Dobrze się odżywiasz?
ROK WCZEŚNIEJ
Masz znajomych? Są mili? Nie imprezujesz za bardzo, nie?
Teraz nie mogę. Znów spóźnię się na zajęcia.
Znów? Jak to „znów”? To nie będzie za dobrze wyglądać.
Może gdybyś co chwilę nie dzwoniła, to bym zdążyła.
Wiem. Po prostu tęsknię.
Wiem, ale moje życie jest tutaj, a twoje w Nowym Jorku.
Zapisz się na garncarstwo albo załóż firmę.
Jesteś mądra. Odniesiesz sukces.
Albo jedź w podróż z tatą. Dokąd chciałabyś pojechać?
Do ciebie na weekend.
Tak jak mówię, musisz coś znaleźć.
To niezły pomysł. Może pójdziemy do tej dobrej restauracji.
Mogę zostać dzień dłużej. Jak myślisz?
Kate, czemu nie odpowiadasz? Halo?
Mamo, teraz nie mogę. Muszę kończyć. Zadzwonię potem.
Co? Nie, nie...
Czasem największe przygody zaczynają się zupełnie nieoczekiwanie.
Przypadkowe spotkanie z nieznajomą.
Poczucie bezsilności, kiedy bliska nam osoba się wymyka.
Nigdy nie prosimy o taką podróż,
ale ostatecznie ujawnia ona prawdy, z którymi musimy się zmierzyć.
ZIEMIA KOBIET
To co teraz zrobimy?
Nie wiem. Daj mi pomyśleć.
To twoje myślenie nas tu wpakowało. Może przestań.
Czemu nie dzwonimy do taty?
Skarbie, mówiłam, że zadzwoni, kiedy wszystko wyjaśni.
Musimy tu siedzieć i czekać.
Tutaj? Mówisz serio?
Dobrze. Wszystko wyjaśnione.
Możecie iść.
To wszystko, drogie panie.
Nie złamcie znów prawa. To na zawsze zostaje w kartotece.
Patrz, jak się trzęsę.
Amatowi zrobiło się was szkoda i nie złoży skargi.
Jak miło.
Ale i tak nie chcę was już widzieć.
Oczywiście w komisariacie.
Niczego nie obiecuję. Grzeczność nigdy nie była moim atutem.
Naprawdę mi przykro.
Ale zapamiętam to, co dobre.
Cudownie było znów cię zobaczyć, Julio.
I poznać panią.
Mnie również było cudownie.
Ale musimy już iść, bo bardzo się śpieszymy.
Prawda, kochanie?
No to pa, Andreu. I dzięki.
Skąd ten pośpiech?
A lubisz siedzieć w więzieniu?
Ja chciałam wyjść jak najszybciej.
Chciałaś od niego uciec. Dobrze cię zna.
To małe miasteczko, skarbie. Wszyscy się tu znamy.
Dobra. To jaki jest twój genialny plan?
Wracamy do domu?
Nie, pójdziemy tylko gdzieś, gdzie nie muszę wciąż się z wami kłócić.
Proponuję plażę.
Zobaczymy.
Jeśli chcemy jechać, potrzebujemy dwóch rzeczy.
Samochodu i pieniędzy.
Pójdę po auto. Amat mówił, że jest tu mechanik.
- Na pewno? - Tak.
Super. To za godzinę w barze.
Mamo, ty i ja idziemy do domu tego idioty.
Daj mi torbę, mamo.
O Boże.
Chodź, mamo.
Nie chciałaś go już widzieć.
Pewnie, że nie chciałam, ale pieniądze są w jego domu.
- Z przemytu narkotyków. - Nie, mamo.
Dobra, zamykam się.
Patrz! Kogut i wszystkie jego kury.
- Same kobiety. - I to stare.
Nie podoba mi się.
- To jesteś wyjątkiem. - Bo nie jestem stara.
Albo słabo widzisz. Bo wygląda świetnie.
Niezły przystojniak.
Chodźmy. Teraz nie patrzy.
Uważaj, mamo.
Co ty robisz?
Dobra. To tutaj.
Uciekałam tędy na imprezy.
No wchodź.
Ty wchodź. Ja poczekam przy drzwiach.
I co zrobisz, jak ktoś cię tak zobaczy?
Ja tam nie wchodzę.
Chcesz odzyskać pieniądze czy nie?
Oby nie było pająków.
Tylko bez pająków.
Wracają wspomnienia.
Ostrożnie.
No dobrze. Zobaczmy... Może trochę światła?
Spędziłam tu miłe chwile z miejscowymi chłopakami.
Bardzo romantycznie.
Gdzie schowałaś pieniądze?
Pieniądze. Zobaczmy. No już, myśl.
- Zastanówmy się. - Mamo, powiedz, że pamiętasz.
Przestraszyłaś się, co? Wiedziałam.
Jasne, że pamiętam. Chodź tu.
To nie jest śmieszne.
Mamo, tu nie ma żadnych pieniędzy.
Jak to nie? Nie mogły zniknąć.
Wystarczy!
Naprawdę zniknęły.
Halo?
Potrzebuję pomocy z autem. Miałyśmy wypadek i...
Nie jesteś za mała, żeby prowadzić?
Ja nie... To ona prowadziła.
Moja mama.
Nabijam się tylko. Gdzie jest?
Wiesz, że twoja babcia jest tu legendarna?
Ale ty jesteś bardziej nieśmiała.
Amerykanka, tak? Skąd? Bo masz dziwny akcent.
- Wychowałam się w Meksyku. - Meksyk. Wiedziałam.
Potem w Nowym Jorku.
Uczę się w Rhode Island.
Rhode Island. Dużo podróżujesz. Studia?
Jeszcze nie. Szkoła z internatem.
Same dziewczyny? Super.
Nie jest źle.
W przyszłym roku chcę studiować sztukę na uniwersytecie.
Dziewczynka chce być artystką.
Nie jestem dziewczynką. Mam 17 lat.
Dobra, przepraszam. To był żart.
A ty studiujesz?
Studiowałam. Niezbyt pilnie, bo byłam na Erasmusie w Berlinie.
Nie tylko ty podróżujesz.
Ale musiałam wrócić, bo moja mama zmarła i nie chciałam zostawiać taty.
Warsztat i laweta są jego. Te koszmarki też.
JEDŹ OSTROŻNIE, TATO
- Nie mogę... - Nie gadaj, że to twojego taty.
Nie, to moje, ale tacie też się podoba.
A twój tata przyjechał z wami?
Nie.
W porządku?
Nie stresuj się.
Poznacie rodziców mojej dziewczyny. Jasne, że się stresuję.
- Pójdzie świetnie. - No pewnie.
Fred.
Miło mi. Tony.
- Gala. - Cześć.
Miło poznać.
Hej, Maggie.
Kate, Maggie mówiła, że chcesz iść na akademię sztuk pięknych.
Też chcesz głodować jako artystka?
To nasi goście. Zachowuj się.
Jest bardzo utalentowana.
Super, że może wyrażać się poprzez sztukę.
Jestem deweloperem.
- Tak? - Tak. A ty?
Tony robi w budowlance.
Lubię się pobrudzić.
Nie muszę nosić garnituru, ale stać mnie na drogą szkołę dla córki.
- Skarbie. - Co?
Mężczyzna musi utrzymać rodzinę. Córki zasługują na najlepsze.
Mogę cię o coś spytać? Jak przyjęłaś to u Kate?
To?
No wiesz. To, że jest lesbijką.
Muszę być szczera.
Kiedy Maggie nam powiedziała, że chodzi z dziewczyną, byliśmy w szoku.
Tony jest katolikiem,
trochę staroświeckim, więc nie przyjął tego za dobrze.
Próbuję być otwarta, ale są bardzo młode.
Może to tylko taki etap, prawda? Ale bardzo się cieszę, że poznała Kate.
Jest przeurocza i taka kobieca.
Dobrze, że nie przyprowadza do domu dziewczyn,
które ubierają się jak tirowcy. Nie?
Cieszę się, że się z nimi dogadujecie.
Są naprawdę spoko.
Tak, pewnie.
Dobra, co z nimi nie tak?
Skarbie, naprawdę myślisz, że Maggie do ciebie pasuje?
O co ci chodzi?
Może powinnaś pospotykać się z innymi, póki nie znajdziesz najlepszej osoby.
Bo Maggie nie jest najlepsza?
- Nie o to mi chodziło. - Ale to powiedziałaś, mamo.
Nie możesz cieszyć się moim szczęściem?
Nie są dla ciebie dość dobrzy?
Rany, mamo.
Niezapomniany dzień.
Nie, skarbie...
Hej, Boo-Boo. Niezła chata.
Co?
W czym problem?
Chodzi o mamę. W tym problem.
Nie chce mnie słuchać
i nie potrafi postawić się w mojej sytuacji.
Hej, pamiętasz...
kiedy powiedziałaś jej o swojej tranzycji?
- Jasne, że pamiętam. - Właśnie.
Tamtego dnia, nie mogłem...
nie mogłem tego przyswoić.
Wiesz?
Wtedy mama dała mi jasno do zrozumienia,
że jeśli mam jakieś obiekcje, to jest to mój problem,
nie twój.
A miałeś?
Szczerze mówiąc, tak.
Tak, bałem się.
Nie... Nie chciałem, żebyś cierpiała.
I nie rozumiałem, co się dzieje w twojej głowie.
Martwiłem się.
Tak, martwiłem się, że nie będę mógł cię ochronić.
A to najważniejsze. To tego z mamą zawsze chcieliśmy.
Ochronić cię.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Chodź tutaj.
Kocham cię tato.
Pożyczysz mi telefon? Mój nie działa.
Jasne. Ale zasięg nie jest za dobry.
- Halo? - Maggie!
Kate, martwiłam się. Wszystko dobrze?
- Nie. - Co się stało?
Moja mama oszalała. Muszę stąd uciec.
Dobra. Pogadam z tatą i kupię ci bilet. Jedź na lotnisko. Wszystko się ułoży.
Hej! Gotowe!
Zadzwonię potem, dobra?
Zrobisz coś dla mnie? Zawieziesz mnie na lotnisko?
O Boże.
Hej, stój!
Moja amerykańska koleżanka.
Kiepsko wyglądasz. Ciężka noc?
- Gdzie moje pieniądze? - Jakie?
Były w kuchni i już ich nie ma!
W mojej kuchni? Znowu się tam włamałaś?
Posłuchaj! Czekaj!
Nie migaj się. Jesteś złodziejem.
Cholerna Amerykanka. Dopiero przyjechała i już krytykuje.
On nie ma wstydu! Okradł mnie!
W zasadzie niczego nie ukradł.
- Byłaś nam je winna. - Przez ciebie straciliśmy wiele winogron.
Słuchaj, możesz wracać, skąd przyjechałaś.
Dzięki tej kasie jesteśmy kwita.
Nie, nie. Co takiego? To moja kasa!
- Akurat. - Czekaj, to nowy traktor?
Ładny, nie? Piratka drogowa zniszczyła mi przyczepę
i nie miała ubezpieczenia.
Przynajmniej mogła zapłacić za nową, nie?
Ile to kosztowało? Miałam w torbie 50 000 $.
Mamy więcej wydatków. Materiały do winiarni,
wymiana zamków, bo jakaś gentuza ostatnio mi się włamuje.
Co to znaczy gentuza?
Mówi ci, że jesteś złym człowiekiem!
Dzięki.
Ja? Gentuza? To ty jesteś gentuza!
Niby-George Clooney ze szpakowatą brodą,
szelmowskim uśmieszkiem, otoczony kwokami.
Tak, to wy tak gdakacie.
Ty dupku, oddawaj moje pieniądze.
Teraz są moje.
Nagle mówisz po angielsku? Czemu nie mówiłeś?
Nie miałem, kurde, ochoty. I nie jestem dupkiem.
Tylko tej tu brakowało.
Cała lokalna śmietanka.
Jak się masz, Julia?
Świetnie. Nie widzisz? Lepiej niż niektóre.
Daj spokój. Masz tyle lat, co Ramona.
Jesteś złodziejem. Oddawaj pieniądze.
Albo co? Znów wezwiemy policję?
Chcesz wszystkim wyjaśniać, skąd masz 50 000 $
w studolarówkach?
Dobra, wracamy do zbierania. Robota czeka.
Jesteś złodziejem!
Łazienka, proszę.
Tam jest.
Dziękuję.
Cześć, Montse.
Cześć.
Napijesz się winka?
O tak.
No już.
Odbierz ze względu na córkę.
Nalej też mojej córce.
Dużo wie o winie. Ma własny sklep.
- Nie, dzięki. - Robimy je tutaj, w spółdzielni.
Dziękuję.
Nie smakuje?
Nie... Smakuje.
Jest bardzo mocne...
i bardzo interesujące.
Tak mówią.
Ludzie za nie płacą?
Bywało lepiej, ale jakoś sobie radzimy.
Wznieśmy toast za Julię i Galę, moje nowe klientki.
Pierwszą noc spędziłyście za kratkami.
To się dopiero nazywa wejście.
To wszystko przez tego farmera.
- Nie znoszę go. - Amata?
Mnie się podoba. Lubię go.
Okradł nas, mamo. Nie możesz go lubić.
Kiedy tu przyjechał, też go tak odebrałam.
Ale potem bardzo pomógł spółdzielni
i ciężko pracował na zaufanie wszystkich mieszkańców.
Zyskuje przy bliższym poznaniu. I świetnie gotuje.
Tak. Jego soczewica jest przepyszna.
Mamo.
Kupił dom bez pozwolenia mojej mamy.
To nieprawda. Mariona powiedziała mu, że jest właścicielką, a Julia nie żyje.
Co powiedziała?
Brak mi słów.
To tylko plotka.
Mariona!
Mariona, otwieraj!
Powiedziała wszystkim, że nie żyję. Pewnie nie chce mnie widzieć.
Mariona!
Co tu robicie?
Miałam pytać pana o to samo.
To nie jest dom...
To mój dom.
Nie, to dom Mariony.
Jest pan moim wujkiem?
Nie miałam pojęcia.
Aresztował nas pan. Jesteśmy rodziną!
Prawo to prawo. Nie miejcie mi za złe.
- Zaprosiłbym was, ale... - Jest w domu?
Tak, ale to zły pomysł...
Widać, że to twoja córka.
Mamo.
Mariona, ktoś do ciebie.
Sto razy mówiłam, żebyś zamykał drzwi.
Dostają się tu szkodniki.
Nie powinnyśmy przychodzić.
To ja już pojadę do komisariatu. Mamy mistrzostwa w botifarrę.
Dzień dobry!
Nie mogłam się wcześniej przedstawić.
Jestem Gala, twoja siostrzenica. Miło mi.
Hej, Mariona. Jak się masz?
Do teraz miałam się dobrze. Czego chcecie?
Miło byłoby się przytulić.
Przyjechałyście po coś więcej.
Powiedz jej.
- Powiedz o domu. - Ty powiedz.
- To twoja siostra. - Twój pomysł.
- To twoja siostra. - Mów. Ja nie chcę.
Dobra. Sprzedaż domu była nielegalna.
Wiedziałam.
Skłamałaś, że moja mama nie żyje.
Kiedy ktoś znika na ponad pięć lat,
można prawnie uznać go za zmarłego.
Twoja mama od 40 lat nie dała znaku życia.
W ogóle nie dzwoniła ani nie pisała.
- Czterdzieści? - Skarbie...
Mówiłaś, że czasem rozmawiacie.
Wybacz. Ta moja głowa... Tracę poczucie czasu.
Nie wierzę, że nigdy nie zadzwoniłaś.
Chwila. Przyszłyśmy tu zbesztać ją czy mnie?
Dobrze.
Wiem, że jesteś zła, ale nie miałaś prawa...
Możesz schować swoje pszczoły?
Są jak ludzie. Jeśli im nie przeszkadzasz, to nie żądlą.
Chcecie czegoś jeszcze czy sobie idziecie?
Zostawisz siostrę bez dachu nad głową?
Nie jest już moją siostrą.
Myślę, że nie masz pojęcia, co się stało.
Wyjechała bardzo daleko, sama, w ciąży.
W ciąży?
Było jej ciężko.
Mój tata umarł, była bardzo młoda i...
Chwila, chwila.
Tak jej powiedziałaś?
Że zostałaś wdową?
I to ja niby kłamię. Wynocha.
Wiedziałam, że to był zły pomysł.
Czemu mówi, że kłamiesz?
Nie słuchaj jej. Kiedy się złości, to bredzi.
Twój tata zmarł, zanim się urodziłaś.
Tak mi mówiłaś, tak.
Twój tata nie żyje i już.
Udowodnij.
Kiedy zrozumiałam, co się dzieje, już tonął.
Ja dopłynęłam do brzegu.
Ale biedaczek nigdy nie nauczył się pływać.
Robili, co mogli, żeby go odratować, ale przeszedł już na drugą stronę.
Mówiłaś mi, że zmarł na zawał.
Pewnie. Zawał wywołany strachem. Dlatego tonął.
Nie wiesz, jak to jest, kiedy najukochańsza osoba
umiera przy tobie.
Co za szkoda.
Zmarł, nie wiedząc o mojej ciąży.
Był wspaniały.
Jesteś taka jak on, wykapana.
Mamo, zmarł w 1912.
Chcesz policzyć czy ja mam to zrobić?
Powiedz mi prawdę. Co się dzieje?
Julio, jesteś w ciąży.
Jak to możliwe?
Chyba nie muszę ci tego wyjaśniać.
To małe miasteczko.
Za parę tygodni będzie już widać
i wszyscy zaczną gadać.
- Już gadają. - Wiesz, kto jest ojcem, tak?
Porozmawiaj z nim. Czy mam pomówić z twoją mamą?
Nie. Wyrzuci mnie albo każe oddać dziecko zakonnicom.
No to co chcesz zrobić?
Mamo, powiedz prawdę.
Julio Xatart, kto jest moim ojcem?
Nie wiem! Naprawdę. Mieszają mi się wspomnienia.
Poza tym byłam wtedy dość zajęta.
Miałam paru zalotników.
Dlatego wyjechałaś.
Nie chciałam się z tobą rozstawać. Oddaliby cię zakonnicom.
To były inne czasy. Matka wyrzuciłaby mnie z domu.
Chciałam chronić Marionę.
Miała tutaj lepszą pozycję. Niczego jej nie brakowało.
Co ja miałam do zaoferowania?
Życie w przyczepie kempingowej? Pracę całymi dniami za grosze?
My tak żyłyśmy.
Tak.
Więc nigdy nie zadzwoniłaś?
Próbowałam parę razy, ale za każdym było trudniej.
- I co miałam jej powiedzieć? - Prawdę.
Gala, skarbie. Proszę, wybacz mi.
Gala, stój. Zaraz zemdleję.
Dorastałam bez ojca, mamo. Wiesz, jak to boli?
Myślisz, że mnie było łatwo? Że lubiłam cię okłamywać?
Nie wiem. Na to wygląda.
Hej, czy to nie jest nasze auto?
Zatrzymaj się!
Stój!
To nasz samochód.
Był dla was ważny? Tak go rozwaliłyście, że może nie dać się naprawić.
Świetnie.
Chodźmy, mamo. Kate czeka na nas w barze.
Kate już wyjechała.
- Zawiozłam ją na lotnisko w Barcelonie. - Co?
- Niech ją szlag trafi! - Mówiła, że wraca do domu.
O Boże. Możesz nas zawieźć na lotnisko?
Przykro mi, jeśli macie problemy rodzinne, ale to laweta, nie taksówka.
Proszę, to bardzo pilne.
Tak, ale straciłam już czas, a mam robotę.
Hej! Możesz zawieźć je na lotnisko?
Nie. Nie i już. Po moim trupie.
Nigdzie z nim nie jadę.
Oby jeszcze tu była.
Umiesz jechać tylko z prędkością traktora? Można szybciej?
Spokojnie, nie słuchaj jej. Dzięki, że nas wieziesz.
Przynajmniej jest daleko od mojego domu.
Wybacz. Powiedziałem to na głos?
Nie wierzę, że pojechała bez słowa.
Ciekawe, po kim to ma.
Nie wiem. Może po tobie, mamo.
Nie patrz tak na mnie. To twoja wina.
- Co miałam zrobić? Związać ją? - Powiedzieć prawdę.
Nie możesz kazać jej tu zostać i oczekiwać, że się zgodzi.
Jasne, że chce wrócić. Tęskni za rzeczami, ludźmi.
I chce pogadać z tym idiotą Fredem.
A Fred to...
Co cię to obchodzi? To prywatna rozmowa.
Po prostu to dziwne, że kłócisz się z kimś poza mną.
- Fred to jej durny mąż. - Nie nazywaj go tak.
Przez niego tu jesteśmy.
Zawsze cię zwodził tym swoim uśmieszkiem. Nie znoszę go.
Za twoimi plecami robił, co chciał.
To nieprawda. Znam mojego męża.
Tak? No to mi powiedz, co ten drań nawywijał tym razem.
Gala, co się dzieje?
Wiesz, czego dziś, w wieku 45 lat, się dowiedziałam?
To już nie jest prywatna rozmowa?
Mój ojciec żyje i może być nim ktokolwiek stąd.
No cóż, zawsze miło was wieźć. Zapewniacie rozrywkę.
- Mamo, poczekaj. - Nie ma za co.
Wiem, że jesteś na mnie zła, ale na tyle, żeby mnie opuścić?
Poczekaj z nim, a ja poszukam Kate.
Nie. Przywiozłem was, ale muszę wracać do spółdzielni.
Twoja mama nie potrzebuje niani.
Potrzebuje. Nie zostawiaj jej samej!
Proszę.
Hej. Bilet.
Muszę porozmawiać z córką. Chce odlecieć. To pilne.
Nie może pani przejść bez biletu.
Nie mów, że się spóźniłaś.
Potrzebuję pieniędzy na bilet.
Nic nie mam. Wszystko wydałam na szoty.
Nie gadaj.
Nic nie mam!
Jeśli Kate chce wrócić do szkoły, to jej decyzja.
Jest młoda i tęskni za swoją dziewczyną.
Lepiej ją puścić. A my pójdziemy na plażę.
Nie pójdziemy na plażę!
Chcę dostać się na lotnisko, zanim Kate wejdzie na pokład.
Plaża by ci pomogła, bo jesteś zestresowana.
Oczywiście. Jeśli poleci, nie będę mogła jej chronić.
Dzięki, że pożyczasz mi moje pieniądze.
Widzisz? To dobry gość.
Lot ALM 8077 linii Almarch Airwaves do Bostonu
zaprasza pasażerów na pokład.
Proszę przejść do bramki B34.
Lot 8077 linii Almarch Airwaves do Bostonu zaprasza pasażerów na pokład.
Proszę przejść do bramki B34.
- Kate, co ty wyprawiasz? - Mamo, co ty tu robisz?
Ja? Co ty tu robisz?
Chciałaś odlecieć bez słowa?
To ja muszę mówić, a ty nie musisz?
Moje życie jest tam.
Jeśli nie stać cię na szkołę, spoko.
Pójdę do pracy albo zdobędę stypendium.
Ale nie mogę tak zostawić swojego życia. Ani Maggie. Kocham ją.
- Nie możesz wrócić. Nie rozumiesz. - Ty nie rozumiesz.
Nie pamiętasz, jak to jest kogoś kochać? Tatę?
- Kochałaś go w ogóle? - To nie fair.
Wiesz, co jest nie fair? Okłamałaś mnie.
Lecę do Maggie, chcesz tego czy nie.
To twój tata wpakował nas w te kłopoty.
Wiem, że ci nie mówiłam...
Ale...
Dziękuję.
Brak pieniędzy to nasz najmniejszy problem.
Tata wisi ludziom kasę.
Kłamiesz.
Myślisz, że ja chcę być w tej dziurze?
Nie, zabrałam nas tu,
bo to jedyne miejsce, w którym nie będą nas szukać.
Nie możesz wrócić. To niebezpieczne.
Jak to „niebezpieczne”?
Ludzie, którym tata wisi pieniądze, wyglądają strasznie.
I zrobią chyba wszystko, żeby je odzyskać.
Mogą nas nawet skrzywdzić.
Ale co z tatą?
Dzwoniłam tysiąc razy.
Jego telefon jest poza siecią.
Myślisz, że ci ludzie mogli mu coś zrobić?
Nie, nie, skarbie. Tata umie o siebie zadbać.
Na pewno obmyśla właśnie plan, żeby wszystko naprawić.
Ale to cała prawda, dobrze?
Dlatego musisz tu na razie zostać i dać mi trochę więcej czasu.
Przepraszam.
Samolot zaraz odlatuje. Wchodzą panie?
Wiedziałam, że nie możesz żyć bez babci.
Jedźmy.
Pomóż mi.
Muszę już wracać.
Dokąd was zawieźć?
Nie wiem.
Nie mamy domu ani pieniędzy.
Areszt był już lepszy. Miał łóżko.
Popilnujcie Golfa. Zaraz wracam.
Wiem, że tego pożałuję, ale...
mam w domu mnóstwo miejsca.
Mogę wstawić łóżko do szopy.
Teraz jesteś miły?
Wierz lub nie, jestem miły. Źle zaczęliśmy.
Ciekawe czemu. Mieszkasz w naszym domu. Ukradłeś moje pieniądze.
Ty też nie jesteś wzorem,
ale wybaczam ci, bo wiem, co znaczy taka desperacja.
Spółdzielnia ma ostatnio problemy,
a zależy od niej całe miasto, i dlatego...
pożyczyłem twoje pieniądze. Wiem, że to złe.
Ale zwrócimy ci z tego, co zarobimy na winie.
Daj mi, nie wiem...
parę miesięcy.
Tylko parę?
To jest to wino, które podają w barze?
Tak.
No cóż, nigdy nie odzyskasz moich pieniędzy.
- Czemu? - Bo to wino jest niedobre.
Za dużo alkoholu, zbyt wytrawne.
Na szczęście winogrona są dobre.
Ale wina jest wyłącznie twoja.
Wiesz co? Już żałuję, że byłem dla ciebie miły.
Poczekaj. Mogę ulepszyć twoje wino.
Wiem jak. Znam się na winie.
Mam sklep.
Miałam.
Mogę pomóc ci sprzedać więcej.
Nie mów, że jesteś ekspertką.
Nie wiesz o mnie wielu rzeczy.
Przyda się więcej pracownic.
Jedziemy czy co?
Uważajcie na to.
Super. Zamieszkamy w domu strachów.
To najlepszy pokój?
Był mój.
Dam się wam urządzić.
Chodź, Golfo.
Julia, dokąd idziesz?
Co ty robisz?
Przepraszam cię.
Dokąd z tym jedziesz?
- Do Ameryki. - Ameryki?
Nie mogę zostać w La Mudze. Już nie wytrzymam.
Dlatego tak uciekasz? W nocy, bez pożegnania?
Julia, co się dzieje?
Nie zrozumiałabyś.
- Jadę z tobą. - Co?
- Jadę z tobą. - Nie. Nie jedziesz.
Przestań.
Nie wytrzymam bez ciebie!
Mariona!
Ja też nie chcę żyć z dala od ciebie.
Zrobimy tak.
Pojadę pierwsza.
Kiedy znajdę jakiś kąt, napiszę do ciebie.
Wtedy dojedziesz.
- Julia... - Obiecuję.
Naprawdę myślisz, że tata to naprawi?
Oczywiście, skarbie. Jestem pewna.
Hej, skarbie.
Tato, Kate nie weszła na pokład.
- Zaraz oszaleję. - Dobrze. Uspokój się.
Nie mogę. Kate mówiła, że może mieć kłopoty.
Dobrze. Wiesz, gdzie jest?
Mówiła tylko, że w jakimś miasteczku w Katalonii.
Ale jest z mamą, tak?
Tak, z mamą i babcią.
Kochanie, minęło tylko parę dni. Na pewno jest jakieś wyjaśnienie.
Wkrótce się odezwie, więc jeszcze nie panikujmy.
Dobrze, tato.
Jestem w trakcie spotkania,
ale zadzwonię potem i to rozwiążemy, obiecuję.
- Kocham cię. - Pa.
Fred zapadł się pod ziemię, więc mamy tylko jedną opcję.
Znajdźcie je.
- Jesteś głodna? - Bardzo.
Ale pachnie.
- O tak. - Proszę.
- Wystarczy? - Tak.
Nie tak dużo.
Cicho, jedz. Rośniesz.
W moim wieku jest inaczej. Albo się tyje, albo chudnie.
Lej, nie żałuj.
Dzięki, kochany.
Ale pyszne.
Smacznego.
Chcesz?
Tak.
Ale dobre, nie? Gotuje jak anioł.
Chodź tutaj.
Dobre?
NA KANWIE KSIĄŻKI „LA TIERRA DE LAS MUJERES” S. BARNEDY
Napisy: Marzena Falkowska