Min-ju
ma już spokój.
Co masz na myśli?
Nam Si-heon.
Zabiłem ją.
Mówisz, że In-gyu zabił Min-ju?
Nie zrobiłby czegoś takiego.
I zabił się?
Coś tu jest nie tak.
Od jego samobójstwa
staram się zrozumieć,
kiedy powstał problem.
To
zaczęło się w dniu śmierci Min-ju.
To może należy zmienić wydarzenia tamtej nocy?
Szczerze mówiąc,
jakaś część mnie…
chciała zignorować to, co się stało…
i po prostu dalej z tobą być.
Ale…
Ale ty
raczej nie umiałbyś tak zrobić.
Na twoim miejscu czułabym to samo.
Gdybyś mógł się cofnąć,
znów postąpiłbyś tak samo.
Bo Nam Si-heon
i Koo Yeon-jun
tacy już są.
Wiedziałeś, że umrzesz,
ale wsiadłeś do samolotu,
by znów mnie zobaczyć.
Teraz
ja zrobię coś dla ciebie.
Wrócę do 1998 roku.
Co mam zrobić, gdy tam będę?
Dzień śmierci Min-ju.
Przejdziemy przez to bezpiecznie.
Budząc się w ciele Min-ju,
zrób wszystko,
by trzynastego października
przeżyła.
Tak zrobię.
Spróbuję.
WEZWAŁ CIĘ CZAS
Chcę cię o coś zapytać.
O co?
„Na wezwanie twojego serca”.
Co to znaczy?
„Zawsze
przyjdę”.
Daj rękę.
Gdy wrócę z 1998 roku,
wciąż musisz przy mnie być.
Obiecaj.
Obiecuję.
Gdy światła za oknem
Zaczynają przygasać
Piszę list do nieba
Zostawiłaś mnie dla kogoś innego…
Jun-hee.
Wszystko w porządku?
Wróciłaś z 1998 roku?
Nie.
Nie było cię, gdy się obudziłam.
Pomyślałam, że zeszła noc była snem.
Spójrz na mnie.
To nie sen, co?
Nie.
Już nigdy mnie nie opuścisz, dobrze?
Obiecałeś.
Jasne, to obietnica.
Zawsze będę przy tobie.
Więc wczoraj
nie wróciłaś do przeszłości,
mimo że słuchałaś piosenki.
Pierwszy raz się nie udało?
Dlaczego?
Zastanawiałem się nad tym.
Jeśli porównamy
nasze podróże w czasie,
może znajdziemy jakąś wskazówkę.
Łączy je ten odtwarzacz
i słuchanie piosenki z tej kasety.
I w przeszłości lub przyszłości
budzisz się w ciele kogoś podobnego do ciebie.
Jeśli wczoraj zrobiłaś to samo,
czemu nie wróciłaś?
Być może trzeba spełnić inne warunki,
o których nie wiemy.
Jest też coś dziwnego.
W 1998 roku
morderca zabił już dwie osoby.
Byeon Da-hyeon
i Min-ju.
Jeśli zabił dwie osoby
w odstępie kilku miesięcy,
to jest seryjnym mordercą pozbawionym samokontroli.
Więc czemu nie było więcej zabójstw?
Ma pan rację.
Szukałem ich,
ale nic nie znalazłem.
Zwykle seryjni mordercy przestają zabijać,
gdy są w więzieniu, mają poważne obrażenia
lub coś podobnego.
Być może po zabiciu Min-ju
sytuacja uniemożliwiała mu
popełnienie kolejnego morderstwa.
Pójdę do szkoły i się dowiem.
Coś musiało się wydarzyć
w tamtym czasie.
Przejrzę artykuły z 1998 roku.
Może w Noksan były inne zajścia,
o których wtedy nie wiedzieliśmy.
Proszę pana.
Boże!
Kogo my tu mamy!
Pamięta mnie pan?
Jasne, że tak. Jesteś Nam Si-heon.
Dziewczyny z innych szkół
stawały przed bramą, żeby cię zobaczyć.
Miło cię widzieć.
Chodź. Usiądź.
Tutaj. Ostrożnie.
Uważaj.
Podobno miałeś wypadek.
Ta noga to jego efekt?
Już jest dużo lepiej.
A jak pan się czuje?
Dobrze. Niedługo przechodzę na emeryturę.
A cóż cię sprowadza?
Chcę o coś zapytać.
Pamięta pan Kwon Min-ju z naszej klasy?
Zastanawiałem się,
czy coś jeszcze się wtedy wydarzyło.
To było w 1998 roku, prawda?
Sam nie wiem.
Może ktoś doznał obrażeń
lub nagle zmienił szkołę.
Nawet coś trywialnego.
Ciekawi mnie,
czy wydarzyło się coś niezwykłego.
Pewnie wiesz o Byeon Da-hyeon.
Nie pamiętam,
żeby od tamtej pory coś się działo.
Czy
są jakieś kopie ówczesnych biuletynów?
Chcę coś sprawdzić.
Pewnie w bibliotece jakieś będą.
MORDERSTWO W NOKSAN 1998
UCZENNICE LICEUM W NOKSAN ZAMORDOWANE W ODSTĘPIE MIESIĘCY, JUNG (18) ARESZTOWANY
OFIARY BYEON DA-HYEON (18), KWON MIN-JU (18)
PODEJRZANY O ZABÓJSTWO KWON MIN-JU, JUNG (18)
Znalazłeś coś?
Nie.
Czemu ciekawią cię tamte wydarzenia?
Nie umiesz pogodzić się z tym,
że In-gyu to zrobił?
Tak.
Przyznał się, więc niewiele mogłem zrobić.
Ale uważałem to za dziwne.
Czemu miałby zrobić coś takiego?
Myślałem
o tym, co powiedziałeś.
Było wtedy coś dziwnego.
To nie był dzieciak z naszej klasy.
Miał przerwę przez problemy zdrowotne
i wzięto go do szpitala.
Założyłem, że jest chory.
Później dowiedziałem się,
że to oddział zamknięty
w szpitalu psychiatrycznym.
Kiedy to było?
W 1998 roku.
Niedługo po tym, co stało się z Min-ju.
Los Min-ju i Da-hyeon
poruszył całą szkołę
Pamięta pan,
jak się nazywał?
Oczywiście.
Byłem jego wychowawcą w pierwszej klasie.
Daj mi chwilę.
Nazywał się
Chu…
Chyba Cheol, Chung czy jakoś tak.
Gdzie je postawić?
Może tam.
Mówiłam, że je odbiorę.
Po co masz się fatygować.
Miałem wolną chwilę.
Dzięki. Napijesz się kawy?
Z chęcią.
Siadaj.
Dlaczego czyta takie straszne rzeczy?
UCZENNICE LICEUM W NOKSAN ZAMORDOWANE W ODSTĘPIE MIESIĘCY
OFIARY BYEON DA-HYEON (18), KWON MIN-JU (18)
Jun-hee.
Co to jest?
To…
Szukam czegoś.
To o starych zabójstwach.
Tak.
Mówiłaś,
że cierpisz na bezsenność i masz koszmary.
Takie lektury nie pogarszają sprawy?
Chan-yeong.
Pamiętasz sen, który ci opowiadałam?
To nie był sen.
Co?
Znów…
spotkałam Yeon-juna.
KSIĘGA STUDENTÓW
Do jutra.
Dobra robota.
Jest! To on.
Ten.
Oh Chan-hui.
Cofnęłaś się w czasie do 1998 roku
i obudziłaś się w ciele Kwon Min-ju,
która pisała ten pamiętnik?
I wszystko,
co przydarzyło ci się od 1998 roku,
było prawdziwe.
Tak?
I znów spotkałaś
Yeon-juna.
Ale Yeon-jun,
którego poznałaś w 1998 roku,
nazywał się Nam Si-heon?
Nie wiem, jak to możliwe.
Jak cofnęłaś się do 1998 roku?
Używając tego.
Słuchając piosenki Seo Ji-wona.
Zasnęłam, słuchając muzyki.
Obudziłam się w 1998 roku.
Kwon Min-ju i ja miałyśmy tę samą twarz.
Yeon-jun i Si-heon też.
Myślę, że tak to działa.
Dopóki jest ktoś…
kto wygląda jak ty w czasie,
do którego chcesz się udać,
możesz, słuchając tego utworu,
dotrzeć tam i obudzić się w jego ciele.
To chcesz powiedzieć?
Tak myślimy.
Wiem,
że trudno w to uwierzyć.
Też myślałam, że to sen.
Nie.
Wierzę ci.
Naprawdę?
Ale dlaczego
interesuje cię sprawa Byeon Da-hyeon?
Właściwie to…
myślę, że jej zbójca
i zabójca Kwon Min-ju
może być tą samą osobą.
Co?
Kwon Min-ju została zabita w 1998 roku.
Sprawca przyznał się do zabicia Min-ju
i został aresztowany.
Ale czuję, że nie był prawdziwym sprawcą.
Jestem pewna, że morderca Byeon Da-hyeon
zabił też Kwon Min-Ju.
Chan-yeong.
Tak?
Nie zrobiłaś mi kawy?
Chętnie bym się napił.
Jasne. Daj mi chwilę.
Kto to jest?
Podoba ci się?
Chan-yeong, nie grzeb w moich szufladach.
Oddaj to.
Podoba ci się, co?
Nie, po prostu…
nie ma przyjaciół
i niewiele mówi.
Jest taka jak ja.
Więc zainteresowała mnie.
To znaczy, że ją lubisz.
Jeśli tak bardzo ją lubisz,
możesz ją mieć.
„Mieć”?
Jak?
Jeśli zamienisz ją w okaz,
możesz mieć ją całą.
Tak jak robi się z motylami.
Jeśli zrobisz z niej okaz,
gdy będzie najpiękniejsza,
będzie twoja na zawsze.
O czym ty mówisz?
Ludzie to nie owady.
Dbasz o bliskie ci osoby,
nie krzywdzisz ich.
„Dbasz”?
Oczywiście.
Nie można ich krzywdzić w żaden sposób.
A gdzie tu zabawa?
Ma oczy
jak nasz szczeniaczek Happy.
To tak było?
Ktoś, kto zabił Byeon Da-hyeon,
zabił też Kwon Min-ju?
YEON-JUN
PRZESUŃ, BY WYŁĄCZYĆ
Telefon wyłączono.
Przekierowanie na pocztę głosową.
Po sygnale…
Z tego, co pamiętam,
Chan-hui był zamknięty w sobie i cichy.
RODZEŃSTWO: OH CHAN-YEONG
Oh Chan-yeong.
Oh Chan-yeong?
Widzę, że miał młodszego brata.
Skoro urodził się w 1988 roku,
to w 1998 musiał mieć dziesięć lat.
Proszę pana.
Chyba znalazłem sprawcę.
Chodził do Liceum w Noksan.
To Oh Chan-hui.
Tak.
To wyjaśnia brak zbrodni
po zabójstwie Min-ju.
Podobno od 1998 roku jest w zakładzie psychiatrycznym.
Nie, jadę do domu Jun-hee.
Najpierw prześlę panu
jego szkolną kartotekę.
Dobrze.
Chan-yeong.
Przepraszam.
Mówiłaś, że to zabiera w przeszłość.
Byłem ciekawy.
I…
Wspaniały utwór.
Ale tylko się zdrzemnąłem.
Tak.
Jun-hee,
Jestem głodny. Masz coś na ząb?
Mam owoce. Chcesz?
Jun-hee.
Zabójstwo Kwon Min-ju.
Podejrzewasz kogoś?
Tak.
Sprawca pierwszego ataku na MIn-ju
miał na sobie mundurek Liceum w Noksan.
Prawdziwym sprawcą musi być uczeń,
który wtedy chodził do tego liceum.
Rozumiem.
Wiem, że brzmię jak wariatka.
Dzięki, że traktujesz mnie poważnie.
To ja powinienem być ci wdzięczny.
Za co?
Dzięki tobie zrozumiałem,
co się wtedy działo
ze mną i moim bratem.
Mówiłem ci już?
Mieszkałem w Noksan jako dziecko.
Nie powinnaś była mi przeszkodzić.
Kochanie, będę czekał…
Hej.
Obudź się!
Hej!
Obudź się!
Budzisz się?
Taksówka!
OH CHAN-HUI
Nic ci nie jest?
Nie. Wszystko dobrze.
Może jedź do szpitala?
Mogło się stać coś złego.
Nie.
Tobie prawie stało się coś złego. Już dobrze?
Co tu robiłaś?
Jeśli nic ci nie jest, pójdę już.
Dziękuję ci.
Dokąd idziesz sama o tej porze?
Niebezpiecznie jest chodzić samej.
Pójdę z tobą.
Nie trzeba.
Właśnie uratowałem…
A jeśli coś ci się stanie?
Mogę spytać, dokąd idziesz?
Do sklepu mamy przy dużym skrzyżowaniu.
Znam skrót do skrzyżowania.
Chodźmy.
Co się stało?
Przestań. Puść mnie!
Dlaczego to robisz?
Pomocy!
Przestań.
Zostaw mnie.
Zostaw.
Chan-yeong.
Jestem zawiedziony,
że ty to nie Kwon Min-ju.
Co państwu podać?
Co jest?
Co?
Cóż to takiego?
Kto to jest?
Co zamawiacie?
Panie zwykle zamawiają zestaw A lub B.
Panowie natomiast…
Podekscytowałem się na myśl,
że jesteś Kwon Min-ju.
Ale gdy zobaczyłem,
jak na mnie patrzysz, zrozumiałem,
że nie jesteś Kwon Min-ju z tego zdjęcia.
Nie cofnęłaś się ani nie skuliłaś jak ona.
Na twój widok
nie poczułem podniecenia.
Jun-hee!
Jun-hee.
Jun-hee!
Halo? Ktoś stracił przytomność.
Mieszkanie 805, Yeoksam-dong 45. Szybko.
Jun-hee.
Jun-hee!
Koo Yeon-jun?
Oh Chan-yeong.
Co ty tu robisz?
To ty?
Nie.
Tak wyglądała, gdy przyjechałem.
To czemu tam stoisz?
Myślałem, że sprawca wrócił.
Ze strachu się ukryłem.
Mam w to uwierzyć?
Wiesz,
co zrobił twój brat?
Zrobiłeś to, bo to odkryła?
O czym ty mówisz? Mój brat?
Przyniosłem jej coś.
Widzisz? To krzesło.
Przyniosłem jej to krzesło.
Yeon-jun,
to ja powinienem być blady ze strachu.
Wyobraź sobie mój szok,
gdy Jun-hee powiedziała, że odżyłeś?
Nie powiedziałeś…
że taką ją odkryłeś?
To ty, prawda?
To nie Oh Chan-hui.
Zabiłeś je obie.
Prawda?
To ty.
Ty.
Czemu ją zabiłeś?
Dlaczego zabiłeś Kwon Min-Ju?
Tak.
Najwyraźniej to ja.
Ale zabawne jest to,
co brat powiedział mi w dzieciństwie…
W końcu rozwiązałem tę zagadkę.
Odkrycie,
jak wejść do ciała brata w 1998 roku,
to taki mały dodatek.
Yeon-jun.
Wszystko to
dzięki twojej dziewczynie
Jun-hee.
Dziękuję.
Nie, Chan-hui.
Myliłeś się.
CO BY POWIEDZIAŁ SI-HEON, GDYBY USŁYSZAŁ, ŻE MI SIĘ PODOBA?
Pochylę się i położę obok ciebie
Powiem ci
Że ponieważ nie mogę o tobie zapomnieć
Będę cię kochał dalej
Kochanie, będę czekał…
Skrzywdziłeś ją.
W porządku.
Wciąż mam
dużo czasu.
No już, chodźmy.
- Prysznic? - Przestań.
- Hej. - Dobrze.
Wracaj tu.
Pośpiesz się.
O nie.
Si-heon, otwórz oczy.
Nie, Si-heon. Nie!
Proszę.
O nie.
Co ja teraz zrobię, Si-heon?
Jak to się mogło stać?
Co ja teraz zrobię?
Si-heon.
O nie.
Oh Chan-yeong.
Musimy znaleźć Oh Chan-yeonga.
Znajdę odtwarzacz,
który zabrał
i przywrócę Si-heona do życia.
Tu widać Chan-yeonga po zbrodni.
Gdzie jest teraz?
Poszedł do domu, ale go tam nie było.
Używamy nagrań z monitoringu,
by go namierzyć.
Wie pani,
czy coś ukradł?
Mój odtwarzacz kasetowy i pamiętnik.
Te dwie rzeczy zniknęły po jego wyjściu.
Nie mają wartości materialnej.
Po co mu je?
Ma pani jakiś pomysł?
Czy te przedmioty
są w jakiś sposób wyjątkowe?
Chan-yeong.
Wczoraj,
gdy obudziłam Oh Chan-yeonga,
mógł być już w 1998 roku.
Gdyby wrócił do 1998 roku,
w czyim ciele by się obudził?
Musi to być ktoś podobny do niego.
Jego starszy brat Oh Chan-hui.
Si-heon przysłał mi to w nocy.
Nie, ona nie jest Kwon Min-ju.
Prawda, Jun-hee?
Chan-hui.
Wróciłem ze szkoły.
Wiesz…
Pies skomlał cały czas.
Myślałam, że bawi się z Happym.
Ale
nawet po zabiciu psa
nie mrugnął okiem.
Naprawdę go urodziłam?
Przyprawia mnie o gęsią skórkę.
I martwię się o niego.
Zwariuję przez niego, Chan-hui.
Gdzie on jest?
Oh Chan-yeong.
Śpisz?
W porządku.
Chyba nie masz teraz ochoty rozmawiać.
Więc
zostawię cię.
Mama jest na mnie zła, prawda?
Za to, co zrobiłem Happy’emu.
Ty też jesteś zły?
Nie. Niby dlaczego?
Powiedziałeś, że jeśli kogoś lubimy,
to go nie krzywdzimy.
Przepraszam.
Wtedy
niewiele wiedziałem.
Chan-yeong.
Miałeś rację.
Jeśli coś ci się podoba,
musisz zrobić z tego okaz i uczynić swoim.
Naprawdę?
Oczywiście.
Nasz mały Chan-yeong
jest wyjątkowy tak jak ja.
Zwykli ludzie jak mama
nigdy nie zrozumieją takich jak my.
Zdradzić ci sekret?
Jestem…
tobą z przyszłości.
Nie rozumiesz, o czym mówię, co?
Dużo później,
pewnego dnia,
zrozumiesz moje słowa.
Najważniejsze, żeby się ukrywać…
do tego dnia.
„Ukrywać się”?
Od teraz…
nikt nie może się dowiedzieć,
jaki jesteś wyjątkowy.
Bądź miły i apatyczny.
Załóż maskę, która nie wzbudzi podejrzeń.
To ci wiele ułatwi.
Pamiętaj o tym.
Następnym razem, gdy pójdę robić okazy,
chodź ze mną.
Zrobię bardzo duży i piękny okaz.
SZPITAL REHABILITACYJNY W SAEMMUL
W niektóre dni jego stan się poprawia,
a w inne pogarsza.
W dobry dzień możemy z nim porozmawiać,
ale w zły dzień bełkocze,
a nawet ma ataki.
Proszę zaczekać.
Dzień dobry, panie Oh Chan-hui.
Nazywam się Han Jun-hee.
Jestem tu, bo chcę pana o coś zapytać.
O rok 1998.
Pamięta pan, co się wtedy wydarzyło?
W 1998 roku uczenica Liceum w Noksan,
Kwon Min-ju, zginęła.
Pamięta pan, prawda?
Proszę odpowiedzieć. To bardzo ważne.
Proszę odpowiedzieć.
Na pewno pan wie, czy to pan,
czy pana młodszy brat zabił Min-ju.
Ja…
wszystko słyszę.
Wszystko, co się dzieje…
Widzę i słyszę.
Ale nic więcej.
Mogę tylko patrzeć.
Nic nie mogę zrobić.
Tak? Tak.
Obiecałem ci ostatnio, prawda?
Gdy będę robił większy i ładniejszy okaz,
zabiorę cię ze sobą.
Co o tym myślisz? Podoba ci się?
Oświetlaj ją.
Uważaj, bo będzie źle.
Jeśli mnie posłuchasz,
będzie po wszystkim i cię puścimy.
Nie.
To…
to nie ja.
Ja tego nie zrobiłem!
Nie chciałem tego robić.
Skoro nie pan to zrobił,
to pana młodszy brat, tak?
Oh Chan-yeong.
Prawda?
Kwon Min-ju.
Czy…
Czy ty wciąż…
Nie zrobiłem tego.
Min-ju.
To nie ja! Nie zrobiłem tego.
Zmusili mnie.
Zmusili mnie do tego, Min-ju.
Nigdy czegoś takiego nie chciałem, Min-ju.
- To nie ja, Min-ju! - Już dobrze.
- Jeśli ktoś jest ci bliski… - Już dobrze.
W porządku.
To Oh Chan-yeong zabił Min-ju,
nie Oh Chan-hui.
Chan-hui oszalał,
widząc, co zrobił jego młodszy brat.
Kim są „oni”, o których mówił?
Poza Chan-yeongiem
kto mógł go do tego namówić?
Co się dzieje?
Dzięki tobie zrozumiałem,
co się przydarzyło wtedy bratu i mnie.
To, że morderstwa w 1998 roku
popełnił Oh Chan-yeong, nie Oh Chan-hui.
Chan-yeong zrozumiał to wczoraj po tym,
co powiedziałam.
Co ja zrobiłam?
To ja mu wszystko powiedziałam.
Si-heon i Min-ju nie żyją, bo ja…
To Oh Chan-yeong ich zabił, nie ty.
To Oh Chan-yeong.
Musimy go złapać.
Złapiemy go i znajdziemy odtwarzacz.
Tak możemy przywrócić Si-heona do życia.
Halo?
Co?
To prawda, że macie Oh Chan-yeonga?
Tak.
Aresztowaliśmy go w motelu.
Co robił w chwili aresztowania?
Może słuchał muzyki?
Skąd pani wie?
Gdzie jest teraz odtwarzacz?
Możemy go dostać?
Oddamy go pani,
gdy służby kryminalistyczne zbiorą dowody.
Nie jest teraz w idealnym stanie.
Oh Chan-yeong.
Oh Chan-yeong!
ŚLEDCZY
Dalej! Brać go!
Nie, za wcześnie.
Dlaczego teraz? Dlaczego?
DOWÓD NR 23–01
Hej! To ty!
Spokojnie.
To ty od samego początku!
Byłeś zabójcą! Oddaj mi Si-heona!
Tak nie można!
Oddaj mi Si-heona!
Czemu to zrobiłeś?
Nie, Han Jun-hee!
Nie ta kolejność.
Najpierw musisz zadać sobie pytanie:
„Co ja, Han Jun-hee,
zrobiłam Kwon Min-Ju?”.
Idziemy.
Nie rozumiesz?
To nie ja zabiłem Kwon Min-ju.
To ty, Han Jun-hee.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska