Co powinniśmy zrobić?
- My? - Tak.
Nagrałbym laskę.
REŻYSER
W zbliżeniu lub w ujęciu od dołu.
- Tak? - Nagrywasz?
Nie, mam szeroki kadr.
Zrób bliższe ujęcie do wstawki.
Tak, możesz przybliżyć. Nakręćmy to od razu.
AKTOR
- Daj znać, kiedy zaczniesz. - Od początku.
Na początku się nie rusza. Myślisz: „Ale syf”.
A potem zaczyna się ruszać.
„Chwila moment. Ten wąż jest jednak zajebisty”.
- Mogę spróbować? - Śmiało.
To nasza pierwsza koprodukcja.
Dobrze.
Super!
Dopracowałeś to.
Co dalej?
- Po tym? - Tak.
Nie jesteśmy nawet w połowie.
Dopiero zaczynamy.
Patrz pod nogi.
- Boże. - Pomóż mu, Rogers.
- Jasne. - Nie straćmy gwiazdy.
Jestem bardzo ciekawy tego, kim obecnie jest mój tata,
bo nikt nie zna dnia ani godziny.
Nie wiemy, ile czasu nam zostało.
Zawsze żyłem w jego cieniu.
Długo byłem tylko dzieciakiem Boba Downeya.
Musi uważać, by jego sukces nie prysł jak bańka.
Utalentowany, niezależny twórca, Robert Downey.
Nie czujesz się jak hipokryta, będąc w krajowej telewizji?
Nie, film musi sobie poradzić, bym mógł nakręcić kolejny.
Od kiedy złapałem za kamerę, wiedziałem, że to lepsze od zwykłej pracy.
Nie jesteś w szkole?
Pieprz się!
I pieprzyć zasady!
I pieprzyć was
za wciskanie mi swoich bezzasadnych zasad!
NISKOBUDŻETOWY GENIUSZ
Wychowałem się w rodzinie niezależnych filmowców.
Nie mieliśmy styczności z produkcjami głównego nurtu.
Twój pierwszy film to jeden z projektów taty?
- Tak. - I co z ciebie wyrosło?
Najlepiej opłacany aktor na świecie.
- Taką drogę obrał. - Tato, odpalę ci coś.
To nasze stare zdjęcie.
Fotograf zaproponował: „Może damy wam piły łańcuchowe?”.
Robert kazał mu spierdalać.
Tytuł Sr. wciąż nam odpowiada?
Tak, choć mogłoby być lepiej.
DOM JUNIORA, LIPIEC 2019
- Gdzie Senior? - Z tyłu.
Chodźmy tam.
Za chwilę zobaczycie
potomków potomka Seniora.
Nie rzucajcie balonami w ekipę.
Fajnie, że pokazał syna i córkę.
Naprawdę dobre ujęcie. Jest ruch.
Nikt nie siedzi.
Widziałeś jakiś film dziadka?
WNUK SENIORA
Nie. A co?
Są świetne. Obejrzymy je kiedyś?
- Może. - Tylko tyle?
Jak chcesz nimi rzucać, to we mnie.
Dobre.
Avri, pomachaj nam. To wszystko.
Chryste…
Musisz umyć włosy!
Jezu.
Nie próbuj tego więcej. Naprawdę!
Nie zamocz kamery.
Dość. Senior?
Twój wnuk nie ma żadnych granic.
Mój ojciec gadał tak samo. „Bylebyś nie zamoczył kamery”.
- Nagraliście? - Tak.
Nie mamy jeszcze nic dobrego poza kilkoma akcjami Extona.
- Mogę go szybko zmienić? - Jasne.
Dzięki.
Chcę ci coś pokazać, nim zaczniemy.
- Tylko mnie? - Tobie i Rosemary.
Jest.
Robert chciał nakręcić dokument o swoim ojcu.
O ich historii oraz relacji.
Wiele osób zna Roberta Downeya Jr., a nie zna Seniora.
ŻONA SENIORA
Chciał to zmienić.
Chcemy stworzyć coś ciekawego i nietypowego.
Pokazać szaloną próbę
zrozumienia swojego ojca.
Teraz go rozumiesz?
Czuję, że dowiem się więcej, gdy skończymy.
Wrócisz do początku,
Roberta i Rosemary na kanapie. Potem zobaczymy.
Tak zrobimy, ale na zewnątrz.
- „Długo jesteście razem?” - To ja pytam.
Tak.
- Jak długo jesteście małżeństwem? - Tysiąc pięćset lat.
Zamieńmy się miejscami.
Tak, niech usiądzie w środku.
Tak.
Długo jesteście razem?
- Tysiąc pięćset lat. - Rany!
- Teraz było lepiej? - Patrzyła gdzieś tam.
Racja, powtórzmy. Ujęcie trzecie.
Wolałby nagrywać film o czymś innym niż o sobie.
Uzgodniliśmy, że stworzy własną wersję.
Długo jesteście razem?
W lipcu stuknie nam 1500 lat.
- Boże! - Wiem.
- Wszystkiego najlepszego. - Dzięki.
- Może być. - Dobra.
To właśnie jego styl reżyserski.
Powiedziałem mu: „Tato.
Dokument o twoim życiu, który właśnie kręcimy,
pokrywa koszty twojego niezależnego filmu”.
Przyznał mi rację.
SENIOR ZACZYNA NAGRYWAĆ SWOJĄ WERSJĘ
Macie to? Najlepsze ujęcie dnia.
Zabawne.
Uwzględnię wszystko, co mi się spodoba.
Nie wiadomo. Może wyląduję gdzieś, gdzie się nie spodziewałem.
Jak ktoś powiedział: „Jedno zdjęcie mówi więcej niż tysiąc słów”.
Ale musi być dobre.
Senior potrafił genialnie
uchwycić ulicę na zdjęciu lub filmie.
Choć raczej w ten męski sposób z połowy poprzedniego wieku.
Np.: „Spójrz na tego dupka!”.
Spójrzcie na nich.
- Co tam się dzieje? - Spotkanie AA.
„Napijmy się. Nikt się nie dowie”.
Spójrzcie na tę witrynę.
Ktoś w środku powinien udzielać ślubu parze na zewnątrz.
Może.
Tutaj. Kiedyś był tu budynek mieszkalny.
Nie wiem, jaki masz plan, ale może zacznij tam, puść dialog,
a potem pokaż budynek.
Dobra.
Kiedyś przy 116 University stał budynek z trzema loftami.
Mieszkaliśmy na przedostatnim piętrze.
DOM RODZINNY JUNIORA
Nic nie zostało.
Czułeś się wtedy dojrzale? Miałeś już dzieci.
Nie.
To mógł być problem.
Nie wiem, co sądził Robert, ale było wyjątkowo.
Nagrywałeś coś, mieszkając tu?
Tak.
„Krótki film Downeya”.
Nie wiem, co to.
Mogę się ich pozbyć.
Chcę obejrzeć swoje filmy
i wybrać sceny, które sprawdzą się w waszym projekcie.
To dla mnie najważniejsze.
To ciekawe.
Zacznijmy od tego.
Teraz.
- Kocham cię, Walter. - Do zobaczenia.
Kocham cię najbardziej na świecie.
Ja ciebie też, matko.
Dobre.
- Napisałeś to? - Tak.
Od tego się zaczęło.
- Twoja kariera? - Wszystko, kurwa.
REŻYSERIA: ROBERT DOWNEY SR.
Wiesz, Walter,
możesz mieć, co tylko zechcesz.
Jedyne, czego chcę,
to ty.
Chafed Elbows to film o dziwaku, który poślubia matkę i pobiera zasiłek.
To oda do Edypa.
Mojej matce film się nie spodobał.
Jezu!
Mówiłem jej, że to tylko film. Odpowiadała: „Nieważne!
Jak śmiesz!”.
Świetnie się bawiliśmy, łapiąc ostrość w kamerze.
Nie sądziliśmy, że ktoś to obejrzy.
Wyrwałam sobie młokosa, ale chociaż własnego.
Niespodziewanie film zrecenzował New York Times.
OBIECUJĄCA DAWKA HUMORU
Następnego dnia ustawiła się kolejka, by obejrzeć ten amatorski film.
Co inspirowało cię do tych filmów?
Były inne, wyjątkowe.
Gdzie indziej mógłbym nagrywać filmy jako totalny amator?
Chwila. Słyszysz to?
Pasuje.
- Syreny? - Tak.
Dobrze. Ludzie przypisywali twoim filmom głębsze znaczenie?
Boże. Oby nie.
Mogę do was dołączyć?
- Śmiało, kochany. - Tylko ściągnę ciuchy.
Zróbcie dla mnie miejsce.
Nie wiedzieliśmy, co robimy, ale filmy były coraz lepsze.
A raczej dziwniejsze.
Po Chafed Elbows
Senior i Elsie, moja mama, nie przestawali pisać.
To był bardzo kreatywny dzień.
Przez dom przewijały się tłumy ludzi.
Nagrywali, pisali scenariusze.
Nasza współpraca była idealnie i cudownie szalona.
PRODUCENT
Mam załamanie nerwowe!
NIECZYNNE
Idź gdzieś indziej. Jesteśmy zajęci.
Ma bardzo dziwne poczucie humoru.
Jest artystą nie do podrobienia.
W jego pracy widać swobodny nihilizm.
Prawdziwą wolność.
Nie było wiadomo, jaka jest fabuła, ani czy w ogóle istnieje.
Każda scena płynęła swobodnie, aż wybuchaliśmy śmiechem.
Przestawiali moje łóżeczko do pokoju,
w którym wyświetlali nagrania z danego dnia,
więc przywykłem do zasypiania do dźwięku klapsów filmowych.
Niemal jakby mnie zaprogramowali.
To Robert w łóżeczku.
- Wsadziłeś go tam? - Zapewne.
Pamiętam tę kakofonię kreatywności.
Masę papierosów, zioła i wódki, ale głównie masę śmiechu.
Daj mi te bomby atomowe, bo zabiorę ci całe złoto.
Tak jest. Dwanaście bomb albo złoto.
Lubiłem go jako reżysera za to,
że pozwalał mi szaleć.
Gdy zaimprowizowałem jakąś kwestię lub gesty, mówił:
„Nie wiem, co to, ale było świetne”.
Nie wiem, jak dobierał obsadę.
Nie rozumiałem tego. Nie wyglądali mi na aktorów.
Jakby pojechał do Browery i zgarnął kilku pijaków.
Ale byli świetni.
Cudowna grupa ludzi o nieaktorskiej aparycji.
Co się dzieje?
Trzeba gdzieś wyznaczyć granicę.
Zawsze byliśmy albo obłowieni, albo totalnie spłukani.
Nigdy nie było stabilnie.
Obłowienie się oznaczało 500 dolców na koncie.
Jesteśmy gotowi.
Raz film miał nieruchome kadry, bo nie było nas stać na taśmę.
Nic nie wyreżyserujesz!
Beze mnie byłbyś na zasiłku
z całą tą hołotą kina niezależnego.
Pierwsze filmy były bardzo tanie.
Pracowałem dorywczo, by na nie zarobić.
Kino było na tyle ustabilizowane, że charyzmatyczny facet…
BARDZO ZABAWNY
…z nowymi pomysłami i ciekawością mógł stworzyć nowy wymiar filmów.
WIELKA KOMEDIA DOWNEYA
Myślę, że utrzymał tę ciekawość do samego końca.
SENIOR KONTYNUUJE SWÓJ PROJEKT
Jest.
Widzisz?
Miło zobaczyć taki widok w mieście.
Ciekawe, czy lepiej byłoby
skierować kamerę z budynku na kaczki,
czy z kaczek na coś innego.
Może to i to.
To ciekawy kadr. Jak w westernie.
Spójrz, jest ich aż dziewięć.
Wszystkie wzięły się z jednej kaczki?
Matka bacznie je obserwuje.
- Pamiętasz te kaczki? - Tak.
Teraz są już duże.
Zobaczymy je po południu.
Są wielkie.
Obyście też byli zadowoleni z tych zdjęć.
Dla równowagi potrzebujecie czegoś poza filmami.
- Nie skupiać się tylko na filmach? - Tak.
- „Kim jest ten gość?” - Właśnie.
Kim jest ten gość?
Nigdy się nie dowiem.
Są.
Boże.
Nigdy nie widziałem takiego przekroju życia zwierzęcia.
- Kręci mi się w głowie. - Cholera.
- Usiądziesz? - Tak.
Dobra.
- Boże. - Było blisko.
Rany.
Musisz jakoś wrócić.
- Poradzę sobie. - Dasz radę wejść?
Tylko bądź w pobliżu.
Muszę zmierzyć się ze swoim problemem
i przejść od razu do drgawek.
Właśnie je mam.
Gdy to zdarza się w restauracji, Rosemary trzaska mnie w rękę
i ustaje.
Co to?
Choroba Parkinsona.
TRZĘSĄCA SIĘ RĘKA (PARKINSON) UDERZAM JĄ
Pomyślałem, że…
Muszę jeść w dany sposób, by nie wywalić całego jedzenia.
Tak to wygląda.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Jak się masz? - Czasem się zastanawiam.
Opowiadaj, co u ciebie.
W porządku.
Jest ci ciężko?
To wyzwanie? Coś dziwnego? Przerażającego?
W niektóre dni wszystko to naraz.
Myślę, że film powinien to uwzględniać.
- Cieszy mnie ten projekt. - Mnie też.
Nie wiem czemu,
ale jest dla mnie bardzo kreatywny i kojący.
Racja.
To ekscytująco wyjątkowe.
SENIOR JEDZIE NA MIEJSCE ZDJĘĆ
Dobra.
Przy chorobie Parkinsona codziennie traci się odrobinę siebie.
Jest w pełni zaangażowany w film.
Dodaje mu to energii, ekscytuje go.
Powinna być przy tej ulicy po lewej.
To chyba tu.
- Być może. - Gdzie my jesteśmy?
Great Jones Alley.
Nie Grace Jones.
Zapłaciliśmy włóczędze 50 dolarów,
by położył się tu załamany.
I nakręciliśmy scenę.
Na końcu kazał nam ją powtórzyć.
Pamiętam, że było świetnie.
Co to była za scena?
Dziewczyna nagrywała reklamę dla…
Była taka piękna, że nikogo to nie obchodziło.
Nie zjesz klimatyzacji.
Gdy postanowiłem nakręcić film o agencji reklamowej,
scenariusz napisałem błyskawicznie. Świetnie się bawiłem.
NOWY WYMIAR WENTYLACJI
Jeśli postawimy na kreatywną grę wstępną
przed penetracją,
będziemy mogli o…
Ominąć?
Chodzi o wygląd?
Dźwięk?
Ile sylab, Mario?
To film o agencji reklamowej,
której szef umiera na zawał serca.
Członkowie zarządu zdejmują mu pierścienie oraz zegarki
i wybierają nowego prezesa.
Nie mogą głosować na siebie,
więc głosują na jedynego czarnego,
sądząc, że będą jedyni. I zostaje prezesem.
- Swope. - Ojciec by tego chciał.
Podziwiał cię.
Twój ojciec był idiotą.
Podchodzi do stołu i mówi: „Nastąpią minimalne zmiany”.
Nie wprowadzę zamętu. To nudne.
Wprowadzę totalny odmęt.
Po chwili przy stole siedzi 40 czarnych. Tak zaczyna się film.
Podobno film jest zabawny. Muszę tak powiedzieć.
- Ale naprawdę tak słyszałem. - Oby nie tylko.
- Tak? - Jest dość prowokacyjny.
Jesteś czyścicielem okien.
Dodaj soi dla białka.
Wciśniemy to w getcie jako napój.
W taki sposób nie będzie żadnej rewolucji.
Kiedy w końcu coś się wydarzy?
Putney powstał w trakcie protestów o prawa człowieka.
Jak wpadłeś na pomysł tego filmu?
Byłem w pracy
i czarny siedzący obok powiedział:
„Zarabiasz więcej ode mnie, a robimy to samo”.
- Jasne. - Tak to wyglądało.
Jeśli dam ci podwyżkę, wszyscy będą ją chcieli.
A jeśli dam im podwyżkę, wrócimy do początku.
Sądziłem, że nikt tego nie obejrzy, ale gówno tam wiedziałem.
WIKTORIA SWOPE’A
ZABAWNY, NIEDOJRZAŁY, GENIALNY
OBSCENICZNY, CUDOWNY, NIEZROZUMIAŁY
W jakiś sposób nastroje społeczne połączyły się
z fabułą filmu.
Oddawał tamten okres.
Chodziło raczej o społeczeństwo, a nie o film.
Gdyby ludzie mieli więcej dystansu do siebie,
uporalibyśmy się ze sprawami, które traktujemy poważnie.
Mielibyśmy do nich inne podejście.
Mówię o wojnie, biedzie i innych aktualnych problemach.
STRASZNY. PODOBAŁO MI SIĘ.
CO ZA OBRAŹLIWY FILM
ŚWIETNA PARODIA TWÓRCY PUTNEYA
„Robert Downey robi okropne filmy”.
Cytat z magazynu Life. Serio?
- Co o tym sądzisz? - W sumie się zgadza.
A nagrałeś to?
Putney Swope trafił do Biblioteki Kongresu.
Nie mogłem uwierzyć. Zwykle biorą filmy z Hollywood.
Co czułeś, gdy zacząłeś zdobywać uznanie filmowców,
którzy byli, z braku lepszego słowa, znaczący dla tego pokolenia?
To musiało być ważne.
Tak, mogłem tworzyć dalej.
Czułeś, że potwierdzili twoją wartość?
Dość ciekawa teoria.
Co za unik.
Wie, że próbuję coś zrozumieć i kieruję na niego kamerę.
Stara się skierować kamerę na to, co on chce wyrazić.
Przekonamy się, co to jest.
Co za zatoka. Boże.
Już przypomina Rockaway.
SENIOR POSTANAWIA ZORGANIZOWAĆ DZIEŃ ZDJĘĆ W PLENERZE
Co tu robimy?
Przyjeżdżałem tu latem, gdy miałem 15 lat.
To był ostatni przystanek metra.
Boże, nakręć to.
Świetne.
To było szaleństwo.
Czas na uśmiechy?
Moja kumpela.
Moja stuknięta kumpela.
Długo jesteście razem?
Tysiąc pięćset lat.
Czujesz czasami, jakbyś żył w swoim filmie?
Teraz.
Twoje filmy były tak swobodne?
Czasami. Ale nie tak jak ten.
Wszystko w końcu nabiera formy.
Coś zmienia się w coś innego, a potem w jeszcze innego.
A potem coś nie pasuje, usuwa się to.
To podążanie za filmem.
Wciąż mam poczucie, że robi nas w chuja.
Wie, że nagrywanie jego historii jest ściśle powiązane
z utrzymaniem jego zainteresowania.
Cięcie.
Bez przejść.
- Co za różnica? - Wiem, co robisz.
- Co? - Wiem.
Wierzę, że jest połączony
z jakimś bóstwem kreatywności,
a moim zadaniem jest zrozumienie tego.
Jaką scenę oglądasz?
Idą w kierunku drzwi na zewnątrz.
- Gdzie ją umieścisz? - Kto wie.
Jesteś reżyserem. Jaki jest plan?
Jesteśmy ciekawi twojego planu.
Powinniśmy się podzielić.
Dwa zespoły będą pracowały, dążąc do jednego celu,
stworzenia filmu.
Ale jeden zespół może uchwycić coś wyjątkowego.
Powinienem wynająć tu mieszkanie i sprowadzić tam sprzęt.
Tak zróbmy.
LISTOPAD 2019 ROKU
TWÓRCY POMAGAJĄ SENIOROWI USTAWIĆ PRACOWNIĘ DO MONTAŻU,
BY MÓGŁ STWORZYĆ WŁASNĄ WERSJĘ FILMU
Podoba ci się ujęcie przy wjeździe.
- Jeśli to możliwe. - Tak. Pojedziemy tędy.
Wpuszczam cię w maliny, ojcze.
Im dalej jesteś, tym lepiej.
WERSJA SENIORA
Pojechaliście gdzieś kiedyś razem?
Tak, kiedyś przejechaliśmy przez cały kraj.
- Z Santa Fe do Los Angeles. - Jak było?
Ja trzymałem fajkę do haszu.
To było ciekawe.
Może nie pasuje, ale podoba mi się.
Przydałby się kawałek Jacka Nitzsche.
Teraz przejdziesz do swojego filmu?
Albo możemy trochę zaczekać.
- Nie za szybko. - Chwila.
Czekaj. Jezu.
Wciąż dopracowuje swoją wersję.
Nie jest zbyt linearna.
Wygląda, jakby reżyser nie miał terminu zakończenia projektu
ani żadnego opisu, jak powinien wyglądać.
Może być nieco stuknięty.
Czwarte piętro. Solarium, akwarium, sanatorium.
Izba wytrzeźwień, gwiazdy, dziecięce choroby. Jedziemy dalej.
Bob nie martwi się dezorientacją widzów.
Dlatego jego filmy są tak świetne. Widać w nich pewien wzór.
REŻYSER
Albo się je lubi, albo nie, ale mnie oczarowały.
Paul naprawdę kocha filmy.
Znał kino lat 60. lepiej ode mnie. Co świetny scenarzysta.
Akcja.
Proszę. Potrzebujemy tylko nagrań.
Nie.
Poprosił mnie, bym wpadł i pobawił się trochę za kamerą.
Nie zapłacimy za próbki,
jeśli nie zaniesiemy ich do studia, by dali nam kasę.
Właśnie!
To już klasyczny WP.
Wasz problem.
Świetnie bawiłem się z Paulem Andersonem.
Paul Thomas Anderson to syn, o jakim marzył mój ojciec.
Lubią mi o tym przypominać.
ARCHIWA PAULA THOMASA ANDERSONA
Paul coś mówił, a ja rzuciłem, że muszę lecieć na pociąg.
Odparł: „Idę z tobą”. Spytałem: „Co?”.
DO PERONÓW
Kręcił jakiś dokument?
Z nim nigdy nie wiadomo.
Być może coś planował, ale nic o tym nie słyszałem.
Wymienię szybko baterię.
W moim rozruszniku?
Miałem szansę poznać Boba.
Ma fantastyczne poczucie humoru i niesamowitą umiejętność
płynięcia za rytmem historii.
Dodaje mi to energii jako reżyserowi.
Przypomina, że warto mieć do siebie zaufanie.
Ciężko chodzić, nie wspominając o kamerze.
Kiedyś jeździłeś pociągiem. Ostatnio z Andersonem?
I to był ostatni raz, a nie latasz.
Tak, nie latam. Mam paranoję.
Był wrażliwy na punkcie pociągów.
Stresował się wsiadaniem i wysiadką.
Był wrażliwy na pogodę.
- Windy wciąż są problemem? - Tak.
- Coś jest… - Cholera.
Kiedyś utknąłem na półtorej godziny. Nie mogłem wyjść.
Był ze mną jakiś Rosjanin.
Wciąż pytał: „Przeżyjemy?”. Mówiłem: „Skąd mam wiedzieć?”.
Myślisz, że twoje nerwice
są kluczowe dla kreatywności czy utrudniają ci pracę?
Po trochu każdego.
Mamy nowych bohaterów.
Najgorsza była godzina przed awaryjnym lądowaniem,
nie samo lądowanie.
Od tego czasu nie chcę latać.
Jakie są szanse, że przytrafi ci się to ponownie?
Nie dowiem się.
Boję się.
Awaryjne lądowanie miało miejsce, gdy służyłem w armii.
Lecieliśmy C-47, dwusilnikowym samolotem.
Po jakiejś godzinie lotu jeden z silników padł.
Byliśmy bardzo młodzi.
Gdy zobaczyliśmy, że się do czegoś zbliżamy,
sądziliśmy, że to koniec. To mogło być jakieś drzewo.
W końcu jeden sierżant zaczął mówić, że nie chce umierać.
Spojrzeliśmy na niego z miną: „Odbiło ci, do cholery?
Powinieneś nas wspierać”.
Udało nam się wylądować.
Nikomu nie stała się krzywda. Trochę nas poobijało.
Sierżant wyszedł, jakby nic się nie stało,
a my zaczęliśmy go wyzywać.
Złapał mnie i wsadził do aresztu.
- Zawsze robiłeś kłopoty? - Tak.
Czemu uznałeś, że armia to dobry pomysł?
Kto wie?
Podałem nazwisko ojczyma, by dostać się do armii
z podróbką aktu urodzenia.
Jako Downey.
Elias to prawdziwe nazwisko rodowe
mojego ojca, Roberta Eliasa,
oraz mojego dziadka, również Roberta Eliasa.
Zmienił je, bo po werbunku do wojska
nie chciał mieć żydowsko brzmiącego nazwiska.
Wolał wybrać irlandzkie.
Spędziłeś trochę czasu w areszcie, bo lubiłeś kłopoty.
Jak nazwałbyś ten etap?
„Początki”.
- Serio? - Tak.
Dlaczego?
Dowódca aresztu powiedział mi: „Nie siedź tak. Zrób coś.
Weź ten bloczek i zapisz coś”.
Zacząłem coś notować i pojawiły się pomysły.
Przypadkowy akt dobroci ze strony strażnika sprawił,
że zacząłeś pisać.
Tak.
Czy napisałeś tam jakiś ze swoich pierwszych filmów?
Tak.
Nie wiedziałem.
Czemu muszę umierać?
Nikogo nie skrzywdziłam.
Fabuła Pound była zdecydowanie bardziej dramatyczna.
Tak.
Osiemnaście psów siedziało w schronisku.
Została im godzina życie.
Skoro psy grali ludzie, to tak naprawdę film o nich.
Ja, on i Fido pryśniemy stąd. Kto do nas dołączy?
Było w nim sporo napięcia.
Wyszedł z tego lepszy film, niż się spodziewałem.
Biorąc pod uwagę, że był to mój debiut,
to twój najbardziej niedoceniony film.
To film, w którym zadebiutował Bobby Junior?
Tak.
- Ile miał wtedy lat? - To był 1970 rok.
Musiał mieć pięć lat.
Poprosiliśmy go o zagranie, bo nie mogliśmy znaleźć niani.
Planowaliśmy tę scenę i po prostu go wezwaliśmy.
Tornado tak mnie przeraziło, że aż wyłysiałem.
Masz włosy na jajach?
Boję się sprawdzić.
Nie wiedziałem, co znaczyła ta kwestia, którą miałem powiedzieć.
- Do łysego. - Tak.
- Łysego psa. - Grał nagiego psa.
Tak.
Był nieco zawstydzony, ale wypadł świetnie.
Nie było drugiego ujęcia.
Daj to.
Czy od razu zobaczyłeś w Robercie talent?
Wszyscy zobaczyli.
Pytali: „Skąd go wziąłeś?”.
Pierwszy raz jest najważniejszy. Było widać, że wie, co robi.
Nie potrzebował mojej pomocy. Jakby go opętało.
Stepował na podjeździe
i wiedziałem, że nie musi chodzić do szkoły.
Będzie aktorem.
Kamery kojarzyły mi się z czasem wspólnym z moim tatą.
Czasami przechodził,
łapał kamerę i mówił: „Nie ruszaj się”.
Byłem w szoku.
Pewnie Exton czuje się podobnie,
latając po ogrodzie, oblewając mnie wodą
i pytając, czy jutro znów będziemy nagrywać.
Robert bije się z siostrą w kuchni.
Siedziałem sobie spokojnie z kamerą,
aż nagle zobaczyłem to.
Jakim ojcem był Senior?
Skomplikowanym, bo większość jego uwagi
skupiała się na poszukiwaniu muzy.
Wiedziałem, że różnimy się od innych rodzin.
Brałem go na filmy, które mnie interesowały.
Nie myślałem, że jest dzieckiem.
Kiedyś nas nie wpuścili. Na Wielkie żarcie.
WIELKIE ŻARCIE
Czterech mężczyzn każdego roku spotyka się na wielką ucztę.
Wymyka się to spod kontroli i robi się ohydnie.
Zapomniałem o Robercie i kupiłem bilety,
ale nie chcieli go wpuścić, bo to film dla dorosłych.
Rzuciłem: „Daj spokój”. Zadzwoniłem do dystrybutora.
Powiedział: „Daj mi go. Jak śmie!”.
Po chwili bileter pozwolił nam wejść.
Ujmę to tak. Nie oglądaliśmy Fantazji.
Zabrałem go na Nierówną walkę.
NIERÓWNA WALKA
Tego dnia padało, a dach kina przeciekał.
Musieliśmy siedzieć na oparciach.
Gdy wyszliśmy, okazało się,
że byliśmy w kinie sami.
Dzięki temu film był jeszcze lepszy.
Pamiętam wiele brudnych i dziwnych kin,
ale filmy pozwoliły nam utworzyć więź.
I wciąż tak jest.
- Mam tego mnóstwo. - Tylko nie zaczep się o kabel.
Możemy pokazać ekipę?
- Jasne. - Dlaczego?
Pokażmy, że wiemy, co robimy.
No tak.
Może im się to nie spodobać.
- To chyba dość jasne. - Musimy coś wiedzieć.
Teraz możemy pomówić o trzech pokoleniach…
- Wrzodów na tyłku. - Tak.
Co mówię ci, kiedy mnie denerwujesz?
Bym nie był wrzodem na tyłku.
Tak samo mówił mi tata.
Teraz powiedz dziadkowi, by nie był wrzodem na tyłku.
Z przekonaniem.
Hej, nie bądź wrzodem na tyłku.
- Tak. - Sam nie bądź wrzodem.
Teraz nasza trójka napije się espresso.
Piję kawę?
Dostaniesz łyczka, ale nie mów mamie.
Nigdy nie mówię.
To jest dobre.
To Senior około 1971 roku.
Byłem w wieku Extona.
To tata i moja mama, Elsie.
A to kolejne ujęcie.
To z Pałacu Greasera.
Zgadza się.
O, święty, pozwól mi ujrzeć.
Mesjaszu!
Kto czuje, ten nie żałuje.
Znów mogę się czołgać.
Czołgam się!
Jak powstał Pałac Greasera?
Pewna kobieta chciała, bym nakręcił film. Zapytała, o jakim marzę.
„O Trójcy Świętej na Dzikim Zachodzie”.
Zgodziła się.
Pokazała scenariusz bogatemu mężowi.
Przeczytał go i spytał: „Czy to coś zarobi?”.
Odparłem: „Nie sądzę”.
Rzucił do żony: „Uroczy. Daj mu pieniądze”.
Chociaż szczerze powiedział, co myśli.
Było wątpliwe, by Chrystus skaczący ze spadochronem
zarobił cokolwiek.
W tym filmie wykorzystałeś już krajobraz.
Zdjęcia są tu dużo bardziej zaawansowane.
Byli kaskaderzy, powozy.
Wybudowałeś prawdziwy pałac, a potem go wysadziłeś.
Nie każ nam się zastanawiać.
Powiedz, co tu robisz.
Lubisz, gdy to widzowie szukają znaczenia w filmie,
ale ten zawiera głęboki przekaz duchowy.
Nawet jako dorosły wciąż próbuję go zrozumieć.
Cieszę się, że tak mówisz.
Co słychać, Bob?
W porządku.
SIOSTRA SENIORA
Znamy go jako prowokatora, siejącego swoimi filmami zamęt.
Czy jako jego siostra odbierasz go inaczej?
Zawsze mówię, że wydaje mi się niewinny.
- To ci nowość. - Bez skazy.
- Dobre. - To prawda.
Nawet jako osoba.
Ma prześmiewcze poczucie humoru, ale jest naprawdę szczery.
Uściskaj mnie.
Gdy zobaczyłaś Roberta Juniora, wydał ci się podobny do ojca?
Tak.
Robert odziedziczył po tacie poczucie humoru.
Jego matka też była śmieszką.
Jak się masz?
Dziewica Maryja?
PIERWSZA ŻONA SENIORA
Mów mi Maryja.
Elsie Downey była świetną aktorką.
Mogła osiągnąć niesamowite rzeczy,
ale wybrała pracę z mężem.
Była bardzo utalentowana
i naprawdę kochana.
W tych niskobudżetowych filmach
cała akcja dzieje się za kulisami.
Od razu wiedziałeś, że będziesz tworzyć z Elsie?
Nie, poznałem ją dużo wcześniej.
Przez teatr niezależny.
Kiedy się poznali,
idealnie się dopasowali.
Śmiali się. Rozśmieszali innych.
Była naturalną komiczką.
Robert, jako ich potomek,
był skazany na aktorstwo.
Nauczyłeś się czegoś od mamy jako aktor?
Wszystkiego.
Obserwowałem ją w filmach taty.
Całkiem oddawała się
kreatywnemu strumieniowi absurdu, który miał w swojej głowie.
Gdy kręciliśmy Pałac Greasera,
bez końca wspinała się po wydmach.
Nie miała problemu z czymś tak ciężkim.
- Często u ciebie grała? - Gdy tylko mogła.
Zawsze była chętna. Znała się na rzeczy.
Tu odkrywa, że jej syn nie żyje.
To Elsie jako matka z Pałacu Greasera.
Nie mogła znaleźć syna, Roberta.
Grałem chłopca, któremu Bóg poderżnął gardło.
Znalazła go matka.
Na końcu filmu zostaje wskrzeszony.
Świetnie było nakręcić tę scenę z jego matką.
Byłem dumny z tego filmu, bo byłem już świadomy aktorstwa.
Czułem się trochę jak rozpuszczona gwiazda.
To był dobry okres.
Dziękuję ci. Zabrałeś nas z miasta.
Było świetnie.
- Byłeś szczęśliwy? - Tak.
A potem się posypało.
Stoję na rozdrożu ścieżek
ze świeżo wciągniętą ścieżką.
Jaką radę miałbyś dla siebie z tamtego okresu?
Nie brać narkotyków.
Mam dla ciebie robotę.
Transport tony towaru do Taos.
Początek filmu
wygląda prawie jak historia jakiegoś napadu.
Wszyscy zbierają się razem,
ale jeden gość ma strój do nurkowania.
Odpina pasek i mówi:
„A Larry? Zna się na taco”.
I rozpina pasek.
To produkcja, która chciała wykroczyć poza kategorię filmu.
Podobno fabuła opierała się na saksofonie Sanborna.
To niesamowite.
Trzeba podążać za saksofonem.
Trzeba podążać za czymś.
Opuść umysł. Opuść ciało.
Opuść portfel.
To był naprawdę dziwny projekt.
Kręciłem godzinę i wracałem do domu.
Byłem zmęczony lub naćpany.
Zwątpiłeś w swoje cele,
przez co zacząłeś brać.
Ojciec siedział z montażystą w piwnicy przez jakieś dwa lata.
To było nieco za długo jak na postprodukcję.
Wiemy, co tam się działo.
Wspominasz to dobrze czy źle?
Byłem ćpunem.
Brałem głównie kokainę i marihuanę.
To było szaleństwo.
Super!
Praca zaczęła być dla niego wymówką,
a niedługo potem rodzice się rozstali.
Odwróć się i pomachaj na pożegnanie.
Pożegnaj się i wejdź.
Pa.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Rozstaliśmy się, ale utrzymaliśmy kontakt.
- Dobranoc. - Branoc.
- Miłej nocki. - Miłej…
Wspomnienia wracają.
Głęboki oddech.
A teraz sięgnij do tyłu.
REHABILITANT
I połóż.
Oddychasz?
Oby.
Tak.
Na początku było nieco sztywno.
Dobrze powiedziane.
Często przyzywamy Boga.
„O mój Boże”. „Boże, znowu przysiady”.
„Boże, znowu seler”. To zabawne.
- I gdzie ten gość? - Wciąż się nie pokazał.
Zawsze, gdy widzę okładkę Timesa,
zastanawiam się, gdzie ten skurwiel.
- Dobre. - Świetne.
A co dalej? Mamy wolność.
- Jest coś dalej? - Mamy…
Robert pewnie na coś wpadł. Ma sporą wprawę.
Może pomyślał: „Nie chcę skończyć jak ojciec”.
Nie takie złe.
Dodać to?
Tak.
WERSJA SENIORA
Kto by pomyślał, że pokonamy ten most.
A myślałem, że obejdzie się bez chodzenia.
- Kochasz Nowy Jork? - Tak.
Inspiruje mnie.
Los Angeles pokazano już z każdego ujęcia.
Wszystkie skrzyżowania i ulice.
Tu wszystko jest inne.
Spójrz tam.
Jezu.
Zobacz, jakie piękne światło.
Aż się prosi o ujęcie 360 stopni.
Zły statyw.
Przy projektach w Nowym Jorku
warto też czasami przemycić odgłosy w tle.
Podgłośnij. Nic nie mów.
Posłuchajmy.
Co dalej?
Poszukam czegoś w notatkach.
Zobaczymy.
Może jakaś rozmowa z Robertem.
Może.
Spróbujmy.
Tata?
Tak.
Synuś?
Tak jest.
Cześć.
O czym będziemy rozmawiać?
Pogadajmy o Los Angeles.
- Boże. - Przykro mi.
- Nie pominiemy tego. - Boże.
Gdy przyjeżdża się tam po raz pierwszy,
dzięki literaturze miasto wydaje się romantyczne.
Ale szybko okazuje się, że to opinie na wyrost.
„Bardzo chcemy nakręcić film”. „Zobaczymy, co z tego będzie”.
Pierwsze pytanie, jakie ci tam zadają, to:
„Czy ten film zarobi?”.
Znajomi mówili: „Już po tobie”.
WOJSKOWA AKADEMIA IMPREZOWA
Jesteście wyrzutkami, wstydem dla rodzin i społeczności.
Hańbą.
- Coś nie tak, chłopcze? - Trochę tu chłodno.
Chyba: „Trochę tu chłodno, sir”!
- Tak. - To mów!
Trochę tu chłodno, sir!
- Jeszcze raz. - Trochę tu chłodno, sir!
Tak myślałem.
Wojskowa Akademia Imprezowa to twój pierwszy film ze studia?
Tak. Katastrofa.
Chciałem stamtąd uciec.
Opowiadaj.
To była akademia wojskowa dla dzieci.
W scenariuszu mieli 16 lat, ale chciałem, by mieli dziesięć.
Chciał obsadzić dzieci, a nie nastolatków.
To byłby niepraktyczny koszmar.
Studio by na to nie pozwoliło.
Spytali: „Oszalałeś?”.
Odparłem: „Jak to? Chcę tylko zmienić wiek”.
„To nie przejdzie”.
Dogaduję się z ludźmi, robiąc to, o co mnie proszą.
Co ty nie powiesz.
Do tego czasu był chroniony. Ludzie wiedzieli, że jest wyjątkowy
i pomagali mu stworzyć coś, co byłoby jego.
Nakręcenie filmu z profesjonalnym studiem,
które mówiło mu, co może, a czego nie może,
było dla niego druzgocące.
Chyba pomyślał: „No to jedziemy.
Dostaniecie film, na jaki zasługujecie”.
Jakiś gość powiedział: „Gadaj tak, a zwolnimy cię
i odbierzemy kontrolę nad kształtem filmu”.
Odparłem: „W porządku. Bylebyście nie odebrali mi mojej koki”.
I to był niemal mój koniec.
- Wszystko miałeś w dupie, co? - Tak.
Jak opisałbyś tamten okres?
Piętnaście lat pieprzonego szaleństwa.
Rany.
Powinniśmy pomówić o tym, jaki efekt miało to na mnie.
Wolałbym pominąć tę rozmowę.
MNIEJ NIŻ ZERO
Kręciłem Mniej niż zero
mniej więcej w okresie, gdy zacząłem…
Nie był to…
film o mnie,
ale młodzi ludzie, narkotyki i lata 80. były wspólnym mianownikiem.
Co pomyślałeś, gdy powiedział ci o tym filmie?
To było zabawne. Powiedział: „Zagram w prawdziwym filmie”.
Nie możesz tu zostać.
Żyj gdziekolwiek, ale nie tu.
- Jestem twoim synem. - Odejdź.
Bo wezwę policję.
To ciężki film, ale świetny.
To był szalony okres.
Cały ten świat połączył się z kreatywnością.
Różne używki zmieniały naszą świadomość.
Skupiałem się na tym, by ukoić nerwy lub utrzymać odlot.
Nie mierzyłem się z faktem, że to wymknęło się spod kontroli.
Wspominając tamten okres, myślę sobie:
„To szokujące,
że ukończyłem jakikolwiek film”.
Ale to nas nie powstrzymało.
Reed, zostaw to żarcie.
Musimy zarobić na czynsz.
ZA DUŻO SŁOŃCA
- Najpierw praca. - Dobra.
- Dopiero ją zrobiłem. - Dość sałatek.
Prawda jest taka, że film nie powstałby bez niego.
- Stawał się gwiazdą. - Owszem.
- Wciąż przyjmuje wskazówki? - Uwielbia się wygłupiać.
- Muszę jechać, mamo. - Rób, co musisz.
Było czuć, że to rodzina, która świetnie się bawi.
To dobrze, bo tak było.
To był dla mnie dobry okres. Poznałem Laurę.
Wiem o twoich machlojkach, dupku.
Senior bał się, że będę kiepską aktorką.
DRUGA ŻONA SENIORA
Dodał mi akcent, by nikt nie zauważył.
Nieprawda.
Dzięki Bogu za Laurę Ernst.
Zgadzam się.
Pojawiła się i dała ci energię, której potrzebowałeś
w tamtym momencie życia.
Twoje zdrowie się poprawiło,
zacząłeś o siebie dbać
i odchodzić od tej kultury pełnej narkotyków,
w której utknęliśmy.
- Cześć, tato. - Cześć.
Dobrze to pamiętam.
Wielu z nas robiło pewne rzeczy i uważaliśmy za hipokryzję,
by nie pozwalać dzieciom spróbować marihuany.
Sądziliśmy, że to coś uroczego.
To było naprawdę durne, by robić to naszym dzieciom.
Cieszę się, że tu jest.
To wszystko.
- Martwiłeś się, że go nie będzie? - Wiele razy.
Dopiero po 20 latach pozbierałem swoje życie do kupy,
ale ty i Laura staliście się dla mnie oparciem.
Jak wspominasz te lata z Laurą?
Ciężko, bo zachorowała.
Byłeś przy niej, gdy usłyszała diagnozę o stwardnieniu?
Tak.
Jak przeżyć to ze swoją partnerką?
Nadszedł czas, by dorosnąć.
By skupić się na kimś innym.
Spędziliśmy trochę czasu z nim i jego żoną, Laurą.
Był dla niej taki kochany i czuły.
Nigdy nie widziałem czegoś takiego.
To była lekcja,
jaką relację utrzymywać z kimś umierającym.
Czasami myślę o…
rzeczach lub czynach, przez które czujemy się winni.
Życie dało ci szansę,
by naprawdę wynagrodzić to swojej partnerce.
Zobowiązałeś się, by być u jej boku
w trakcie tej strasznej choroby.
To obłęd. Naprawdę byłeś przy niej.
Mam nadzieję.
HUGO OD BASENÓW
To nic zaraźliwego.
A co to?
SLA, stwardnienie zanikowe boczne.
Znane jako choroba Lou Gehriga.
Kocham cię.
Kolejna ofiara Boga.
Jak ja.
Chaplin po śmieci swojego dziecka
nakręcił film o tytule Brzdąc.
W ten sposób przechodził swoją osobistą żałobę.
Ty zrobiłeś tak z Hugonem od basenów.
Dasz sobie radę.
Optymistka.
Twój film obejmował wszystko,
od choroby Laury
przez moje uzależnienie po twoje nawrócenie.
Będziesz żyła dłużej.
Wybaczysz mi te uzależnienia i zły przykład, jaki ci dałem?
To kolaż pełen bólu.
Starałem się to przetrwać najlepiej, jak potrafiłem.
Gdy zmarła,
wciąż byłeś czysty, a ja brałem.
Mówiłeś mi, bym parł do przodu i nie poddawał się.
Nie byłeś człowiekiem bez skazy.
Nie będę naginał prawdy.
Ale to było coś naprawdę ważnego.
Cieszy mnie to.
Zasłużyłeś na to po tym, co przeszedłeś.
W porządku. Wystarczy tych wieczornych nonsensów.
Po marnych filmach w Kalifornii
znajomi radzili mi, bym wyjechał.
Kazałem mu wyjechać z LA?
Mógłby chociaż wpadać, ale boi się samolotu.
W porównaniu do Los Angeles
Nowy Jork pasuje mu o wiele bardziej.
Poza LA jest szczęśliwszy. Każdy by był.
To kraina straconych marzeń.
Być może Nowy Jork jest wystarczająco skomplikowany
dla kogoś tak wyjątkowego.
Urodził się, by mieszkać w Nowym Jorku.
DOM SENIORA, CZERWIEC 2020
Sto lat, sto lat Niech żyje, żyje nam
Bob Senior.
A kto? Bob Senior
Niech żyje nam
Jak szkoła, Exton?
Dobrze.
- Podpija mi kawę. - Cześć.
Cześć, Susan.
Cześć. Sto lat.
Dzięki.
Świętujesz urodziny?
Tak, zaprosił znajomych i współpracowników. Świetnie się bawią.
Dodajmy do tego filmu trochę kobiet.
Tak.
Susan mogłaby grać twoją żonę.
Chcę sprawdzić w castingu jak najwięcej osób.
Ale zobaczymy. Możemy wrócić do ulubieńców.
Przy okazji, codziennie myślę o twoim tacie.
Dzięki. Ja też.
Ja też.
Pierwszy Dzień Ojca bez ojca jest ciężki.
Był przezabawny.
Tak.
Dobrze wyglądasz.
Cieszę się, że dobrze bawisz się z dobrymi ludźmi.
Nie znam ich.
Powiedzmy, że spotkamy się w Hamptons.
Czy są jakieś sceny albo kadry,
których brakuje ci do projektu?
- Ten niemiecki folk. - Wiedziałem.
Zatrudnię akompaniatora, by nauczyć się tej piosenki
i zastanowimy się, gdzie to nakręcić.
- Tak? - To ja.
To dla ciebie, tato.
AKTOR, PRODUCENT, AKOMPANIATOR
Zacznijmy od początku. Było trochę…
Jako 15-latek wystąpiłem na festiwalu muzycznym,
śpiewając Fischerweise Schuberta.
To był pierwszy raz, gdy tata zauważył moje działania
poza swoimi filmami.
Chyba otrzymałem wyróżnienie.
Wracałem do tego kilka razy.
Jak zareagował?
Chyba mu się podobało.
Jak to zmieniło twoje życie?
Jest w tym pewna nostalgia.
To piękna piosenka.
I ten dziwny punkt widzenia mojego taty.
Ze wszystkich swoich wspomnień poprosił,
bym powtórzył to po 40 latach.
To naprawdę pomoże filmowi,
jeśli nagle wyjdziesz zza drzewa.
- Tak. - I zaśpiewasz.
Jeszcze raz.
Z POWODU CHOROBY PARKINSONA SPRAWNOŚĆ SENIORA SIĘ POGORSZYŁA
TWÓRCY PRZENIEŚLI STUDIO DO JEGO SYPIALNI
…moje życie
- Jeszcze raz. - Teraz dam radę.
Wygląda cudownie narcystycznie.
Umieścimy to gdzieś?
Oczywiście.
- Pokażesz jeszcze? - Powtórzyć?
Jestem szczęśliwy.
Spróbuję.
Całkiem skupił się na montażu.
Siedział nad tym całymi godzinami.
Nie robił tego od bardzo dawna.
To dla niego wielkie źródło radości.
Coś bardzo ważnego.
- To świetne. - Chcę zobaczyć to jeszcze raz.
Dobrze.
Zmieniłeś się jako reżyser czy wciąż robisz to podobnie?
Dobre pytanie. Nie wiem.
Jaki był twój ostatni film?
Dokument nakręcony w Filadelfii, który bardzo lubię.
O parku Rittenhouse Square.
Zobaczyłem w nim masę dziwnych osób i postanowiłem to nakręcić.
Spędziliśmy tam rok, by uchwycić pory roku,
i nagrywaliśmy ludzi.
Nauczyliśmy się,
że wszystko jest możliwe.
I pierwszego dnia wpadliśmy na 10-letnią skrzypaczkę,
która stała się osią całego roku w parku.
Kręcenie dokumentu różniło się od poprzednich filmów?
Jak już mówiłem,
podobała mi się niewiedza, co się stanie.
DOM JUNIORA
SIERPIEŃ 2020 ROKU
Senior mierzy się ze straszną chorobą,
przez którą przechodził też mój tata.
Teraz cieszymy się już czasem, jaki nam pozostał.
Nie wiem, czy Senior pogodził się z niektórymi swoimi zachowaniami
i ich wpływem na Roberta,
ale na pewno bardzo kocha swojego syna.
To prawdziwe Podróże Sullivana.
Chcemy zrobić coś prawdziwego i ważnego,
a może to, co robiliśmy dotąd, już było naprawdę ważne.
Dla mnie jest to pewne domknięcie cyklu
całej kwestii patriarchatu.
A także pogodzenie się
z dobrymi i złymi stronami tego wszystkiego.
Powiedzenie: „Jestem już dorosły”.
W pełni sił, Bob.
KWIECIEŃ 2021
Przejrzeliśmy już całość.
SENIOR ZAKOŃCZYŁ SWÓJ PROJEKT
Teraz nie musisz się martwić powrotami.
Jak nadejdzie, to nadejdzie.
Dziękuję, że to zrobiłeś.
Świetna robota.
Tak.
Wspomina to jako świetne doświadczenie.
Rolą producenta jest załatwianie spraw.
MAJ 2021
Jedziemy prosto do miasta. Jest podekscytowany.
To trzeci rok
kręcenia dokumentu taty.
Chcę zobaczyć dziadka.
Plan na dziś jest taki, by dalej kręcić dokument Seniora.
Chciałem przyjechać, by zobaczyć dziadka.
Chciałem go zobaczyć,
byśmy mogli go wspominać.
Bym po jego śmierci mógł powiedzieć,
że spędziłem z nim czas.
Dzień dobry. Do pana Downeya. Dziękuję.
Cześć, tato.
Jeśli nie chcesz, byśmy kręcili, daj nam znać.
Inaczej będziemy nagrywać cały dzień.
Miło cię zobaczyć.
Jest dziś ciepło?
Zimno i deszczowo.
To dobre do zdjęć.
Exy, gdy będziesz gotowy,
damy ci trzy ujęcia, byś zadał mu pytanie.
Podejdź tu i zadaj pytanie.
- Cześć, Exy. - Cześć.
Jest gotowy. Trzy, dwa, jeden, idź.
Cześć, Senior. Masz włosy na jajach?
Możesz powtórzyć?
- Masz włosy na jajach? - Idealnie.
Odpowiedz mu, tato.
Exy powtórzy pytanie, a ty odpowiesz: „Boję się zajrzeć”.
Cześć, Senior. Masz włosy na jajach?
Co?
Nie wypowie własnej kwestii.
- Możesz iść. - Było fajnie.
Exy jest zachwycony wyjazdem.
Jest w mojej najlepszej dziesiątce.
Chcesz coś?
Gdzie jesteśmy?
Po tym spotkaniu nie zobaczę go jakiś czas.
Co powinienem zrobić?
JR. ROZMAWIA Z TERAPEUTĄ O STANIE SENIORA
To dziwne, bo wiem, że…
nagrywam to.
To właśnie robi wasza rodzina.
Wasze życie jest sztuką.
To takie normalne.
Kiedyś też wszystko, co się działo, dobrego i złego,
było nagrywane na 16-mm taśmie
i możemy to wspominać po 40 latach.
W jakiś sposób to ma sens.
Ale czasami czuję też…
że coś pominę.
Oczywiście.
Wydaje się, że to już coraz bliżej.
Czy musisz coś zaakceptować
w związku z możliwością, że już go nie zobaczysz?
- Naprawdę nie wiem. - Rozumiem.
To pogmatwane.
Strasznie ciężkie.
Oczywiście, że tak.
Miłe jest to,
że dawno nie spędziłem tak udanego czasu w Nowym Jorku.
Zobaczyłem go oczami Extona.
Spojrzeniem trzeciego pokolenia.
Dostrzegam jednak różnicę
w niezawodności jego systemu wsparcia.
Twój tata buntował się przeciwko czemuś.
Wychowałeś się w tej rebelii.
Pozwalał brać ci narkotyki.
To popieprzone.
Poobijany, ale przetrwałem.
Tak. A teraz jesteśmy tutaj.
Zastanawiasz się, jak wyjechać bez uczucia, że coś tracisz.
Chcesz mu coś powiedzieć?
Nie chcę…
- Nie chcę popełnić błędu. - Rozumiem.
Tato.
Powiedz coś. Sprawdzimy mikrofon.
- Kto? - Może być.
Idealnie.
Póki jesteśmy razem,
chciałbym być blisko i przybliżyć się do ciebie.
Świetny pomysł.
Chciałem zadać ci kilka pytań.
- Oczywiście. - Tak?
Nie wiem, jak o tym mówić, ale chcę poznać…
twój punkt widzenia…
nim skończymy.
Chcesz powiedzieć o czymś swojemu dziecku?
Co cię bawi?
Moje dziecko ma dom i dziecko w Hamptons.
Dwójkę dzieci, trójkę.
Ustaliliśmy, że jeśli wybierzemy
dni z kiepskim światłem, to dobrze.
Tak.
Bo kiedy będziemy kręcić…
To dobry czas, by nakręcić taki film, jaki chcesz.
Gdzie znajduje się twój umysł, gdy odpływasz myślami?
Jest jakiś okres?
Coś szczególnie zaprząta ci myśli?
Z tego, co pamiętam,
nim ci odpowiem,
powiedziałbym, że…
Choroba Charliego Parkinsona.
Mam ten sen,
w którym śpiewam w grupie jazzowej.
W trakcie świetnego występu, gdy zaczynam swoją solówkę,
przewracam się i umieram na chorobę Charliego Parkinsona.
Przewidziałeś ją.
Widzisz tam długopis?
Długopis czy ołówek?
Długopis.
Tak.
Stary długopis. Uwielbiasz pisać.
Mogę go otworzyć.
Proszę.
Dziękuję.
- Piszesz coś? - Tak.
Super.
Robert…
był…
nieco zdenerwowany, bo ma inne obowiązki,
ale widać, że się w to zaangażował.
Zadzwonił do mnie, by…
się nie spieszyć.
Poznaliście się?
Ja i Junior?
Tak.
Tak, znamy się.
Niedługo wrócimy do domu.
Senior się zdrzemnął, ale możemy tam posiedzieć.
Dobrze.
Pozwolimy Seniorowi odpocząć.
Zobaczymy go
za jakiś czas.
Dobrze.
Kocham cię, tato.
Ten projekt nie miał żadnego wyraźnego celu.
STYPA SENIORA
Miałem pewną wizję.
Wiedziałem, że będzie też o końcu jego życia.
To nie historia o ojcu i synu.
O tym, jak to jest być artystą? Może, nie wiem.
Kontemplacja śmierci? Chyba ku temu to idzie.
Ale nie w ten ponury sposób,
a raczej z myślą: „Jesteśmy tu, robimy coś i odchodzimy”.
Kocham go za to, co robił i za to, czego nie zrobił.
Przybył!
Mam dla was wiadomość.
Sześć mil od Góry Wstrętu leży Dolina Bólu.
Mieszka tam złowieszczy potwór.
Nazywa się Bingo Stacja Motel Cheeseburger
Z Nutką Hałasu Lotniczego Będziesz Gary Indiana.
Uwielbia krzywdzić ludzi.
Ostatnim razem Bingo Stacja Motel Cheeseburger
Z Nutką Hałasu Lotniczego Będziesz Gary Indiana
powiedział mi, czego chce.
Chce przyjść tu i pozabijać was wszystkich.
Powiedziałem mu: „Zaczekaj, Bingo”.
Zrobiłem to, bo wierzę w was.
Wierzę, że dacie radę.
Pomożecie sobie.
Sprawicie, że ten świat stanie się lepszym miejscem.
To wszystko.
Proszę wybrać kartę.
Proszę włożyć ją z powrotem.
- To ta? - Nie.
- Ta? - Nie.
- A ta? - Nie.
- Ta? - Nie.
- To ta? - Nie.
- Ta? - Nie.
- To ta? - Nie.
- Ta? - Nie.
- A ta? - Nie.
- Ta? - Nie.
- A ta? - Nie.
- Ta? - Nie.
- To pewnie ta. - Nie.
- A ta? - Nie.
- Ta? - Nie.
- A ta? - Nie.
- Ta? - Nie.
Napisy: Krzysztof Zając