Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Toksyczny szok pierwszy raz zdarzył się w latach 90. w Algierii.
Młodzi byli razem od roku.
Poznali się na uczelni, za rok mieli wziąć ślub.
A po ślubie - zacząć współżycie.
Nie oparli się jednak pokusie.
Pewnego dnia, nie mogąc już czekać, ukryli się tu, szaleni z pożądania.
Gdy ogarnęła ich rozkosz, poczuli, że umierają.
I umarli. Zabił ich toksyczny szok.
Podobno ich ciała tam zostały
i nikt nie śmiał ich przenieść.
Miałem 13 lat. Ta historia naznaczyła mnie na zawsze.
Seks był niebezpieczny, groziła mi kara boska,
ale obraz tych dwojga splecionych na wiek bardzo mnie podniecał.
Nie, mamo, nie poślubię poczciwej, dobrze gotującej muzułmanki.
Nie, tato, nie będę wzorowym francuskim Arabem,
wiernym naszym tradycjom i Republice. Nie zwalczę rasizmu.
Drodzy rodzice, choć jestem dorosły,
wciąż zajmuje mnie szukanie przyjemności, a potem czuję wstyd.
Przyjemność i wstyd.
Wasza rola się kończy.
Nie do wiary, że ja, zboczony chłopak, jestem potomkiem tak wzorowej rodziny.
Ojciec był surowy i pracowity,
a matka oddana bez reszty.
Mieli trzech synów,
ewidentnie poczętych bez rozkoszy.
Dzięki temu przetrwali.
Obserwując rodzinę, zrozumiałem,
że każdemu grozi toksyczny szok.
Każdy się z kimś pieprzył, ale po kryjomu
Zorientowałem się, że bracia byli równie zboczeni jak ja.
Starszy, Hakim, przychodził co niedzielę ze współlokatorem Borisem.
Tak go cenił, że zawsze odwiedzał z nim rodziców,
którzy go uwielbiali.
Jeszcze, Boris?
Tak naprawdę Hakim był homo
i żył z Borisem.
Mieli syna, małego Angela.
Wszyscy wiedzieli, nikt nie mówił.
Jak tam, współlokatorzy?
Super.
- Dobrze się mieszka? - Jasne.
A pamiętasz, jak się denerwowałem, że zamieszkasz z mężczyzną z dzieckiem?
- Prawda? - Tak, ale jest dobrze.
Miałeś rację.
Umiem przyznać ci rację. A kiedy ja mam rację, to mam.
Tak! Szkoda, że bez mamusi.
Średni syn, Dżibril, był osiedlowym bonzem.
Gramy nie fair, bo państwo ma podwójne standardy.
Łamanie prawa to nasze prawo. Macie prawo kraść i dilować.
Tak wyrównujemy rachunki.
Nie myślał o pieniądzach.
Natura nie ułatwiła mu uwodzenia za darmo
więc płacił dziwkom.
Działka haszyszu nie oznaczała 200 franków,
lecz seks z Sandrą.
Mnie też kręciły dziewczyny,
ale unikałem ich ze strachu przed toksycznym szokiem.
Chodziłem na basen,
żeby z bezpiecznej odległości
gapić się na kobiece ciała.
Dyskretnie waliłem konia,
nie dbając o higienę.
Wśród pływaczek przeżyłem pierwszy orgazm.
Więcej bąbelków?
Aż stał się koszmar:
w basenie była matka.
Czy zapłodniłem własną matkę?
Zrozumiałem, że przychodziła tam z tego powodu, co ja.
Bezwiednie szukała przyjemności.
To dlatego lubiła Francję.
W wieku 39 lat, urodziwszy trójkę dzieci,
odkryła seksualną przyjemność
nie w pojedynkę.
Ale czasami tata nie był w pracy.
O, tak.
- Tony. - Trener pływania.
Żona robi wielkie postępy. Jesteśmy z niej dumni.
Na szczęście szok był wzajemny, więc nie wybuchł skandal.
Każde z rodziców robiło swoje, nie mówiąc o tym drugiemu.
Co dziś na kolację?
- Szorba? - Za 1,5 h, nie później.
Niepokoiła mnie moja nadaktywność masturbacyjna.
Czy groziła mi śmierć z przewalenia?
Lęk wywoływał wyimaginowane dolegliwości,
więc co tydzień byłem u lekarza.
Pani Salem?
Wizyty u doktora Cohena pogarszały sytuację.
Doktor miał córkę, Lenę,
w której kochałem się na zabój.
Powodując wzmożenie mojej samotnej aktywności seksualnej,
zaostrzała mój stan.
Im częściej byłem u lekarza, tym bardziej bałem się śmierci. I chodziłem do lekarza
Nic mu nie dolega.
Jeździłem na rowerze przed domem Leny, w nadziei, że ją zobaczę.
- Często chorujesz. - Tak.
Na co?
Czekaj.
Zamknij oczy.
Zamknij.
Otwórz.
Oszołomiły mnie narządy Leny
uwięzione w białych bawełnianych majtkach.
Ale strach przed toksycznym szokiem był silniejszy.
Postanowiłem nie być już prawiczkiem.
Pokładałem nadzieje w portfelu ojca.
- ...dolegliwości gastryczne. - Gastryczne.
Godzina z Sandrą za dzień pracy taty.
To było sprawiedliwe.
...głód...
- ...i leitmotiv głodu... - Leitmotiv, tak.
Zapomniałem o innym zakazie.
Nie wolno kraść. Bo gdy jeden Arab coś ukradnie, obwinią wszystkich.
Co?!
Wiesz, co cię czeka? Patrz. To Jean-Marie Le Pen.
Porwie cię. Wiesz, co robi małym arabskim złodziejom?
Kroi ich i zjada.
Obudź się i szanuj Arabów,
Algierczyków,
matkę i ojca.
Szanuj muzułmanów, a nawet Marokańczyków.
Szanuj Francję, inaczej dotknie mnie h'shuma .
Okryjesz mnie wstydem. Zabijesz.
Wezwano ich do złożenia zeznań. Co dziwne,
28 lat po fakcie! Bo przecież
Algieria jest niepodległa od 1962 r.
Powiedziałem Lenie
o tym, jak chciałem okraść ojca, by stracić cnotę z dziwką.
Pomyślałem, że może Lena wyświadczy mi tę przysługę.
Śmierć z nią wydawała się wspaniałym końcem.
Ale Bóg jest wielki i niezbadane są jego ścieżki. Przeżyłem.
To był fragment "Toksycznego szoku" Y. Salema, gościa Biblioteki Wyobraźni.
Idea toksycznego szoku, czyli kary boskiej,
wiele mówi o stosunku bohaterów książki do seksu i religii.
- O co tu chodzi? - Rozkosz równa się karze.
Ta idea przyświeca każdej religii i wszystkim purytanom.
Główny bohater, dzieciak, w to wierzy.
Jak w to, że Le Pen jest złym wilkiem?
Przecież on był złym wilkiem.
Proszę spytać dzieci imigrantów, które dorastały w latach 80.
Wierzyliśmy, że Le Pen nas zje.
Tak chcieli nas trzymać w ryzach.
Nie udało się.
Książka jest zabawna. Bez resentymentów, nienawiści i gniewu.
Życie, pożądanie i rozkosz zawsze znajdą do nas drogę.
Moje postaci wymyślają sobie zwycięstwa i wolność.
Youssef jest wolny?
- Mam nadzieję. - Mówi pan o postaci czy o sobie?
O sobie. Odpowiadam na pytanie.
- Jest pan skrępowany? - Przerażony.
Napisał pan dwie biografie, które nie odniosły sukcesu.
Szczerze mówiąc, przeszły bez echa.
"Toksyczny szok" to pana pierwsza powieść. Intymna, osobista.
Rodzina jest tak odmalowana, że od początku myślimy:
"Youssef Salem to ja. Czytamy autobiografię".
- Przerwę panu. Nie jest tak. - Nie?
Bohater ma na imię Youssef.
- To niejednoznaczne. - Youssef to popularne imię.
Czemu nie Karim?
Wszystko wymyśliłem. Nie napisałem autobiografii.
- To nie był zarzut. - Wiem, ale to nie to.
Interesują mnie słowa, język.
- I fikcja. - Tak.
W dodatku piękna. "Toksyczny szok" Y. Salema,
naszego dzisiejszego gościa.
Podoba nam się ta książka i życzymy jej sukcesów.
- W porządku? - Dzięki.
Nie chciałem pana urazić.
Niech ludzie nie myślą, że czytają historię mojej rodziny.
A co mówił Philip Roth, cytując pewnego pisarza?
"Gdy urodzi się pisarz, rodzina ma przesrane".
NIESŁAWNY YOUSSEF SALEM
To ja dziękuję. Nie znałem go.
Dzięki.
Warto wrócić z tym do radia.
- Ale nie zapraszacie ponownie. - Rzadko. W razie czego...
- Kontakt ze mną. - Wezmę numer.
Muszę lecieć.
- Mówili państwo o mnie? - Chce pana zaprosić do radia.
Mogę prosić o zaliczkę? Na pociąg, na urodziny matki...
Nie. Może pan liczyć na zaloty, ale nie na zaliczkę.
- Nie rozumiem. - Żartowałam.
Wydał pan swoją zaliczkę. W branży jest ciężko. Nie mogę.
Dostałam makaroniki. Proszę je wziąć dla mamy.
- Dziękuję, Lise. - Spisał się pan.
Usiądźmy tu.
- Nie znam tej dzielnicy. - Tutaj.
- Tylko nie do tej spelunki! - Tu mieszkam.
Zabiłby mnie, gdyby to przeczytał.
Który 45-latek żyje pod dyktando ojca?
Ja.
On myśli, że piszę o algierskich bohaterach. Ma dwie pasje:
bohaterów i ortografię. Dlatego zostawiłem błędy.
A to mnie pan urządził!
Mógł pan powiedzieć, zanim książka poszła do druku.
Lubi mnie poprawiać i pouczać. Pozwalam mu.
Ukrywa pan przed nim książkę,
- ale zostawia dla niego błędy? - Tak.
Jeszcze raz to samo.
Proszę, Marguerite Duras.
- Kolejka dla wszystkich. - To nie jest pan spłukany?
Biorę tu na zeszyt.
Zawsze się upijam w przeddzień spotkania z rodzicami.
Chodźcie, jest impreza!
- To z Bliskiego Wschodu? - Nie, z L.A.
Nie myśl, że to żałosny podryw. Zachwyca mnie twoja fryzura.
- Serio. - Jest piękna.
Ureguluję rachunek.
Całość?
544 euro.
Jak tam?
Youssef! Co u rodziny?
- Hej, Malika! - Stęskniliśmy się.
- Pozdrów rodziców. - Cześć!
- Tato. - Youssef.
A to co?
Umalował mnie Lilian, syn współlokatorki twojej siostry.
- Nie mogłem odmówić. - Cześć, Youssef.
- Chrissa! Przepraszam. - Nie ma za co.
- Podróż się udała? - Bardzo.
Biografia emira się posuwa?
Poprawiłem początek.
- I? - Zatrzęsienie błędów. Wstyd!
Co powiedzą czytelnicy? Że Arabowie nie umieją pisać po francusku?
Szczęście, że mam ciebie.
- Wydawczyni czytała "Emira"? Co mówi? - Zastanawia się.
- Jak to? - Tak. Nie wie, czy znajdzie rynek
na emira Abd al-Kadira.
Jaki rynek?
- Emir nie potrzebuje rynku. - Tak jej mówię.
Bohaterom nie trzeba rynku.
- Algierscy bohaterowie są... - Wieczni.
Tak, wiem.
Mamo, nie zauważyłem cię. Wybacz.
- Jak się masz? - Schudłeś.
Skądże. Popatrz.
Najlepsze życzenia.
- Nie zapomniałem. - Dziękuję.
Wszystkiego dobrego.
- Co to? - Makaroniki od Ladurée.
Nie jedz łapczywie. Są wykwintne.
Widzisz, jak nas traktują? Podwójne standardy.
Zawsze nasza wina!
- Cześć. - Nie cześć. Poniżają nas, a ty nic.
Nie zdziw się, jak wybuchnie!
- O czym mówisz? - O naszym gniewie.
Jest uzasadniony. I przywróci równość.
- Schudłeś. - Przestańcie z tym.
- Musisz jeść. Jesteś za chudy. - Jestem chudy?
- Hiper. - Hiperchudy?
Tak, schudłeś.
- Jadł już? - Zje tutaj.
Jest nasz łobuz!
Pani synek jest uroczy.
Wyprzedziłem cię.
- Nie gniewa się pan za makijaż? - Skądże.
Mały jest naprawdę uroczy.
Gdy razem wynajęłyście mieszkanie,
pamiętasz, Loubno? Zapytałem: "Czy na pewno chcesz mieszkać
- z kobietą w ciąży?". - Pamiętam.
Miałaś rację. To żaden problem.
Żaden problem.
- No proszę. - Widzisz?
O, Mouss!
Cześć, Islam. Co słychać?
Daj buziaka!
Co to jest?!
Makaroniki od Ladurée.
- Makaroniki? - Tak, a co?
Ja przynoszę wypieki. Jestem piekarzem.
To tylko drobiazg dla mamy.
Przyniosłem ciasto truskawkowe.
Też zjemy. Makaroniki to nic takiego.
- Trochę szacunku. - Spokojnie.
Jeśli to problem, nie będziemy ich jeść.
- Nie zabraniam. - Stresujecie się?
- Idźcie do basenu. - Na basen.
Ja, gdy źle się czuję,
- idę do basenu. - Na basen.
Wracam odmieniona.
- I trener Tony przychodzi do basenu. - Na basen.
Nadal jest taki...
- Pamiętasz Tony'ego? - Jasne.
Francja jest dobra. Jak miewa Caroline?
- Jak się miewa Caroline? - Dobrze.
Jest na konferencji. Przesyła życzenia.
- Dziękuję. - Dwa lata jej nie było.
Aż tyle?
Myślałam, że się rozstaliście.
Nie rozstaliśmy się.
Wciąż mieszkamy razem. Co ci jest?
- Nic. - Dawno nie miałaś chłopaka.
- Nie chcesz męża? - Jestem wymagająca.
- Nie za bardzo? Swędzi cię? - To ty masz coś w oku.
- Zamknijcie drzwi. - Już.
- Drzwi! - Spokojnie.
Czytaliśmy.
- Co? - Już ty wiesz co.
Jak mogłeś?
- To fikcja, powieść. Zmyślona. - Przegiąłeś!
- Poniżyłeś nas. - Ta książka zabije rodziców.
Otyły brat-diler z obsesją. Myślałeś, że nie zrozumiem?
Znoszę kpiny z mojej tuszy,
ale żeby robić ze mnie dilerkę?
I nie sypiam z seksworkerami!
Mama nie zaliczyła trenera.
- Wiem. - Co, jeśli tata to przeczyta?
Powinniśmy nasłać na ciebie zbira. Usunąć cię.
- Uzasadniona przemoc. - Zrobiłeś ze mnie faceta, geja.
Nienawidzisz lesbijek?
- To nie ty. - A kto?
Przepraszam... O mnie nawet nie wspomniałeś.
Nie ma mnie w książce. Nie istnieję.
Mouss, nie chodzi o ciebie.
Mów, dlaczego zrobiłeś ze mnie brata-geja.
W twoim świecie lesbijki nie są sexy?
A ta gruboislamofobia? Za kogo się uważasz?
- Nie ma mnie w książce. - Są twoje bagietki.
Moje bagietki? Napisałeś:
"Chleb nie musi być dobry, jeśli jest dużo". Tak?
- Może. - Niegramatyczna bzdura!
To dowodzi, jak o mnie myślisz.
Mouss, wystarczy. Daj spokój.
A jak się dowiedzą o Chrissie i Lilianie?
- Niemożliwe. - Nie lubisz moich placków?
- Lubię. - Co robisz?
- Nic. - Notujesz.
- Nie. - Robi notatki.
Oddaj!
Znowu zaczynasz? Odbiło ci?
- Złodziej! Kradnie nasze kłótnie! - "Gruboislamofobia".
Znów poniżasz otyłych?
Fatou mnie nie zdradzi. Ani ja jej.
Co? Jestem z Dżiną.
Uważaj. Widzisz ją?
- Mówiliście o mnie. - Nie.
Tam, w wodzie.
Nie mówiliśmy o tobie.
Daj spokój, jesteśmy zespołem.
Dzięki temu kamieniowi włoski nie odrastają.
Przystojniak! Kibicujemy Rachidowi.
Pochodzi z Port-de-Bouc. Jesteśmy z niego dumni.
Gdzie jest?
- Pośrodku. - Męczy się.
Ale prowadzi.
- To trudne. - I o to chodzi.
Brawo, Rachid!
Kocham cię!
- Nie jest najsilniejszy. - Ale wygrywa.
- Będzie o Alainie Reyu. - Wyłącz.
Alain Rey! Podziwiałem go.
- My nie. - Wielki językoznawca!
Wiemy. Zmień program.
Wolisz to od Biblioteki Wyobraźni?
- Przełącz. - Jesteś pisarzem!
Programy literackie przypominają mi o porażkach.
- Bądź miły dla dzieci. - Przełącz.
Jesteście niemożliwi.
Zmieniaj! Dzięki.
A teraz - oczy jaka. Jesteście gotowi?
- Mięso? Nie halal? - To są oczy.
- Jeszcze gorzej. - Oczu się nie je.
- Gryź, Rachid! - Nie, połknij w całości.
Śmiało, Algierczyku!
- Zmusili go. - Nie zawiedź nas. Dalej, Rachid!
Joachim to drań.
- Francuz. - Drań. Tak powiedziałam.
- Przegrał. - Drań pierwszy pokazał język.
Dąsa się, bo jem makaroniki.
Proponowałem ciasto.
Nie zaczynaj.
Cicho, jest wynik!
Na tej kartce jest imię osoby, którą dziś wyeliminowaliście.
Jeśli go wyrzucą, przestajemy oglądać.
Kurwa! Jak smutno!
Plemię Wschodzącego Słońca postanowiło cię odesłać.
- Wywalili Araba. Jak zwykle. - Nie.
- Tak. - Wyrzucają najsilniejszych.
Rachid był najsilniejszy.
Typowe podejście białej cudzoziemki.
Mówię ci, zrobili badania.
W Stanach wygrywa silny, we Francji - spryciarz.
Jaki z tego wniosek? Francja to rasistowski kraj.
- Rasistowski i gówniany. - Reklama.
Tato, pilot!
- Puść! - Wyłączamy.
To ty?
Posuń się.
- No pięknie! - To tylko kabel.
Napraw to.
- Da się zrobić. - Zostaw.
Uważaj. Jest zepsuty? Naprawisz go?
Może tylko się wyłączył.
Nie ma telewizji!
Wszystko przez reality show.
Kupimy nowy telewizor.
Na raty 0%.
- Co zrobię bez programów kulinarnych? - Będziesz czytać.
Wstawaj. Jesteśmy spóźnieni. Doktor Cohen czeka.
- Dlaczego? - Bo jesteś chory.
Na co?
Nie możesz mieć dzieci ze swoją żoną Caroline.
Musimy to sprawdzić.
Wstawaj!
Dr Cohen musi już być stary.
Pani Salem?
- Co mogę dla państwa zrobić? - Nic.
Jak to nic?
Mój syn nie ma dzieci ze swoją żoną Caroline.
Trzeba coś zrobić, bo to nienormalne.
Biedak ma już 45 lat. Z ojcem jesteśmy załamani.
- Rozumiem. - Marzę o dziecince.
Byłoby nam dobrze we Francji. Tuliłabym maleństwo...
Zbadam pana.
- Zechce pani przejść do poczekalni? - Dlaczego?
- Staracie się o dziecko? - Rozstaliśmy się dwa lata temu.
Aha. Ona wie?
- Caroline? - Twoja mama.
Nie wie.
- Będzie zawiedziona. - Nie, bo jej nie powiem.
Jesteś chorowity jak w dzieciństwie?
Tak, ale nie chodzę do lekarzy.
Przy okazji, czytałam. Masz tupet.
- Mogłeś zmienić imiona. - To fikcja. Powieść.
Ale jedna postać ma pieprzyk właśnie tutaj.
Przypadek.
- Nie byłam twoją pierwszą? - Nie.
- My nigdy... - Nigdy.
Opisałem, co by było, gdyby.
Wróćmy do badania.
- A język? - Co? - Język.
- Chcesz, żebym ci... - Nie. Język książki.
Bardzo dobry.
Żadnych ozdobników.
Znowu alarm.
Wystawię receptę.
Ciągle się włącza.
YOUSSEF W PUŁAPCE
Przejdźmy do drugiej książki.
To ewenement literackiej jesieni,
pierwsza powieść marsylczyka Youssefa Salema,
wydana przez LM.
Paul, panu się podobała.
Jak najbardziej. Co to jest "Toksyczny szok"?
Szarża przeciwko muzułmańskiej pruderii
i fałszowi tego pokolenia imigrantów...
Będzie pan ze mnie dumny. Zabroniłam mówić, że to autobiografia.
Kocham panią, Lise.
Zwłaszcza że autor podkreśla,
iż nie jest to tekst autobiograficzny. Dla mnie to powieść.
Prawdziwa, autentyczna.
Tak. Nie?
Meriem Djebel, czy "Toksyczny szok" panią zaszokował?
Wielkie słowo. Szok to nie był, ale jest mi przykro,
gdy kolega chwali tę "powieść"
i zawarty w niej obraz świata. Mizoginiczny!
Znowu mizoginia? Co tydzień to samo!
Jestem tu jedyną kobietą i wiem, co mówię.
Już na początku bohater ogląda tyłki sprzątających kuzynek.
Nie zniosę tego.
Czy to jest feministyczne?
- Urocze. - Nie. Autor nienawidzi siebie.
Araba w sobie. Mnoży stereotypy rasowe i atakuje mniejszości,
zwłaszcza muzułmanów.
Ta książka osądza i obraża.
Zachwyci rasistów we Francji.
Pierre de Choudens... Nie dlatego, że wspomniała o rasizmie.
Pan też nie lubi tej książki, ale z innych powodów.
Przeczytałem ją z trudem.
Jest po prostu źle napisana. Tak!
Tak przy okazji wspomnę,
- że jest pełna błędów. - Fakt.
Nie mają tam korekty?
Albo autor udaje niewykształconego.
Przesada.
Nasze literackie środowisko może się wypowiadać o tej książce
tylko protekcjonalnie.
Teksty o seksie w osiedlu dla amatorów tanich wrażeń!
Ta przeciętna książka
ma jednak zaletę: opisuje stan naszych przedmieść.
Narkotyki,
religia, separatyzm, anachroniczne tradycje...
- Mówiłam: dla rasistów. - Nie pozwalam!
Same stereotypy.
Poszerzymy nasze grono.
Powitajmy autora, Youssefa Salema.
Pomaga neokonserwatysta.
- Dość tego. - No co?
Dobry wieczór.
Słuchał pan dyskusji
i bezlitosnych krytyk pod swoim adresem.
Nienawiść do siebie, mierny styl,
i oczywiście ortografia.
Wróćmy do kwestii nienawiści do siebie.
Czy podczas pisania książki towarzyszyły panu takie myśli?
Co jest przeciwieństwem nienawiści do siebie?
- Proszę powiedzieć. - Dobrze. Samouwielbienie.
Wolę już siebie nienawidzić, niż uwielbiać. Przykro mi.
Próbowałem opowiedzieć historię rodziny
i zrobić to z jak największą przenikliwością.
Tak się składa, że to rodzina Arabów i ma swoje wady.
Édouard.
- Co? - Tweetują?
Tak, ale nie chwalą.
Zła reklama to reklama.
Jaki przykład pan daje francuskim Arabom?
Żaden. Nie reprezentuję nikogo. Domagam się nawet
prawa do przeciętności.
Dla siebie i dla każdego Araba.
Tak czy siak jest pan przykładem,
bo francuscy czytelnicy myślą: "Właśnie tacy są Arabowie".
Więc?
Poniża pan nas, podlizując się elitom?
Nie znam pani. Nie paśliśmy razem świń.
Przepraszam, ubawiło mnie to pasanie świń.
Żenada. Na pana poziomie.
Wróćmy do książki.
Proszę o coś do picia.
Marzy pan o byciu białym. Jest pan kol-Arab-oratorem,
zdradza swoje korzenie, łasi się do klasy dominującej.
Arab, który się z panią nie zgadza, to nie Arab?
- Nieprawda. - Właśnie tak!
Pani jest probierzem arabskości.
Decyduje, kto jest Arabem, a kto nie.
Arab, który pije, traci 10 pkt. w pani klasyfikacji?
Gdy sypia z Francuzką, traci 20%?
A gdy nie wierzy w Boga?
Jaka jest strata? 90%?
Jestem Arabem jak pani. I nie pani decyduje.
Tu będę bronił pana Salema.
Nie trzeba. Sam się broń!
Pomówmy o seksualności. To ważny element książki.
Pańskie bezpośrednie podejście to rzadkość w kulturze arabskiej.
To obsceniczne! Wszystkie pozycje, mnóstwo opisów.
- Aż mnie mdliło. - A język?
- Co? - Język.
Nikt nie mówi o języku.
- O jakim konkretnie? - O tym!
- Serio? - To konkret.
Bawi to pana?
Wystarczy! Wie pan, co robi?
To ewidentne molestowanie seksualne!
Co takiego?
Czy to się nagrywa? Złożę skargę.
Koszmar.
Czemu? Wszyscy o panu mówią.
Uchodzę za rasistę, zboczeńca i alkoholika.
Nikt nie mówi o treści książki.
Kupią ją z niewłaściwych powodów, ale kupią.
I odkryją, że to literatura.
Zmienię zawód. I wygląd.
Zapłaciłabym tym palantom za takie gadanie!
- Dla literatury? - Polemika się sprzedaje.
A to dopiero pierwszy człon rakiety.
Dziennikarze i intelektualiści rzucą się, by pana bronić.
To wydarzenie literackie, drugi człon rakiety.
Idealnie byłoby osiągnąć człon trzeci.
Psychodrama rodzinna, seksualne sekrety...
Akurat.
- Zostajemy przy członie drugim? - Tak.
Nie oburza pani ten cyrk?
Sprzedałam połowę udziałów dużemu wydawnictwu.
Dziś spotykam się z autorem w sprawie przemiału niesprzedanych książek.
- Wszystkich. Coś ważnego? - Bardzo.
To poczekaj. Przemiał, rozumie pan?
Mam dość.
Moment! Dziękuję, do widzenia.
Niech pan usiądzie.
Przejdziemy na ty.
Nie zależy mi.
Youssefie Salemie, znalazłeś się, oficjalnie,
na krótkiej liście kandydatów do Nagrody Goncourtów.
Muszę powiedzieć rodzicom?
Rachid! Tak się cieszę!
- Chcesz autograf? - Pewnie!
- Imię? - Nina.
- Uściskać cię? - Tak.
- Mogę dotknąć mięśni? - Śmiało.
- Słodka jesteś. - Dobrej podróży!
Rachid. Zespół Żółty, Koh Laboa.
- Proszę. - Dziękuję, miło mi.
Wiadomo, że jestem sympatyczny dla fanów. Tyle mi dają miłości!
Olej kokosowy?
- Wyrzucili mnie. - Oglądałem to z rodzicami.
Ma pan rodziców? Moment. Rodzice mnie lubią.
Podobam się rodzicom.
- Proszę. - Dziękuję.
Cała ta czułość dobrze mi robi po tym, co się stało.
Czyli co?
No, padłem ofiarą spisku.
Wykosili mnie, choć byłem najlepszy
i płynąłem po naszyjnik-talizman.
Ale na wyspie naszyjników nie było, ciekawe dlaczego.
Franck, Gina, Alfred... wszyscy w spisku. Nawet Fatou.
A zjadanie oczu jaka?
Mam dowody! Tamten gnój dostał oko z marcepanu.
Z marcepanu?
Znalazłem cukiernika, który to zrobił. Za kasę.
Ja wniosłem szczerość i miłość, oni zdradę i kłamstwa.
Wyrzucili mnie sześcioma głosami do pięciu.
Sześć osób przeciwko mnie?
Niemożliwe. To było polecenie z góry. Arab...
nie ma prawa wygrać. Uszy po sobie!
- Muszę popracować. - Za godzinę dojedziemy.
- Naprawdę mam pracę. - Moment.
- Chyba cię znam. - Może.
Lubisz tajemnice! Rozumiem. Jesteś sławny? Jak ja?
Niedawno byłem w TV. Jestem pisarzem.
- Pisarzem? - Tak.
Zajebiście!
Dwie arabskie gwiazdy w jednym TGV.
Nie jestem gwiazdą.
Dobra, dobra.
Być gwiazdą to dar. Ale arabską gwiazdę wszyscy biorą na cel.
- Coś ci powiem. - Muszę popracować.
Los postawił cię na mojej drodze.
Szukam kogoś na poziomie, kto napisze moją autobiografię.
Twoją autobiografię?
- Autobiografię pisze się samemu. - Nie umiem pisać.
Ja opowiem, ty napiszesz.
O skandalu z Koh Laboa.
- Muszę zadzwonić. - Zostaw rzeczy.
- Potrzebuję ich do pracy. - Wrócisz?
- Tak. - Będę czekał.
Pamiętasz Tony'ego z basenu? Wysoki, barczysty...
Przepraszam, mamo. Tato...
Muszę wam coś powiedzieć.
Jestem babcią?
Jeszcze nie.
- Moja książka ukazała się drukiem. - Jedz.
Wydali "Emira"?
Nie, co innego. Powieść.
Powieść? Nie dorówna "Emirowi".
Tej prawdziwej, niesłychanej opowieści o postaci historycznej.
Rzeczywistość przewyższa...
...fikcję. Powtarzam to mojej wydawczyni.
Ale jest uparta. A ta książka...
dobrze się sprzedaje.
To świetnie.
Ale...
- Nie poprawiłem tekstu. - Nie.
Z twoją ortografią... Co pomyślała wydawczyni,
widząc twoje byki?
Zapomniałem ci pokazać. Byłbyś oburzony błędami.
Nie czytaj tej książki. Nawet jej nie otwieraj.
Choć kandyduje do nagrody Goncourtów.
Do Goncourtów?
- Do konkursu? - Nagroda Goncourtów?
To wyraz najwyższego uznania!
- Książka tylko kandyduje. - Wygrasz.
Inaczej będę zawiedziony.
- Nie możesz mnie zawieść. - Jaki konkurs?
Najważniejszy z konkursów - o nagrodę Goncourtów.
Francja jest wspaniała.
Cieszę się. Zarżnijmy jagnię.
- Dzień dobry. - Siadaj i jedz.
Nie jestem głodny.
Po południu spotkam się z Bouchrą w basenie. Przyjdź, jak kiedyś.
- Dziś wyjeżdżam. - Nigdy nie masz czasu.
Nie zadzieraj nosa z powodu konkursu.
Przyjdź po nas i ucałuj mnie na pożegnanie.
Dobrze. Tata śpi?
Poszedł do księgarni po twoją książkę. Toksyczną.
Nie może. Zadzwonię do niego.
Wiesz, że nie ma telefonu.
Dzień dobry. Jestem autorem. Youssef Salem.
Jeszcze nie czytałam. Dobrze się sprzedaje.
Proszę przerwać sprzedaż.
- Co? - Niech pani je zdejmie z półki.
Wytłumaczę później. To skomplikowane. I pilne.
Mowy nie ma. Ja sprzedaję książki.
- Nie może pani! - Niech pan je wykupi.
- Bierze pan? - Jestem spłukany, nie zapłacę.
Nie cierpię pogardliwych pisarzy.
- Błagam! - Bez nas jesteście nikim.
To sprawa życia lub śmierci. Proszę, on tu jest!
Wszystkie egzemplarze wyprzedane.
Dzień dobry pani.
"Toksyczny szok". Czy to o medycynie?
Nie sądzę.
Mój syn to napisał.
Kiepsko sobie radził z francuskim,
ale zrozumiał, ile daje ciężka praca.
- Nie wątpię. - Mógł się stoczyć. Próbował mnie okraść.
Mój syn złodziejem? Nigdy!
Spaliłbym się ze wstydu. Pisarz to co innego.
Jestem z niego dumny.
Zadziwił mnie, naprawdę.
Następnym razem go przyprowadzę.
Może dawać autografy.
O czym jest książka?
To historia rodziny z Port-de-Bouc.
Tak, historia Port-de-Boucanów w...
Port-de-Bouc. No właśnie,
to o ludziach z Port-de-Bouc, o ich życiu
w Port-de-Bouc.
- Ten egzemplarz jest sprzedany. - Tak?
Rano było dużo ludzi, ktoś go zarezerwował.
Efekt shortlisty.
Mój syn odniósł sukces.
- Zamówię dla pana książkę. - Dziękuję, do widzenia.
Dziennikarka z brukowca. Rozłączyłam się.
Pytała o konkrety?
Co jest prawdą, co nie...
Jeśli zdobędziesz nagrodę, rozpęta się piekło.
Nie zdobędę. Przykro mi.
Akurat. Cieszysz się, że wpakowałeś nas w szambo.
Naprawdę mi przykro, ale nic nie mogę zrobić.
Kawa.
- Proszę, siostrzyczko. Chrissa... - Dzięki.
Dziękuję, Mouss.
A on? Nie opisałem go i gniewa się najbardziej.
- Jest nieciekawy? - Co mam o nim powiedzieć?
Potrzebuję fałszu,
wstydu. Piszę o plugastwie.
Ja kłamię z konieczności.
Nie dla zabawy ani dla literatury.
Jak zostaniesz lesbijką, to zrozumiesz.
To głupie. Rodzice zaakceptowaliby waszą sytuację.
- Uwielbiają Chrissę. - Jako moją współlokatorkę.
Gdyby wiedzieli, że liżemy sobie cipki, byłoby inaczej.
W porządku?
Dziś wyjeżdżam.
Nie cierpię jedzenia w pociągu.
Mógłbyś...
coś mi przygotować?
Quiche albo ciastko?
Już ci spakowałem quiche i ekler.
- Kawowy? - Tak.
Nie uważasz, że powinniśmy pogadać?
Umyj ręce, pomożesz mi.
- Co teraz? - Weź ciasto.
I rób jak ja. Najpierw oprósz mąką. Posuń się.
Tak?
Raz, dwa... i trzy.
- Śmiało. - Nie wychodzi mi.
Nie trzeba rzucać.
- To przyjemne. - Przestań.
Zawsze chciałem to zrobić.
- Dobry papieros? - Dobry.
- Lubisz palić? - Bardzo.
- A ta chustka? - Jestem muzułmanką.
To wiem. Ale nie nosiłaś chustki.
- Wkurza cię to. - Nie.
Dobrze, że wkurza!
Lubię drażnić takich jak ty.
Będę nosić chustkę
na znak solidarności z dręczonymi kobietami!
Podwójne standardy!
Ale ty o tym nie piszesz. Nie bronisz muzułmanów.
Nikogo nie bronię, nie jestem Zorrem. Piszę, żeby pisać, jasne?
Traktują nas jak gówno! Ty tego nie widzisz,
bo jesteś uprzywilejowany.
To ty masz problem z byciem Arabem. Jak cała rodzina.
Mustapha to teraz Mouss, a Loubna - Loulou.
Tylko ja zachowałam imię. Bouchra. Pięknie brzmi.
- Twardo. - Nie.
Mnie się podoba. Stul dziób.
- A bądź sobie Arabką. - To powód do dumy.
- W tym rasistowskim ścieku! - Dla mnie też.
Zaliczyłeś Arabkę? Spałeś z różnymi,
ale z Arabką cię nie widziałam.
- Miałem ich mnóstwo. - Na przykład?
Nie powiem. Było ich sporo.
Kilka? Harem? Podaj imię.
Neda.
Ta Iranka?
- Iranka się liczy. - Skąd!
Kolejna burżujka i pseudointelektualistka,
która uciekła z kraju i nas poucza?
Takie są irańskie intelektualistki.
Brzydzisz się Arabkami.
- A dlaczego? - Mów, ekspertko.
Brzydzisz się sobą.
Nigdy nie spałem z Arabką, bo nam wmówili, że seks jest zły.
Seks to dla nas zbrodnia.
Jakby zaraz trzeba było pozbyć się ciała. Dlatego Arabki mnie nie kręcą.
My, Algierczycy, nie jesteśmy Arabami.
Tylko Berberami. Wiesz?
Wstyd mi za ciebie. Pisarz, a gówno wie.
Notes Moleskine, ołówek Criterium...
Wysadź mnie tutaj.
- Wal się. - Przy dworcu.
Udręczony pisarz!
Wysadź mnie przed wejściem.
Verlaine się znalazł! Jesteśmy. Wysiadaj.
Szczęśliwej podróży, braciszku.
Dzięki, siostrzyczko.
- Jedź ostrożnie. - Trzymaj się.
- Dużo palisz. - Żeby schudnąć.
- Rzuć to. - Ja nie palę.
YOUSSEF POKAZYWANY
Jestem dumna z tego, że cię znam.
Czuję się jak skazany na śmierć.
Wybacz. Pocałowała cię nie kobieta, ale wydawczyni.
- Pierwsze wrażenia? - Twoja przemowa.
Myślę o rodzicach. Chcę im podziękować,
choć nie mają nic wspólnego z powieścią.
Dziękuję rodzicom.
- I Akademii. - I Akademii, naturalnie. Dziękuję.
Chciałbym dziś wygłosić pochwałę kłamstwa.
Ponieważ...
to kłamstwa ujawniają prawdę.
Największą tajemnicę. I na tym polega pisanie.
Kłamstwo samo się narzuca i staje się książką.
Książki są kłamstwami, a pisarze widmami.
Wy tutaj? Chodźmy do środka.
Nie możecie tu zostać.
Mamo, ty też. Chodźmy.
Pomóż jej.
Zostaw, ja się tym zajmę. Daj.
- Nazwisko? - Jestem laureatem.
- A oni są rodzice. - Rodzicami.
- Są moimi rodzicami. - Nieważne. Nazwiska?
To rodzice laureata.
- Jestem gwiazdą! - Są na liście?
Pieprzyć listę!
Nie jesteśmy na liście. Nie męcz pani. Zostaniemy tutaj.
Jako moi rodzice macie prawo wejść.
Nie. Przynosisz mi wstyd.
To niedopuszczalne. Dość!
- Nie ma was na liście. - Nie.
- Tu nam dobrze. - Idź, bo się spóźnisz. Potem...
zawieziesz nas do Caroline.
Zostaniemy na noc.
Dawno jej nie widzieliśmy.
Ona... wyjechała.
- Z rodzicami. - Szkoda. Ale zostaniemy na noc.
Przyjęcie potrwa do późna.
Nie martw się, dojedziemy sami.
Daj klucze.
- Wszyscy czekają. - Idę.
Zaczekajcie tu na mnie.
- Nie ruszajcie się. - Dobrze.
Z tego wszystkiego nie zapytałam o nazwisko.
- Katastrofa. Nocują u nas. - U nas?
W mieszkaniu, którego nie mam, z żoną, która odeszła.
Wynajmij apartament w hotelu.
Nie mogę. Dla Araba to obelga.
Przyjechali do mnie z wizytą, muszę ich przyjąć.
Ja się prześpię w twojej norze,
a ty ich zaproś do mojego pięknego mieszkania.
Byłoby... doskonale.
Dziękuję, Lise.
Moment!
Wreszcie!
Uwaga na drzwi.
Nie martw się.
Olbrzymie mieszkanie.
- Jak przytulnie! - Staramy się.
- Salon? - Rozgośćcie się.
To pałac.
Wspaniały.
Jestem zachwycona! A ty?
Zdejmij torbę z kanapy.
Jest już pokój dziecięcy?
Jeśli terapia poskutkuje...
Jak tu porządnie! Zmieniła cię.
Pójdę już.
Lise zorganizowała przyjęcie.
Ta, która nas przywiozła?
- Moja wydawczyni. - Czym się zajmuje?
Wydaje.
Idź, nie każ im czekać.
Mamo, proszę cię, nie myszkuj.
Dlaczego?
Pójdę już. Tato...
- Będziemy myszkować? - Oczywiście.
Cieszę się. Zaprosiłam każdego, kto się liczy.
Wydawców, pisarzy, dziennikarzy. Przedstawię cię.
Tylko nie pij. Przyrzeknij.
- Dobrze. - Dziś ci nie wolno.
To twój wieczór. Będą cię obserwować, filmować smartfonami...
Nie gadaj ani nie rób głupstw.
Szampan? Weź łyk, pomyśl o karierze i wypluj do doniczki.
- To samo z kobietami. - Mam pluć?
I bez takich żartów.
- Robert! - Jak tam, Lise?
Przedstawiam Youssefa Salema.
- Dobry wieczór. - Brawo! Przeczytam.
Jest geniuszem.
Béatrice!
- Kto ma Goncourtów? - Ty!
A nie, bo on.
- On? - Youssef Salem.
To pan jest tym orłem?
- Geniuszem. - Orlim geniuszem.
- Świetna książka. - Dziękuję.
Patrz.
Niska blondynka. Pierrette z Gallimarda.
Odrzuciła twój tekst?
- I to jak! - Cierpi. Dokopię jej.
- Pierrette, moja droga! - Lise, moja droga!
- Co za osiągnięcie! - Zaufałam.
Przeczytałam pierwszą wersję.
Już się wyróżniała.
Wynajdujemy talenty.
Ty robisz to świetnie.
Pierrette Pinder z Gallimarda.
Miło mi.
Wysłał ci rękopis?
Możliwe.
Wysłałem.
Tyle ich dostajemy! Coraz to nowe.
Cóż, niech inni też mają szansę.
- Mali wydawcy? - Na przykład.
Bardzo się cieszę.
Na razie.
Daniel!
- Gratulacje. - Jemu się należą.
Nie wiem już, jak się nazywam.
- Proszę ze mną zatańczyć. - Nie wolno mi.
Ja tu jestem szefową.
Mój kieliszek!
Kradnie mi kieliszek!
Geniusz twojej książki to udawany brak geniuszu.
Straszliwa miernota!
Wybór miernoty jest genialny. Nadążasz?
A tytuł? "Toksyczny szok". Jakie to pretensjonalne!
Gdzie mój Goncourt?
Jest!
Kocham go! Jest genialny!
Ja go odkryłam. To geniusz!
- Już wiedzą. - Geniusz!
To już ostatni.
- Całus wdzięczności. - Zamów wodę.
- Woda. - Jestem wdzięczna.
Usiądź blisko wyjścia, ściągnę Édouarda.
Goncourt!
To mój wieczór!
Oddychaj.
Już.
- Najpiękniejszy dzień w moim życiu. - Wiem. Zamówiłem taksówkę.
Najgorszy dzień w moim życiu. Bo jestem sama.
- A ja? - Nie jesteś moim ukochanym.
- A ulubionym autorem? - Tak.
Uważaj.
Wsiądź. Ostrożnie.
- Widzę. - Uważaj na głowę.
Jeszcze parę metrów. Będzie ci wygodnie.
Ostrożnie.
Już. W porządku?
Jeszcze kawałek.
Moment.
Nie, Lise.
Chcę się kochać.
- Z moim Goncourtem. - Przykro mi, nie.
- Dlaczego? - Bo nie.
To by nie było właściwe.
Ale ja chcę.
Kiedy indziej. Jesteś zmęczona, prześpij się.
Oni to jedzą?
Suszone owoce zamiast świeżych.
A to?
- Co to za sok? - Detoks.
Nie znam takiego owocu.
- Smakuje ci. - Naprawdę ujdzie.
Przystosujesz się do wszystkiego.
Mój Boże!
Youssef Salem, "Toksyczny szok".
- Cudo! - Wieczorem przeczytam ci to na głos.
Francja jest świetna.
Lampa jest brzydka, ale dla Buchry w sam raz.
Do jej ciemnego mieszkania.
Ileż tu rzeczy!
Fatima! Popatrz.
Odkurzacz bezprzewodowy. Praktyczny.
Przydałby się Aïdzie w piekarni.
Duży. Jak go przewieziemy?
Co robicie?
Tu jesteś.
- Co się dzieje? - Youssef, przez ciebie nie spałem.
- Tak? - Nie mogłem.
Z dumy.
Spełniłeś moje nadzieje. Wszystko robiłem dla ciebie.
Spisałem się?
Na medal.
Masz dużą torbę? Na rzeczy dla rodzeństwa.
Chyba tego nie zabierzecie?
Musisz się dzielić sukcesem.
Redystrybucja rodzinna. To sprawiedliwe.
- Piękna! - Uważaj, nie stłucz.
Mała Assia się ucieszy?
- Kto to? - Wnuczka sąsiadki.
Aha: rozszerzona rodzina.
To skromni, uroczy ludzie.
Mała jest cudowna.
Bardzo się ucieszy.
- Jak tam? - Ona śpi?
Dzień dobry.
Wyspałaś się?
- Zgadzam się. - Na co?
Na twoją wczorajszą propozycję.
Jaką?
- Nie pamiętasz? - Nie. Co powiedziałam?
Nic. Trudno.
- Co powiedziałam? - Nic.
Przyniosłem śniadanie.
Co zrobiłam?
Nic. Dobrze się bawiłaś.
Za dużo wypiłaś, ale to nic.
Nie lubię być nieprofesjonalna.
Jak miło!
Uważaj, gorąca.
Przepraszam.
To pan napisał tę świetną książkę?
Jestem wzruszona. Czytałam to trzy razy.
Rozpoznaję się w tej rodzinie.
Jest pani Arabką?
Nie, no skąd! Nie jestem Arabką.
Pochodzę z Marsylii.
Miałam silny akcent, ale w Paryżu zniknął.
- Nic nie słychać. - Słońce zaszło.
Ale pan był świetny.
- Mogę pana ucałować? - Proszę.
Obłęd. Zrobimy zdjęcie?
Mina pisarza.
Uwielbiam pana.
Dzień dobry.
Będę czytał na głos.
Trudno.
Co z nim?
- Co? - To przez twoją książkę.
Jesteś z siebie dumny?
Tato...
Tato.
- Youssef. - Co?
- Salaud (łajdak).
Powiedział: "łajdak".
- Raczej: "Cwaniak". - Nie.
Obudź się. Mam ci tyle do powiedzenia.
"Cudak".
Słyszałaś: "Łajdak".
- "Biedak". - Niby dlaczego?
Nie chce nas zasmucać.
Nazwał cię łajdakiem.
- Nie! - Tak. I nie krzycz przy tacie.
- Nie kłóćcie się. - Odbiło mu?
- Mamy cię dość! - To ty krzyczysz.
Nic nie rozumiesz.
Wyjdź, bo ci przyłożę, Nie żartuję. Idź!
- Obudzi się i się przekonacie. - Jasne.
- Pożałujesz. - Idź pisać, a od nas się odczep.
Obudzi się i powie.
- Musieliście? - Przestań.
W porządku?
Popełniłem zbrodnię doskonałą.
Bez noża, bez krwi.
Przeczytał moją książkę i...
Twój ojciec miał udar. Nie dba o siebie, dużo pali,
ma cukrzycę.
Zawał bym zrozumiała. Czyta, osuwa się...
Ale udar - niemożliwe.
Przyniosłem mu wstyd.
Na pewno się za mnie wstydził.
Arabowie zawsze się wstydzą i wstydzą.
Nawet ja
utknąłem w tej arabskości. Piszę tylko o Arabach.
Chciałbym napisać coś uniwersalnego,
co nikogo nie poniża.
Może wystarczy?
Skończ już z tym arabskiem-niearabskim.
To się robi męczące. Nie sądzisz, że życie
to jednak coś więcej?
Spójrz: jesteśmy tu, zadowoleni.
Jest drzewo, niebo... Kasjopeja.
Wszechświat się rozszerza.
Ktoś na nas patrzy z gwiazdy
i co myśli?
"Dwoje ludzi, dwoje Ziemian".
Łatwo tak mówić. Tam, skąd pochodzę, nie ma Ziemian.
Nie mówi się o Kasjopei.
O tych sprawach.
Twój problem polega na tym,
że bierzesz ręcznik i się wycierasz, będąc w basenie.
Wyjdź z basenu, zrób krok w tył.
I znowu cię nie rozumiem.
Wyjaśnię.
Widziałaś?
To był gniew boży, o którym mówiłem.
- Moja kara. - Skądże.
Po co być ateistą, gdy wierzy się w znaki?
Nie wierzę w Boga, ale Bóg wierzy we mnie.
We mnie celował! Tuż za nami.
Nie. Każdy skutek ma przyczynę.
Kochaliśmy się, bo zwlekaliśmy z tym latami.
Tutaj często są burze.
I uderzają pioruny.
A ty pokłóciłeś się z bliskimi, bo z nich zakpiłeś.
Proste, logiczne, jasne. Nie ma Boga.
Youssef!
Martwiłam się. Pomógł mi cię znaleźć.
- Skąd wiedziałeś? - Jestem stąd, pamiętasz?
- Nie. - Nie dostałeś SMS-ów?
Nie śmiałem odpisać. Chodźcie na górę.
Ojciec się bał, że zostanę złodziejem, i zostałem.
Jesteś pisarzem. Marzył o tym.
Złodziejem. Ukradłem mu życie.
Nie tylko jemu.
Wiem, dlaczego on nie napisze mojej autobiografii.
Bo już ją napisał.
Dzieciak z Port-de-Bouc, ojciec pracuje na budowie,
brat Dżibril cały dzień wali konia... Co to? Moje życie.
- Przeczytał pan książkę? - Nie musiałem.
Jest streszczenie.
Rozpoznałem swoje życie.
To bestseller. Zawsze mówiłem: "Rachid, opisz swoje życie".
"Później oznajmił, że musi opuścić miasto".
Aż mnie żal bierze. Ja mogłem napisać to zdanie.
A gdybyś napisał?
Co, gdybyśmy oficjalnie powiedzieli, że ty napisałeś tę książkę?
Mógłbym.
Więc napisałeś. Tak mówmy.
Sukces to marzenie wszystkich, a mój koszmar. Weź go sobie.
- Uważaj, bo się zgodzę. - Proszę!
Wykluczone. Denerwujesz się z powodu taty.
- Odzyskam moje mierne życie. - Nie jest takie.
Marzę, by powiedzieć tacie, że napisał to kto inny.
Zgadzasz się?
- Zgadzasz się? - Tak. Jasne.
Że też wcześniej na to nie wpadłem!
Jeśli nie napisałem książki, to ona nie jest o mojej rodzinie.
I nie ryzykuję, że stracę ojca.
Wyrzekniesz się autorstwa, by nie zranić taty?
Jak najbardziej.
To dziecinne, ale... jak najbardziej.
YOUSSEF WYZWOLONY
Trochę makijażu...
nikomu nie zaszkodzi.
Dziękuję.
Powiedzcie, kiedy będziecie gotowi.
Więc...
Panie i panowie, dziękuję, że tu jesteście.
Mam ważne ogłoszenie.
Powieść "Toksyczny szok",
za której autora podawano Youssefa Salema,
nie jest jego. Napisałem ją ja.
Ja, Rachid Bellac. Napisałem...
powieść "Toksyczny szok".
Dziwicie się, że nie wydałem jej pod swoim nazwiskiem?
Przed programem "Koh Laboa", gdy zacząłem pisać,
poczułem, że to jest właściwe. Że mam to we krwi. Czułem...
że słowa, moje słowa,
uszczęśliwią ludzi.
Tak. Zawsze tego chciałem.
Więc ta książka...
jest darem. Moim darem
dla ludzi.
Dla Francji.
To mój dar dla ludzkości.
Możecie więc kupować tę książkę.
Kupujcie dalej. Zmienia się tylko nazwisko autora.
Książka nie. Wszystko jest takie samo, co do przecinka.
Wszystko takie samo.
Tylko...
gwiazdą jestem ja.
Wystarczy.
Co to za paranoja?
Przyniosłeś nam wstyd, a teraz robisz z nas oszustów?
Czyli nie wygrałeś konkursu, kłamco?
Dobrze, że ojciec tego nie dożył.
Był dumny z twojej nagrody.
Wygrałem konkurs.
- Nie rozumiem. - Napisałem tę książkę.
Opisałem naszą rodzinę.
Napisałem o nas.
O tobie, o tacie... Opowiedziałem różne rzeczy.
O was.
Nie kpię z was, ale to wesołe historie.
I napisałem o tym,
o czym nie rozmawiamy.
- Czyli? - Mamo?
Usiądziesz?
- Dlaczego? - Usiądź.
Nie martw się.
- Lubisz Liliana? - Uwielbiam.
Wiesz, że on cię kocha? Bo jesteś jego babcią.
- Jakby. - Nie, mamo.
Jesteś jego babcią.
To mój syn.
A Chrissa to moja żona.
Wzięłam z nią ślub.
Nie mogłam tego powiedzieć tobie ani tacie.
To nie wszystko. Nie mówimy o wielu rzeczach,
np. o mojej depresji. O złośliwości i bulimii.
Rzadko się też mówi o jakości mojego pieczywa.
A ja... od dwóch lat nie jestem z Caroline.
I mam problemy.
- Piję. - Jest alkoholikiem.
- A kobiety... - Jest uzależniony od seksu.
- Tak. - Proszę.
W porządku, mamo?
Z tym uzależnieniem to przesada.
- Powiedzieliśmy jej. - Wszystko.
- Dlaczego nie wraca? - Mogliśmy to rozłożyć na parę dni.
- Idź do niej. - Dlaczego ja? Ty idź.
- Idę. - Dobrze.
Przepraszam, dzieci. Zapomniałam o sałatce z melona.
Nie wiem, co mi się stało.
Usiądźcie i jedzcie.
Liso, proszę.
Wszyscy jesteśmy głodni.
Ja też.
Zapomniałaś o melonie? To dziwne.
Będzie ci smakować.
Lise, kurczaka?
- Nałóż jej. - Udko?
- Nie jestem bardzo głodna. - Trzeba jeść.
Będzie smakowało.
- Chleba? - Rękami?
On to upiekł.
Mamo, usiądź.
- Zjedz z nami. - Znów patrzysz?
Gdy patrzę, to jakbym jadła.
Są książki o chlebie?
- Pewnie. - Powinny być.
Youssef, podejdź.
Lise, poznałaś nas osobiście. I co?
Miło mi.
Wiesz, że twój ojciec miał notatnik?
Weź go, może ci się przyda.
Z notatnika dowiedziałem się,
że ojciec doszedł do 21. strony.
I że w szpitalu naprawdę próbował powiedzieć salaud.
Strona 21, wiersz 7. "Salope" zamiast "salaud".
"Salaud" kończy się na "aud".
Według Akademii Francuskiej, etymologicznie,
salope nie jest formą żeńską od salaud.
Pochodzi od sale , 'brudny'.
To słowo składa się z sale
i ope, gwarowej formy huppe,
czyli nazwy ptaka o reputacji wyjątkowego brudasa.
Zatem salope to 'bardzo brudna'.
Słowo zmieniło jednak znaczenie
i stało się obelżywą nazwą
osoby zasługującej na pogardę.
Choć istnieje żeńska forma salaude ,
to przyjęło się w tej funkcji używać słowa salope .
Na tym skończyły się zapiski ojca.
Zrobiłem wszystko, by nie mógł przeczytać mojej książki,
a teraz żałowałem, że nie zdążył jej skończyć.
Youssef został obrzezany.
Karim został obrzezany.
Rodzice nie zapytali go o zdanie,
a kobiety, z którymi się kochał,
bez jego zgody komentowały efekt.
Dla Karima był to drażliwy temat.
Paul został...
NIESŁAWNY YOUSSEF SALEM
Pamięci Dżemela Barka
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober