ZIEMIA KOBIET
Mogę wejść?
Cześć.
W razie czego będę na górze.
Dobranoc.
To za to, że nas porzuciłeś.
A to za tygodnie, które tu spędziłam, nie wiedząc, co z tobą!
A to za ucieczkę z jakąś kobietą,
kiedy nas ścigały zbiry Tony’ego!
Daj mi wyjaśnić, skarbie.
Nazwij mnie tak raz jeszcze, a zarobisz mocniej!
Nigdy nie chciałem was porzucać.
Musiałem wyjechać, żeby was ochronić.
Nie jesteśmy bezpieczne, Fred.
To był błąd! Teraz to wiem.
- Błąd? - Tak.
Błędem jest kradzież szlafroka z hotelu.
Ty ukradłeś 15 milionów dolarów!
Nie, nie ukradłem tych pieniędzy.
Pożyczyłem je.
- Pożyczyłeś. O Boże. - Tak.
Od Tony’ego.
Żeby zainwestować w blok mieszkalny na Brooklynie.
Doradzono mi to bardzo, bardzo źle,
że mogę sprzedać nieruchomości za cenę o 40% wyższą od rynkowej.
- Potrzebowałem tylko inwestora. - To czemu nie poszedłeś do banku?
Bo bank nie udzieliłby mi pożyczki.
Dlaczego?
Bo miałem już w nim dług.
Jaki dług?
Miałem linię kredytową na... siedem milionów.
Wstydziłem się, Gala.
Nie chciałem, żebyś miała mnie za nieudacznika.
Chciałem po prostu wszystko naprawić.
Dlatego pożyczyłem pieniądze od Tony’ego. Żebym mógł...
Chciałem cię tylko uszczęśliwić.
Budowa się zaczęła i potem inwestorzy
zaczęli wycofywać swój wkład.
Jeden po drugim, kolejno.
No i...
Ponieważ nie napływały żadne pieniądze, musiałem zatrzymać budowę,
a wydałem już większość pożyczki od Tony’ego.
No i...
Nie mogłem go spłacić.
Dlatego...
Wyjechałeś.
Tak. Wyjechałem.
Potem poznałem taką kobietę.
Była dyplomatką w ambasadzie.
Powiedziała, że może wywieźć z kraju biżuterię
bez większych problemów.
Fred, czy to mój naszyjnik?
Zawarliśmy umowę.
Umowę?
Widziałam zdjęcie.
Wyglądała jak seksowny kociak. Zabrałeś ją do Monako!
Do niczego między nami nie doszło.
Całe nasze życie jest kłamstwem.
Nawet już nie wiem, kim jestem.
Wiem, że nie mogę spłacić Tony’ego.
Chciałbym, ale po prostu nie mogę.
Ale chyba znalazłem dla nas sposób, żeby zacząć od nowa.
Od nowa? Masz mnie za idiotkę?
Wysłuchaj mnie, dobrze?
Duża część naszego mienia jest na ciebie.
Tak mi przykro, Gala.
Tylko tak możemy zacząć od nowa i zabezpieczyć naszą rodzinę.
Bez ciebie nie dam rady.
Jutro o dziesiątej wieczorem wypływa statek rejsowy.
Z Barcelony do Argentyny.
Mam bilety i fałszywe paszporty dla nas wszystkich.
Wiem, że jestem kiepski w interesach, ale wszystko to robiłem dla nas.
Nie ma opcji, żebyśmy wrócili albo tu zostali.
Popłyniesz ze mną?
Chcieli mnie zabić, Gala.
Powiedz coś, proszę.
- Cholera, to Kevin. - Kevin?
Kevin i Hank? Zabójcy od Tony’ego?
Tak! Zabójcy od Tony’ego.
Są tutaj? Teraz?
Tak. Znaleźli nas wcześniej, co nie za dobrze o tobie świadczy.
Zrobili coś wam?
Skądże. Przystawili nam tylko broń do głowy.
Powinnam im cię wydać za to, na co nas skazałeś.
Gala.
Gala, chyba nie zamierzasz...
Nie. Chodź. Wyjdziemy tylnymi drzwiami.
Nie zostawię cię tu.
- To niebezpieczne. - Teraz strugasz bohatera?
Hej, Julia. Jak się masz?
- Chcę cię walnąć! - Nie!
- Przestań. - Ty gnoju!
Trzeba go stąd zabrać. Musisz odwrócić jego uwagę.
- Czyją? - Kevina.
Tato.
Hej, kochanie. Chodź tu.
Muszę iść. Wkrótce się spotkamy.
- Obiecuję. - Dopiero dotarłeś.
Hej.
Miło cię widzieć.
Co to za hałasy?
Jestem trochę głucha i mam głośno telewizor.
Czyli mogę się rozejrzeć?
Czuj się jak u siebie.
Masz ochotę na szklankę mleka?
Ja sobie naleję.
Mleko? Tak?
Od krowy sąsiadów.
Spokojnie.
- Zobaczycie się. - Kocham cię.
Powiedz Amatowi, że czekamy na drodze.
Czekaj.
Oj, ale jesteś napakowany!
Bardzo silny.
Dużo ćwiczeń, nie?
- Tak, trenuję. - Są prawdziwe, nie?
To może szklanka mleka i ciasteczka?
No to chodźmy.
Czyli ten Armand tu mieszka?
Amat. Ma na imię Amat. Tak, mieszka tu. Kupił dom mojej cioci.
Ale to nieważne. O, tam jest.
Szybko.
Nie możesz tu zostać.
Pomogę ci stąd uciec.
W porcie. Jutro wieczorem. O 22.00.
- Będę czekał. - Fred, ale...
Śpieszymy się?
- Jedziemy? - Tak.
Dzięki.
Pyszne ciastka, nie?
Bardzo.
Chociaż ja, żeby zasnąć,
mam pewien magiczny sposób.
Ty to jesteś.
Co to było?
Nic nie słyszałam.
Co ty robisz? Śpimy.
Przepraszam.
Miłych snów.
Powiesz nam, co tu robi ten idiota?
Chce naprawić sytuację.
To łatwe. Niech odda kasę.
Nie mów mi. Nie ma jej.
Nie ma jej?
Nie ma.
To jak chce naprawić sytuację?
Nie wiem, mamo.
Ale ma jakiś plan.
Chce nas ze sobą zabrać.
Co za tchórz. Chce uciec.
Chyba się nie zgodziłaś?
Nie, mamo. Nie zgodziłam się. Nic nie powiedziałam.
Pojawił się znikąd, opowiedział mi swoją historię
i potem przyszedł ten gość.
Myślałam, że go zabije.
To ojciec mojej córki. Co miałam zrobić?
Pytasz mnie naprawdę czy retorycznie?
Myślałam, że z tatą wszystko się wyjaśni.
Ja też tak myślałam.
Co teraz zrobimy?
No...
Dziękuję, że zadbał pan o moją rodzinę.
Jeżdżą co półtorej godziny.
A może właśnie odjechał?
Jeśli przyjedzie za półtorej godziny, to właśnie odjechał.
No tak.
No dobrze.
Proszę coś dla mnie zrobić. Może im pan to dać?
Ze mną nie będą tu bezpieczne.
Te zbiry to tylko część większego problemu.
Jeśli panu na nich zależy, proszę im poradzić, żeby ze mną popłynęły.
Dzięki.
Dał mi to dla ciebie.
Nie wiem, w co wpakował się twój mąż, ale wciągnął w to ciebie.
Chce, żebyś z nim wyjechała.
Zamierzasz to zrobić?
Nie wiem.
Po wszystkich jego kłamstwach?
Ci dwaj prawie nas zabili.
Kupiłam nam trochę czasu, żeby znaleźć Freda, a teraz nie wiem.
Teraz nie chcą już tylko jego.
Nie masz przypadkiem 15 milionów dolarów?
Zaufaj intuicji, Gala.
PASZPORT KANADYJSKI
Pobudka, panowie. Musicie pójść z nami.
Szlag.
Wstajemy powolutku i nie robimy nic głupiego.
Bez głupot.
Po co w nich celujesz, Quintanilla?
- A jeśli są niebezpieczni? - Co? Niebezpieczny to jesteś teraz ty.
Opuść tę broń.
Macie prawo zachować milczenie i odmówić zeznań.
Psiakrew. Nie widzisz, że cię nie rozumieją?
Całe życie marzyłem, żeby to powiedzieć.
- Nie odbieraj mi tego. - Dobra.
Macie prawo do adwokata. Może wam zostać przydzielony z urzędu.
Co się dzieje?
Wygląda na to, że rodzina twojego męża ukradła samochód.
- Wyobrażasz sobie? - Naprawdę?
Nie można już ufać rodzinie.
Bogu dzięki Amat zauważył, że to nie są dobrzy ludzie.
- Amat? - Tak.
Dał nam znać.
Sprawdziliśmy tablicę
i okazało się, że kradzież zgłoszono parę dni temu w Besalú.
U was w porządku?
Tak. Pójdą do więzienia?
Na razie do aresztu.
Oskarżą ich o kradzież, ale to potrwa.
Pewnie za parę godzin wyjdą.
Sama widzisz.
Rodzina zawsze potrafi czymś zaskoczyć.
Czasem są to nieprzyjemne niespodzianki, a czasem przyjemne.
Gdyby jednak okazało się, że jesteśmy kimś więcej niż wujkiem i siostrzenicą,
byłoby dobrze.
A nawet bardzo dobrze.
Andreu!
Mamy robotę. Musimy ich spisać.
Ostrożnie.
Wyjdą za parę godzin i wrócą tu bardzo wkurzeni.
Musimy jechać. Teraz albo nigdy.
Tak będzie najlepiej.
Tak. Najlepiej.
Zadecydowałaś sama.
Znowu.
Nie możemy tu zostać ani wrócić do domu. Nie mamy pieniędzy. To jedyna opcja.
No dobrze. Masz rację.
To bardzo ważne i podejmiemy decyzję wspólnie.
Co robimy?
Jakieś pomysły?
Tak na pewno będzie najlepiej?
Wiem, że jesteś na mnie zła.
Nie na ciebie,
tylko na tatę.
Naprawdę z nim wyjedziemy?
Pod fałszywymi nazwiskami?
Po wszystkim, co zrobił?
Wiem, że zawalił i to na całego.
Ale to twój tata.
Przyjechał to naprawić.
Myślisz, że z nim będziemy bezpieczniejsze niż same?
Najważniejsze to stąd wyjechać.
- Dobrze. - Chodźmy.
Spakuj się.
Idziemy.
- Wiem, co powiesz. - Nic nie mówię.
Myślisz, że ja chcę tak wyjeżdżać?
Zostawić wszystko rozgrzebane?
Winiarnię, nasz dom...
Przecież nic nie powiedziałam.
Ale ucieczka to nie najlepszy wybór.
Możesz mi wierzyć. Jestem ekspertką.
Dokąd idziesz?
Pożegnać się. Może ty też powinnaś.
No proszę. Nie zatrzasnęłaś przede mną drzwi.
Robimy postępy.
Czego chcesz?
Zrobić to, co powinnam była zrobić wiele lat temu.
Pożegnać się.
Wyjeżdżasz? Znowu?
No nie rób takiej miny.
Tak będzie lepiej, nie?
Od początku robię ci problemy.
Wiesz, czego mi brakowało przez cały ten czas?
Nie ładnego domu zamiast rozpadającej się przyczepy.
Nie dobrze płatnej pracy ani fajnego faceta.
Tych mi nie brakowało.
Przez wszystkie te lata najbardziej brakowało mi rozmów z tobą.
No dobrze, muszę już iść.
Szkoda, że nie miałyśmy więcej czasu.
No dobra. Szerokiej drogi.
Co?
Niech cię szlag.
Naprawdę chcesz się tak pożegnać?
A co mam ci powiedzieć?
Nie wiem. Coś.
Myślisz, że chcę wyjeżdżać?
To nie wyjeżdżaj!
Przez 40 lat myślałam, że więcej cię już nie zobaczę.
A teraz, kiedy już tu jesteś, znów przywykłam do twojej obecności.
Chociaż jesteś utrapieniem i uwielbiasz mnie irytować.
Uwielbiam to najbardziej na świecie.
Mam wolny pokój.
Gdzie dałaś beczki?
Nalda, gdzie Amat?
Nie widziałam go.
O, tu jesteś!
Słuchaj, mamy pomysł.
Dekoracje na przyjazd Amerykanki.
Parę rzeczy: światła, lampiony, orkiestra grająca muzykę.
- Co myślisz? - No!
W zasadzie przyspieszamy obchody Dnia Św. Wincenta dla cudzoziemki.
Będzie zachwycona.
Na zewnątrz będą owce, żeby wyglądało bardziej ekologicznie.
To był pomysł Amata.
A gdzie on jest?
Tam. Przygotowuje próbki wina.
Co robisz?
Jutro przyjeżdża Edna.
Wszystko musi być gotowe.
Będzie zachwycona winem.
Winiarnią.
A nawet owcami.
Pójdzie świetnie.
Szkoda, że bez ciebie.
Amerykanka!
- Co? - Nie ty.
Ta druga! Już jest!
- Edna? - Jak to już jest?
Ma przyjechać dopiero jutro.
Nie, dzwonili z jej biura i powiedzieli,
że leci helikopterem i zaraz tu wyląduje.
Powiem wszystkim, żebyśmy powitali ją jak należy.
Chodź!
- Odwróć jej uwagę. - Nie.
- Pięć minut. - Muszę jechać. Już.
Gala, proszę cię.
Edna.
Gala?
- Hej. - O Boże.
Co ty tu robisz?
Nie zaginęłaś?
Zaginęłam?
Jestem tutaj.
A myślałam, że to ja wkraczam z przytupem.
Ale co ci się stało?
No cóż.
To długa historia, ale postanowiłyśmy przyjechać do miasteczka mojej mamy.
Skosztowałam tego wina i od razu pomyślałam o tobie.
Nie mogę się doczekać, aż wszystko mi pokażesz.
Mamy wiele do nadrobienia.
To są kobiety.
Ale miło.
To Edna.
- Hej! - Cześć.
Ale Ramona,
obchody Dnia Św. Wincenta wcześniej to świętokradztwo.
Przestań, Ojcze.
To żeby zrobić na niej wrażenie.
Prawdziwe obchody będą w maju.
No już!
To jedyna szansa, żeby upiększyć miasto. Co ci szkodzi?
Zrobimy to.
Dla Gali.
No, skoro to dla Gali...
Świetnie! Powiem orkiestrze, żeby się szykowała.
To wino autorskie.
Wytwarzają niewiele, bo wymaga dużej troski.
Zakładam, że mają certyfikat ekologiczny?
- Oczywiście. - Doskonale.
Właśnie to jest tu świetne.
Wspaniała gleba, brak chemikaliów,
naturalne nawozy...
Używamy tylko naturalnych nawozów, prawda?
Jasne. To w 100% owcza kupa, kochana.
Nie wiem, co powiedziała, ale brzmi dobrze.
- Skosztujmy wina. - Tak, chodźmy.
To dopiero winiarnia.
Mam nadzieję, że posmakuje ci tak jak nam.
Tak, to specjalna mieszanka.
Dwa różne roczniki. Próbując je osobno, nie pomyślałabyś, że do siebie pasują.
Ale okazuje się, że... są niezwykle spójne.
Tak.
Tak, udało nam się stworzyć unikalną mieszankę.
Mieszankę.
Tak.
I co?
Smakuje mi.
Dobrze. Przejdę od razu do rzeczy.
To dobry interes.
Nie tylko wino. Cały koncept.
Winiarnia, tradycja.
Chcę spróbować jako pierwsza.
30 000 butelek.
Zapłacę 10% z góry, resztę po dostawie.
Świetnie!
To świetnie.
Co?
Dasz nam minutkę?
Tylko jedną.
Proszę bardzo.
Co jest?
Nie możemy się zgodzić.
Dlaczego?
Spółdzielnia ma duże długi.
Płatność 10% z góry nie pokryje nawet połowy.
Potrzebowalibyśmy minimum 30%.
Nikt nie zaoferuje ci więcej, Amat.
Okej. Ale pozwól mi mówić.
Edna. Umowa stoi.
Wiesz, że nie znajdziesz drugiego takiego wina.
Jak mówiłaś, dzięki tej otoczce wino sprzeda się samo.
Każda butelka jest unikalna, inna i wyjątkowa.
Ludzie będą gotowi dużo zapłacić, żeby je dostać.
Nie sądzę więc, że kupisz 30 000 butelek.
Kupisz 100 000 butelek.
Dobra jesteś.
To co, umowa stoi?
- Umowa stoi. - Tak!
Świetnie. Chodź.
Zaplanowaliśmy widowisko. Miasteczko cię zachwyci.
WITAMY
Chodź z nami, Edna.
Udało ci się, Gala!
Nie będziesz za tym tęsknić?
Wszystko się ułoży.
Zaufaj mi.
Gdzie babcia?
Żegna się z Marioną.
Ja też się pożegnam.
Co to za poważna mina?
Udało się wam z Amerykanką. Ciesz się.
Wyjeżdżamy.
Chciałam ci za wszystko podziękować.
Jeśli mnie wkręcasz, żebym zawiozła cię na lotnisko, to nie ma szans.
- Nie powinnaś wyjeżdżać. - Nie chcę.
Wróć szybko, bo musisz mnie narysować.
Musimy już jechać, mamo.
To lepiej się śpieszcie.
Co?
Babciu, jedziesz z nami. Musimy być razem.
Kate, w takim wieku nie mogę ciągle tylko uciekać.
Bez ciebie nie jadę.
Babciu, nie możesz zostać sama.
Będzie mi tu dobrze.
Wiem, że to zadupie, ale to mój dom.
Jednak dobrze, że nas tu zaciągnęłaś.
No i obie wiecie, że bywam trudna.
Zawsze byłabym tylko dodatkowym problemem.
Nigdy nie jesteś problemem.
La Muga nie jest taka zła.
Są tu dobrzy ludzie.
I moja siostra.
Dobrze się nią zajmiemy.
Dobrze, pójdę po twoje torby.
Kto wie?
Może zostając tutaj, w końcu się, do cholery, dowiem, kto jest twoim ojcem.
No tak.
Miło byłoby to wiedzieć.
Kimkolwiek jest, ma duże szczęście, bo jesteś wspaniałą córką.
Bardzo cię kocham.
Najbardziej.
Ja ciebie też.
No to jesteśmy.
Dziękuję za wszystko.
Myślałem, że mieszkanie z wami to będzie koszmar, ale...
było dobrze.
Tak, to prawda.
Poczekam na zewnątrz.
- Pa, Amat. - Powodzenia.
- Słuchaj... - Nie chcę...
- Chcę powiedzieć... - Nie chcę...
Szlag.
Dzięki.
Dziękuję.
Według mojej mamy życie kobiet z rodziny Xatart
jest jak gra w karty.
Pierwsza zasada: zaakceptuj niepewność.
Nigdy nie wiesz, co ci się trafi.
Nie chcę wyjeżdżać.
Co robisz?
Używam spinacza.
Oglądałem tutorial.
Przestań, MacGyver.
Jesteśmy wolni?
Wolni? Nie ma mowy.
Przyszedłem po gigantów i głowy.
Przy mnie trzeba przestrzegać zasad.
Zostaniecie tu, póki żabie nie wyrosną włosy. Złamaliście prawo.
Żaby, włosy.
Nie wyjdziecie i już.
Przyjeżdżacie do Hiszpanii i się panoszycie.
Skaczecie z balkonów, zakłócacie porządek,
nie dbacie o własność prywatną.
Tak nie można. Kradzież tego auta była przestępstwem.
Nie mogliście jakiegoś wynająć, tak jak wszyscy?
Nie stać was na dzielenie auta?
Nie możecie przyjeżdżać...
Co chcesz zrobić?
Wiem, że to szaleństwo.
Tak, ale jeśli się uda, nie musicie nigdzie jechać.
Proszę. Musisz mi pomóc z tym planem.
Tato!
O Boże. Ty też jesteś.
Świetnie. Chodźcie, wezmę wasze walizki.
- Rany. - Tak. Ładnie, nie?
Wspaniały widok.
Nawet nie wiecie, jak się cieszę, że znów jesteśmy wszyscy razem.
Tak. Chcecie zobaczyć, jak jest w środku?
- Chodźcie. - Tak.
To kiedy wypływamy?
Oby wkrótce.
Mam dla ciebie prawdziwe ubrania.
Dla ciebie też coś mam, kochanie.
Przymierzysz to u siebie?
Mamy rezerwację w restauracji za 20 minut. Jesteście głodne?
- Tak? - Tak.
- Dzięki, tato. - Nie ma za co.
Wiesz... przez chwilę,
kiedy czekałem na was w doku,
pomyślałem, że zdecydowałaś się zostać w tej dziurze.
To nie dziura. To piękne miasteczko.
Wiesz, o co mi chodzi, kochanie.
Na pewno robiłaś, co mogłaś,
ale to pewnie nie było najlepsze miejsce, żeby zacząć od nowa, nie?
Wiesz?
Hej, wszystko w porządku, bo już tu jestem.
Zaopiekuję się wami.
Nie.
Może lepiej się nie śpieszmy, dobrze?
Tak, pewnie.
Mamy mnóstwo czasu.
Przywykłam widzieć cię w roboczych ciuchach.
Żartujesz?
Mama? W roboczych ciuchach, serio?
Tak.
Pamiętam, jak mieszkałam w kamperze i zbierałam winogrona z mamą.
Tęsknię za tym.
Tylko za tym czy za wszystkim?
Wszystko będzie dobrze.
Druga zasada: nie odkrywaj kart. Niech inni zmuszą cię do ich pokazania.
Jesteśmy.
Jest kapitan, skarbie.
Hej.
Dziękuję.
Wznieśmy toast za drugie szanse.
Daję wam słowo, że od teraz nic się nam nie stanie.
O Boże. Przepraszam.
Ale zimne.
Pozwól, że...
Wiesz co? Skoczę do łazienki i to spłuczę.
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Pośpiesz się, skończą im się kraby.
Nasz statek rejsowy Blancaró
wkrótce wypłynie z portu...
Jak idzie?
Długo jeszcze?
No już.
Nie mamy dużo czasu.
Muszę się skupić, Gala.
Dobrze.
Dam ci pracować.
Potrzebuję ciszy, żeby się skupić.
Mamy tylko pięć minut.
Jeśli mam ci pomóc, musisz zająć Freda na dłużej.
- Co mam zrobić? Wyrzucić go za burtę? - Czemu nie?
Musimy to szybko otworzyć.
Chcesz sama spróbować?
- Ty jesteś złotą rączką. - Tak?
Tak.
Jest chyba coś, co możemy zrobić.
Co tak długo?
Pójdę po nią.
Nie, tato! Siadaj! Dobrze?
Zaraz wróci.
Po prostu trochę się o nią martwię. To wszystko.
Na pewno nic jej nie jest.
Tak.
Szybko! Zaraz odpływamy.
Gotowe.
Dwa, trzy...
Już!
Udało ci się!
Za pięć minut nasz statek rejsowy Blancaró
wypłynie z portu w Barcelonie.
Tato, wiem, że nas kochasz.
Ja też cię kocham. Bardzo. Naprawdę.
Ale...
to nie jest dobre rozwiązanie.
Nie chcę zaczynać od nowa ani zapominać, kim jestem.
Chodzi mi o to, że...
jeśli kiedyś postanowisz się ogarnąć,
chętnie wpuszczę cię znowu do swojego życia.
Katie...
gdzie jest mama?
O Boże.
Czekaj!
Co robisz?
Po co wróciłaś?
Szczegóły.
SAMA UMIEM O SIEBIE ZADBAĆ!
- Myślisz, że tacie nic nie będzie? - Wierz mi.
Znam go. Nic mu nie będzie.
Ojej.
Impreza wciąż trwa?
O Boże!
- Mamo! - Babciu!
Moje kochane! Co wy tu robicie?
Nie możemy żyć bez ciebie.
Tak cię cieszę, że wróciłyście!
Gdzie jest Fred?
W drodze do Ameryki Łacińskiej.
A my wciąż mamy tu sporo do zrobienia.
Idź do niego.
Chodź ze mną, Kate.
Chodź! Mariona, chodź z nami!
Co za noc!
Nie była zła.
- Może być jeszcze lepsza. - Gala!
Właśnie wygrałam w bitlles.
Kocham to miasteczko!
I te kobiety!
Hej, Montse.
- Trochę wypiła, nie? - Pół baru.
Możemy pogadać?
- Teraz? - Tak.
Jasne.
Słucham.
Ty masz swoje życie, ja swoje i...
Często rozmawialiśmy o naszej relacji. Dobrze się bawimy i się nie angażujemy.
Myślę, że oboje uważaliśmy, żeby do tego nie doszło,
ale doszło.
A teraz w grę wchodzi trzecia osoba.
Julia!
Wszyscy się bawią, a wy z taką miną?
Przyszły wyniki testu.
Julia! Chodź tu!
Siostra mnie woła.
A Edna była trochę piripi.
W przyszłym roku chce przylecieć na mistrzostwa bitlles.
Co?
Co się dzieje?
Nic.
Nic?
Teraz możemy wszystko naprawić.
Nie cieszysz się?
Cieszę się.
Taką masz minę, jak się cieszysz? Serio?
Stało się coś więcej? Możesz mi zaufać.
To nie jest takie łatwe.
Wiem o tym.
Jeśli masz taki być, możemy nie rozmawiać.
Możemy się nie kłócić?
Nie wiem. Możemy?
Co to było?
I w końcu trzecia zasada.
Uwzględnij improwizację.
Bo nawet najlepszy plan może się nie powieść.
Nie żyje?
Raczej tak, Gala.
NA KANWIE KSIĄŻKI „LA TIERRA DE LAS MUJERES” S. BARNEDY
Napisy: Marzena Falkowska