Dzięki, Tamaz.
Kopie zapasowe materiału.
Wykasować. Spalić.
Wrzucić do rzeki.
Tak, by zatonęły.
- Eric. - Ale burza.
- Aż grzmiało. - No nie?
Nie wierzyłem w to, co widzę.
A ja miałem sen. Walić Scorsese.
Stare zakończenie jest świetne. Wysadźmy most.
Skończył nam się czas.
Ale możemy
dorobić eksplozję cyfrowo.
Dave, mam sprawę.
- Kurwa, żartujesz. - Nie.
- Daniel. - No?
Duże dziecko nagrało wybuch telefonem.
Amerykanin mówi: „Nowy telefon i bilety na premierę”.
Wystarczy telefon.
Gdybyś mógł wysadzić dowolny budynek, to jaki?
Siedzibę ONZ w Nowym Jorku.
Jak wygląda praca w dziale VFX?
To piekło. Potworna harówka.
Płakałem wczoraj w drodze do domu
i dziś rano, jadąc do pracy.
Dbacie o bezpieczeństwo?
Bezpieczeństwo to podstawa.
Oraz skrajna niestabilność.
Co lubisz w swojej pracy?
Mam wdowi garb
i łyse placki w brodzie.
O co pytałaś?
Skąd ten wybór zawodu?
Mój ojciec jest słynnym pirotechnikiem.
Rozwalił wiele rzeczy,
w tym swoje małżeństwo.
I przyczepę, w której mieszkał.
Przykro mi.
Wybuch, że hej.
Ogień płonął trzy dni.
Było bardzo, bardzo źle.
Co cię stawia na nogi?
Czasem pogotowie.
Kiedyś zasnąłem na grzejniku
i obudziłem się z pręgami wypalonymi na twarzy.
Koledzy z działu nazywali mnie „Bekonik”.
Obkładali mi bekonem biurko.
Dręczyli mnie.
Napisy: Konrad Szabowicz