(สูตรลับตํารับดันเจียน)
ที่ชั้นใต้ดินชั้นสามของดันเจียน
เมื่อผ่านสุสานใต้ดินและป่าบนยอดหอคอยไป
ก็จะเข้าไปยังปราสาททองคํา
ครั้งหนึ่งภายในปราสาทเคยรุ่งเรือง
แต่ตอนนี้ปกคลุมไปด้วยราและฝุ่น ไม่เหลือเค้าเดิมอยู่เลย
เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากที่ไหนไม่รู้
อาจเป็นของนักผจญภัย
หรือไม่ก็ผู้อยู่อาศัยเดิมที่เสียไปแล้ว
แต่ยังคงเร่ร่อนอยู่
นั่นโครงกระดูก
อันนี้คน
นั่นกูล
ฟังออกได้ไง ขนลุกแล้วนะ
เสียงฝีเท้าสิ่งมีชีวิต กระดูก กับสิ่งที่เน่าเปื่อย
มันต่างกันสิ้นเชิงเลย
ไปทางซ้ายกัน
ดูเหมือนทางขวาจะมีโกเลมเฝ้าอยู่
โกเลมคือสัตว์วิเศษรูปร่างเหมือนคน ที่ทําจากโคลน ดิน และหิน
มันถูกใช้เป็นหุ่นเชิดผู้เชื่อฟังคําสั่งของเจ้านาย
อย่างซื่อสัตย์
หยุดก่อน
บอกไว้ก่อนเลยนะ โกเลมเป็นดิน 99 เปอร์เซ็นต์
มันกินไม่ได้
เป็นสัตว์วิเศษของแท้
ฉันรู้วิธีสร้างด้วย
- สอนหน่อยสิ - ไม่เอา
จะรู้วิธีสร้างไปเพื่ออะไรฮะ
สิ่งที่ฉันสนใจคือร่างกายของพวกเขา
ตามมาสิ
นี่คือจุดตั้งแคมป์ที่ฉันใช้เป็นฐานประจํา
ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เหรอ
ฉันแทบไม่ได้นอนที่นี่
ปกติฉันจะล่าสัตว์ที่ชั้นสองหรือชั้นสี่
แล้วเข้าเมืองไปซื้อพวกเครื่องปรุง หรือของที่ขาดเดือนละครั้ง
ตอนที่เจอพวกนาย คือตอนที่กําลังกลับจากซื้อของพอดี
ที่ชั้นสามมีมอนสเตอร์ไม่กี่ตัวที่กินได้
ส่วนใหญ่จะเน่าเปื่อยหรือไม่ก็เหลือแต่กระดูก
แต่ว่า...
โกเลม
สิ่งมีชีวิตแสนวิเศษพวกนี้ต่างออกไป
ร่างกายพวกเขาอุดมไปด้วยสารอาหาร
และรักษาอุณหภูมิและความชื้น ให้เหมาะสมตลอดเวลา
พูดอีกอย่างก็คือ
นี่เอาโกเลมมาทําเรือกสวนไร่นาเหรอ
คนในปราสาทนี้น้ําตาตกแล้ว
นักวิจัยด้านเวทมนตร์ร้องด้วย
ทําไมล่ะ
ถึงฉันจะไม่ชอบเวทมนตร์ แต่สิ่งมีชีวิตพวกนั้นควรค่าแก่การชื่นชม
สวนทุกแห่งควรเป็นแบบนั้น
เพราะพวกเขาทนต่อแมลงร้าย
แถมยังไล่โจรขโมยผักได้ด้วย
ผมว่าไม่ได้มาเอาผักหรอก
ยิ่งไปกว่านั้นยังควบคุมความชื้นได้ด้วย
แค่ปลูกเมล็ดหรือต้นกล้าลงไป
พวกเขาจะช่วยดูแลที่เหลือให้โดยไม่ต้องขอ
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีรายละเอียดปลีกย่อยที่ต้องดูแล
นั่นคือเหตุผลที่ฉันมีฐานอยู่ที่นี่
โผล่มาแล้ว
เอาไงต่อ
- ให้ช่วยไหม - ไม่ต้อง
สุดยอด
คล่องเลยแฮะ
เขารู้ได้ยังไงว่า แกนกลางของโกเลมอยู่ที่ไหน
อย่าบอกนะ...
เสร็จแล้วล่ะ
ช่วยเก็บผักจากโกเลมหน่อย
ก็ว่าอยู่ว่าทําไมมันตัวเขียวๆ นี่ผักหมดเลยเหรอ
ในสายตาโกเลม พวกมันเหมือนปรสิตเลยไม่ใช่เหรอ
ตรงข้ามเลย รากพืชที่แผ่ออกไปทําให้ดินแน่นขึ้น
จะบอกว่าพึ่งพาอาศัยกันก็ได้
แน่ใจนะ
แต่ช่วยถอนวัชพืชให้ด้วยนะ
เก็บได้เยอะเลยๆ
ในที่สุดเราก็ได้กินผักธรรมดาๆ สักที
เอาวัชพืชมาตรงนี้นะ
เอามาวางกองกันตรงนี้มันจะได้เหี่ยว
พอเหี่ยวแล้ว
ถ้าเอาไปคืนที่ตัวโกเลม มันก็จะย่อยสลายไปเอง
ส่วนนี่คือปุ๋ยที่ฉันไปทํามาจากที่อื่น
ผสมมันเข้าไปในโกเลมอีก
ว่าแล้วเชียว
อะไรเหรอ
ที่รู้ว่าแกนกลางโกเลมอยู่ไหน เพราะเอาไปฝังไว้เองสินะ
เหลือจะเชื่อเลย
ปลุกสัตว์วิเศษโดยไม่ได้รับอนุญาต มันผิดกฎหมายนะ
ฉันก็แค่ขุดดินแล้วใส่มันกลับเข้าไปเอง
สัตว์วิเศษผิดกฎหมายว่างั้น
ผสมดินให้เข้ากันแล้วขุดค้นขึ้นมา
การปลูกพืชเดิมซ้ําๆ จะทําให้เกิดปัญหาการปลูกพืชเชิงเดี่ยว
เราจึงต้องหว่านเมล็ดในโกเลมตัวอื่น
เหนื่อยจัง
รู้สึกว่าใช้แรงเยอะ กว่าตอนสู้กับมอนสเตอร์ซะอีก
ขอบคุณพวกนายที่ช่วยนะ งานเสร็จเร็วขึ้นเยอะเลย
พอดื่มน้ําแล้วอยากเข้าห้องน้ําเลย
ถ้างั้นระหว่างที่แม่หนูชาวเอลฟ์นั่นไม่อยู่
ฉันจะรวบรวมดินที่กระจัดกระจายให้ได้มากที่สุด
ทาโร่ จิโร่ ซาบุโร่
ฝังไปแล้วจะคืนชีพได้เลยเหรอ
ไม่หรอก ต้องใช้เวลาสักพัก
มันจะฟื้นเมื่อเมล็ดเริ่มหยั่งราก
และดินเริ่มอยู่ตัวตอนขยับไปมา
เขาดูแลเอาใจใส่โกเลมเป็นอย่างดีเลยแฮะ
สุดยอดจริงๆ
เซนชิใช้ชีวิตแบบนี้เองสินะ
ไม่ลําบากเหรอ
ฉันทําเพราะรัก
ไม่ลําบากเลยสักนิด
ประมาณนี้แหละ
ทีนี้ก็มากินผลงาน จากน้ําพักน้ําแรงของเรากันเถอะ
สีสวยมากเลย
ฉันก็ปอกเปลือกเก่งขึ้นนะเนี่ย
ขนาดเท่านี้ได้จริงๆ ใช่ไหม
ได้ ดีเลยๆ
ก่อไฟอยู่เหรอ ฉันทําให้ได้นะ
ไม่เป็นไร ฉันจะใช้หินเหล็กไฟจุด
เห็นก่อไฟแบบนั้นตลอดเลย ใช้เวทมนตร์เร็วกว่านะ
เมื่อกี้ยังชมว่ามีโกเลมแล้วสะดวกสบายอยู่เลย
พอทําอะไรง่ายๆ จนเคยตัว ทักษะบางอย่างก็จะขึ้นสนิมไป
สะดวกกับสบายไม่เหมือนกันนะ
วิธีของเธอไม่ต่างอะไรกับการซื้อผักจากร้านค้า
นี่เบคอนบาซิลิสก์ชุดสุดท้ายแล้ว
เสร็จเรียบร้อย
(อาหารกลางวันจากผักสดในสวนโกเลม)
- ทานแล้วนะครับ - ทานแล้วนะคะ
อร่อยจัง!
ปลูกใต้ดินอร่อยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
บางอย่างในโกเลมส่งผลต่อรสชาติล่ะมั้ง
หยุดเลย
ต่อให้จะเดินหรือตะโกน แต่มันก็เป็นสวน
จะว่าไป โกเลมคือดิน 99 เปอร์เซ็นต์ใช่ไหม
แล้วหนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่เหลือล่ะ
ความลับ
เฮ้อ อร่อยจังเลย
อิ่มแปล้แล้ว
พอหนังท้องตึง หนังตาก็หย่อนเลย
ไปพักเถอะ
ฉันมีเรื่องต้องทําไว้นิดหน่อย
เก็บด้วยสิ
ไปห้องน้ําก่อนนะ
ห้องน้ําแถวนี้ดีมากเลยเนอะ
ไม่ใช่หลุมที่ขุดลงไปเฉยๆ
พื้นที่คนพลุกพล่านในดันเจียน
จะมีจุดที่กําหนดไว้ให้คนได้ปลดทุกข์
สะอาดอยู่ตลอดเวลาเลย
บางทีก็ตกแต่งด้วยดอกไม้
ที่นี่ต้องมีคนขยันอยู่แน่ๆ
หือ
เซนชิ!
อะไรเหรอ
ทําอะไรน่ะ
ฉันกําลังเก็บของเสียในห้องน้ําไปใส่ในถังปุ๋ย
ยอมใจเลยที่ทําหลังกินข้าวเสร็จ
มันเป็นปุ๋ยที่มีค่าสําหรับที่นี่น่ะ
หมายความว่าในผักที่เรากิน...
มาร์ซิล บนพื้นโลกก็ทํากันไม่ใช่เหรอ
ฉันรู้ แต่ก็ไม่ไหวอยู่ดี
อะไรทําให้เซนชิจริงจัง กับการใช้ชีวิตอยู่ในดันเจียนขนาดนี้เหรอ
บนพื้นโลกก็หุงหาอาหารเองได้นี่นา
มันไม่ง่ายกว่าเหรอ ถ้าไปทําสวนกับล่าสัตว์อยู่ข้างนอก
แล้วใครจะดูแลห้องน้ําในดันเจียนล่ะ
ใครจะเก็บซอมบี้ที่ตกลงไปในห้องน้ําขึ้นมา
ใครจะช่วยปลุกโกเลมที่แหลกสลาย
อย่างโกเลมที่เมื่อก่อนเคยมีกันสิบกว่าตัว ตอนนี้เหลือแค่สาม
ถ้าไม่มีโกเลมแล้ว
มอนสเตอร์จากชั้นล่างจะปีนขึ้นมาบนนี้
และมอนสเตอร์ที่ถูกมอนสเตอร์พวกนั้นขับไล่ ก็จะเข้าไปยังสถานที่อื่น
แล้วไล่มอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ไปอีก
ถ้าเป็นแบบนั้น ที่นี่ก็จะไม่เหมือนเดิม
อยากเดินเล่นหรือล่าก็ทําไม่ได้
ดันเจียนก็เหมือนกับสวน
จะปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ แล้วหวังเก็บเกี่ยวแต่ผลคงเป็นไปไม่ได้
ที่สําคัญ
การกินสิ่งที่เติบโตที่นี่และตอบแทนให้ดันเจียน
พอได้ใช้ชีวิตแบบนี้ ฉันก็รู้สึกว่าได้เข้ามาในดันเจียนนี้จริงๆ สักที
นั่นทําให้ฉันมีความสุข
แต่ถ้าเป็นแบบนั้น
ทิ้งที่นี่แล้วไปกับเราจะไม่เป็นไรเหรอ
เกิดที่นี่ปั่นป่วนขึ้นมา...
ไม่ต้องห่วง
ไม่อยู่แค่เดือนสองเดือน เดี๋ยวพวกโกเลมก็จัดการให้เอง
อีกอย่าง ฉันคงนอนไม่หลับ ถ้าพวกนายขาดสารอาหารตาย
คอยเดี๋ยวนะ
ฉันจะรีบไปเตรียมตัว
เซนชินี่สุดยอดจริงๆ
แล้วจะเอาผักพวกนี้ไปทําอะไรต่อ
ปกติฉันจะเอาไว้แลกกับคนอื่น
บางทีก็ตั้งแผงลอยไร้คนเฝ้า
แผงลอยไร้คนเฝ้าเหรอ
ฉันเคยใช้วิธีใส่เงินเข้าไปในหีบสมบัติ
แต่ก็เลิกไปเพราะถูกขโมยตลอด
ถึงว่าทําไมหีบสมบัตินั่น...
ถึงมีเงินอยู่ในนั้นทุกที
แล้วก็เอาของไปแลกกับคนอื่นแถวนี้เหรอ
ฉันมีลูกค้าประจําอยู่ในชั้นที่ลึกลงไปอีกหน่อย
แต่ถึงไปตอนนี้เขาก็คงไม่มีเวลาให้
จะให้ทิ้งสวนไว้เฉยๆ ก็ยังไงๆ อยู่
ฉันเลยเก็บมาด้วย
แต่ถ้าไม่ใช้แล้ว จะทิ้งเลยก็ได้
ไม่ได้นะ อย่ากินทิ้งกินขว้างสิ
อุตส่าห์ตั้งใจปลูกมันขึ้นมา จนทั้งเงาวับทั้งอร่อยขนาดนี้เชียวนะ
ผูกพันกับมันซะงั้น
ถ้างั้นเราคงต้องหาแลกเอาแถวนี้แล้วแหละ
- แถวนี้เหรอ - แถวนี้เหรอ
ในดันเจียนเองก็มีพ่อค้า
เข้ามาได้
ลูกค้าส่วนใหญ่ของพวกเขาเป็นนักผจญภัย
หรือไม่ก็คนที่กลับไปบนพื้นโลกไม่ได้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง
ยินดีต้อนรับครับ คุณลูกค้า
กําลังหาที่พักหรือหาอะไรกินกันอยู่เหรอ
เรามีของมาแลก
แหมๆ
แล้วมีอะไรมาแลกล่ะครับ
ผัก
ไปให้พ้นๆ
เดี๋ยวสิ ฟังกันก่อน...
ถ้าอยากแลกก็เอาเงินมา
เข้าใจไหม เงินน่ะมีไหม
ที่กลมๆ แวววาวระยิบระยับน่ะ
เราไม่ได้เอามาแลกกับอัญมณีสักหน่อย
ที่นี่มีห้องครัวใช่ไหม
เรามีวัตถุดิบ...
นี่ก็กลมและแวววาวเหมือนกันนะ
เอาแครอทนี่ไปให้คนทําอาหารดูสิ
พวกเขาต้องอยากใช้แน่
ใครจะเขมือบของน่าขยะแขยงแบบนั้นลงฟะ
ใจร้าย
คนที่กินทิ้งกินขว้าง ระวังจะโดนพระเจ้าลงโทษอย่างหนัก
จับพวกมันโยนออกไปเดี๋ยวนี้
- เร็วเข้า - ฟังก่อนสิ...
หือ
ออร์ค
ฆ่าพวกที่มีอาวุธก่อน
อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว
ออร์คมาที่นี่ได้ยังไง
มันอยู่ชั้นที่ลึกกว่านี้ไม่ใช่เหรอ
ช่างเถอะ รีบหนี...
- มาร์ซิล - เดี๋ยวก่อน
เจ้ามาทําอะไรที่นี่ เซนชิ
ข้าก็อยากถามเหมือนกัน
คนพวกนี้เป็นคนรู้จักของเจ้าเหรอ
ใช่แล้ว
ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะคบค้าสมาคม กับมนุษย์และเอลฟ์
หรือลูกค้าประจําที่ว่าคือ...
พวกเขานี่แหละ
กะแล้วว่าต้องมาแนวนี้ แต่ออร์คเนี่ยนะ
ฉันนึกว่าอย่างมากก็แค่ก็อบลิน
ส่วนฉันนึกว่าพวกโคโบลด์
เรดดราก้อนโผล่มาแล้ว
เรดดราก้อนตัวนั้น ที่แทบจะไม่ปรากฏตัวเลยในอดีต
แต่พักหลังมานี้ มันกลับโผล่มาใกล้ๆ หมู่บ้านของพวกเรา
ในหมู่บ้านมีบางคนที่ต่อสู้ไม่ได้
เราเลยอพยพมาที่ชั้นนี้เป็นการชั่วคราว
เรดดราก้อนงั้นเหรอ หรือว่า...
เห็นมังกรนั่นที่ไหนเหรอ
นี่กําลังขอให้ฉัน บอกที่ตั้งของหมู่บ้านพวกเรางั้นเหรอ
ฝันไปเถอะ
หัวหน้า จัดการข้างในเรียบร้อยแล้ว
ดีมาก
เอาทุกอย่างที่ใช้การได้ไปให้หมด
อะไรเนี่ย
นมบูดนี่หว่า
เอาไปทิ้งเลย
นั่นคือพืชผลที่เจ้าปลูกเองใช่ไหม
อย่างที่เห็น ตอนนี้เรากําลังขาดแคลน
ช่วยแบ่งมันมาให้ข้าได้ไหม
จะแลกเปลี่ยนเหรอ
ถ้าอย่างนั้น ข้าขอ...
ไม่ใช่
ข้าบอกแล้วไง
ตอนนี้เราไม่มีเงินซื้อ
ข้าเสียใจที่ต้องขอร้องเพื่อนแบบนี้
แต่ช่วยเอาสัมภาระทั้งหมดมาให้เราด้วย
เซนชิ
ก็ได้
ดีมาก
แต่เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ข้าขออะไรอย่างสิ
คืนนี้ให้เราพักกับพวกเจ้าได้ไหม
- หา - หา
ถ้าอนุญาต
จะชีวิตหรือผัก เราก็ยินดียกให้
หา
แล้วเจ้าคนนั้นน่ะ
มันไม่ได้เน่า แต่เป็นของหมักดอง
อย่าลืมเอากลับไปด้วยล่ะ
ทําไมพูดแบบนั้นล่ะ
พวกนั้นยึดอาวุธไปแล้วนะ
ถ้าเรารู้ที่ตั้งค่ายของพวกมัน
เราจะไม่ได้เห็นแสงตะวันอีกนะ
ที่ทําไปเพราะมีแผนอะไรใช่ไหม
โหลที่ฉันบอกให้ออร์คเอาไปเมื่อกี้
คือผงฟูที่ทําจากยีสต์
แล้วพวกออร์คก็มีแป้งที่เอามาจากในครัว
สรุปก็คือ...
ฉันทําขนมปังได้!
- ตาบ้า! - สรุปคือไม่มีแผนงั้นเหรอ
- ตาบ้าๆ - แค่อยากทําขนมปังเนี่ยนะ!
ตาบ้าเอ๊ย!
เฮ้ยพวกแกน่ะ เงียบซะ!
เอลฟ์นี่นา
หน้าตาป่าเถื่อนจริงๆ
ไปอยู่ในกรงนี่ซะ
พ่อจ๋ากลับมาแล้ว
หวังว่าคงไม่ลงเอย ด้วยการเอาพวกเราไปเป็นวัตถุดิบนะ
เอาผงฟูนั่นไปไว้ไหน
ถ้าไม่รู้วิธีใช้มัน ก็เหมือนไก่ได้พลอย
เอามา ข้าจะทําขนมปังให้
ขนมปังๆ
ผสมแป้งขนมปัง เกลือ น้ําตาล ผงฟู และน้ําเข้าด้วยกัน
แล้วนวดจนกว่าจะเป็นก้อนนะ
เล่นโคลนอยู่เหรอ
เอ๊ะ
มาเรียนประวัติศาสตร์กัน
นี่เป็นเรื่องราวตอนที่เรายังอาศัยอยู่บนพื้นดิน
ไม่ใช่ใต้ดินแบบนี้
พวกเอลฟ์และมนุษย์ที่อยู่ตรงนั้น
ฆ่าพวกเราไปมากมาย และยึดดินแดนของเราไป
ออร์คก็ฆ่าเผ่าพันธุ์อื่นไปเยอะเหมือนกันแหละ
อะไรนะ
ทีนี้ก็ใส่น้ํามันมะกอกลงไป
เราถูกไล่จากพื้นโลก หลังจากเร่ร่อนอยู่สักพัก
เราก็เจอที่ของเราใต้ดิน และอยู่อย่างสงบสุขไปสักระยะ
จนกระทั่งพวกมันหาเราเจออีกครั้ง
จับขอบแป้งแล้วนวดด้วยการฟาดลงไป
พวกมันราดน้ํามันลงใต้ดินแล้วจุดไฟเผา
เพราะพวกนายไปปล้นหมู่บ้าน ของเผ่าพันธุ์อื่นซ้ําแล้วซ้ําเล่าต่างหาก
มันเป็นทางเดียวที่เราจะรอด
เพราะพวกนายใช้ชีวิตกันแบบนั้น ตั้งแต่อยู่บนดินแล้ว
ถึงได้ถูกไล่ออกมาไง
หยุดนะมาร์ซิล พอได้แล้ว...
หุบปาก! เจ้าฮาล์ฟฟุต
ออกแรงนวดให้มากกว่านี้หน่อย!
ขอโทษครับ
เอามานี่ ข้าทําเอง
เราถูกไล่จากพื้นโลกแล้วหนีมาอยู่ใต้ดิน
แล้วพอเรามาถึงดันเจียน
พวกแกก็ยังพยายามแย่งมันไปจากเรา
ชาวบ้านบนพื้นโลกเป็นคนเจอมันก่อนเถอะ
แต่พวกเราไปถึงชั้นล่างก่อน
งั้นซอมบี้ที่เดินอยู่แถวนั้นก็ไปถึงก่อนแล้วย่ะ
พอยืดได้ไม่ขาด ก็ได้เวลาหมักครั้งที่หนึ่ง
แป้งฟูขึ้นสองเท่าเมื่อไหร่ ให้แบ่งเท่าๆ กันแล้วปั้นเป็นทรง
ปิดปากเงียบเลยนะ เจ้าทอลล์แมน
แกคิดเห็นยังไงล่ะ
ว่ากันว่าใครก็ตามที่เอาชนะ จอมเวทคลั่งที่สร้างที่นี่ขึ้นมา
จะได้ทุกอย่างในปราสาทนี้ไปครองใช่ไหม
แล้วแกล่ะ จะลงไปที่ชั้นล่างของดันเจียนทําไม
พอได้อาณาจักรมาแล้ว แกจะทํายังไงต่อ
ผมก็เคยได้ยินมานะ แต่ไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลย
น่าขําสิ้นดี
นักผจญภัยมีแต่คนแบบแก
หาเงินทุกวี่วัน ประลองฝีมือ
มีแต่พวกโง่ที่เห็นแก่ได้
แค่คิดว่าคนอย่างพวกแกได้ปราสาทนี้ไป
ก็ขนลุกซู่แล้ว
เราถึงได้ฆ่าทุกคนจากบนพื้นโลกทันทีที่พบเห็น
อย่าแถไปหน่อยเลย!
งั้นพวกนายก็ชิงบัลลังก์ซะสิ
หรือออร์คมีปัญญาแค่ปล้นอย่างเดียว
อย่างน้อยแกก็ใจกล้า
ชักถูกใจแล้ว
ข้าจะจับโยนเข้ากองไฟทั้งเป็นเลย
เห็นไหม เผลอแป๊บเดียวเป็นใช้กําลังแล้ว
หมักครั้งที่สอง
เมื่อมันฟูได้ที่
ย่างด้วยไฟอ่อนทีละด้าน
อบไว้สักหน่อย
แล้วเปิดฝา
ก็จะได้ขนมปัง!
กลิ่นหอมจัง
มาลองชิมกัน
ช้าก่อน ขนมปังนั่นเป็นของเรา
ไม่ยกให้พวกแกหรอก
อะไรนะ
เห็นบอกว่าอยากทําขนมปัง ข้าเลยให้ทํา
แต่จะทําอะไรกับมัน เป็นสิทธิ์ของเรา
พ่อจ๋า
ทุกคนช่วยกันทํานี่นา ทําไมพวกเขาไม่ได้กินล่ะ
เพราะขนมปังอย่างเดียว ยังไม่นับเป็นอาหารน่ะสิจ๊ะ
ต้องมีอาหารจานหลัก เนื้อ และผัก กินอย่างครบถ้วนสมดุลถึงจะเรียกว่ามื้ออาหาร
พ่อหนูแค่อยากให้เรารอ จนกว่ากับข้าวอย่างอื่นจะเสร็จน่ะ
เฮ้ย พูดอะไรของแก
ใช่แล้วๆ เราสัญญากันไว้ ว่าเขาจะให้ที่พักแรมหนึ่งคืน
เพื่อแลกกับผักของเรา
บิดาเจ้าเป็นพวกพูดแล้วไม่คืนคําด้วย
เฮ้ย ทําอะไรก็ได้ให้พวกมันกินซิ
(ต้มกะหล่ําปลีกับไก่และผักขโมยมาสดๆ ทานคู่กับขนมปังช่วงชิง)
เอ้า เสร็จแล้ว
- กินซะ - ครับ
ทานแล้วนะครับ
อร่อย
เผ็ดจัง
เผ็ดแต่ก็อร่อย
ทําจากวัตถุดิบเดียวกัน กับกะหล่ําปลีต้มของเซนชิ
แต่เป็นคนละเมนูกันเลย
เมื่อกี้ฉันบอกว่ามีปัญญาทําได้แค่ปล้น
แต่ออร์คก็มีฝีมือนี่
พูดมาก
คือว่า...
ที่ถามว่าทําไมต้องลงไปชั้นล่างของดันเจียน
น้องสาวผมถูกเรดดราก้อนกินเข้าไป
ตอนนี้เลยตามล่ามันอยู่
ถ้าคุณบอกเราว่ามันอยู่ไหน เราจะปราบเรดดราก้อนเอง
แล้วจะไม่ไปยุ่งกับหมู่บ้านคุณแม้แต่ปลายนิ้ว
ผมสัญญา
เฮ้ย เอาแผนที่มาหน่อย
ครับ
มันอยู่ถัดจากตรงนี้ไปสองชั้น
ข้าเห็นครั้งสุดท้ายตรงแถวเขตพักอาศัยตะวันตก
ขอบคุณ
จากนี้ไป ผมจะคิดให้ดี เรื่องเอาดันเจียนนี้มาครอง
ระหว่างที่สํารวจก็แล้วกัน
ข้านึกภาพคนโดนออร์คจับตัวมานั่งทําขนมปัง
เป็นราชาไม่ออกเลย
แต่ก็ขอให้โชคดีล่ะ
อร่อยมากเลย
กะหล่ําปลีนั่นปลูกบนหลังโกเลมเชียวนะ
ถึงจะเห็นต่างกันบ้าง แต่เราทุกคนต่างก็หิวเหมือนๆ กัน
แม้จะเป็นแค่อาหารในดันเจียน แต่ก็ยังเป็นอาหารในดันเจียน
คําบรรยายโดย: กิตติพงศ์ แลสันกลาง