- Fred? - Hej!
Jadę na spotkanie. Idzie świetnie.
17 LAT WCZEŚNIEJ
Skarbie, nie słyszę. Przerywa.
- Co? - Mam skurcze.
Nie, Gala. Nie słyszę cię.
Zadzwonię potem.
- Pokochasz Meksyk. - Nie rozłączaj się.
Fred!
O Boże.
Gala Scott.
- Pierwszy poród, pani Scott? - Tak.
Zadzwonić po kogoś? Nie powinna być pani sama.
Tak.
W końcu.
Nie wiem, czemu tak nagle dzwonisz. Akurat grałam w oczko i szło mi świetnie.
Nie rozmawiałyśmy od ponad roku.
Nie dzwonisz. Nie byłaś na moim ślubie.
Dziwne, że w ogóle zadzwoniłam.
Nie, nie.
Oszczędzaj siły. Najgorsze przed tobą. Powoli. Spokojnie.
Czeka cię ciężka robota.
À propos. Ten twój mąż to ciężki przypadek.
Fred jest w Meksyku. Podróż służbowa.
Jasne, akurat służbowa.
Wiesz co? Zaczynam żałować, że zadzwoniłam.
Przykro mi, ale się stąd nie ruszę.
Nie, nie.
Już dobrze. Odwagi.
Radzisz sobie świetnie. Oddychaj.
Spokojnie.
- Witaj! - I już.
Hej!
Witaj.
Ale słodki.
Hej, malutki!
Może to przez hormony, ale...
cieszę się, że tu ze mną jesteś, mamo.
Ja też bardzo za tobą tęskniłam.
Ale już się nie rozdzielimy.
Co?
Fred jest w Meksyku, bo dostał tam pracę.
Przygotowuje wszystko, żebyśmy tam zamieszkali.
Wszystko jedno.
Wiesz co?
Nie chcę spędzać tyle czasu bez ciebie.
Zwłaszcza teraz, odkąd pojawił się ten urwis.
Wiesz co?
Cieszę się, że to chłopak.
Dla nich życie jest łatwiejsze.
ZIEMIA KOBIET
- Oszaleję przez ciebie. - Już jesteś szalony.
To twój sposób na przeprosiny? Ta kobieta jest niemożliwa.
Co się stało?
Twoja mama postanowiła przemeblować mój dom.
Nasz dom. I jest o wiele lepiej.
Ze względu na energię, feng shui.
- To metoda Kondo. - Zaczyna się.
Nic nie rozumiem.
Widzę. Nie umiesz dekorować, ale możemy ci pomóc.
Widzisz? Teraz masz widok na pola.
Cały dzień pracuję na polach.
Nie muszę ich widzieć stąd.
Możesz zrobić tak, jak było?
Nie, tak jest lepiej.
Prawda?
Źle nie wygląda.
Patrz, nawet psu się podoba.
Zdrajca. Ty też jesteś zdrajczynią.
No i jestem zmęczona.
Całą noc przestawiałam rzeczy.
Nie mogłaś spać jak normalny człowiek?
Nie mogłam.
Za dużo hałasu.
Nieźle się bawiliście.
Bez przerwy, całą noc.
Teraz rozumiem, czemu Montse wciąż się uśmiecha.
Jesteście razem?
Ja już chyba pójdę.
Nie, nie. Nie jesteśmy razem.
Prawda? My tylko...
- Bzykacie się. - Mamo.
- Po koleżeńsku. - Łapię. Dzięki.
Nikt w miasteczku nie wie. Nie chcemy plotek.
Ludzie się nudzą i paplają.
Czyżby? Nie gadaj.
Ja już pójdę. Muszę otworzyć bar.
- Pójdę z tobą. - Dokąd?
Zająć się swoimi sprawami.
Muszę ci wszystko mówić?
- Kto jest ostatni? - Ja.
To wnuczka Julii.
PROSIMY O CISZĘ
Słuchaj.
Przepraszam za wczoraj. Nie umiem się zamknąć.
Nie martw się.
Tylko mnie broniłaś.
Ja nie zrobiłam nic.
Kiedy dzieje się coś takiego... nie wiem, co robić.
Może powinnaś nauczyć się korzystać z charakteru Xatart.
Twoja babcia i mama są nie do zdarcia.
Babcia tak, ale mama jest inna.
Tak myślisz?
Poleciała na drugi koniec świata, żebyście mogły zacząć od zera.
To odważne, uparte babki.
Założę się o tę lawetę, że masz takie same jajniki jak one.
W sumie to nie.
Tranzycja tak nie działa.
Wiesz, o co mi chodzi.
Jeśli masz problem, mów. Nie siedź cicho.
Co zrobiłaby Julia?
Wpycha się do kolejki!
- Co? - Otwieraj!
Nie możesz tak wchodzić.
- Czeka tam dużo osób i... - Przepraszam, jestem niegrzeczna.
Jak śmiesz się tak wpychać?
Wejdźcie, proszę. Ale uważajcie, co tu mówicie.
Nie chcecie, żeby ktoś to rozpowiadał.
- Możesz zamknąć drzwi, proszę? - Nie.
Chcę, żeby mnie usłyszały, bo nie chcecie chyba, żeby ludzie gadali
o waszym zapaleniu pęcherza,
wysypkach albo hemoroidach.
- Nie byłoby miło, co? - Przepraszam.
Dobrze? Przykro mi. Możesz zamknąć drzwi?
To nie przeprosin chcę.
Zdrowaś Mario.
Niepokalanie poczęta.
Wybacz mi, Ojcze, bo bardzo grzeszyłam.
Niestety, ostatnio nie za często.
Julia!
Ciebie się tu nie spodziewałem.
Wiem, ale muszę ci powiedzieć coś bardzo ważnego, Ojcze.
Córka.
Jezu Chryste, to niemożliwe.
Ależ możliwe.
Okazało się, że drugi kandydat jest bezpłodny.
Więc zostałeś tylko ty.
- Nie pamiętasz stryszka? - Proszę cię.
Ludzie wchodzą. Usłyszą cię.
Nie martw się, o nic nie proszę.
No, gdybyś chciał mi trochę pomóc,
skoro to ja ją tyle utrzymywałam, to cię nie powstrzymuję.
Prosisz o pieniądze?
Nie, nie.
Ale mógłbyś wziąć coś z puszki na datki.
Widzę, że nie chcesz. Nieważne. Nie chcę sprawiać kłopotów.
- Chciałam tylko, żebyś wiedział. - Gorąco popieram spowiedź, ale to...
Nie naprawi się tego dwiema zdrowaśkami, wiem.
Wiesz... przepraszam cię.
Powinnam była dać ci znać wcześniej, ale mijały lata i...
Rzecz w tym,
że wspomnienia przychodzą teraz do mnie, kiedy chcą.
Jednego dnia je mam, a drugiego już nie.
Dlatego próbuję uporządkować różne rzeczy,
zanim moje wspomnienia znikną na zawsze.
Przepraszam, że nie dałem ci spać.
Nie martw się. To nie twoja wina. No, może trochę twoja.
Ale męczyło mnie coś innego.
No tak.
Fred i ta kobieta?
Mamy dużo pracy.
Edna przyleci za parę tygodni, a wino nie jest gotowe.
Musimy zebrać całe domowe wino od kobiet.
Tak, jasne.
Nie dadzą ci go.
- Dlaczego? - Bo cię nie lubią.
Ciekawe czemu.
Źle zaczęłyśmy znajomość, ale umiem się obchodzić z ludźmi.
Nalda! Ślicznie dziś wyglądasz.
Zrobiłaś coś z włosami?
Są bardzo lśniące.
Czego chcesz?
Posłuchaj.
Do winiarni przyjedzie najlepsza handlarka win w USA.
Musi spróbować najlepszego produktu, więc chcemy całego twojego wina domowego.
O w mordę. Dziewczyna sporo pije.
Nie, nie.
Twoje wino domowe nie nadaje się do picia.
Mieszając je z zeszłorocznym, uzyskamy fantastyczne wino.
Nalda, chcesz dla swojej winiarni tego, co najlepsze, prawda?
Potrzebujemy cię.
Liczę na ciebie.
Powiedz Amerykance, że to wino jest moje.
Pije je mój Paco. Nie dam jej ani kropli.
- Nie, zaczekaj... - Pa!
Nalda...
Tak. Umiesz świetnie obchodzić się z ludźmi.
Nie chciałem ci mówić, ale nie dajesz mi wyboru.
Ramona i Úrsula dają nam swoje wino, żeby ich mężowie mniej pili
i stracili na wadze.
Tak?
Nalda dała nam już całe swoje
i powiedziała nam, że ty masz więcej tego pysznego wina domowego.
Pysznego? Jest bez smaku.
Taka z ciebie ekspertka?
Powiedziała, że może też zechcesz nam je dać.
I że twój mąż nie powinien tyle pić.
Bo strasznie tyje.
Hej, Pep.
Jak tam?
Cześć.
Ale to ciężkie.
Dobra. Na trzy.
- Raz, dwa, trzy. - Nie, nie!
Nie. „Raz, dwa, trzy, już”. Nie „raz, dwa, trzy”.
- Zawsze jest „raz, dwa, trzy”. - Nie, „raz, dwa, trzy, już”.
To pewnie wersja amerykańska.
- Wszystko dobrze? - Jasne, idealnie.
Pokaż mi.
- Nie dotykaj mnie. - Stań prosto.
Wiem, co robię.
Lepiej?
Hej! Ręce przy sobie, przyłapią cię!
Pójdę po resztę.
- Uważaj. On jest zajęty. - Zajęty?
On i Montse trocotró.
- „Troco” co? - Są razem!
Więc się pilnuj, co?
Ramona, ja mam męża.
No i co? Ale jesteś córką Julii.
Niedaleko pada jabłko...
Pomóż mi.
- Jest „raz, dwa, trzy, już”. - Dobra.
Babciu! Nie uwierzysz, co zdobyłam.
Patrz, mamy gości.
Niezłe byczki, co?
Podobno są kolegami mamy.
Hej, jak tam?
Babciu,
to chyba ci, którzy nas ścigają.
Ścigają?
Gdzie twoja mama, myszko?
Użyjemy tej beczki.
Fudre.
Jest pusta i trzeba ją umyć. Po co ci ona?
Dzięki tym fud... dzięki temu
możemy przyspieszyć dojrzewanie wina.
Mieszanka będzie lepiej smakować. I posłużą za dekorację.
Są autentyczne.
Rustykalne.
Musimy tylko przenieść te skrzynki i umyć podłogę.
Więc oprócz mojego domu
- urządzisz winiarnię. - Mam wiele talentów.
Nie wątpię. Między innymi granie na nerwach.
Zastanów się.
Edna, najlepsza ekspertka od wina, przyjedzie tutaj.
Musimy zapewnić jej wspaniałe doświadczenie.
Musi pomyśleć, że nasze wino jest wyjątkowe.
Że to unikalne miejsce.
Musimy zdobyć jej oczy, zanim zdobędziemy jej podniebienie.
Kiedy wejdzie do winiarni, musi mieć efekt „bum”.
Miłość od pierwszego wejrzenia.
Jasne.
Rozumiesz mnie.
Musi się zachwycić.
Najpierw winiarnią, a potem winem.
Jest z Nowego Jorku.
Z Nowego Jorku. Oczywiście.
Snobka.
Tak, jesteśmy snobkami, ale sympatycznymi i inteligentnymi.
I mamy dobry gust.
Bierzmy się do pracy.
Wyczyścimy fudre.
Skarbie, nie mogę rozmawiać.
Pracuj dalej.
Pod żadnym pozorem nie przychodź do domu.
Po angielsku. Powiedz, żeby przyszła.
- Natychmiast. - Chwila, kto to?
Kate, czyj to głos?
Kate!
Gala!
Dobrze znów cię widzieć.
Możemy otworzyć winko? Nie chcę umrzeć trzeźwa.
Hej! Możesz to schować?
Pewnie.
Kiedy powiesz, gdzie jest twój mąż.
Ona nie wie. Mówiłam wam.
Myślicie, że narażę mamę i córkę, żeby chronić Freda?
Nie wiem, gdzie jest.
- W porządku? - Chyba mówi prawdę.
Poddajmy je torturom.
Jak nas znaleźli?
- Mamo, gadałaś z kimś? - Chyba żartujesz.
- Teraz to moja wina? - Nie wiem.
Chodź ze mną. Szef prosi na słówko.
Może zostaniesz z nami, a on pójdzie z nią?
Jeśli się nie da, trudno.
Jest przystojniejszy.
Jestem Julia.
Drugi ponurak.
Tony! Masz z tym coś wspólnego?
Po pierwsze, nikt nie będzie was torturował.
Chwila. To ty jesteś...
Tym, któremu twój mąż wisi 15 milionów dolarów.
Tak. Gdzie on jest?
Nie wiem.
Próbuję się z nim skontaktować, ale zniknął.
Nie mam nic wspólnego z jego biznesem.
Wierzę jej, szefie.
Ale myślę, że wie więcej, niż mówi.
Słuchaj, Gala, ten twój podły mąż to zasrany oszust, wiesz?
„Jedyna okazja w życiu. Podwoję swoje pieniądze”.
Okłamał ciebie. Okłamał mnie. Okłamał wszystkich.
A od 20 lat jestem jego żoną.
Nie wiem, kim jest ani gdzie pracował.
Nie wiem, gdzie jest.
Gala, musisz się trochę postarać.
Wiesz co? Jeśli chcesz go znaleźć,
spytaj jego kochankę.
VICKY HUBBLE CZEKAM NA CIEBIE
Jeśli przybliżysz...
Chwila.
Sukinsyn.
Czy ktoś mi może powiedzieć, co się dzieje?
Wybacz, szefie.
Chyba wiem, gdzie jest.
W Moneghetti Grand Hotel w Monte Carlo.
Mieliśmy tam pojechać na rocznicę.
Na pewno?
Parę dni temu wysłała zdjęcie i napisała,
że na niego czeka, więc muszą tam być.
Dobra, wyślę kogoś, żeby sprawdził.
Ale póki go nie znajdziemy, zostań tam, gdzie jesteś.
I wiesz co?
Nie mówmy o niczym Kate, dobra?
Dziewczynki nie muszą nic wiedzieć o sprawach rodziców.
Nie chcemy zniszczyć ich szczęścia.
- Jest zajęta. - My jesteśmy zajęte.
Spędziłyśmy tu cały dzień.
Te buty. Czyszczenie tego fudre.
Szykowanie tej cholernej mieszanki.
Nasze wino już jest dobre.
Odkąd przyjechała Amerykanka, ciągle tylko zasuwamy.
Amerykanka.
Amerykanka to wrzód na dupie.
Jest bezczelna.
Tak, to ona powinna tu być.
Ale nie, najpierw nas namawia,
a kiedy trzeba pomóc... Pa!
Wkrótce wróci.
Zaufajmy jej trochę.
Nie pieprz!
Prawda jest taka, że Amerykanka trochę ci się podoba.
- Co? Przestań. - Nie trochę.
Bardzo!
Coś sobie ubzdurałyście.
Zobaczymy, co na to Montse, co?
Uważaj.
Co to ma znaczyć?
Ty mi powiedz, amancie.
Chwila.
Już idę.
Co tak długo?
To pytanie osobiste.
A twój kolega jest kawalerem?
No... dziewczyna sí czy nie?
Bo ja jestem otwarta.
Serio ich podrywasz? Przecież mają broń.
Nie mogę się powstrzymać.
Łobuzy mnie podniecają.
Wszyscy tu zostają, póki czegoś nie wymyślimy.
- Jak poszło z byczkiem? - Nie teraz, mamo.
Co one mówią?
- Nie mam pojęcia. - Co?
Zabrałem cię tylko dlatego, że jesteś Portorykańczykiem.
Od strony babci. Pochodzę z Newark.
Mówili coś o Maggie? Zrobili jej coś?
Na pewno nie. Musimy tu tylko zostać, póki nie znajdą taty.
Szlag. Policja?
Julia!
Wiem, że tam jesteś! Nie odejdę, póki mnie nie wysłuchasz!
No cóż.
Chce rozmawiać z mamą.
Mają pewne zaszłości.
Ale nie kombinuj. Potrafię być muy loco.
Widzę, że jesteś stuknięty.
Szkoda, bo niezłe z ciebie chłopisko.
Muszę otworzyć.
Cześć, Andreu.
Cześć.
Coś mnie rozkłada.
Tak.
Nie za dobrze wyglądasz.
Przyda ci się odpoczynek. Mogę zadzwonić po lekarza.
Nie wchodź.
Ktoś cię zobaczy i będziemy mieć kłopoty.
- Pogadamy kiedy indziej? - Nie.
Nie. Muszę ci powiedzieć coś ważnego.
No wyduś to z siebie!
Już, już.
Nie jestem bezpłodny.
Słuchaj, Andreu.
Nie mam teraz czasu na te dramaty.
Okłamałem Marionę.
To ona miała problem z zajściem w ciążę.
Lekarz powiedział mi, że jestem silny jak wół.
Że kiedy mierzę do celu, to zawsze trafiam.
Ale ją okłamałem.
Powiedziałem, że to przeze mnie, żeby nie czuła się źle.
A więc tak.
Jestem ojcem Gali.
- Powiedz coś. - Co mam powiedzieć?
Mogłeś powiedzieć mi wcześniej, człowieku, bo...
Co za galimatias!
Teraz wszystko bardzo się skomplikowało.
Potrzebuję trochę czasu.
Oczywiście.
Rozumiem to, jasne.
Andreu, poczekaj.
Dobrze.
Pa.
Odjeżdża.
Czyli Andreu jednak jest moim ojcem?
Możliwe.
Ale nie możemy być pewne na 100%.
Bo okazuje się, że jest inny kandydat.
Spałaś z księdzem?
Przepraszam. Kiedy się zabawialiśmy, był jeszcze w seminarium.
Musimy stąd uciec.
Angielski.
Rozmawiać... Plaża...
Nawet nie próbuj mówić po hiszpańsku, bo jesteś beznadziejny.
Nie, nie.
Mówiłam mamie, że jesteśmy głodne.
A wy nie?
Umieram z głodu.
Jak zawsze.
Kto ma ochotę na tortilla de patata?
Mamo, pogadaj z nimi.
Musimy odwrócić ich uwagę.
Tortilla de ziemniaki.
Typowo hiszpańska.
Wiesz, co ja lubię?
Tę pomidorową zupę na zimno. Jak się nazywa?
Gaz... Gazpacho!
O tak! Gazpacho.
- Ja bardzo dobre gazpacho. - Tak.
Musimy stąd uciec.
Nie będę czekać, aż znajdą Freda.
Wiedz, gdzie jest, prawda?
Otworzyłam jego skrzynkę i znalazłam wiadomość
od jego kochanki.
A więc ma kochankę.
Co za niespodzianka.
Dobra, mamo.
Miałaś rację. Przez 20 lat miałaś rację.
To chcesz usłyszeć?
Szczerze? Wolałabym się mylić.
Hej, po angielsku.
Matki.
Wiesz, czemu nie byłam na ślubie?
Kiedy sprawdzaliśmy hotel na wesele,
widziałam, jak flirtuje w toalecie z konsultantką ślubną.
Tak, wiem.
Zakochani robią dużo głupot.
Ale nie mogłam znieść, że niszczysz sobie przez niego życie.
No i je zniszczyłam.
Całe moje życie to kłamstwo.
Długo jeszcze?
Tak, tak. Jeszcze chwilka.
Musimy... Tortilla musi...
Ten gruby jest niecierpliwy.
Mówi, że jeszcze minutkę.
Mamo.
Ojej, kran!
Szlag! Kran!
Nikt go nie odkręcił, kiedy wlewałyśmy sodę kaustyczną.
Ty miałaś to zrobić.
Ja?
Wlewałam mieszankę, bo powiedziałaś, że wszystko jest czyste!
No nie.
Soda zmieszała się z winem!
- Szlag! - No nie.
O Boże.
Dopiero zaczęłyśmy nalewać.
Nalda, przestań, zanim wino się zepsuje.
Słuchaj, to nie jest nasza wina, jasne?
To wina Amerykanki.
Nalegała, żeby wszystko wlać do tego cholernego fudre.
Właśnie!
Harujemy tu cały dzień.
A to ona powinna się tym zajmować.
Cholera.
Wiecie co?
Macie rację.
To był jej pomysł.
Smacznego!
Winko dla wszystkich.
No dobrze.
Nie jest pan głodny?
Nie.
Jestem weganinem. Nie jem jajek.
- Sprzeciwiam się cierpieniu zwierząt. - Ale nie ludzi?
Jesteś niegrzeczny.
Może usiądziesz?
Schowajcie telefony.
Ale broń jest dozwolona.
Poza tym to się nie liczy.
Tu panują hiszpańskie zasady.
Ale dobre.
Bardzo dobre.
Ale coś dziwnie smakuje.
To sól.
Galita, zawsze ci mówię, że przesadzasz z solą.
Mówi, że zawsze przesadzam z solą.
Nie, nie.
- To coś innego. - Wiesz, z czym masz problem?
Jesz z niepokojem.
- Musisz być bardziej świadomy. - Zamkniesz się? Coś w tym jest.
Zatrułaś mnie?
Co? Zatrułam? Nie.
- W życiu. - Nie.
To tylko tabletki nasenne.
Mamo!
No dobra. Dość tego!
Nie ruszać się!
Mamo!
Niech nikt się nie rusza.
Babciu, odłóż to.
Spokojnie, skarbie. Babcia tu jest.
Wszyscy się trochę uspokoimy, bo pod presją nie działam za dobrze.
Stój! Nie ruszaj się!
Rany, ale masz silne ręce.
Usiądź.
I to już!
Po co te krzyki?
- Skąd masz tę broń? - Cicho.
Od teraz tylko angielski. Mam tego dość.
Kate, siadaj.
Słuchaj matki.
Kate!
Ratuj ją!
Hej! Siadaj.
Odbierz, tato.
Odbierz, proszę.
Muszę przejść!
Mamo, nic ci nie jest?
Tak. Powaliłam grubego. Gdzie Kate?
Nie wiem.
- Grzecznie, owieczki. - Boże.
- Mamy już dość kłopotów. - Tędy.
- Tak, chodźmy tędy. - O tu.
Mam was już dosyć.
Kevin!
Nic ci nie jest?
Cholera, ocknął się.
Nie.
Prawie mnie zabiła.
Wcale nie było tak mocno.
Wkurzyłyście szefa.
- Idziemy. - Idziemy!
Spokojnie. Będzie dobrze.
Gala!
Montse.
Byliśmy umówieni?
Chcesz piwo?
Widziałaś Galę albo Julię?
Nie. Kate też nie.
Coś się stało?
Nie wiem.
To wyjątkowy dzień.
Dziś moje serce jest pełne, ale też puste.
Dlatego, że coś dziś zyskuję i coś tracę.
Bóg głosi...
Widzieliście Amerykanki?
Moje dzieci.
Maria, hej.
- Widziałaś Galę? - Nie.
Ścieżki Pana są niezbadane.
Zupełnie niezbadane.
Dziś otrzymałem boski prezent.
Mam córkę i wnuczkę.
Dlatego z żalem opuszczam stan kapłański.
Przestaję być Ojcem was wszystkich,
żeby zostać ojcem tylko jednej osoby.
Mojej córki.
Niech ją szlag trafi.
- Idziemy. - Już, już.
Pomożesz jej?
Idźcie.
Dobra, dobra. Idziemy.
Jezu, ale mnie wkurzają.
Cholera!
Quintanilla, synu, jesteś do niczego.
Patrz i się ucz.
Choroba. Nie mam mojego pistoletu.
Szlag. Jeśli go zgubiłeś, trzeba to zgłosić.
Zasady są jasne.
- Andreu. - Słuchaj.
Widziałeś Amerykanki?
Niedawno rozmawiałem z Julią w twoim domu.
Co się dzieje?
W domu był bałagan i nie mogę ich nigdzie znaleźć.
Nie wiem, może coś się im stało.
Pistolet. To Julia go zabrała.
Do samochodu!
Gala, gdzie jesteś?
Jadę z wami!
Zaczynam się martwić.
O Boże.
Dobra.
Na kolana.
Dobrze. Już.
Dzięki.
Daj mi rękę.
Nie! Boże!
NA KANWIE KSIĄŻKI „LA TIERRA DE LAS MUJERES” S. BARNEDY
Napisy: Marzena Falkowska