GŁODNE GOŁĘBIE ZASSANE DO SILOSU. ŚMIESZNE!
Shane nie może mówić. Stracił głos!
Shane stracił głos!
Przed Comic-Conem i zapowiedziami.
Masakra!
Biedny Shane.
Shane nie mówi i muszę go zastąpić na Comic-Conie.
Z wielką zapowiedzią.
Muszę zachować spokój na scenie.
Dla kontekstu oto moje wystąpienie z 2017.
San Diego!
Zapowiemy filmy!
Historie!
Ale sala reagowała dobrze.
Historie!
No to tak.
Potrzebuję stylisty, fryzjera
i gościa z defibrylatorem w pogotowiu.
- Ruchy. - Żarty się skończyły.
Mam dla ciebie zadanie.
Gdzie to jest?
Gdzie to jest? Tutaj. Sprawdzisz moją przemowę?
To wersja Shane'a. Nie mam czasu czytać.
Ale musi być pode mnie.
Dasz radę?
Wszak po co robiłam magisterkę z literatury?
Anioł z ciebie.
Mam wielkie newsy!
TECTO SPADA?
Dobra,
jak stłumić moją podjarkę?
Dawajcie pomysły, co za emocje!
Wujek Pat ogłosi nową fazę, wjeżdża kontent!
To walenie pięścią trzeba opanować.
Kontent już leci!
FRANCZYZA
DZIEŃ 100 ZE 117
SCENA 117: ŚMIERĆ OKA
Ostatni dzień Petera. Smutno.
Miłego dnia zgonu.
Spóźniłeś się.
Jak tam Peter? Musimy być delikatni.
To dla niego trudny dzień.
Witajcie, ulubieńcy. Jak się macie?
- Co? - Świetnie.
Czekam na ważny telefon
od innej franczyzy.
- Której? - Za saudyjską forsę.
Z Bryanem Singerem.
Mam szansę na rolę faraona podróżującego w czasie,
ponoć najlepszą.
A nuż.
Powodzenia.
Bryan Singer jest śliski.
Wiem, że Peter dziś kończy i tak mi smutno. Chlip, chlip.
Ale dziś o mnie napiszą.
W sekcji mody GQ.
Wełniane swetry w miejskim chaosie.
Ciepło i na czasie.
Mój zespół twierdzi, że to może być przełom w mojej karierze.
W końcu zdobędę szczyt.
A kiedy szczytuję, to mocno.
- Dawajcie. - Tak?
Na trzy – szczyt!
Raz, dwa, szczyt!
Na razie.
- Cześć. - Hej.
Dziś o mnie napiszą.
Dave od VFX-ów prosi o wolne.
Dłonie mi zastygają w szpony.
Zamieniasz się w potwora.
Franken-Dave!
Jak...
Może się uda.
- Dziękuję. - Super.
Na Reddicie jest armeński wątek o moście.
Wrzuciłam w tłumacza.
- Możliwe, że pójdę do więzienia. - Nieprawda.
Potem obejrzałam Najgorsze więzienia Armenii
i wierz mi, są najgorsze.
Przeraziłam się. To nie był dobry ruch.
Patrzcie.
Pilne poprawki Centurios 2.
Stu scenarzystów.
Ile aktówek!
Dan, Dag, mogę do was popanikować?
Kasują Tecto.
- Kasują Tecto. - Słucham?
Przy mowie Shane'a notka: „Tecto spada???”.
Tak po prostu? Kasują cały film?
Nie wiem.
Może.
- Ja pierdolę. - Jeśli tak,
- to jako producentka leżę. - A ja siedzę.
W armeńskim więzieniu.
Będziesz mieć posiłki i siłownię.
Ale ty nie dostaniesz kosą
- pod żebro. - Dobra.
Musimy ich przekonać.
Super. Jak?
Pogadamy z samym Shane'em. O nowym kierunku.
Zmianie tonu z poważnego
na lekki. Jak w komiksach.
- Co to jest? - Bazgroły.
Jak bym zrobił ten film zamiast Erica.
- I... - „Wersja Kumara”.
Nikt tak nie mówi.
No nic.
Przemontowujemy pierwszy akt, animujemy nowe storyboardy do muzyki.
To za mało.
Wiem, ale to ostatnia szansa.
Jasne?
Konkretny plan uratowania filmu.
Zmieniamy pierwszy akt.
Dobra, ale bez Erica tego nie łykną.
Uznają, że to naciągane i chaotyczne.
Przekonam go. Robimy to?
- Tak. - Dajcie mi Dave'a od VFX-ów.
- W palarni. - W palarni. Dave?
- Hej! - Co tam?
- Mam przerwę. - Spokojnie.
- Ale co do urlopu... - No?
Nic z tego, musisz zanimować nowe storyboardy.
Masz 12 godzin.
- Mniej. - Cztery.
- Więcej. - Osiem.
- Trochę mniej. - Ile ma?
- Sześć godzin. - Wierzę w ciebie.
David Payne. Łeb jak sklep!
Ten sklep bierze w łeb.
I dowcipny.
Dobra, leć. Sześć godzin.
Dave jest niewolnikiem.
Naszym najlepszym.
Wystarczy.
- Dobra. - Nie.
Wykorzystam chody i dobiję się do Shane'a.
Ratujemy film, a potem mnie,
bo w armeńskich więzieniach mają wiadra.
Nadal.
Srają do wiader.
Będę srać do wiadra.
Wspólnego, zardzewiałego wiadra.
Eric. Muszę z tobą porozmawiać.
Zraziłem do siebie
- wszystkich. - Co?
Nawet catering. Moja owsianka
- jest wymownie zimna. - Catering cię kocha. Jak my wszyscy.
Możemy porozmawiać o...
- Wow. - Raju.
- Sznurówka. - Czasem używają
zamiast liści laurowych.
- Zabrać? - Dziękuję.
Mam wrażenie, że o czymś nie wiem.
Co? Nie.
Nie, nie.
Mieliśmy ciężki tydzień.
Moi agenci chcą porozmawiać o mojej karierze po Tecto.
Obawiam się,
że to kupa gnoju.
Nie.
Skąd!
Dlatego tyle wymagam.
Jeśli Tecto nie wyjdzie, będę spłukany.
I, co gorsza,
będę pośmiewiskiem.
Jak dawniej.
„Ten typ od serów”. Nie wrócę tam.
Wolę umrzeć.
Nie.
Jesteś
wielkim reżyserem. Masz ten kaliber.
Wszyscy wierzą w twój film.
Wszystko się uda.
Możesz na mnie liczyć.
Z miodem. Bez sznurówek.
Dziękuję, Dan.
Mówiłeś mu, że potajemnie zmieniasz jego film?
- Nie. - Tak myślałam.
Ludziska, lecimy do wnętrza Ziemi.
Zamknięty plan. Jak w ciupie.
Nowe storyboardy.
Działamy z wozu DIT. Eric jeszcze nie wie.
Wersja Kumara.
Jasne, ściemniamy Ericowi.
Znowu.
Daruj, Pinokio.
Czyżbyś został prawdziwym chłopcem?
Rób, co każę.
Sorry.
Zbierzmy się.
To ważny i smutny dzień dla Petera i dla nas.
- Śmierć Oka. - W końcu coś do zagrania.
Soczysta scena śmierci.
Pycha!
Peterowi wybuchnie głowa.
Jaz, poproszę.
Oto ona.
Moja głowa.
Mój Boże. Jak prawdziwa.
Mogę włożyć palce i pogmerać?
- Prawdziwe zęby? - Oczywiście.
- Daj potrzymać. - Ostrożnie.
Naczynka.
Ohyda.
Biedna żonka ma to co rano.
Oko zdejmuje hełm.
Peter, bądź łaskawy
dopasować minę do modelu, wzrok na piłkę.
Bardziej.
Bardziej, bardziej.
Mniej, mniej.
Dużo mniej.
- Jakby... - Daniel, pokaż mu.
No wiesz...
Musi idealnie pasować.
- Nie tak. - Nie.
W ten sposób.
- Bardziej. - Tak.
Bardziej. Nie.
Nie, mniej. Mniej.
- Przykro mi, źle. - Jestem pierdolonym aktorem!
Z pierdolonego Royal Shakespeare Company!
A wy mnie przebieracie w strój samuraja
i każecie się szczerzyć do piłeczki!
Jest ważna.
To najgorszy film w mojej karierze.
A grałem w wielu gniotach.
Weźmy Grubego woźnego.
Śmiejcie się! Pewnie!
W kinie się nie śmiali.
- Ja tak. - Wychodzę.
Zeskanowaliście mnie, coś dorobicie.
Peter Fairchild kończy zdjęcia!
- Przemowa! - Mam dla was podarki.
W różnych rozmiarach.
Proszę. Z napisem „pizda”.
A z tyłu: „To uczciwy opis,
a nie przyjacielski żarcik”.
- Co jest? - Chamskie.
Pierdolcie się.
Do widzenia i chuj z wami.
Przepraszam, to alarm bezpieczeństwa.
Boże.
Mamy tu zostać, grasuje mężczyzna z nożem.
- Szlag. - Co jest? Wypuśćcie mnie.
Skończyłem.
Zamknęli nas? Już jestem w kiciu?
Boże.
Opublikowali artykuł.
Patrzcie.
Zobaczcie.
Daniel, powiedz wariatowi, że mamy masę roboty.
- Słuchajcie. - Kurwa mać.
To nie jest pierwsza zadyma.
Pamiętacie Suzie?
Od logistyki,
podpaliła charakteryzatornię.
Spokojnie. Za 20 minut nas wypuszczą.
To była ta gotka?
Nie, to Donna. Wbiła statyw w dyżurnego.
Boże.
Ciekawe, komu odbiło.
Może obstawimy?
Bryson! Na pewno.
Może.
Uroczy wnusio czy twój morderca?
Lub jedno i drugie.
Jeśli to Bryson, jesteśmy martwi.
Wszyscy.
Wierzcie mi.
Muszę to zdjąć.
Dasz mi koszulkę, Dag?
- Dzięki. - Ma ktoś wodę?
Aktor krzyczał, aktor musi pić.
Ale z was łachudry.
Zachować ostrożność, podejrzany może być uzbrojony.
Peter Fairchild.
Bryan. Witam, panie Singer.
A ta druga rola?
Kamerdynera?
Rozumiem.
Jaz. Sprawdź, co z moim otwarciem.
Muszą słuchać wytycznych.
Jeśli Dave za wolno pracuje, dajcie mu pączka
i puśćcie techno.
Jedno wiadro na 30 osób.
Podobno to i tak dobrze.
Armenia kocha wiadra.
Nie możemy się teraz martwić twoją odsiadką.
Za dużo gadam.
Przez tę śliczną buźkę napytam sobie biedy.
Dan.
Mam ustawkę z Shane'em.
- Gadałeś z Erikiem? - Zbieram się na odwagę.
Teraz. Ogarnij to.
Dan, widziałeś mój artykuł?
- Ten modowy. - Nie.
- Jeszcze nie. - Jest genialny.
- Rewelka. - Szybkie pytanko.
Nie za długi ten sweter?
Nie wygląda jak sukienka?
Nie.
- Jest okej. - Jest długi i tyle.
- Świetny. - Bo ktoś pisze,
że wyglądam jak pielęgniarka hospicjum na randce.
- Nie zgadzam się. - No.
A ktoś zrobił mem „komu w tym lepiej”
ze mną i Whoopi Goldberg.
Stary, wygrałeś.
Whoopi wygląda passé.
Właśnie.
A ja to ogrywam.
- Tak. - Mogę założyć
jeszcze dłuższy sweter i wyższe buty.
Nawet oficerki.
- Jasne. - Będę jak Chalamet.
Chalam-bisty.
Nie będą ze mnie drwić.
- Nie. - Koniec żartów.
Jestem blisko szczytu.
I czuję ten smak w ustach.
Na rozdanie Oscarów zabiorę ciebie.
- Poważnie. - Jasne.
Tecto będzie moją trampoliną.
- Pewnie. - Dzięki.
Będzie super.
Eric, możemy pogadać?
Mamy problem ze studiem.
Kurwa mać, on tu jest.
Nożownik.
To Dave.
Od VFX-ów. Ma kuku na muniu.
Chryste, umrę naprawdę.
Tu też dźgają.
Biedny Dave.
Co mu zrobiłeś?
Ja? Kazałem pracować.
A jeśli Dave zabił Brysona?
Albo Bryson Dave'a i założył jego skórę?
Dave. Spokojnie.
To nie są głosy urojone. Widzimy cię w kamerze.
Hej.
Wiem, to ciężka robota, rozumiem.
Dobra?
Naprawdę.
Ale odłóż broń.
To nie broń, Dan.
Tylko długopis.
Dźgnąłem się i utkwił mi w nodze.
Dobra.
To pocieszające, ale i przykre.
Może przepchnij na wylot?
- Co? - Fatalna rada.
- Spróbuj! - Dan.
Chcę coś dostać.
Za wszystko, co poświęciłem.
Czego chcesz? Pomogę ci.
Zmień tytuł
na cześć mojej córki. Zamiast Tecto
niech będzie Emily: Oko cyklonu.
Nie. Nic z tego.
Zgadzamy się.
- Nie. - Zrobimy to.
Tecto!
- Tecto: Oko cyklonu. - Zmienimy tytuł.
- Tak jest. - Nie.
Albo na Emily: Oko Emily?
Dave, uspokój się.
Nie ustąpię z tytułem.
Nie negocjuję z tobą, Eric.
Daj Dana, on tu rządzi.
Nie widuję dzieci przez tę jego wersję Kumara!
Wersja Kumara?
Daniel Kumar.
To jego nazwisko.
Jak mam przerenderować początek w sześć godzin?
- Eric... - Wersja Kumara?
Eric.
Czy mogę...
Eric.
Studio chciało skasować film. Ja tylko...
- Dave? - Eric.
- Dave, co robisz? - Opuszczam skały.
- Zmiażdżę was! - Błagam.
- Jak wy mnie! - Eric.
Przesunęliśmy się i jesteśmy bezpieczni.
- Tak że... - Eric.
Studio nas kasuje. Musieliśmy działać.
- Za moimi plecami? - Żeby ci pomóc.
Od początku mnie sabotujesz.
- Sznurówka to też ty? - Nie.
- Pozwalasz mi błądzić. - Chwila.
Poświęciłem życie dla twojego filmu.
Wyciągnąłem długopis!
Brawo!
Mam Złotego Lamparta z Locarno.
A ty?
Nie wiem. Nic.
Nie jesteś reżyserem, Dan.
Tylko ogarniaczem, który czasami robi tak.
Widziałem cię, choć się kryjesz.
Chcę zostać reżyserem.
Nie nakręciłbyś zwiastuna Akademii policyjnej.
A może miałem lepszy pomysł?
Ach, tak!
Uważasz, że jesteś lepszy? Że masz talent?
Jak, kurwa, Spielberg?
Jak Bong Joon-ho.
Nie masz mojego mózgu.
Nie.
To...
To jest twój mózg.
Nie jest fajny.
Super.
Jesteś rozgoryczony,
bo ja kręcę filmy,
a ty stoisz cały dzień i krzyczysz „stop”.
Dzięki.
Myślałam, że mu przywalisz.
I rzucę show-biznes?
Uwaga, Dave uciekł.
Możemy wyjść.
Peter Fairchild kończy zdjęcia.
Adam, Whoopi wypadła lepiej.
Jak możesz?
Nie umiem prowadzić.
Wóz DIT.
I po nowym początku. Nic nie mamy.
Już po nas.
Zanim wyjdę, AI przejmie rynek,
a my będziemy trzepać klientom w telebudkach.
Budek już nie ma, będziemy trzepać w plenerze.
Za darmo, w metawersie.
- Co za życie. - Działaj, Dan.
Walić to. Zrobimy to bez Erica, we trójkę.
No już.
Dobra.
- Może zmień koszulkę. - Co?
PIZDA
Robimy porządki.
- Rany, Dag. - Sorki.
Dzwonię. Wszyscy gotowi?
- Ja nie. - Nie.
Dasz radę. Masz to w małym palcu.
Koniec aktu pierwszego,
początek przygody. Tak?
- Tak. - Super.
Łączę.
Bryson?
Cześć. Poleciałem opiekować się Shane'em.
I mamą. Miała histerektomię. Owoce.
Super. Ale mamy mało czasu,
- więc... - Jasne.
Tak tylko zagajam. Z mamą dobrze.
Dzięki, że pytasz.
Przedstawcie pomysł, a ja przekażę jego reakcję.
Shane, zanim zdecydujesz, co z Tecto...
Jak widzisz, nie ma Erica,
ale Dan wszystko opowie.
Cześć. No więc Erica nie ma,
ale myślał o zmianie tonu.
W pierwszym akcie
nie grać pod strach, ale pod zachwyt.
Gdy Tecto wpada do Ziemi
i odnajduje moce, powinien...
Pozwól.
„O rany, ale zatrzęsło”.
I wtedy dostaje swoją moc.
Kilka dokrętek, druga ekipa.
Niskie koszty.
Wtedy Niewidzialny Młot zagra, jak trzeba.
Musimy trzymać lekki ton.
- „Czas na młot”. - Czas na młot.
I zamówimy inną muzykę.
To wszystko zmieni.
Właśnie tak.
Tylko szybciej. I weselej.
No i lepiej.
Kompozytor ma stawkę za film.
Nie trzeba dopłacać.
Przemontujemy trzeci akt.
Wywalimy metafory, musi być prosto.
To o kumplach w kosmosie.
Dziewięć dni zdjęciowych.
Maks 300 tysięcy.
- To wszystko? - Słuchaj.
Mnie naprawdę zależy.
Serio.
Tecto może być nowym otwarciem. Przywrócić franczyzie dawny szczyt.
Shane próbuje mówić.
Pisze coś. Moment.
Pisze, że...
Pisze,
że chciałby soku.
Z miąższem czy bez?
To koniec.
Pat wszystkich prosi. Będzie coś ogłaszał.
To chyba ważne.
Jasne.
Pora na egzekucję.
Dan, chodzą słuchy.
Co się dzieje?
Kasują nas? Tecto spada?
- Nie wiem. - Nie.
Powiedz mi prawdę.
To koniec?
Mnie jako aktora?
Cześć.
Jesteśmy w komplecie?
Tak.
Dobra.
Witajcie.
Przyjaciele, kobiety, technicy.
Wskutek okoliczności, które zaszły w uniwersum,
na tegorocznym Comic-Conie ogłoszę,
że Tecto spada...
Jezu.
Przepraszam.
Pietruszka.
Że Tecto wpada
na pozycję głównej premiery tego lata.
Z powodu wypadku na planie wstrzymano produkcję Centurios 2.
O Boże.
Many Man
to zboczeniec.
- Dan, co się dzieje? - Nie mam pojęcia.
Jesteście flagową produkcją!
Tecto jest wybrańcem.
Pogratulujmy temu, który to sprawił.
Geniuszowi! Maestro Bouchard!
Nakurwiamy!
I gratulacje dla twarzy naszego hitu, Adama Randolpha.
To ja! To się dzieje!
Tak, kurwa!
Zajebiście!
Wreszcie szczytuję!
I dla pana Petera Fairchilda, który zgodził się porozmawiać
o przedłużeniu kontraktu.
Kocham was. Jesteście najlepsi.
I to jest klasa.
Brawa dla reszty aktorów.
Kobiety, której imienia nie pamiętam.
- Quinn. - I tych,
którzy nigdy nie stoją w blasku sławy.
Wszyscy wiemy, jacy są ważni.
Patrzę na ciebie, Daniel.
- Cóż. - Ano.
Patrzę na ciebie, bo nie pamiętam
nazwiska naszej księgowej.
- Lydia. - Linda.
- Lydia. - Linda!
Lydia! Linda.
Mniejsza o to.
- Dobra. - Jedzcie, pijcie,
ale się nie weselcie,
tylko wracajcie do pracy.
Potroiliśmy wasz budżet
i skróciliśmy harmonogram.
Zaczyna się harówa.
Dzięki.
Do mnie, ekipo Tecto!
Drużyna Tecto!
Tecto!
Drużyna Tecto!
Ja piórkuję.
O raju.
Wszechświat potrafi zadziwić.
Gratulacje.
Wygraliście z Toxic Manem 2 wyścig o awans.
Wasz telefon przeważył.
„Shane'owi ufamy”.
Co znaczy, że mam reżysera, który nie pasuje do nowej wizji?
Zobaczymy, co powie szef.
Shane, hej.
Dag.
Prawnicy. Dobre wieści.
Nikogo nie wsadzą.
- Boże, naprawdę? - Tak.
Znaczy, kogoś muszą.
Ale...
Skazali pirotechnika.
Małego Pata.
Na osiem lat.
Biedaczek. To straszne.
Może wyślę mu prezent.
Kosz muffinek.
Albo wiadro.
Wiadro muffinek.
A więc uratowałeś mój film.
Tak.
Cieszę, się, że...
Niestety zawiodłeś moje zaufanie.
Wybaczam, ale nie zapomnę.
Nie mogę już z tobą pracować.
Życzę wszystkiego dobrego.
Yorgos?
Tak mi przykro.
Nie.
No cóż.
Pojadę do domu,
wypiję browca pod prysznicem.
I wychowam syna. Niejednocześnie.
Powodzenia.
Będzie super, jesteś świetna.
Pożegnaj ode mnie Anitę.
Cześć, mały.
Teraz.
Zdążę na mecz.
Tak.
Kupić lody?
Dobra. Będę za pół godziny.
Urywasz się?
Zostałem zwolniony.
Wiem.
Shane dzwonił.
Ujęła go twoja prezentacja.
Jadę do domu.
Eric mnie nienawidzi.
Maestro?
Zobaczymy, co się tu zdarzy.
Wymyślimy coś.
Słuchaj, Dan.
Raz na jakiś czas, nie za często,
można zażądać tego, czego się pragnie.
Mój szef,
Bóg Uniwersum,
chce, żebyś wysiadł z samochodu.
Czego pragniesz w zamian?
Panie i panowie,
oto Pat Shannon!
San Diego!
Mamy fazy. Wiele faz.
Wszystko wam o nich opowiem.
Wstawajcie!
Wstawać!
Dalej!
Historie!
Brawa dla scenarzystów.
Mamy najlepszych.
Mamy JF Brisendena.
Sky Caesar! Jake'a Greena!
Się masz, Ky Brasey!
Jest tu Cobra, Garrett Leathey!
Co?
Mamy Steve'a Griffithsa!
Mój ulubieniec, Dara Thomas.
Ma dziewczyńskie imię, a to chłop!
O raju. Mam ogłosić fazy.
Wiecie,
jak tego nie zrobię, padnę.
Zaraz padnę!
Napisy: Konrad Szabowicz