‎คิดว่าเราควรถ่ายยังไง
‎- เราเหรอ ‎- ใช่
‎ถ้าถ่ายให้เห็นนี่ได้
‎เป็นภาพโคลสอัพหรือจากข้างบนนี้ขึ้นไป
‎- ครับ ‎- ถ่ายอยู่ไหม
‎ตอนนี้ถ่ายมุมกว้าง
‎ไม่ เป็นพ่อจะถ่ายใกล้ขึ้น ‎เพราะเดี๋ยวจะต้องตัดต่อ
‎ใช่ ถ่ายใกล้ๆ เราเผื่อไว้ตอนตัดต่อเลย
‎- เริ่มถ่ายเมื่อไหร่ก็บอก ‎- เริ่มใหม่นะ
‎ตอนแรกมันไม่ขยับ ‎ก็พูดว่า "โอย นี่มันของปลอม"
‎- ใช่ ‎- แล้วพอมันเริ่มขยับ
‎"เดี๋ยวนะ
‎บางทีงูนั่นอาจจะไม่ใช่ของปลอม"
‎- พ่อ ผมขอหมุนได้ไหม ‎- เอาสิ
‎นี่อาจเป็นการร่วมกันผลิตครั้งแรกของเรา
‎เยี่ยม
‎แจ๋ว
‎ต้องให้แกจับ
‎เราจะไปไหนต่อ
‎- หลังจากนี้เหรอ ‎- ใช่
‎เรายังไม่ถึงครึ่งทางที่จะคิดอะไรแบบนั้น
‎เราแค่กำลังสนุกและเพิ่งเริ่ม
‎ค่อยๆ เดินนะ
‎- โอ้ พระเจ้า ‎- ช่วยพ่อหน่อย โรเจอร์ส
‎- ฉันช่วยเอง ‎- อย่าเสียนักแสดงหลักไป
‎ผมสนใจพ่อผมในขณะปัจจุบัน
‎เพราะไม่มีใครรู้ว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่
‎เราไม่รู้ว่าเราเหลือเวลาอยู่ด้วยกันเท่าไหร่
‎ผมว่าสำหรับผม พ่อเป็นแค่เงารางๆ
‎ผมเป็นแค่ลูกของบ็อบ ดาวนีย์มานาน
‎ความสำเร็จอาจระเบิดออก ‎เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางศีรษะ ถ้าเขาไม่ระวัง
‎และเขาเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ใต้ดินที่มีพรสวรรค์ ‎ชื่อโรเบิร์ต ดาวนีย์
‎การมาออกทีวี คุณรู้สึกเสียหลักการนิดๆ ไหม
‎ไม่ เพราะถ้าหนังไม่ได้รับการตอบรับดี
‎ผมก็จะไม่ได้ทำเรื่องต่อไป
‎ผมรู้ทันทีที่เริ่มทำงานด้านนี้
‎ว่ามันดีกว่าทำงานไหนๆ
‎เธอควรจะอยู่ที่โรงเรียนไม่ใช่เหรอ
‎ช่างหัวคุณสิ
‎ช่างหัวสถาบันของคุณด้วย
‎ช่างหัวพวกคุณ
‎ที่พยายามบังคับให้ผมเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันใหม่
‎ผมโตมาในครอบครัว
‎ที่การทำหนังนอกกระแสคือบรรทัดฐาน
‎เป็นเรื่องธรรมดามาก ‎ที่จะไม่มีปฏิสัมพันธ์กับอะไรก็ตามในกระแส
‎หนังเรื่องแรกที่คุณเล่นคือเรื่องอะไร ‎หนังของพ่อคุณไหม
‎- ใช่ ‎- แล้วคุณเป็นยังไง
‎แล้วเขาก็กลายเป็นดาราหนัง ‎ที่ค่าตัวแพงที่สุดในโลก
‎- นั่นคือสิ่งที่เขาตัดสินใจทำ ‎- ใช่ พ่อ มารับส่วนแบ่งไปครับ
‎นั่นรูปพ่อกับโรเบิร์ตถ่ายด้วยกันหลายปีก่อน
‎และช่างภาพพูดว่า
‎"ทำไมเราไม่ให้คุณสองคนถือเลื่อยไฟฟ้าล่ะ"
‎แล้วโรเบิร์ตพูดว่า "ไปไกลๆ เลย"
‎เรายังพอใจกับชื่อเรื่องว่า ซีเนียร์ ใช่ไหม
‎พ่อชอบนะ แต่เราน่าจะคิดชื่ออื่นได้ดีกว่านั้น
‎ซีเนียร์
‎(บ้านของจูเนียร์ อีสต์แฮมป์ตัน ‎ก.ค. 2019)
‎- ซีเนียร์อยู่ไหน ‎- ในบ้านข้างหลัง
‎เดินออกไปตรงนั้นกัน มาเร็ว
‎คุณจะได้เจอ
‎ลูกของลูกของซีเนียร์
‎อย่าโยนลูกโป่งน้ำใส่ทีมงานพ่อนะ
‎พ่อชอบตรงที่นั่นลูกเขา ‎และนี่ลูกสาวเขา
‎ถ่ายได้ดี
‎เยี่ยม มีการเคลื่อนไหว
‎ไม่มีใครนั่งเลย
‎นี่ ลูกเคยดูหนังของปู่ไหม
‎ไม่ฮะ ทำไมเหรอ
‎เพราะมันสุดยอดน่ะสิ ‎เอาไว้สักวันลูกจะอยากดูไหม
‎- อาจจะ ‎- แค่อาจจะ
‎เฮ้ย ถ้าลูกจะปาลูกโป่งน้ำ ก็ปาให้โดนสิ
‎ดีจังเลย
‎เอฟรี โบกมือให้เราหน่อย ‎เราต้องการแค่นั้น โบกมือหน่อย
‎ให้ตายสิ
‎พ่อต้องทำให้ผมเปียก
‎โอย
‎อย่าปาใส่พ่ออีกนะ เดี๋ยวเหอะ
‎อย่าทำให้กล้องเปียก
‎พอได้แล้ว ซีเนียร์
‎หลานชายพ่อไม่มีขอบเขต
‎มันเหมือนการโตมากับพ่อผม
‎"ไม่ว่าลูกจะทำอะไร อย่าทำกล้องเปียกแล้วกัน"
‎- ถ่ายไว้หรือเปล่า ‎- ถ่ายไว้แล้ว
‎เรายังไม่มีอะไรที่ใช้ได้ ‎ยกเว้นเอกซ์ตันเล่นซน
‎- ผมขอทำอะไรก่อนแป๊บนึงนะ ‎- ได้
‎ขอบคุณ
‎พ่อแค่อยากให้ดูอะไรบางอย่าง ‎ก่อนเราจะเริ่ม
‎- แค่ผมเหรอ ‎- ไม่ โรสแมรี่กับแก
‎เธอมาแล้ว
‎โรเบิร์ตเกิดความคิดว่า ‎จะทำสารคดีเกี่ยวกับพ่อของเขา
‎และความเป็นมาและชีวิตของพวกเขาด้วยกัน
‎หลายคนรู้จักโรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์
‎แต่ไม่รู้จักโรเบิร์ต ดาวนีย์ ซีเนียร์
‎เขาแค่อยากทำให้คนรู้จักพ่อเขา
‎เรากำลังหาทางทำบางอย่าง ‎ที่เราหวังว่าจะน่าสนใจ
‎และไม่ธรรมดา
‎และออกจะบ้านิดๆ
‎ในความพยายามที่จะเข้าใจพ่อ
‎ตอนนี้คุณรู้สึกว่าเข้าใจเขาไหม
‎ผมรู้สึกว่าผมจะรู้มากขึ้นอีกเยอะเมื่อเราทำเสร็จ
‎ถ่ายกลับมา ซึ่งก็คงเป็นตรงที่เราจะเริ่ม
‎กลับมาที่โรเบิร์ตและโรสแมรี่บนโซฟา ‎แล้วเราก็เริ่มจากตรงนั้น
‎เราจะทำแบบนั้น แต่เราจะทำข้างนอก
‎- "คุณสองคนแต่งงานกันมานานแค่ไหน" ‎- ผมถามใช่ไหม
‎- ใช่ ‎- ใช่
‎คุณกับพ่อแต่งงานกันมานานแค่ไหน
‎หนึ่งพันห้าร้อยปี
‎คืองี้ พ่อว่าเราควรสลับที่นั่ง
‎นั่นสิ ให้เธอนั่งตรงกลาง
‎อย่างนั้นแหละ
‎คุณสองคนแต่งงานกันมานานแค่ไหน
‎- หนึ่งพันห้าร้อยปี ‎- โอ้โฮ
‎- ดีขึ้นไหม ‎- เธอเงยหน้ากลางคัน มองขึ้นไปทางนั้น
‎พ่อพูดถูก แสดงอีกทีนะ เทคที่สาม ฉากเปิดเรื่อง
‎พ่ออยากทำหนังเกี่ยวกับอย่างอื่น
‎มากกว่าทำสารคดีเกี่ยวกับตัวเอง
‎เราจึงตกลงกันว่า ‎พ่อจะทำในแบบของพ่อ
‎คุณสองคนแต่งงานกันมานานแค่ไหน
‎หนึ่งพันห้าร้อยปีในเดือนกรกฎาคมนี้
‎- โอ้ พระเจ้า ‎- ฉันรู้
‎- ว้าว สุขสันต์วันครบรอบ เกือบแล้ว ‎- ขอบคุณ
‎- งั้นก็ได้ ‎- โอเค
‎อ้อ นั่นเป็นสไตล์การกำกับหนังของเขา
‎แล้วผมพูดกับพ่อว่า "พ่อ
‎สารคดีที่เรากำลังทำเกี่ยวกับพ่อ
‎ช่วยครอบคลุมค่าใช้จ่าย ‎หนังด้านศิลปะที่พ่อกำลังทำ"
‎แล้วดูเหมือนพ่อก็ยินยอม
‎ถ่ายไว้ไหม นั่นดีเลยนะ ‎คุ้มค่ากับเวลาทั้งวัน
‎ตลกดี
‎พ่อกำลังคิดว่าเห็นอะไรที่ชอบก็ถ่ายเก็บไว้
‎เราไม่มีทางรู้ มันอาจลงเอยในที่ที่คาดไม่ถึง
‎ใครพูดนะว่า ‎"ภาพหนึ่งภาพมีค่าเท่ากับคำพูดเป็นพันคำ"
‎ภาพที่ดีภาพหนึ่งต่างหาก
‎ซีเนียร์เป็นหนึ่งในคนที่คิดคำพูดประกอบภาพ ‎หรือฉากท้องถนนได้ดีที่สุด
‎ที่คุณจะเคยเจอ
‎แต่ในแบบผู้ชายแมนๆ วัยกลางคนนะ
‎บ่อยครั้งเป็นคำว่า "ดูไอ้งี่เง่าคนนี้สิ"
‎ดูกลุ่มนี้สิ
‎ตรงนั้นมีอะไรกัน
‎ชุมนุมคนอดเหล้า
‎"ไปดื่มกัน ไม่มีใครรู้หรอก"
‎ดูความเป็นไปในหน้าต่างนั้นสิ
‎คงจะมีคนอยู่อีกฝั่งหนึ่ง
‎กำลังจัดพิธีแต่งงานให้ใครบางคนข้างนอก
‎อาจจะนะ
‎มุมนี้น่ะ เคยเป็นอาคารห้องชุด ตึกนี้แหละ
‎ไม่รู้ว่าคุณคิดยังไงนะ แต่บางที
‎คุณอาจเริ่มจากตรงนั้น ‎แล้วได้ยินบทสนทนา
‎แล้วก็มาแสดงให้เห็นตรงนี้
‎โอเค
‎บ้านเลขที่ 116 ถนนยูนิเวอร์ซิตี้ ‎เคยเป็นตึกสามชั้น
‎และเราอยู่ชั้นถัดจากชั้นสูงสุด ขึ้นไปสองชั้น
‎ไม่มีอะไรเหลือแล้ว
‎คุณรู้สึกว่าเป็นผู้ใหญ่มากไหม ตอนคุณมีลูกน่ะ
‎ไม่
‎ไม่ ปัญหาคือตรงนั้นละมั้ง
‎ไม่รู้ว่าโรเบิร์ตคิดยังไง แต่มันไม่เหมือนกัน
‎ขณะที่คุณอยู่ที่นี่ คุณทำภาพยนตร์หรือเปล่า
‎ทำสิ
‎"หนังสั้นดาวนีย์"
‎ไม่รู้ว่าคืออะไร
‎พวกนี้ทิ้งไปได้
‎ผมแค่คิดว่าจะดูหนังของตัวเอง
‎แล้วเลือกฉากที่คิดว่าจะใช้ได้ในสิ่งที่คุณกำลังทำ
‎นั่นสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด
‎นี่น่าสนใจดี
‎เริ่มจากนี่แล้วกัน
‎นั่นไง
‎- รักลูกนะ วอลเตอร์ ‎- ไว้เจอกัน
‎แม่รักลูกมากกว่าอะไรในโลกนี้
‎ผมก็รักแม่ครับ
‎ดีเลยนะ
‎- คุณเขียนบทเหรอ ‎- ใช่สิ
‎นี่คือจุดเริ่มของเรา
‎- อาชีพคุณน่ะเหรอ ‎- จุดเริ่มของทั้งหมด
‎(เชฟด์ เอลโบว์ส (1966) ‎ภาพยนตร์เรื่องแรกของซีเนียร์)
‎รู้ไหม วอลเตอร์
‎ลูกขออะไรก็ได้ในชีวิตนี้
‎สิ่งเดียวที่ผมต้องการคงจะเป็น
‎แม่
‎เชฟด์ เอลโบว์ส เป็นหนังเกี่ยวกับคนประหลาด
‎ที่แต่งงานกับแม่ตัวเองและรับสวัสดิการรัฐ
‎มันคือปมเอดิเพิส
‎จะบอกให้ว่า ‎แม่ของผมไม่ชอบเรื่อง เชฟด์ เอลโบว์ส
‎ให้ตายสิ
‎ผมบอกว่า "ก็แค่หนังเรื่องหนึ่ง" ‎เธอพูดว่า "แม่ไม่สนว่ามันคืออะไร"
‎"กล้าดียังไง"
‎เราสนุกกับการคิดวิธีใช้มุมกล้อง
‎พวกเราไม่คิดว่ากำลังทำอะไรให้คนดู
‎แม่รู้ว่าแม่แต่งงานกับเด็กหนุ่ม ‎แต่อย่างน้อยก็เป็นลูกแม่เอง
‎จู่ๆ ก็มีคนรีวิวหนังเรื่องนี้ในนิวยอร์กไทมส์
‎วันรุ่งขึ้นมีคนต่อแถวยาวเหยียด
‎รอดูหนัง 16 มม.นี้
‎อะไรเป็นแรงบันดาลใจให้ทำหนังเหล่านี้
‎มันไม่เหมือนใคร มันแตกต่าง
‎จะทำอะไรเหมือนทำหนังได้ที่ไหนอีกล่ะ
‎ทั้งที่ไม่เคยทำหนังมาก่อน
‎แป๊บนึงครับ ได้ยินเสียงนั่นไหม
‎เหมาะเจาะเลย
‎- อเสียงไซเรนเหรอ ‎- ใช่
‎เอาละ คนเคยพยายาม ‎อ้างความหมายในหนังของคุณไหม
‎โอ้ พระเจ้า หวังว่าไม่นะ
‎ผมขอร่วมกับพวกคุณได้ไหม
‎- มาสิจ๊ะ ‎- ได้นะ
‎ขอถอดเสื้อผ้าออกก่อน
‎ขยับไป พ่อหนุ่ม หลีกทางให้หน่อยนะ
‎เราไม่รู้ว่าเราทำอะไร แต่หนังเริ่มดีขึ้น
‎หรือแปลกขึ้น
‎(บอลส์ บลัฟ ‎กำกับโดยโรเบิร์ต ดาวนีย์ ซีเนียร์)
‎หลังจากเรื่อง เชฟด์ เอลโบว์ส
‎ซีเนียร์กับเอลซี่ แม่ผม ‎ก็เขียนบทอยู่เรื่อยๆ
‎ผมว่าเป็นวันที่สร้างสรรค์มาก
‎มีคนเข้ามาในบ้านมากมาย
‎เพื่อถ่ายทำและเขียนบท
‎ช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับเขา
‎มันช่างพิสดารพันลึก
‎ฉันกำลังสติแตก
‎ก็ไปทำที่อื่น ตรงนี้เรายุ่ง
‎ด้วยอารมณ์ขันที่แปลกมาก
‎เขาจึงไม่เหมือนใคร
‎เป็นศิลปินในแบบของตัวเอง
‎ผลงานของเขาแสดงถึงการทำลายล้างนิดๆ
‎ปลดปล่อยอิสระ
‎คุณไม่รู้ว่าเรื่องราวจะเป็นยังไง
‎คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเรื่องราวไหม
‎มันมีความรู้สึกว่า ‎แต่ละช่วงเวลาเป็นไปตามธรรมชาติ
‎จนกระทั่งคุณหัวร่องอหาย
‎พวกเขาย้ายเปลเล็กๆ ที่ผมอยู่ในนั้น
‎ไปตรงข้างๆ พื้นที่ ‎ที่พวกเขากำลังเช็กหนังที่ถ่ายแต่ละวัน
‎ผมจึงเคยชินกับการผล็อยหลับไปกับเสียงตีเสลท
‎อย่างกับผมถูกตั้งโปรแกรม
‎นี่คือรูปโรเบิร์ตอยู่ในเปล
‎- คุณวางเขาไว้ตรงนั้นเหรอ ‎- คงจะเป็นผมแหละ
‎และผมจำเสียงอื้ออึงของการสร้างสรรค์ได้
‎มีการสูบบุหรี่ กัญชา และดื่มเหล้า
‎แต่ส่วนใหญ่เป็นเสียงหัวเราะ
‎ถ้าไม่ให้ระเบิดเอช 12 ลูกนั่นละก็ ‎ฉันจะเอาทองของนายไป
‎ใช่แล้ว เพื่อน ระเบิดเอช 12 ลูก ‎ไม่งั้นฉันจะเอาทองของนายไป
‎สิ่งหนึ่งที่ผมชอบเขาที่สุด ‎ในฐานะผู้ทำภาพยนตร์และผู้กำกับ
‎คือเขาปล่อยให้ผมเล่นแผลงๆ
‎ผมอาจเติมคำหรือท่าทางที่คิดเดี๋ยวนั้นเข้าไป ‎และผมจำได้ว่าเขาพูดว่า
‎"ผมไม่รู้ว่ามันแปลว่าอะไร แต่ผมชอบมาก"
‎ไม่รู้ว่าเขาคัดนักแสดงมายังไง
‎ผมไม่รู้เลย เพราะพวกเขาดูไม่เหมือนนักแสดง
‎อย่างกับว่าเขาไปย่านสลัมบาวเวอรี่
‎แล้วเลือกคนเมากรึ่มมา
‎แต่พวกเขาวิเศษมาก
‎เป็นกลุ่มคนวิเศษที่ดูไม่เหมือนนักแสดง
‎มีเรื่องอะไร
‎คนเราต้องขีดเส้นบ้าง
‎มีความเป็นไปได้ที่น่ากลัวอยู่อย่างหนึ่ง
‎ถ้าไม่ใช่ "เรารวยเละ" ก็ "เราถังแตก"
‎แต่ไม่เคยมีว่า "เรามั่นคง"
‎"รวย" ที่ว่า ‎ผมหมายถึง 500 ดอลลาร์ในธนาคาร
‎เราพร้อมจะถ่ายทำแล้ว
‎ผมทำหนังเรื่องหนึ่งเป็นภาพนิ่งเกือบทั้งหมด
‎เพราะเราไม่มีเงินทำภาพเคลื่อนไหว
‎คุณกำกับอะไรไม่ได้
‎ถ้าไม่ใช่เพราะผม คุณก็ไม่มีงาน
‎เหมือนพวกที่ทำหนังใต้ดินคนอื่นๆ
‎หนังเรื่องแรกๆ ผมใช้ทุนน้อยมาก
‎ทำงานที่ไหนสักแห่ง ก็ทำหนังได้
‎อะไรๆ มั่นคงพอให้ชายมากเสน่ห์คนหนึ่ง
‎ที่มีความคิดแปลกใหม่และความอยากรู้
‎สร้างมาตรฐานการทำหนังใหม่ได้
‎และผมว่าเขาเป็นคนที่รักษาความอยากรู้นั้น
‎ไว้จนถึงบั้นปลายชีวิต
‎(ซีเนียร์ยังคงถ่ายทำหนัง)
‎อยู่นั่นไง
‎เห็นไหม
‎รู้สึกอุ่นใจดีที่ได้เห็นแบบนี้ในเมืองนะ
‎ถ้าต้องเผยฉากนี้
‎พ่ออยากรู้ว่าคุณจะ
‎แพนกล้องจากตึกลงมานี่
‎หรือแพนกล้องจากตรงนี้ขึ้นไป
‎ไม่รู้สิ อาจจะทั้งสองอย่าง ว่าไหม
‎นั่นเป็นภาพที่น่าสนใจ ‎ว้าว เหมือนหนังแนวตะวันตก
‎ดูพวกมันสิ มีทั้งหมดเก้าตัว
‎มันออกมาจากเป็ดตัวเดียวได้ยังไง
‎ดูตัวแม่สิ ตรวจตราทั่วทุกที่
‎- จำเป็ดที่ถ่ายไว้ได้ไหม ‎- ได้
‎มันโตแล้ว ตัวใหญ่เลย
‎บ่ายนี้เราจะไปดูพวกมันก็ได้นะ ถ้าอยากดู
‎พวกมันตัวโตเลย
‎หวังว่าพวกลูกจะพอใจกับสิ่งที่ถ่ายเท่ากับพ่อ
‎พ่อว่าลูกต้องการบางอย่างเพื่อความสมดุล ‎นอกเหนือจากหนัง
‎- มันไม่ใช่แค่หนังเหรอ ‎- ถูกต้อง
‎- ผู้ชายคนนี้เป็นใคร ‎- ใช่เลย
‎ผู้ชายคนนี้เป็นใคร
‎พ่อไม่มีทางรู้
‎อยู่นั่นไง
‎โอ้ พระเจ้า
‎พ่อไม่เคยเห็นเป็ดตัวจิ๋วกับตัวใหญ่
‎ภายในช่วงชีวิตหนึ่ง
‎- พ่อชักเวียนหัว ‎- ตายละ
‎- ไปที่ม้านั่งได้ไหม ‎- ได้
‎เอาละ
‎- โอ้ พระเจ้า ‎- เกือบไปแล้ว
‎แย่จริง
‎เราต้องหาวิธีพาเขาขึ้นข้างบน
‎- ไม่ พ่อไม่เป็นไร ‎- พ่อจะเดินขึ้นไปไหวไหม
‎ตราบใดที่มีคนอยู่ใกล้ๆ พ่อไม่เป็นไร
‎พ่อว่าพ่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหา
‎และตัดส่วนที่พ่อสั่นบางครั้ง
‎มันเห็นชัดเจน
‎และโรสแมรี่ เวลาที่มันเกิดขึ้นในร้านอาหาร
‎เธอก็… พ่อ พ่อก็…
‎ทำให้สั่นน้อยลง
‎(มือสั่น โรคพาร์คินสัน ‎ตบมือที่สั่น)
‎โรคพาร์คินสัน
‎พ่อแค่คิดว่า…
‎ตอนนี้พ่อต้องมีวิธีกิน ‎ไม่งั้นอาหารหกเลอะเทอะเต็มพื้น
‎ฉะนั้น…
‎ต้องเผชิญหน้ากับมัน
‎อรุณสวัสดิ์
‎หวัดดี
‎สบายดีไหม
‎บางครั้งผมก็สงสัย
‎เล่ามาให้หมด พ่อเป็นไงบ้าง
‎โอเค
‎มันลำบากไหม
‎มันท้าทาย มันแปลก มันน่ากลัวไหม
‎บางวันก็เป็นแบบที่พูดมา
‎พ่อคิดว่านั่นควรเป็นส่วนหนึ่งในหนัง
‎- พ่อดีใจที่ลูกทำหนังเรื่องนี้ ‎- ผมก็ดีใจ
‎ไม่รู้ทำไม
‎มันสร้างสรรค์และประโลมใจผมมาก
‎นั่นสิ
‎มันน่าตื่นเต้น ‎เพราะมันไม่เหมือนหนังเรื่องไหนเลย
‎(ซีเนียร์กำลังไปยังสถานที่ถ่ายทำ)
‎โอเค
‎โรคพาร์คินสันทำให้ ‎คุณสูญเสียบางอย่างลงไปทุกวัน
‎แต่เขามุ่งมั่นที่จะทำหนังเรื่องนี้
‎มันทำให้เขามีพลังและรู้สึกตื่นเต้น
‎ทางซ้ายมือนะ ถ้ามันอยู่บนถนนเส้นนี้
‎อาจจะใช่ที่นี่
‎อาจจะ
‎บ็อบ เราอยู่ที่ไหน
‎เกรทโจนส์แอลลีย์
‎ไม่ใช่เกรซ โจนส์นะ
‎เราจ้างคนไร้บ้าน 50 ดอลลาร์
‎ให้นอนหมกตัว
‎แล้วเราก็ถ่ายทำฉากนั้น
‎และเขาพูดว่า "ทำกันอีกที" ‎ตอนที่เราถ่ายเสร็จแล้ว
‎ฉากนั้นดี พ่อจำได้
‎ฉากนั้นคืออะไร
‎ฉากที่เธอกำลังถ่ายโฆษณาให้…
‎อันที่จริง เธอดูดีมาก ‎จนไม่มีใครสนใจว่าเป็นโฆษณาอะไร
‎คุณกินเครื่องปรับอากาศไม่ได้
‎ตอนที่พ่อตัดสินใจจะทำหนัง ‎เกี่ยวกับบริษัทโฆษณา
‎พ่อว่านี่เป็นงานที่พ่อเขียนเสร็จไวที่สุด
‎พ่อสนุกมาก
‎ถ้าเราใช้การเล้าโลมที่สร้างสรรค์
‎ก่อนที่จะทะลวง
‎เราก็จะ…
‎ลัดขั้นตอนเหรอ
‎ดูเหมือน
‎ฟังเหมือน
‎กี่พยางค์ มาริโอ
‎มันเกี่ยวกับบริษัทโฆษณาที่มีแต่คนผิวขาว
‎ที่หัวหน้าบริษัทหัวใจวายตาย
‎กรรมการบริษัทของเขา ‎ยึดแหวน นาฬิกา และอื่นๆ ของเขาไป
‎และพวกเขาต้องโหวตเลือกประธานคนใหม่
‎กติกาคือคุณห้ามโหวตเลือกตัวเอง
‎พวกเขาทุกคนจึงโหวตเลือก ‎ผู้ชายผิวดำคนเดียวในบริษัท
‎ที่คิดว่าจะไม่มีใครโหวตเลือกเขา ‎และเขาได้รับเลือก
‎- สโวป ‎- พ่อผมคงจะต้องการแบบนี้
‎เขาชื่นชมคุณมาก
‎พ่อคุณมันโง่
‎เขาเดินไปหัวโต๊ะแล้วพูดว่า ‎"ผมจะเปลี่ยนแปลงให้น้อยที่สุด"
‎ผมจะไม่ชักใบให้เรือเสีย
‎ชักใบให้เรือเสียน่ะน่าเบื่อ
‎ชักใบให้เรือล่มเลยดีกว่า
‎ตัดมาถ่ายจากข้างหลังเขา ‎แล้วเห็นคนผิวดำ 40 คนนั่งอยู่ตรงนั้น
‎แล้วหนังก็เริ่ม
‎ได้ยินว่าหนังตลกมาก ‎ผมจะพูดแบบนั้นอยู่ดีต่อให้คิดว่าไม่ตลก
‎- แต่ผมคิดจริงๆ ว่าตลก ‎- ผมหวังว่าหนังจะมีอะไรมากกว่าตลก
‎- งั้นเหรอ ‎- มันมีการเสียดสีด้วย
‎น้ำยาเช็ดกระจก ลืมไปได้เลย
‎ใส่ซีอิ๊วเพื่อเพิ่มโปรตีน
‎แล้วเราจะเสนอว่าเป็นโซดาในย่านสลัม
‎วิธีที่คุณบริหารบริษัทไม่ใช่การปฏิวัติเลย
‎ทีนี้เมื่อไหร่จะมีอะไรเกิดขึ้น
‎พัตนีย์อยู่ท่ามกลางการเรียกร้องสิทธิมนุษยชน
‎พ่อเอาแนวคิดนี้มาจากไหน
‎พ่อทำงานอยู่ที่หนึ่ง
‎แล้วชายผิวดำที่ทำงานข้างพ่อพูดว่า
‎"นายได้ค่าแรงมากกว่าฉัน ‎ทั้งที่เราทำงานเดียวกัน"
‎- ใช่ ‎- ทำให้พ่อฉุกคิด
‎ถ้าผมขึ้นค่าแรงให้คุณ ‎ทุกคนก็จะอยากได้ค่าแรงเพิ่ม
‎และถ้าผมให้ค่าแรงเพิ่มทุกคน ‎เราก็จะกลับไปยังจุดตั้งต้น
‎พ่อไม่นึกว่าจะมีคนมาดู แต่โอ้โฮ พ่อคิดผิด
‎(อัป แมดิสัน อเวนิว "พัตนีย์ สโวป")
‎(สโวปกวาดเกลี้ยง)
‎(ตลก มั่นหน้า หลักแหลม)
‎(หยาบโลน แหวกแนว วิเศษ ‎ซับซ้อน และสะท้อนสังคม)
‎ดูเหมือนมีบางอย่าง
‎ที่เชื่อมโยงระหว่างความเป็นไปในสังคม
‎กับแก่นเรื่องของหนัง
‎มันเป็นกระจกสะท้อนที่ดี
‎มันไม่เชิงเป็นหนัง แต่เป็นการสะท้อนสังคม
‎ถ้าทุกคนหัดมี
‎อารมณ์ขันกับเรื่องของตัวเอง
‎ผมว่าเราก็จะก้าวข้าม ‎อะไรหลายอย่างที่เราจริงจังมาก
‎เราสามารถจัดการเรื่องหนักๆ ‎ด้วยวิธีที่ต่างออกไป
‎เช่น สงคราม และความยากจน ‎และเรื่องต่างๆ ที่กำลังเกิดขึ้น
‎(มันยอดแย่ ผมชอบมาก)
‎(หนังหยาบคายที่สุดเท่าที่เคยดูมา)
‎(สำหรับผู้สร้างพัตนีย์ การเล่นตลกส่งผลดี)
‎"โรเบิร์ต ดาวนีย์ทำหนังเลว"
‎นิตยสารไลฟ์ อ้อ งั้นเหรอ
‎- คิดว่าไงครับ ‎- ฟังดูโอเค
‎และนี่ เห็นหรือยัง
‎พัตนีย์ สโวปได้ถูกนำเข้าสู่หอสมุดรัฐสภา
‎เหลือเชื่อว่าหนังเรื่องนั้นได้เข้าไปในนั้น ‎ปกติต้องเป็นหนังฮอลลีวูด
‎นั่นมีความหมายยังไงกับพ่อ
‎เมื่อพ่อได้รับการยอมรับจากบรรดาผู้ทำหนัง
‎ที่เคยสำคัญในยุคนั้น
‎นั่นต้องมีความหมายอะไรบ้างสิ
‎ใช่ มันแปลว่าพ่อทำหนังอีกเรื่องได้
‎เหมือนพ่อเหมาะ ‎และได้รับการยอมรับบ้างแล้วใช่ไหม
‎นั่นเป็นทฤษฎีที่น่าสนใจ
‎เป็นการเบี่ยงเบนที่ดี
‎พ่อรู้ว่าผมพยายามทำความเข้าใจบางอย่าง
‎และผมกำลังหันกล้องไปที่พ่อ
‎สิ่งที่พ่อพยายามทำคือ ‎หันกล้องไปยังสิ่งที่พ่อพยายามจะพูด
‎สิ่งนั้นคืออะไร เราจะต้องรอดูต่อไป
‎อ่าวตรงนี้สวยมากเลย โอ้โฮ
‎เริ่มจะดูเหมือนร็อกอะเวย์
‎(ซีเนียร์ตัดสินใจว่า ‎หนังของเขาต้องมีวันตระเวนสถานที่)
‎บ็อบ อยากออกมาที่นี่ทำไม
‎ตอนอายุ 15 ผมเคยมาที่นี่ในหน้าร้อน
‎เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นป้ายสุดท้ายของรถไฟใต้ดิน
‎โอ้ พระเจ้า ถ่ายเก็บไว้นะ
‎นี่เยี่ยมไปเลย
‎โอย สุดเลย
‎ถ่ายรูปเราไหม
‎เพื่อนฉัน
‎เพื่อนบ้าๆ ของฉัน
‎พวกคุณแต่งงานกันมานานแค่ไหน
‎พันห้าร้อยปี
‎เคยรู้สึกเหมือนใช้ชีวิตอยู่ในหนังตัวเองไหม
‎ตอนนี้ไง
‎หนังของคุณถ่ายไปเรื่อยๆ แบบนี้ไหม
‎บางครั้ง
‎แต่นี่คือปล่อยสบายที่สุด
‎ใช่
‎ทุกอย่างจะเป็นรูปเป็นร่างทีหลัง
‎สิ่งต่างๆ จะกลายเป็นอีกอย่าง ‎ซึ่งจะกลายเป็นอีกอย่าง
‎อันไหนใช้ไม่ได้ก็ตัดทิ้ง
‎เรียกว่า "หนังพาไป"
‎ผมยังรู้สึกนิดๆ ว่าพ่อกำลังแกล้งเรา
‎พ่อรู้ว่ามีช่วงคั่นระหว่าง ‎การถ่ายทำเรื่องราวของพ่อ
‎กับความสนใจของพ่อในกระบวนการ
‎และคัท
‎ไม่ต้องมีการเปลี่ยนฉาก
‎- ต่างกันตรงไหน ‎- ผมรู้ว่าพ่อกำลังทำอะไร
‎- อะไร ‎- ผมรู้แล้วกัน
‎และเพราะผมเชื่อว่าพ่อเชื่อมโยง
‎กับเทพแห่งการสร้างสรรค์บางอย่าง
‎หน้าที่ของผมคือคิดให้ออกว่าทั้งหมดหมายถึงอะไร
‎ฉากนี้ที่เรากำลังดูอยู่คืออะไร
‎ก็แค่การเดินไปที่ประตู
‎ประตูข้างนอก
‎- มันจะเข้ากับหนังยังไง ‎- ใครจะไปรู้
‎คุณกำกับฉากนี้ วางแผนไว้ว่าอะไร
‎ใช่ เราอยากฟังแผนของคุณ
‎ผมว่าเราควรแยกเป็นสองทีม
‎ทั้งสองทีมตัดต่อหนังที่จะนำไปสู่สิ่งเดียวกัน
‎การตัดต่อหนังเรื่องนี้
‎แต่เราอาจได้บางอย่างจากทีมหนึ่ง ‎ที่ไม่ได้จากอีกทีม
‎ผมว่าควรเช่าอะพาร์ตเมนต์ในตึกนี
‎แล้วขนเครื่องมือมาไว้ในนี้
‎ลงมือกันเลย
‎(พฤศจิกายน 2019)
‎(ทีมงานช่วยกันจัดเตรียมห้องตัดต่อ ‎ในบ้านของซีเนียร์)
‎(เพื่อจะได้ตัดต่อหนังในแบบของเขาเอง)
‎ชอบฉากเปิดประตูรั้วใช่ไหม
‎- ถ้าใส่ได้นะ ‎- เราว่าได้
‎เราจะไปตามเส้นทางนี้
‎ผมจะพาไปตามทางชมสวนครับ พ่อ
‎ยิ่งไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
‎พวกคุณเคยไปนั่งรถเล่นกันเหรอ
‎ใช่ ทั่วประเทศหนหนึ่ง
‎- จากซานตาเฟไปถึงแอลเอ ‎- ใช่
‎เป็นยังไง
‎ผมมีหน้าที่ดูแลบ้องดูดกัญชา
‎น่าสนใจดี
‎ไม่รู้ว่าเข้ากับตรงนี้ไหม แต่ผมชอบ
‎เราต้องให้แจ็ค นิทซ์ชีแต่งเพลงประกอบตรงนี้
‎จากตรงนั้น คุณจะตัดเข้าหนังของคุณไหม
‎เราทำได้นะ หรือไม่ก็อยู่กับฉากนี้อีกหน่อย
‎- เดี๋ยว อย่าขับเร็วเกินไป ‎- เฮ้ย แป๊บนึง
‎รอเดี๋ยวสิ ให้ตาย
‎การตัดต่อของพ่อยังต้องปรับ
‎มันไม่ต่อเนื่องทั้งหมด
‎เหมือนกับว่าถ้าไม่กำหนดเส้นตายให้ผู้กำกับ
‎ว่าต้องทำหนังให้เสร็จเมื่อไหร่
‎หรือกำหนดว่ามันควรเป็นยังไงตั้งแต่แรก
‎มันก็อาจจะแปลกๆ
‎ชั้นสี่ ห้องรับแสง พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ สถานพักฟื้น
‎คุกขังคนเมา ดารา โรคในเด็ก กำลังขึ้น
‎บ็อบดูไม่ห่วงว่าจะทำให้คนดูสับสน
‎มันถึงได้ยอดเยี่ยม
‎สิ่งที่เขาทำอะไรๆ มีแบบแผน
‎ที่คุณเข้าใจได้หรือไม่ก็ไม่เข้าใจเลย
‎แต่ผมนี่ชอบมาก
‎พอลรักภาพยนตร์มากกว่าคนส่วนใหญ่ที่ผมเคยเจอ
‎ตอนที่ผมเจอเขา ผมไม่อยากเชื่อเลยว่า ‎เขารู้จักยุค 60 มากกว่าผม
‎และเขาเป็นนักเขียนที่เก่งมาก
‎แอ็คชั่น
‎เร็วเข้า เอาน่า เราต้องการแค่เทป เบิร์ต
‎ไม่
‎วันหนึ่งเขาขอให้ผมเข้าฉาก ‎และเล่นอะไรขำๆ และผมก็ทำ
‎เราจ่ายค่าเทปตัวอย่างไม่ได้
‎นอกเสียจากเราเอาเทป ‎ไปที่ค่ายเพลงแล้วรับเงิน
‎เออ ถูกเผง
‎นั่นไม่ใช่ปัญหาของฉัน นั่นเป็นปัญหาของนาย
‎ปัญหาของพวกนาย
‎ผมสนุกที่ได้เล่นกับพอล แอนเดอร์สัน ‎ครั้งนั้นสนุกดี
‎ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพอล โทมัส แอนเดอร์สัน
‎คงจะเป็นลูกชายที่พ่อผมอยากมี
‎และพวกเขาชอบเย้ยต่อหน้าผม
‎(พอล โทมัส แอนเดอร์สัน ‎คลังภาพส่วนตัว (2011))
‎พอลพูดอะไรสักอย่าง ‎แล้วผมพูดว่า "ผมต้องไปขึ้นรถไฟ"
‎แล้วเขาพูดว่า "ผมไปด้วย" ‎ผมก็ว่า "อะไรกัน"
‎นี่สำหรับสารคดีหรือว่า…
‎คุณไม่มีทางรู้หรอกว่าเขากำลังทำอะไร
‎อาจจะเป็นอะไรแบบนั้น ผมไม่ได้ข่าวตั้งแต่นั้นมา
‎ขอหยิบแบตเตอรี่อีกอันก่อนเราขึ้นไป
‎สำหรับเครื่องกระตุ้นหัวใจของพ่อเหรอ
‎ถ้าคุณได้ใช้เวลาอยู่กับบ็อบ คุณจะได้รู้จักบ็อบ
‎เขามีอารมณ์ขันที่วิเศษที่สุด ‎และเขามีความมั่นใจมาก
‎ในการรักษาจังหวะการเล่าเรื่อง
‎ในฐานะคนสร้างภาพยนตร์ด้วยกัน ‎มันเป็นแรงบันดาลใจ
‎มันเตือนคุณให้มีความมั่นใจ ‎เชื่อมั่นในตัวเอง
‎เดินก็ยากอยู่แล้ว อย่าว่าแต่ถือกล้องด้วย
‎พ่อเคยขึ้นรถไฟ ครั้งสุดท้ายคือขึ้นกับพอลใช่ไหม
‎แต่ตั้งแต่นั้นก็ไม่เลย และไม่ขึ้นเครื่องบิน
‎ใช่ พ่อไม่เคยบินไปไหน พ่อกลัว
‎เขาอ่อนไหวกับรถไฟ
‎เขาอ่อนไหวกับการขึ้นลงรถไฟ
‎เขาอ่อนไหวกับอากาศ
‎- ลิฟต์ยังเป็นปัญหาไหม ‎- เป็นสิ
‎- นั่น… อย่า… ‎- ตายละ
‎คืนหนึ่งผมติดอยู่ในนี้ชั่วโมงครึ่ง
‎ออกไปไม่ได้
‎มีชายชาวรัสเซียคนหนึ่งอยู่ด้วย
‎เขาพูดตลอดว่า "เราจะรอดไหม" ‎ผมบอกว่า "จะไปรู้ได้ไง"
‎พ่อว่าความบ้าๆ เหล่านี้
‎เป็นสิ่งสำคัญต่อการสร้างสรรค์ไหม ‎หรือพ่อว่ามันแค่น่าเบื่อ
‎- ปนๆ กัน ‎- ใช่
‎- ผมว่าเรามีตัวละครใหม่ ‎- ครับ
‎ชั่วโมงก่อนหน้าเครื่องบินลงจอดฉุกเฉิน ‎มันน่ากลัวมาก
‎ไม่ใช่การลงจอด เรารอดมาได้
‎ตั้งแต่นั้นมา ผมก็ทนไม่ไหว
‎จะบังเอิญอะไรขนาดที่คุณจะเจอเครื่องบิน ‎ลงจอดฉุกเฉินสองหนในชีวิต
‎ผมจะไม่มีวันรู้
‎ผมกลัวเกินไป
‎การลงจอดฉุกเฉินนั้นเกิดขึ้นตอนผมเป็นทหาร
‎เราอยู่บนเครื่องซี 47 ‎ซึ่งเป็นเครื่องบินสองเครื่องยนต์
‎และบินไปได้สักหนึ่งชั่วโมง ‎เครื่องยนต์หนึ่งหยุดทำงาน
‎พวกเราหลายคนยังหนุ่ม
‎ทุกครั้งที่เราเห็นอะไร ‎เข้ามาใกล้หน้าต่างเครื่องบิน
‎มันดูเหมือนจุดจบ
‎เป็นต้นไม้หรืออะไรสักอย่าง
‎ในที่สุดจ่าคนหนึ่งพูดว่า "ผมยังไม่อยากตาย"
‎เรามองเขาแบบว่า "บ้าหรือเปล่า
‎คุณควรจะช่วยเราสิ"
‎ยังไงก็ตาม เครื่องบินลงจอด ลงจอดฉุกเฉิน
‎ไม่มีใครตาย ไม่มีใครบาดเจ็บ ‎แค่กระแทกเล็กน้อย
‎เขาเดินออกจากเครื่องบิน ‎เหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ
‎เราเริ่มด่าเขาสารพัด
‎เขาเลยจับผมเข้าห้องขัง
‎คุณเป็นตัวป่วนเสมอเลยไหม
‎ใช่
‎งั้นทำไมคุณคิดว่า ‎การไปเป็นทหารจะเป็นความคิดที่ดี
‎ใครจะไปรู้
‎ผมใช้ชื่อของพ่อเลี้ยง ‎สมัครเป็นทหารก่อนอายุถึงเกณฑ์
‎ด้วยใบเกิดปลอม
‎ดาวนีย์
‎เอไลอัสคือชื่อจริง
‎ของทั้งพ่อผม โรเบิร์ต เอไลอัส
‎และพ่อของพ่อผม ปู่ผมก็ชื่อโรเบิร์ต เอไลอัส
‎เขาเปลี่ยนชื่อเพราะตอนที่ไปสมัครเป็นทหาร ‎ก่อนอายุถึงเกณฑ์
‎เขารู้สึกว่านามสกุลที่ฟังดูเหมือนยิวไม่น่าจะดี
‎ในขณะที่นามสกุลไอริชน่าจะโอเค
‎พ่อถูกขังแป๊บนึงเพราะอดก่อเรื่องไม่ได้
‎พ่อจะเรียกบทนั้นว่าอะไร
‎"จุดเริ่มต้น"
‎- จริงเหรอ ‎- จริง
‎บอกผมทีว่าทำไม
‎หัวหน้าห้องขังพูดว่า "อย่านั่งเฉยๆ
‎- ทำอะไรสักอย่าง" ‎- ครับ
‎และเขาว่า "เอ้า เอากระดาษไป ‎เขียนอะไรหน่อย"
‎พ่อเลยเริ่มขีดๆ เขียนๆ ‎แล้วจู่ๆ บางส่วนก็เข้าท่า
‎การกระทำที่มาจากความใจดีของผู้คุม
‎พ่อเริ่มเขียน
‎ใช่ ถูกต้อง
‎มีส่วนไหนบ้างไหม ‎ที่มาเป็นจุดเริ่มต้นของผลงานแรกๆ ของพ่อ
‎มี
‎ผมไม่รู้มาก่อนนะเนี่ย
‎(พาวนด์ (1970))
‎ทำไมฉันต้องตาย
‎ฉันไม่เคยทำร้ายใคร
‎ในเรื่อง พาวนด์ มีฉากหลังที่อลังการกว่า
‎ใช่
‎หมา 18 ตัวรออยู่ในกรง
‎และพวกมันจะมีชีวิตอยู่อีกหนึ่งชั่วโมง
‎ถ้าคนแสดงเป็นหมา ‎งั้นหนังก็เกี่ยวกับคน
‎ฉัน เขา กับฟิโด้จะแหกกรงออกไป
‎ใครเอาด้วยบ้าง
‎ในหนังมีความตึงเครียดมาก ซึ่งเยี่ยมมาก
‎เมื่อมองย้อนกลับไป
‎ปรากฏว่ามันดีกว่าที่พ่อคิดไว้เยอะ
‎เมื่อมองว่า พาวนด์ ‎เป็นเรื่องแรกที่ผมเล่นอย่างเป็นทางการ
‎ผมว่ามันเป็นหนังของพ่อที่คนประเมินมันต่ำไป
‎นี่คือหนังที่บ็อบบี้ จูเนียร์เล่นเรื่องแรกเหรอ
‎ใช่แล้ว
‎- ตอนอายุเท่าไหร่ เด็กๆ เลยไหม ‎- ขอคิดก่อน ตอนนั้นปี 1970
‎ก็ห้าขวบ
‎ผมว่าเราให้เขามาแสดง ‎เพราะเราหาพี่เลี้ยงไม่ได้
‎และเรารู้ว่าจะมีบทนั้น
‎เราเลยเรียกเขามา มันง่ายมาก
‎ทอร์นาโดนั่นน่ากลัวมาก ทำให้ผมฉันหายไป
‎คุณมีผมตรงไข่บ้างไหม
‎ฉันไม่กล้ามอง
‎ผมไม่รู้ว่าประโยคหมายถึงอะไร ‎ประโยคที่ให้ผมพูด
‎ซึ่งก็คือ "คุณมีผมตรงไข่บ้างไหม"
‎- กับคนหัวล้าน ‎- กับคนหัวล้าน
‎- หมาหัวล้าน ‎- หมาพันธุ์เม็กซิกันแฮร์เลสใช่ไหม
‎ใช่
‎เขาดูอายนิดๆ ตอนที่พูด แต่ว่ามันลงตัวมาก
‎ไม่จำเป็นต้องแสดงอีกเทค
‎ส่งมา
‎ตอนที่คุณให้โรเบิร์ตแสดงครั้งแรก ‎คุณรู้ไหมว่าเขา…
‎ทุกคนรู้
‎ทุกคนพูดกับผมว่า ‎"คุณได้เด็กคนนี้มาจากไหน"
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่สำคัญมาก
‎ดูออกเลยว่าเขารู้ว่าทำอะไรอยู่
‎เขาไม่ต้องให้ผมช่วย เขาสวมวิญญาณนักแสดง
‎เขาเต้นแท็ปบนทางเข้าบ้านข้างนอก
‎และลึกๆ ผมรู้ว่าเขาไม่ต้องไปเรียนการแสดง
‎เด็กคนนี้จะเป็นนักแสดง
‎เวลาผมเห็นกล้อง
‎ผมมองว่ามันเป็นช่วงเวลาอยู่กับพ่อ
‎บางครั้งพ่อเดินผ่านมา
‎พ่อออกไปคว้ากล้อง และพูดว่า "อย่าขยับ"
‎ผมแบบว่า "โว้ว"
‎ผมคงรู้สึกเหมือนที่เอกซ์ตันรู้สึก
‎วิ่งไปมาอยู่ข้างหลัง ‎และฉีดน้ำจากสระใส่ผม
‎และถามว่า
‎"พรุ่งนี้เราจะถ่ายหนังกันอีกไหม"
‎นั่นโรเบิร์ตกับพี่สาวเขาทะเลาะกันในครัว
‎ผมถือกล้องอยู่ตรงนั้นพอดี
‎คิดว่าไม่มีอะไร จนเกิดเรื่องนี้ขึ้น
‎ซีเนียร์เป็นพ่อแบบไหน
‎ซับซ้อนเพราะสิ่งที่พ่อสนใจส่วนใหญ่
‎คือกระบวนการตามหาแรงบันดาลใจ
‎ผมรู้ว่าเราไม่เหมือนครอบครัวอื่น
‎ผมเคยพาเขาไปดูหนัง ‎ที่ผมคิดว่าน่าสนใจ
‎ไม่ทันคิดว่า "เขาเป็นเด็ก"
‎อันที่จริง พวกเขาไม่ให้ผมเข้า
‎เรื่อง ลากรานด์บุฟ
‎ผู้ชายสี่คนในอิตาลีมารวมตัวกันทุกปี ‎และเริ่มป้อนอาหารกัน
‎มันเลยเถิดมาก น่าขยะแขยง
‎ผมลืมไปว่าโรเบิร์ตอยู่กับผม ‎และผมไปดูเรื่องนี้
‎คนตรวจตั๋วบอกว่า "เขาเข้าไม่ได้
‎นี่เป็นหนังเรตเอกซ์"
‎ผมบอกว่า "ไม่เอาน่า"
‎ผมเลยโทรหาเจ้าของหนัง
‎และเขาพูดว่า "เรียกคนตรวจตั๋วมาคุย ‎เขากล้าดียังไง"
‎และอื่นๆ
‎คนตรวจตั๋วรับสาย แล้วพูดว่า "คุณเข้าได้แล้ว"
‎เอาเป็นว่าเราไม่ได้ดู แฟนตาเซีย ก็แล้วกัน
‎อันที่จริงผมพาเขาไปดู ‎เดอะ ฮาร์เดอร์ เดย์ คัม
‎(เดอะ ฮาร์เดอร์ เดย์ คัม ‎แพร์รี เฮนเซลล์ กำกับ)
‎เราเข้าไปและวันนั้นฝนตก ‎ก็เลยมีฝนรั่วในโรงหนัง
‎เรานั่งอยู่ข้างหลังที่นั่งต่างๆ
‎ตอนที่เราออกมา เราพูดว่า "ว้าว
‎ในโรงไม่มีใครเลย นอกจากเรา"
‎นั่นยิ่งทำให้มันดีขึ้นไปอีก
‎ผมจำได้ว่าโรงหนังหลายแห่ง ‎ทั้งสกปรกและแปลก
‎แต่เราคิดว่าภาพยนตร์ทำให้เราใกล้ชิดกัน
‎และยังเป็นอย่างนั้นจนทุกวันนี้
‎พ่อมีเยอะเลย
‎มาคอยดูไม่ให้พ่อโดนสายไมค์รัดคอไปซะก่อน
‎พ่อจะว่าอะไรไหม ‎ถ้าเราถ่ายให้เห็นทีมงานในสารคดี
‎- เอาสิ ‎- เพราะอะไร
‎เพราะทำให้ทุกคนรู้ว่าเรารู้ว่ากำลังทำอะไร
‎ใช่
‎พวกเขาอาจไม่ชอบ ‎แต่เรารู้ว่าเราทำอะไร
‎ค่อนข้างชัดเจนว่า ‎เรารู้ว่าเราทำอะไร ถูกไหม
‎เราต้องรู้อะไรบ้างแหละ
‎ตรงนี้เราจะพูดถึงคนสามรุ่นที่…
‎กวนประสาท
‎พ่อพูดอะไรกับลูก ‎เวลาลูกทำให้พ่อรำคาญ
‎นี่ อย่ากวนประสาท
‎และนั่นมาจากพ่อพูดกับผม
‎นี่เป็นครั้งแรกเลย ‎บอกปู่ไปสิว่าอย่ากวนประสาท
‎- นี่ ‎- เอาจริงๆ
‎นี่ อย่ากวนประสาท
‎- นั่นไง ‎- หลานนั่นแหละอย่ากวนประสาท
‎เราสามคนจะไปดื่มกาแฟแป๊บนึง
‎ผมดื่มกาแฟ
‎ลูกจิบของพ่อได้นิดนึง แต่อย่าบอกแม่
‎ผมไม่เคยบอกแม่
‎รูปนี้ดี
‎ซีเนียร์แบบที่ผมจำได้ ประมาณปี 1971
‎ผมอายุเท่าเอกซ์ตัน
‎นั่นพ่อและนั่นแม่ผม เอลซี่
‎แล้วนี่ก็อีกรูป
‎นี่มาจากเรื่องกรีเซอร์ส
‎จากหนังเรื่อง กรีเซอร์ส พาเลซ ใช่
‎ผู้ศักดิ์สิทธิ์ ช่วยให้ผมหายตาบอดที
‎- ผู้โปรดสัตว์ ‎- ผู้โปรดสัตว์
‎ถ้าคุณรู้สึก คุณก็หาย
‎ผมคลานได้อีกครั้ง
‎ผมกลับมาคลานได้แล้ว
‎เรื่องกรีเซอร์สเกิดขึ้นได้ยังไง
‎ผู้หญิงคนหนึ่งอยากให้ผมทำหนัง ‎เธอพูดว่า "คุณต้องการทำหนังแบบไหน"
‎ผมบอก "พระบิดา พระบุตร และพระจิต ‎โผล่มาในแดนตะวันตก"
‎เธอว่า "ก็ได้"
‎เธอเอาบทให้สามีเธอซึ่งเป็นคนรวย
‎เขาอ่านแล้วพูดกับผมว่า ‎"หนังเรื่องนี้จะทำเงินไหม"
‎ผมบอกว่า "คิดว่าไม่นะ" ‎และเขาพูดกับภรรยาว่า
‎"เขาน่ารักดี เอาเงินให้เขาไป"
‎อย่างน้อยเขาก็ตรงไปตรงมาว่าเขาคิดยังไง
‎ดูเหมือนว่าตัวละครพระเยซู ‎ที่โดดร่มลงมาในแดนตะวันตก
‎จะทำเงินไม่ได้สักแดง
‎ครั้งนี้ต้องใช้ประโยชน์จากภูมิทัศน์
‎การถ่ายภาพยนตร์เริ่มจะใหญ่โตขึ้น
‎และมีนักแสดงสตันท์ มีล้อเกวียน
‎และสร้างปราสาทของกรีเซอร์สจริงๆ
‎แล้วก็ระเบิดมันทิ้ง
‎อย่าทำให้เราสงสัยและเดาเอาเอง
‎บอกเรามาว่าท่านมาที่นี่ทำไม
‎ผมรู้ว่าพ่อชอบให้คนดูตีความเอาเอง
‎แต่ในหนังเรื่องนั้น ‎มีการส่งสารทางจิตวิญญาณที่ลึกซึ้งมาก
‎ขนาดตอนผมโตแล้วนี่ ‎ยังพยายามทำความเข้าใจอยู่เลย
‎พ่อดีใจที่แกพูดแบบนั้น
‎บ็อบ สบายดีไหม
‎สบายดี
‎(แนนซี่ คอนเนอร์ ‎น้องสาวของซีเนียร์)
‎เรารู้จักเขาในฐานะคนที่ปลุกปั่น ‎สร้างแรงกระตุ้นด้วยหนังของเขา
‎แต่มีอะไรที่น่าแปลกใจ ‎ในฐานะน้องสาวไหม คุณคิดว่าเขาเป็นคนยังไง
‎ฉันพูดเสมอว่าเขาเป็นคนไร้เดียงสาสำหรับฉัน ‎เขาไร้เดียงสา
‎- เพิ่งเคยได้ยิน ‎- และเป็นคนพิถีพิถัน
‎- ดีจัง ‎- ไม่ เรื่องจริง พี่เป็นแบบนั้น
‎พี่เป็นคนแบบนั้น
‎เขาไม่คิดว่าตัวเองตลก ‎แต่เขาเผยออกมาเยอะมาก เขาเป็นคนตรง
‎มากอดหน่อย
‎- เมื่อคุณเห็นโรเบิร์ต จูเนียร์… ‎- ค่ะ
‎คุณเห็นความคล้ายคลึงของพ่อกับลูกไหม
‎เห็นสิ
‎ผมรู้สึกว่าโรเบิร์ตได้อารมณ์ขันจากพ่อ
‎ใช่ แต่แม่เขาก็ตลกมาก
‎เป็นไงบ้าง
‎คุณคือแมรี่สาวบริสุทธิ์หรือเปล่า
‎เรียกฉันว่าแมรี่ก็พอ
‎เอลซี่ ดาวนีย์เป็นนักแสดงที่เก่งมาก
‎ซึ่งสามารถทำอะไรที่น่าทึ่งด้วยตัวเองได้
‎แต่เธอเลือกทำงานกับสามี
‎เธอมีพรสวรรค์มาก น่ารัก
‎เป็นคนอ่อนหวานที่สุดที่คุณจะอยากรู้จัก
‎สิ่งเดียวเกี่ยวกับหนังทุนต่ำเหล่านี้คือ
‎การทำงานเบื้องหลังกล้อง
‎กับเอลซี่ มันชัดเจนทันทีเลยไหม
‎ว่า "นี่ เราจะทำหนังเหล่านี้ด้วยกัน"
‎ไม่ ผมเจอเธอก่อนผมทำหนัง
‎นอกโรงละครบรอดเวย์
‎ตอนที่พวกเขาเจอกัน มันแบบว่า…
‎มันจบเลย พวกเขาเข้าใจกัน
‎พวกเขาหัวเราะ ทำให้เราหัวเราะ
‎เธอเป็นนักแสดงตลกโดยธรรมชาติ
‎ฉะนั้นการที่โรเบิร์ตเป็นลูกสองคนนี้
‎เขาต้องเป็นอย่างที่เขาเป็น
‎คุณเรียนรู้การเป็นนักแสดงจากแม่คุณบ้างไหม
‎แทบทุกอย่างเลย
‎ผมเห็นพ่อกำกับการแสดงของแม่
‎แม่ทุ่มสุดตัว
‎ไม่ว่าพ่อจะคิดอะไรบ้าๆ ออกมา
‎และผมจำได้ว่า ‎ตอนเราถ่ายเรื่อง กรีเซอร์ส พาเลซ
‎แม่ต้องปีนเนินทรายไม่หยุด
‎แม่ไม่มีปัญหาที่จะต้องทำอะไรที่ต้องเป๊ะๆ
‎- คุณให้เธอทำอะไรหลายอย่างไหม ‎- ทุกอย่างเท่าที่ทำได้ เธอยอมทำทุกอย่าง
‎เธอลองทุกอย่าง เธอรู้ว่าต้องทำยังไง
‎นี่คือช่วงเวลาที่เธอค้นพบว่าลูกชายเธอตายแล้ว
‎และนี่คือเอลซี่รับบทเป็นแม่ในกรีเซอร์ส พาเลซ
‎เธอหาลูกชายไม่เจอ ซึ่งก็คือโรเบิร์ต
‎ผมรับบทเป็นเด็กที่ถูกพระเจ้าปาดคอ
‎แล้วแม่มาเจอเขา
‎ตอนท้ายเรื่อง เขาถูกชุบชีวิตขึ้นมา
‎ผมว่าเขาตื่นเต้นที่ได้แสดงกับแม่
‎เรื่องกรีเซอร์ส ผมภูมิใจมาก
‎เพราะผมโตพอที่จะรู้ว่าผมแสดงหนังอยู่
‎และเริ่มรู้สึกเหมือนดาราหนังนิดๆ
‎และเป็นช่วงเวลาที่ดี
‎ผมอยากขอบคุณพ่อ ‎พ่อทำให้เราได้ออกไปนอกเมือง
‎สนุกดี
‎- ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ดีไหมครับ ‎- ใช่
‎แล้วทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่า
‎(ทูทันส์ออฟเทอร์ควอยส์ ‎ทูเทาส์ทูไนต์ (1975))
‎ฉันมาถึงทางแยก
‎โดยมีโคเคนในจมูก
‎คุณจะให้คำแนะนำตัวเองในตอนนั้นว่ายังไง
‎อย่ายุ่งกับยาเสพติด
‎ฉันมีงานให้ทำ
‎ขนเทอร์ควอยส์สองตันไปเมืองเทาส์คืนนี้
‎ฉากเปิดเรื่อง
‎แทบจะดูเหมือนหนังโจรกรรม
‎ตัวละครเหล่านี้มารวมตัวกัน
‎แต่มีคนหนึ่งใส่ชุดดำน้ำเต็มตัวเดินเข้ามา
‎ขณะที่เขาปลดเข็มขัดถ่วงน้ำหนัก เขาพูดว่า
‎"แล้วแลร์รี่ล่ะ เขาชอบทาโก้"
‎แล้วเขาก็ปลดเข็มขัดออก
‎มันพยายามก้าวข้าม
‎ที่จะเป็นสิ่งที่คนพูดได้ว่าเป็นภาพยนตร์
‎หลักๆ น่ะเรียกได้ว่าเป็นการยำใหญ่ผสมผสาน
‎ซึ่งผมว่ามันเหนือชั้นมาก
‎- จริง เราต้องยำใหญ่ให้พลิ้ว ‎- ใช่
‎ถ้าอยากยึดเหนี่ยวอะไร
‎ปล่อยใจไป ปล่อยร่างกายไป
‎ปล่อยกระเป๋าสตางค์ไป
‎ฉากนี้มันแปลกและไม่เชื่อมโยง
‎พ่อถ่ายทำได้สักชั่วโมงแล้วกลับบ้าน
‎เพราะเหนื่อยหรือเมายาหรืออะไรก็แล้วแต่
‎ผมว่ารูปแบบเป้าหมายมันแปลกมาก
‎และอาจจะเหมาะในการเอามาใช้แล้ว
‎พ่อผมอยู่ในห้องใต้ดินกับคนตัดต่อ
‎เป็นเวลาสองปี
‎และผมว่า "นั่นเรียกว่าตัดต่อกันนานมากนะ"
‎เรารู้ว่าเกิดอะไรที่ข้างล่าง
‎สมัยนั้นสนุกไหม ลำบากไหม
‎พ่อติดยา
‎ส่วนใหญ่เสพโคเคนและกัญชา
‎บ้าสุดหลุดโลก
‎เอาละ
‎ผมรู้ว่างานเริ่มกลายเป็นข้ออ้าง
‎ต่อมามันไม่ใช่ และหลังจากนั้นไม่นาน ‎พ่อแม่ผมก็แยกทางกัน
‎หันมา โบกมือให้ที่ประตูพร้อมกับถือร่ม
‎บอกลาแล้วเดินเข้าข้างใน บ๊ายบาย
‎บ๊ายบาย
‎- คืนนี้หลับฝันดีนะ ‎- คืนนี้หลับฝันดี
‎ถึงเราจะแยกทางกัน แต่เราก็ยังคุยกันบ่อยๆ
‎- ราตรีสวัสดิ์ ‎- ราตรีสวัสดิ์
‎- หลับฝันดีนะ ‎- หลับฝันดี…
‎ใช่ นั่นทำให้นึกถึงความหลังมาก
‎และเอื้อม เอื้อมไปข้างหลัง
‎และดึงอีกที
‎คุณหายใจอยู่ใช่ไหม
‎หวังว่างั้นแหละ
‎ครับ
‎ตอนผมมาที่นี่ครั้งแรก มันตึงหน่อย
‎ครับ จะว่าอย่างนั้นก็ได้
‎เราเรียกพระเจ้าเยอะ ว่าไหม
‎แบบว่า พระเจ้านี่ ‎และ "โอ้ พระเจ้า สควอตอีกที"
‎หรือ "โอ้ พระเจ้า เซเลรีอีกแล้ว"
‎ตลกมากเลย
‎- ผู้ชายคนนี้อยู่ไหน ‎- เรายังไม่เห็นเขา
‎ไม่ ทุกครั้งที่ผมอ่านหน้าแรกของนิวยอร์กไทมส์
‎ผมพูดว่า "ไอ้หมอนี่อยู่ไหน"
‎- ดีมากเลย ‎- เยี่ยม
‎แล้วที่ไหน เรามีอิสระ
‎มีอะไรที่คุณตัดออกไหม
‎นี่ไง เรามี…
‎โรเบิร์ตคงคิดอะไรได้ ‎เพราะเขาออกกำลังกายตลอด
‎เขาอาจจะคิดว่า ‎"สุดท้ายฉันไม่อยากเป็นเหมือนพ่อ"
‎ไม่เลวนะ
‎ไม่เลวเลย
‎เพิ่มนะ
‎อือ
‎(การตัดต่อของซีเนียร์)
‎ดูสิ ใครจะไปรู้ว่า ‎วันนี้เราจะข้ามสะพานที่ผมไม่เคยข้าม
‎เพราะนึกว่าผมจะไม่ต้องเดิน ‎แต่ตอนนี้ดูสิ
‎- คุณชอบนิวยอร์กไหม ‎- ชอบสิ
‎ที่นี่ผมได้แรงบันดาลใจ
‎เราจะทำหนังในลอสแอนเจลิสได้ยังไง ‎เราเห็นเมืองนี้มาทุกช็อตแล้ว
‎มุมเดิมๆ ถนนเดิมๆ
‎ที่นี่มันแตกต่างไปเลย
‎ดูตรงนี้สิ
‎ให้ตาย
‎ดูแสงตอนนี้ พระเจ้า สวยมากๆ
‎เราควรถ่ายแบบ 360 องศา
‎ขาตั้งผิดแบบ
‎ข้อดีอีกอย่างของการทำหนังในนิวยอร์ก
‎ถ้าเราอยากไปทางนั้น
‎บางทีเราจะนำเสียงจริงๆ ที่เราพูดถึงเข้ามา
‎เร่งเสียงขึ้น อย่าพูดนะ
‎มันเกิดขึ้นเอง
‎แล้วยังไงต่อ
‎จะดูในนี้ว่ามีอะไรบ้างไหม
‎เราจะได้เห็น
‎เราอาจจะตัดเข้าที่โรเบิร์ตกับผม
‎อาจจะ
‎ใช่ ลองดู
‎หวัดดี พ่อหรือเปล่าครับ
‎ใช่
‎นั่นลูกรักเหรอ
‎นี่ลูกชายที่รัก
‎ไงพ่อ
‎เราจะคุยเรื่องอะไร
‎วันนี้เรามาคุยเรื่องแอลเอ
‎- โอ้ พระเจ้า ‎- ผมขอโทษ
‎เราจะทำทั้งหมด
‎โอ้ พระเจ้า
‎ตอนแรกที่คุณไปถึง ‎และคุณไม่เคยไปที่นั่นมาก่อน
‎มันก็โรแมนติกดีเพราะพวกหนังสือต่างๆ
‎แต่ไม่ช้าคุณก็รู้ว่ามันเป็นเพียงลมปาก
‎"เราอยากทำหนังกับคุณ" และนั่นนี่
‎"มาดูว่าจะเป็นยังไง" และอะไรแบบนั้น
‎คำถามแรกที่พวกเขาถามโดยปกติ ‎เมื่อคุณจะทำหนังคือ
‎"คุณคิดว่ามันจะทำเงินไหม"
‎เพื่อนผมก็จะพูดว่า "นายแย่แล้ว"
‎(อัพ เดอะ อะคาเดมี (1980))
‎คุณเป็นคนที่สังคมรังเกียจ
‎เป็นความอับอายของครอบครัวและชุมชน
‎ความอัปยศ
‎มีอะไรหรือเปล่า ไอ้หนู
‎พอดีในนี้มันเย็นๆ
‎นายหมายถึง "พอดีในนี้มันเย็นๆ ครับ" ใช่ไหม
‎- ใช่ครับ ‎- งั้นก็พูดสิ
‎มันแค่เย็นๆ ในนี้ครับ
‎- พูดอีกที ‎- พอดีในนี้มันเย็นๆ ครับ
‎ฉันก็ว่านายน่าจะพูดแบบนั้น
‎เรื่อง อัพ เดอะ อะคาเดมี ‎เป็นหนังสตูดิโอเรื่องแรกที่พ่อทำใช่ไหม
‎ใช่ หายนะมาก
‎และพ่อคิดว่า "เอาฉันออกไปที"
‎เล่าให้ฟังหน่อย
‎มันควรจะเป็นโรงเรียนทหารสำหรับเด็ก
‎บทมันเกี่ยวกับเด็กอายุ 16
‎มันจะมีประสิทธิภาพกว่านี้ถ้าเป็นเด็กสิบขวบ
‎เขาพูดว่า "บทเด็กก็ควรให้เด็กแสดง ‎เราไม่ควรให้วัยรุ่นมาแสดง"
‎แบบนั้นคงจะวุ่นวายและทำไม่ได้
‎ทางสตูดิโอยอมไหม ไม่
‎พวกเขาบอกว่า "จะบ้าเหรอ"
‎ผมบอกว่า "หมายความว่าไง ‎ผมแค่อยากเปลี่ยนอายุ"
‎"คุณจะไม่ทำแบบนั้นแถวนี้"
‎ผมเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับคนอื่น ‎โดยการทำสิ่งที่ผมถูกขอให้ทำ
‎แหงละ
‎ก่อนหน้านั้นพ่อค่อนข้างได้รับการปกป้อง
‎คนรู้ว่าพ่อพิเศษ
‎และอยากช่วยให้ได้ทำหนังแบบเขาเรื่องถัดไป
‎ผมว่าประสบการณ์ทำหนังกับสตูดิโอ ‎อย่างเดียวที่พ่อได้คือ
‎สตูดิโอบอกคุณว่าคุณทำอะไรได้และทำอะไรไม่ได้
‎ถ้าคุณเป็นศิลปิน มันปวดใจนะ
‎ผมว่าพ่อคงคิดว่า "เยี่ยม มาลุยกัน"
‎คุณจะได้หนังของโรเบิร์ต ดาวนีย์ ‎อย่างที่คุณสมควรได้
‎มีใครคนหนึ่งพูดว่า "ขืนคุณพูดแบบนี้ต่อไป
‎เราจะไล่คุณออก
‎และคุณจะไม่ได้ทำหนังจนจบ ไม่ว่ายังไง"
‎พ่อพูดว่า "โอเค งั้นก็ได้
‎ตราบใดที่ตอนจบเป็นโคเคน"
‎และนั่นเกือบทำให้พ่อถูกไล่ออก
‎- พ่อไม่สนเลยสักนิดใช่ไหม ‎- ไม่เลย
‎พ่อจะเรียกช่วงเวลานั้นว่าอะไร
‎สิบห้าปีของความบ้าบอ
‎โอ้โฮ
‎ผมว่าถ้าไม่พูดถึงสิ่งที่ส่งผลต่อผม ‎ก็คงขาดอะไรไป
‎ใช่ พ่อนี่ไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้นเลย
‎(เลสแดนซีโร่ (1987) ‎กำกับโดย มาเรก คานีฟสกา)
‎ตอนที่ผมแสดงใน เลสแดนซีโร่
‎นั่นคือช่วงที่ผมเริ่ม…
‎แน่นอนว่ามันไม่ใช่
‎หนังอัตชีวประวัติสำหรับผม
‎แต่สะท้อนถึงคนหนุ่มสาว ยาเสพติด ยุค 80
‎ตอนที่คุณได้ยินว่าเขาแสดงหนังเรื่องนั้น ‎มันเป็นยังไง
‎เขาตลกดี เขาพูดว่า ‎"ผมได้แสดงในหนังจริงๆ"
‎ลูกอยู่ที่นี่ไม่ได้
‎ลูกใช้ชีวิตที่ไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่
‎- ผมเป็นลูกพ่อ ผมจะนอนที่นี่ ‎- ออกไป
‎พ่อจะแจ้งตำรวจ
‎แต่พ่อชอบมาก
‎มันยากแต่เยี่ยม
‎มันเป็นยุคที่บ้าบอ
‎โลกทั้งหมดถูกผูกเข้ากับความคิดสร้างสรรค์
‎เราใช้ยาเสพติดเพื่อเปลี่ยนจิตสำนึก
‎ผมแค่กำลังพยายามปลอบใจตัวเอง
‎หรือแค่อยากเมาตลอดเวลา
‎ดีกว่ารับมือกับความจริงที่ว่า ‎อะไรๆ ไม่เป็นไปตามแผน
‎และบอกตามตรงเลยนะ ผมมองย้อนไปและพูดว่า
‎"มันน่าตกใจ
‎ที่หนังเรื่องเดียวทำออกมาสำเร็จ"
‎แต่นั่นไม่ทำให้พวกเราดาวนีย์หยุด
‎รี้ด เลิกเล่นกับอาหารได้ไหม
‎มีค่าเช่าต้องจ่าย เราต้องไปทำงาน เร็วเข้า
‎- ทำงานก่อนค่อยกิน โอเค้ เร็วเข้า ‎- ก็ได้
‎- ฉันเพิ่งทำสลัดนั่น ‎- เลิกพูดถึงสลัดได้แล้ว
‎หนังเรื่องนั้นคงไม่ได้ฉายถ้าไม่มีเขา ‎นั่นคือความจริง
‎- ใช่ เขากลายเป็นดาราหนังดัง ‎- ใช่
‎แต่เขายังฟังการกำกับไหม
‎เขาชอบทำตลก ใช่เลย
‎- ต้องไปแล้ว แม่ ‎- โอเคจ้ะ ทำสิ่งที่ลูกต้องทำ
‎มันมีความรู้สึกของครอบครัว
‎ว่าคนกำลังสนุกและมันแสดงออกมาให้เห็น
‎ดี พ่อดีใจเพราะมันเป็นแบบนั้น
‎และเป็นช่วงเวลาที่ดีในชีวิตพ่อ ‎เพราะพ่อได้เจอลอร่า
‎ฉันเข้าใจความกวนของนาย นายจอมกวน
‎ฉันว่าซีเนียร์กลัวว่าฉันจะแสดงได้แย่มาก
‎เขาเลยคิดว่า "ให้พูดมีสำเนียงดีกว่า ‎แล้วคนดูอาจจะไม่ทันสังเกต"
‎ไม่จริง
‎โชคดีที่มีลอร่า เอินสต์
‎ใช่ พ่อเห็นด้วย
‎เธอโผล่มา
‎และผมรู้สึกว่ามันคือพลังงานที่พ่อต้องการ
‎ณ จุดนั้นของชีวิตพ่อ
‎และดูเหมือนพ่อสุขภาพดีขึ้น
‎และเริ่มดูแลตัวเอง
‎และเริ่มใช้ชีวิตห่างไกลยาเสพติด
‎ที่เราทุกคนติด
‎- หวัดดี พ่อ ‎- หวัดดี
‎และผมจำได้ฝังใจ
‎พวกเราหลายคนทำสิ่งต่างๆ ‎และคิดว่าคงเป็นการหน้าไหว้หลังหลอก
‎ถ้าไม่ให้ลูกมาสูบกัญชาด้วย
‎เราเลยคิดว่ามันน่ารักดีที่ให้ลูกสูบด้วย
‎มันเป็นการกระทำโง่ๆ ของเราหลายคน
‎ที่ให้ลูกร่วมด้วย
‎ผมแค่ดีใจที่เขาอยู่ตรงนี้
‎เท่านั้นแหละ
‎คุณเคยห่วงไหมว่าเขาจะไม่อยู่
‎หลายครั้งเลย
‎ถึงแม้ว่าผมจะใช้เวลาอีก 20 ปี ‎ในการกลับมาใช้ชีวิตปกติ
‎พ่อกับลอร่าคอยให้กำลังใจผมเสมอ
‎พ่อจำอะไรเกี่ยวกับลอร่าในช่วงหลายปีนั้นได้บ้าง
‎เยอะเพราะเธอป่วย
‎แล้วพ่ออยู่กับเธอไหม ‎ตอนหมอวินิจฉัยว่าเธอเป็นโรคลู เกห์ริก
‎อยู่
‎พ่อคิดยังไงที่คู่ชีวิตพ่อเป็นแบบนั้น
‎ได้เวลาเป็นผู้ใหญ่แล้ว
‎ต้องคำนึงถึงคนอื่นก่อน
‎เราได้ใช้เวลาร่วมกับเขาและลอร่า ภรรยาเขา
‎เขาทั้งรักและทะนุถนอมเธอ
‎ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นคนเขาทำกัน
‎มันคือบทเรียน
‎ในการรับมือกับใครบางคนที่ใกล้เสียชีวิต
‎บางครั้งผมคิดถึง…
‎สิ่งต่างๆ ที่เรารู้สึกผิด ‎หรือสิ่งที่เราทำในความสัมพันธ์ในอดีต
‎แล้วมีโอกาสที่จะ…
‎กลับตัวกลับใจมาหาคู่ชีวิต
‎แล้วทุ่มเทเต็มที่ที่จะอยู่เคียงข้าง
‎ทุกก้าวย่างของความเจ็บป่วยที่ร้ายแรง
‎มันหลุดโลกมาก พ่อเป็นที่พึ่งจริงๆ
‎หวังว่าอย่างนั้นนะ
‎(ฮิวโก้พูล (1997))
‎โรคที่ฉันเป็นไม่ใช่โรคติดต่อ
‎โรคอะไร
‎เอแอลเอส ‎อะไมโอโทรฟิก แลเทอรัล สเกลอโรซิส
‎หรือรู้จักกันในชื่อโรคลู เกห์ริก
‎ฉันรักนาย
‎เป็นเหยื่อตัวน้อยๆ ของพระเจ้าอีกคน
‎เหมือนฉัน
‎เหมือนตอนที่แชปลินเสียลูกไป
‎แล้วหนังเรื่องต่อมาที่เขาสร้าง ‎ถูกตั้งชื่อว่า เดอะ คิด
‎มันเป็นวิธีที่เขารับมือ ‎กับเรื่องเศร้าในชีวิตส่วนตัว
‎นั่นคือสิ่งที่พ่อทำในเรื่อง ฮิวโก้ พูล
‎นายจะชนะโรคนี้แน่
‎ฉันชอบวิธีคิดของเธอ
‎หนังของพ่อนำเสนอทุกอย่าง
‎ตั้งแต่โรคของลอร่า
‎การติดยาของผม ไปจนถึงการกลับตัวของพ่อ
‎ไหนๆ ลูกก็จะมีชีวิตยืนกว่าพ่อ
‎ลูกยกโทษให้พ่อเรื่องยาเสพติด ‎กับแบบอย่างที่ไม่ดีที่พ่อทิ้งไว้ให้ได้ไหม
‎มันเป็นภาพความเจ็บปวดมาต่อกัน
‎เราพยายามผ่านพ้นมันไปให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎ตอนที่พ่อเสียเธอไป
‎พ่อเลิกยาและผมยังพเนจร
‎พ่อบอกผมให้รักษาชีวิตอย่าเพิ่งตาย
‎อย่ายอมแพ้และอะไรพวกนั้น
‎พ่อไม่เชิงหมดกรรมนะ
‎อย่าให้ผม… นั่นน่ะ ‎เราอย่าบิดเบือนความจริงเลย
‎แต่นั่นเป็นสิ่งสำคัญมาก
‎พ่อดีใจที่ได้ยินแบบนั้น
‎ลูกสมควรได้รับมัน เมื่อดูจากสิ่งที่ลูกผ่านมา
‎ครับ
‎เอาละ เย็นนี้ไร้สาระดี
‎หลังจากหนังแย่ๆ ที่ผมกำกับที่แคลิฟอร์เนีย
‎เพื่อนๆ ผมก็บอกว่า "ออกจากแอลเอเดี๋ยวนี้"
‎ผมบอกให้เขาออกจากแอลเอเหรอ
‎ไม่ได้แปลว่าเขามาเยี่ยมกันไม่ได้นี่ ‎ตอนนี้เขาไม่มาเยี่ยมเลย
‎เขาไม่ยอมขึ้นเครื่องบิน
‎ระหว่างนิวยอร์กกับแอลเอ
‎แน่นอนว่าเขาควรอยู่ที่นิวยอร์ก
‎อยู่นอกแอลเอ เขามีความสุขขึ้น
‎ผมว่าใครๆ ก็มีความสุขขึ้น เมื่อออกจากแอลเอ
‎ดินแดนแห่งฝันสลาย
‎และอาจเป็นเพราะนิวยอร์กซับซ้อนพอ
‎สำหรับใครบางคนที่จะเป็นคนที่ไม่เหมือนใคร
‎เขาเกิดมาเพื่ออยู่ในนิวยอร์กก็ว่าได้
‎(บ้านซีเนียร์ - มิ.ย. 2020)
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‎เราจะเรียกเขาว่าบ็อบ ซีเนียร์
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์ บ็อบ ซีเนียร์
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‎เอกซ์ตัน โรงเรียนเป็นไงบ้าง
‎ดีครับ
‎- เขากำลังจิบกาแฟของผม ‎- หวัดดี ทุกคน
‎หวัดดี ซูซาน
‎หวัดดี สุขสันต์วันเกิดค่ะ
‎ขอบคุณ
‎คุณกำลังฉลองวันเกิดหรือเปล่า ซีเนียร์
‎ใช่แล้ว พ่อเชิญเพื่อนๆ กับคนสนิท
‎กำลังสนุกกันใหญ่
‎เราอาจต้องมีผู้หญิงคนสองคนในหนังเรื่องนี้
‎ครับ
‎ถ้าซูซานตกลง ให้เธอเล่นเป็นเมียแกก็ได้
‎ผมค่อนข้างจริงจังในการให้โอกาสคน
‎มากเท่าที่จะให้ได้ในการคัดตัว
‎แต่เดี๋ยวก็รู้ ‎เรากลับมาที่คนโปรดของบ้านได้เสมอ
‎จะว่าไป ฉันคิดถึงพ่อเธอทุกวันนะ
‎ขอบคุณค่ะ ฉันก็คิดถึง
‎ฉันก็คิดถึง
‎ค่ะ เป็นวันพ่อปีแรกที่ขาดพ่อมันยาก
‎โห เขาตลกด้วยนะ
‎ใช่
‎พ่อดูดีนะ
‎ผมดีใจที่ที่นั่นสนุกกัน
‎และมีคนดีๆ ห้อมล้อมพ่อ และ…
‎พ่อไม่รู้จักใครเลย
‎ทีนี้สมมติว่าเราไปแฮมป์ตันด้วยกันอีก
‎มีฉากอะไรต้องถ่าย
‎หรือภาพอะไรที่พ่อต้องการ
‎ที่พ่อยังไม่เห็นในหนังเรื่องนี้ไหม
‎เพลงพื้นบ้านของเยอรมันนั่น
‎กะแล้วว่าพ่อพูดแบบนั้น
‎ผมจะต้องหาคนร่วมร้องเพื่อหัดร้องเพลงนั้น
‎และเราต้องคิดว่าจะถ่ายทำที่ไหน
‎- สวัสดี ‎- เฮ้ ผมเอง
‎พ่อ เพลงนี้สำหรับพ่อ
‎(ฌอน เฮย์ส ‎นักแสดง ผู้อำนวยการสร้าง นักร้องร่วม)
‎ลองเริ่มตั้งแต่ต้น มันแค่…
‎ตอนผมอายุ 15 ‎ผมได้เข้าร่วมงานดนตรีเดี่ยวเควานี
‎ร้องเพลง ฟิชเชอร์ไวเซอ ของชูเบิร์ท
‎และเป็นครั้งแรกที่พ่อสังเกตเห็นสิ่งที่ผมทำ
‎ที่ดูมีคุณค่า นอกจากเล่นหนังของเขา
‎คิดว่าผมได้รับการประกาศเกียรติคุณด้วย
‎แล้วมันเป็นสิ่งที่ผมกลับไปทำหลายครั้ง
‎บอกเราหน่อยว่าเขามีปฏิกิริยายังไง
‎พ่อดูพอใจนะ
‎- เหรอ ‎- ใช่
‎และมันเปลี่ยนชีวิตคุณยังไงต่อจากนั้น
‎มันเป็นการระลึกถึงความหลัง
‎เพลงนี้มีความงดงามบางอย่าง
‎แล้วพ่อผมมีมุมมองแปลกๆ
‎กับทุกเรื่องที่เขานึกออกหรือจำได้
‎เขาอยากให้ผมร้องเพลงนั้นอีก สี่สิบปีให้หลัง
‎จะช่วยหนังได้มากเลย
‎เมื่อจู่ๆ ลูกก็โผล่มาจากหลังต้นไม้
‎- ครับ ‎- แล้วร้องเพลง
‎ทำอีกที
‎(เนื่องจากโรคพาร์คินสัน ‎ซีเนียร์เคลื่อนไหวได้น้อยลง)
‎(ผู้สร้างภาพยนตร์ได้ย้ายการตัดต่อ ‎เข้าไปในห้องนอนของเขา)
‎ชีวิตผม
‎- นั่นไงล่ะ ‎- เอาละ ครั้งนี้ผมจะทำให้เป๊ะ
‎ทั้งหมดดูหลงตัวเองในแบบที่น่ารัก
‎คุณมองออกไหมว่าจะตัดต่อไว้ตรงไหน
‎แน่นอน
‎- ทำแบบนั้นอีกหน่อยได้ไหม ‎- เล่นซ้ำเหรอ
‎ไม่ ผมแค่กำลังมีความสุขน่ะ
‎ผมจะลองนะ
‎เขาจดจ่อกับการตัดต่อ
‎เขาลุกขึ้นนั่งเป็นชั่วโมงๆ
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้ทำมานาน
‎มันเป็นความสุขมากสำหรับเขา จริงๆ นะ
‎มันคือทุกอย่างสำหรับเขา
‎- ดีมากเลย ‎- แค่อยากดูอีก
‎ไหนดูซิ
‎วิธีที่คุณทำหนังเปลี่ยนไปไหม ‎หรือคุณยังทำวิธีเดิม
‎เป็นคำถามที่ดี ผมไม่รู้
‎คุณทำหนังเรื่องสุดท้ายเรื่องอะไร
‎สารคดีที่ฟิลาเดเฟียที่ผมชอบมาก
‎มันเกี่ยวกับสวนสาธารณะชื่อริตเทนเฮาส์สแควร์
‎หลังจากนั่งอยู่ในสวนนั้น ‎และเห็นคนแปลกๆ ทั้งนั้น
‎ผมพูดว่า "ได้เลย"
‎และเราใช้เวลาหนึ่งปีในนั้น ‎เพื่อให้ได้ฤดูต่างๆ
‎ขณะศึกษาผู้คน
‎สิ่งหนึ่งที่เราได้เรียนรู้คือ
‎เชื่อมั่นในทุกสิ่งเพราะอะไรก็เกิดขึ้นได้
‎และแน่นอน วันแรก ‎เราบังเอิญเจอนักไวโอลินวัยสิบขวบ
‎ซึ่งเก่งมาก และเธอกลายเป็นจุดสนใจ
‎ในสวนทั้งปี
‎การทำสารคดีต่างจากหนังเรื่องอื่นๆ ยังไง
‎อย่างที่พูดไปก่อนหน้านี้
‎ผมชอบความคิดที่ว่า ‎เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎(บ้านของจูเนียร์)
‎(สิงหาคม 2020)
‎ซีเนียร์ เขากำลังต่อสู้กับโรคน่ากลัว
‎ที่ฉันเคยเห็นพ่อฉันเป็น
‎ณ จุดนี้มันอยู่ที่ ‎การโอบกอดช่วงเวลาที่เราเหลืออยู่
‎และฉันไม่รู้ว่าซีเนียร์ ‎ได้ยอมรับการกระทำสมัยก่อนไหม
‎หรือมันเกี่ยวข้องกับโรเบิร์ตยังไง
‎แต่สิ่งที่ฉันรู้ตอนนี้คือ ‎นี่คือคนที่รักลูกของเขา
‎มันคือการเดินทางของซัลลิแวนที่สำคัญ
‎เริ่มทำสิ่งที่แท้จริงและสำคัญ
‎แล้วถ้าสิ่งที่เราทำมาตลอด
‎มีความสำคัญเท่าที่มันต้องสำคัญ
‎สำหรับผม นี่รู้สึกเหมือน ‎การพยายามสานต่อ
‎เรื่องพ่อลูกทั้งหมดนั้นให้จบ
‎และยอมรับกับทุกเรื่อง
‎ทั้งดีและร้ายของมัน และด้านอื่นๆ ของมัน
‎แล้วพูดว่า "โอเค นายเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ"
‎ตั้งใจทำให้ดีที่สุด บ็อบ ตั้งใจทำให้ดีที่สุด
‎นั่นอีกช่วงหนึ่งเลย
‎(ซีเนียร์ทำหนังเสร็จ)
‎คุณไม่ต้องห่วงว่าจะกลับมาเมื่อไหร่แล้ว
‎มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น
‎ขอบคุณที่ทำงานนี้ มันสำคัญมาก
‎เยี่ยม คุณทำงานได้เยี่ยม
‎ใช่
‎เมื่อมองย้อนกลับไป ‎เขาพูดว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก
‎เขานิยามผู้อำนวยการสร้างคือ ‎คนที่ทำให้งานสำเร็จ
‎(พฤษภาคม 2021)
‎ใช่
‎กำลังจะเดินทางร้อยกว่ากิโลเมตรเข้าเมือง ‎เขาดีใจสุดๆ
‎นี่เข้าปีที่สาม
‎ของการถ่ายทำสารคดีเกี่ยวกับพ่อ
‎ผมตื่นเต้นที่จะได้เจอปู่
‎แผนวันนี้
‎เราจะถ่ายทำสารคดีซีเนียร์
‎หลักๆ เลยที่ผมอยากมาที่นี่ ‎เพราะผมอยากเจอปู่
‎ผมก็เลยอยากเจอปู่
‎เพื่อที่เราจะได้มีความทรงจำ
‎และ…
‎เมื่อปู่เสีย ผมจะพูดได้ว่า
‎ผมได้ใช้เวลาอยู่กับปู่
‎หวัดดี ขอบคุณครับ ‎เรามาหาดาวนีย์ ขอบคุณ
‎หวัดดี พ่อ
‎เมื่อไหร่ที่พ่อไม่อยากให้เราถ่ายทำ ก็บอกนะ
‎ไม่งั้นเราจะถ่ายพ่อทั้งวัน
‎ดีใจที่ได้เจอคุณนะ
‎ข้างนอกร้อนเหรอ
‎หนาว วันนี้หนาวและฝนตก
‎ดีสำหรับการถ่ายรูป
‎เอกซี่ เมื่อลูกพร้อม
‎เราจะให้ลูกถามคำถามปู่สามเทค โอเคนะ
‎ลูกจะมาตรงนี้ แล้วถามคำถาม
‎- ไง เอกซี่ ‎- หวัดดี
‎เอาละ ปู่พร้อมแล้ว สาม สอง หนึ่ง เริ่ม
‎หวัดดีครับ ซีเนียร์
‎คุณมีผมตรงไข่บ้างไหม
‎ถามซ้ำอีกทีได้ไหม
‎- คุณมีผมตรงไข่บ้างไหม ‎- ยอดเยี่ยม
‎ทีนี้พ่อตอบเขาสักครั้งนะ
‎เอกซี่ ถามเขาอีกที แล้วพ่อตอบ ‎แบบแลร์รี่ วูล์ฟ "ฉันไม่กล้ามอง"
‎หวัดดี ซีเนียร์
‎คุณมีผมตรงไข่บ้างไหม
‎ฉันอะไรนะ
‎เขาไม่ยอมตอบคำตอบของเขาเอง
‎- เอาละ ลูกไปได้แล้ว ‎- นั่นสนุกมาก
‎เอกซี่สนุกมาก ‎นี่เป็นการเดินทางที่ดีที่สุดของเขา
‎ติดหนึ่งในสิบแน่ๆ
‎พ่อต้องการอะไรไหม
‎เราอยู่ที่ไหน
‎นี่เป็นวันสุดท้าย ‎ที่ผมคงจะไม่ได้เห็นเขาไปอีกพักหนึ่ง
‎สิ่งที่ผมคิดจะทำเพื่อพ่อ เพื่อผม ให้…
‎มันแปลกเพราะผมรู้ว่าผม…
‎กำลังบันทึกมันไว้
‎แปลก มันเป็นสิ่งที่ครอบครัวคุณทำ
‎พวกคุณสร้างศิลปะของชีวิตพวกคุณเอง
‎มันแปลก มันเป็นธรรมชาติ
‎ทำให้ผมย้อนกลับมาที่
‎ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ตลกหรือเศร้า
‎มันเกิดขึ้นขณะที่กล้อง 16 มม.บันทึกอยู่
‎และเราสามารถย้อนดูมันได้ ‎40 ปีหลังจากนี้…
‎- ใช่ ‎- เมื่อถึงโอกาสเหมาะ
‎แต่มีบางส่วนของผมที่รู้สึกว่าผมจะ…
‎ผมคงขาดบางอย่างไป
‎ใช่
‎เพราะดูเหมือนเวลาเหลือน้อยลงแล้ว
‎มีอะไรที่คุณรู้สึกว่าคุณต้องคิด
‎ในเรื่องความเป็นไปได้ที่จะไม่ได้เจอเขาอีก
‎- ผมไม่รู้จริงๆ ‎- ครับ
‎มันสับสน
‎แต่มันทำใจยาก
‎มันทำใจยากเลยละ มันทำใจยาก
‎ข้อดีคือ
‎ผมไม่ได้มีประสบการณ์ที่ดีกับนิวยอร์กแบบนี้มานาน
‎และการได้เห็นมันผ่านสายตาของเอกซ์ตัน
‎มุมมองของคนรุ่นที่สาม
‎มันเจ๋งมากน่ะ
‎ใช่ แต่ผมอดสังเกตไม่ได้ว่า
‎มีความแตกต่างระหว่าง
‎ความพึ่งพาได้ของคนรอบข้างเขา
‎พ่อของคุณต่อต้านบางอย่างที่ต้องต่อต้าน
‎และคุณถูกเลี้ยงมาในการต่อต้านนั้น
‎- ใช่ ‎- การปล่อยให้คุณใช้ยาเสพติดตอนเด็กๆ
‎มันค่อนข้างผิดพลาด
‎หลงทางแต่ไม่เสียคน
‎ใช่ และตอนนี้
‎มันเหมือนกับ "ฉันจะจากไป ‎โดยไม่รู้สึกว่าพลาดอะไรไปได้ยังไง"
‎มีอะไรที่คุณอยากพูดกับเขาไหม
‎ผมไม่อยาก…
‎- ผมไม่อยากทำสิ่งที่ผิด ‎- ใช่
‎ใช่
‎พ่อ
‎พูด "หนึ่ง สอง สาม" เราจะได้เช็กไมค์
‎- ใคร ‎- "ใคร" เยี่ยม
‎ใช้ได้
‎ขณะที่เรายังอยู่และเจอกัน
‎ผมจะพยายามอยู่ใกล้ๆ และใกล้ขึ้นๆ
‎- ใช่ เป็นความคิดที่ดีมาก ‎- ใช่ไหม
‎ผมจะถามคำถามพวกนี้กับพ่อเกี่ยวกับ…
‎- ถามได้หมด ‎- งั้นเหรอ
‎ผมไม่รู้ว่าจะคุยเรื่องนี้ยังไง แต่ผมแค่ต้องการ…
‎มุมมองของพ่อ…
‎ก่อนถ่ายเสร็จ
‎มีอะไรที่พ่ออยากให้ลูกพ่อรู้ไหม
‎ขำอะไร
‎ในแฮมป์ตัน ลูกพ่อมีบ้านหลังหนึ่งและลูกคนหนึ่ง
‎ลูกสองคน ลูกสามคน
‎และเราคิดว่าถ้าเราเลือก
‎วันที่แสงไม่ค่อยดีนัก มันจะดีสำหรับเรา
‎ครับ
‎เพราะพอถึงเวลาถ่ายทำ…
‎ก็เป็นเวลาเหมาะ ‎ที่จะทำหนังประเภทไหนก็ได้ที่อยากทำ
‎เวลาที่พ่อไม่คิดเรื่องปัจจุบัน ‎ใจพ่อคิดถึงอะไรที่สุด
‎มีช่วงไหนในชีวิต
‎หรือมีบางอย่างอยู่ในใจพ่อไหม
‎เท่าที่พ่อจำได้
‎ก่อนพ่อจะตอบคำถามแก
‎พ่อจะบอกว่า…
‎โรคชาร์ลี พาร์คินสัน
‎ฉันฝันว่า
‎ฉันทำงานในวงแจ๊สนี้
‎และท่ามกลางวงสุดเจ๋งนี้
‎ขณะที่ฉันเริ่มแสดงเดี่ยว
‎ฉันล้มลงและตาย
‎ด้วยโรคชาร์ลี พาร์คินสัน
‎พ่อทำนายไว้เป๊ะ
‎เห็นปากกาตรงนั้นไหม
‎ปากกาเหรอ พ่ออยากได้ปากกาหรือดินสอ
‎ปากกา
‎ครับ
‎ปากกาคู่ใจ
‎พ่อชอบปากกากับกระดาษ
‎ผมเปิดฝาให้ได้นะ
‎นี่ครับ
‎ขอบใจ
‎- พ่อกำลังเขียนเหรอ ‎- ใช่
‎เยี่ยม
‎และโรเบิร์ต…
‎เขา…
‎วิตกนิดหน่อยเพราะเขาก็มีอย่างอื่นต้องทำ
‎แต่เห็นได้ว่าสิ่งที่เขามุ่งมั่นคือสิ่งนี้
‎ตอนเขาโทรมาเพื่อขอให้ผม…
‎เขาพูดว่า "ไปช้าๆ"
‎คุณสองคนเคยเจอกันมาก่อนไหม
‎พ่อหมายถึงจูเนียร์กับผมเหรอ
‎ใช่
‎ครับ เราก็พอจะรู้จักกันบ้าง
‎อีกสักพักเราคงจะกลับบ้าน
‎ถึงแม้ว่าซีเนียร์จะงีบอยู่
‎แต่เราไปนั่งในนั้นสักพักก่อนเรากลับนะ
‎- ครับ ‎- โอเค
‎เราจะให้ซีเนียร์พักผ่อนและ…
‎แล้วเราจะเจอเขา
‎ในอนาคต
‎ครับ
‎ผมรักพ่อนะ
‎เราไม่ได้มีแผนชัดเจนกับหนังเรื่องนี้
‎(พิธีรำลึกซีเนียร์ภายในครอบครัว)
‎แต่พอรู้ว่ามันจะเป็นยังไง
‎และรู้ว่าส่วนหนึ่งคงต้องเป็น
‎การเสียชีวิตของเขา
‎มันเป็นเรื่องราวของพ่อกับลูกไหม ผมว่าไม่นะ
‎มันเกี่ยวกับการเป็นศิลปินไหม ‎ผมไม่รู้ อาจจะใช่
‎เป็นการใคร่ครวญถึงความตายไหม
‎ผมว่ามันกลายเป็นแบบนั้น
‎แต่ไม่ใช่ในทางที่เศร้า
‎แต่แค่ "เราอยู่ที่นี่ ‎เราทำอะไรๆ แล้วเราก็จากไป"
‎และผมรักพ่อในสิ่งที่พ่อทำ ‎ผมรักพ่อในสิ่งที่พ่อไม่ได้ทำ
‎เขามาแล้ว
‎ฉันมีข่าวมาบอก
‎ห่างจากเขาสแกกไปทางเหนือ 9.65 กิโลเมตร ‎ในหุบเขาแห่งความเจ็บปวด
‎มีปิศาจชั่วช้าสามานย์อาศัยอยู่
‎มันชื่อปั๊มน้ำมันบิงโก โรงแรมชีสเบอร์เกอร์
‎แถมเสียงเครื่องบินและคุณจะเป็นแกรี่ อินเดียน่า
‎และมันชอบทำร้ายคน
‎ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็น ‎ปั๊มน้ำมันบิงโก โรงแรมชีสเบอร์เกอร์
‎แถมเสียงเครื่องบินและคุณจะเป็นแกรี่ อินเดียน่า
‎มันบอกฉันว่ามันอยากทำอะไร
‎มันอยากลงมาที่นี่และฆ่าพวกคุณทุกคน
‎แต่ฉันบอกมันว่า "บิงโก เดี๋ยวนะ"
‎และที่ฉันพูดแบบนั้นก็เพราะฉันเชื่อมั่นในพวกคุณ
‎ฉันเชื่อว่าพวกคุณทำได้
‎ฉันเชื่อว่าคุณจะช่วยเหลือกัน
‎ฉันเชื่อว่าคุณจะทำให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้น
‎เท่านั้นแหละ
‎เลือกไพ่ครับ คุณกรีเซอร์
‎เอาละ ใส่กลับไปตรงไหนก็ได้
‎- ใบนี้ไหม ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนี้ ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนั้น ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนี้ ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนั้น ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนั้นไหม ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนั้นล่ะ ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนี้ไหม ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนั้น ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนี้ ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนี้เหรอ ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนั้น ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนี้ล่ะ ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนี้แน่ ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนี้ล่ะ ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนั้น ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนี้ไหม ‎- ไม่ใช่
‎- ใบนี้ใช่ไหม ‎- ไม่ใช่
‎คำบรรยายโดย สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช