Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
อาโอยามะคุง ขอยืมแรงหน่อยสิ
ครับ
ขอบใจนะ ช่วยกดไล่จากตรงนี้ที
"จิอากิ"
นายเป็นนักศึกษาคณะอะไรสักอย่าง ใช่ไหม?
โซซึเกะ... อาโอยามะใช่ไหม?
ครับ เรียนอยู่คณะนิติศาสตร์ครับ
เห สุดยอดเลย จะเป็นทนายเหรอ?
ไม่หรอกครับ อาจจะไม่เป็นอะไรเลยก็ได้
ไม่ใช่เป็นไม่ได้ แต่ไม่เป็นสินะ
...ก็นะครับ
งี้นี่เอง
นั่นสินะ
อาจจะไม่ใช่ว่าจะเป็นอะไร
แต่ว่าจะเปลี่ยนไปยังไงสินะ
มนุษย์ก็แบบนี้แหละ
ไม่เป็นไรครับ
อาโอยามะคุง เพิ่งเคยเห็นของแบบนี้สินะ?
ครับ...
เพิ่งมาถามเอาป่านนี้ก็เถอะ แต่นั่น คือ ภาพวาดน้ำหมึก รึเปล่าครับ
ไม่รู้จักเหรอ?
สมาคมของเราจัดแสดงที่นี่ทุกปีน่ะ ต้องขอบคุณท่านหัวหน้านักบวชเลย
อ๊ะ เมื่อกี้ผมเห็นภาพที่เขียนว่า "เซน-เอย์"
เซน-เอย์? เซน-เอย์...
อันที่มีดอกซึบากิ...
เราจะมีการจัดแสดงวาดพู่กัน แห่งฤดูใบไม้ผลิเวลา 16.00 น.
โอ๊ะ ไม่ใช่เวลามาเอ้อระเหยแล้วสิ
ยังไงก็เถอะ แค่นายมาก็ช่วยได้เยอะแล้ว
ถ้าจะกลับ ยังไงก็เอาข้าวกล่องไปด้วยนะ อยู่ที่ห้องพักตรงนั้นน่ะ
ขอบคุณครับ
ขอบใจนะ
น่าสนุกจังเลย
"สำหรับพาร์ทไทม์"
"สำหรับแขก"
ขอรับไปนะครับ
ขอบใจนะที่มาช่วยติดตั้ง
ขอบคุณมากครับ แต่นั่น...
...ขอโทษด้วยครับ
เอาอันนี้ไว้นี่
เอาละ มากินอันนี้กันดีกว่า
- แต่ว่าอันนั้นมัน... - อันนี้มันน่าอร่อยกว่านี่
ไม่ต้องห่วงน่า เอ้า
ครับ
หมอห้ามน่ะ
...เหรอครับ
เพิ่งเคยเห็นภาพวาดน้ำหมึกเหรอ?
เห็นแบบชัด ๆ ครั้งแรกครับ
มันสะท้อนอะไรในตาของเธอ?
มาอยู่ที่นี่เองเหรอครับ
กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย
เอ๋?
ที่จริงผมคิดว่าเราน่าจะเลื่อนเวลาแสดงไปหน่อย
พอจิอากิจังไม่อยู่ ลูกมือจัดเตรียมเลยไม่พอครับ
เหมือนเธอยังอารมณ์ไม่ดีอยู่เลย
เหรอ
ตอนนั้นนายเองก็อยู่นี่!
เปล่าครับ คือ
ข้าวกล่องสเต๊ก สุดยอดเลยใช่ไหม?
ขอโทษนะครับ ๆ ...
คนเยอะดีจัง ฉันเพิ่งเคยมานี่แหละ
เอ๋ ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ? แล้วงานติดตั้งที่ฉันแนะนำไปล่ะ?
ลืมไปว่ามีคาบเรียนน่ะ เลยวานโซซึเกะไป
โอ๊ย
ช่วยไม่ได้นี่นา ฉันผิดไปแล้ว
ถ้าจะขอโทษ ไปบอกโซซึเกะเลย
อะ เอ๋?
- โซซึเกะนี่ - นั่นสิ
นั่นก็เป็นงานเหรอ?
ต้องขออภัยที่ให้รอนะคะ ขอเสียงปรบมือต้อนรับให้กับ
อาจารย์โคซัง ชิโนดะค่ะ
มาแล้ว ๆ อาจารย์ตัวเป็น ๆ
คนรู้จักเหรอ?
จะบ้าเหรอ นายไม่รู้จักโคซัง ชิโนดะเนี่ยนะ?
คนที่ได้รางวัลศิลปินแห่งชาติปีนี้น่ะ
แล้ว นั่นคืออะไรเหรอ?
คือสิ่งที่นายคงไม่เข้าใจชั่วชีวิตไงล่ะ
สุดยอดเลย!
"โคซัง"
ถ้าเช่นนั้น เรามาพูดคุยกับอาจารย์ผู้สะบัดพู่กัน
วาดภาพที่งดงามเมื่อครู่นี้กันดีกว่าค่ะ
เรียนเชิญอาจารย์ทางนี้ค่ะ... อาจารย์คะ?
ผมไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการ
เธอลองมาเป็นลูกศิษย์ของฉันไหม?
ถึงความเป็นไปได้อเนกอนันต์ บนผืนกระดาษที่ขาวโพลน
ละ ลูกศิษย์!?
จนกว่าเส้นแรกจะถูกปาดลงไป
The Lines That Define Me
"โคซัง ชิโนดะ ผลงานภาพวาดน้ำหมึกชิ้นแรก ถูกประดับที่พิพิธภัณฑ์บริติช"
ลูกศิษย์ของสมาคมมีอยู่ทั่วประเทศ แต่ว่าสายตรงจะมีน้อย
สายตรง?
อืม คือลูกศิษย์คนพิเศษที่ได้รับ การสอนจากอาจารย์โคซังโดยตรง
วันนี้ผมมาตอบแทนอาจารย์เรื่องวันก่อน ไม่ได้จะมาเป็นลูกศิษย์หรอกครับ
เหรอ?
ถึงจะบอกว่าลูกศิษย์ แต่ของสมาคมเรา ก็ไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรขนาดนั้นหรอก
เหมือนครอบครัวมากกว่า
แบบนั้น... ยิ่งเป็นเรื่องที่เสียเปล่ากับผมเลยครับ
อาจารย์ พามาแล้วนะครับ
ขอรบกวนหน่อยนะครับ...
กลิ่นหมึกน่ะ คนที่มาใหม่ทุกคน ก็ตกใจแบบนี้แหละ
ยินดีต้อนรับ
ขอบคุณที่ให้ยืมผ้าเช็ดหน้า เมื่อวันก่อน...
เข้าไปได้ใช่ไหมครับ?
คือ ผมซักคราบซอสไม่ออก
เลยหาของที่ใกล้เคียงกันมาแทนครับ
ดูให้ดีนะ
นี่คือ "กล้วยไม้หลวง"
"กล้วยไม้หลวง"?
"กล้วยไม้หลวง"
ทุกอย่างของภาพวาดน้ำหมึกที่ฉันจะสอน อยู่ในนี้ทั้งหมด
ถ้าฝึกจนชำนาญละก็ จะสามารถ
วาดทุกอย่างอย่างเป็นธรรมชาติเลย
คือว่า...
เรื่องที่จะรับลูกศิษย์วันก่อน ผมดีใจมากครับแต่ว่า...
ผมว่ามันคงเกินตัวของผม
เหรอ
ในฐานะนักเรียนของห้องเรียนภาพวาดน้ำหมึก โคซังล่ะว่ายังไง
ถ้าแบบนั้นก็ได้ครับ
เอาแบบนั้นแล้วกัน
จะวาดทรงอะไรก็ได้
ผมคงทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรอกครับ
ไม่ใช่ได้ หรือไม่ได้หรอก แต่เป็น
ทำหรือไม่ทำต่างหาก
คิดไว้แล้วเชียว
ขอโทษครับ
แม้แต่วิธีจับพู่กันยังงดงามเลย
กระดาษยังเหลืออีกเยอะ
คือว่า...
เอ๋?
ต้องไปเก็บที่ไหนนะ...
ทางนี้เหรอ?
เจอแล้ว
"จิอากิ"
เซน-เอย์...
ใครน่ะ?
ขอโทษที่แอบมองครับ ผมชื่อโซซึเกะ อาโอยามะครับ
นายนี่เอง
จะรับลูกศิษย์เอาป่านนี้ เหมือนจะบอกอะไรฉันเลยนี่นา
แล้วนายล่ะ? มาหยามฉันเหรอ?
ไม่เคยคิดจะทำแบบนั้นเลยครับ
นี่เป็นนักเรียนใหม่ของฉันเอง
นักเรียน?
ช่วยจัดแจงอุปกรณ์ให้เขาหน่อย
ทำไมต้องเป็นหนูล่ะ?
อาจารย์
เอ๋! ได้เจอท่านจิอากิตัวเป็น ๆ เหรอ!
ท่านจิอากิ? รู้จักเหรอ?
รู้สิ ๆ
เธอดังมากเลยนะในฐานะ "จิตรกรผู้งามเลิศ"
เป็นอัจฉริยะที่ยกระดับศิลปะพื้นบ้าน ให้เป็นโมเดิร์น อาร์ทน่ะ
เอ๋ ชิโนดะนี่คือ
ใช่ เธอคือหลานโคซัง ชิโนดะ อัจฉริยะของแท้เลย
นะนะนะ นายไปบ้านของคนสวยขนาดนี้มาเหรอ?
ก็นะ
ถ้าโซซึเกะได้เป็นลูกศิษย์ ก็จะได้ หัวเราะคิกคัก
วาดรูปกับคนคนนี้งั้นเหรอ?
โคมาเอะ ใจเย็นก่อน
- สลับกับฉันก็ได้นะ - ไม่ได้พูดว่าไม่เป็นสักหน่อย
งั้นจะเป็นเหรอ?
ลูกศิษย์นี่คงเกินไปหน่อย เลยเป็นนักเรียนไปก่อนน่ะ
ชอบภาพวาดน้ำหมึกสินะ
ไม่รู้เลย
มันพูดยากสักหน่อยแต่ว่า
ความรู้สึกที่ได้หยดอะไรบางอย่าง ลงไปบนที่ที่ว่างเปล่านั่นมัน
มันเปรี้ยงเข้ามาเลย
ดีจัง ฉันเองก็อยากลองคุยกับ ท่านจิอากิบ้างจัง
แนะนำฉันให้ด้วยสิ
บรรยากาศไม่ให้น่ะสิ
พูดง่าย ๆ ก็คือแค่มีโอกาสก็พอแล้วละ
ฉันมีความคิดอะไรดี ๆ
อาจารย์ เป็นยังไงครับ
เอาใหม่
ฝนใหม่อีกรอบ
...ครับ
เอาใหม่
อาจารย์ อันนี้ล่ะครับ?
ทำอะไรของนายน่ะ
...อะไร?
สอนไปถึงไหนแล้วล่ะ?
กล้วยไม้ครั้งเดียว แล้วก็ การฝนหมึกครับ
...แค่นั้น?
แค่นั้นครับ
ฉันตกใจเลยที่อาจารย์พูดอวดว่า "ฉันจะรับลูกศิษย์"
ท่านเป็นคนที่สอนคนได้ ห่วยแตกมากเลยละ
กับฉันเองก็ไม่ค่อยสอนอะไรเหมือนกัน
งั้นเหรอครับ?
แล้วทำไมถึงพูดว่าจะรับลูกศิษย์ล่ะ ไม่เห็นจะเข้าใจเลย
นี่คือวิธี "หมึกสามชั้น"
คือการสร้างหมึก 3 ชั้นที่เข้มต่างกันในพู่กัน
พอทำแบบนี้
ก็จะได้ท่อนไผ่
สุดยอด...
การวาดภาพน้ำหมึกนั้น ขึ้นอยู่กับว่าใช้พู่กัน สร้างเฉดสีแบบไหน
และจะควบคุมมันได้ยังไงน่ะ
สุดยอดสุด ๆ เลยครับ
ผมจะทำแบบนี้ได้ไหมนะ
ของแค่นี้ ถ้าฝึกละก็ ใคร ๆ ก็ทำได้
จริงสิ
อาจารย์ ที่จริง ผมมีอะไรจะขอร้อง...
ฉันเป็นอาจารย์ของนายที่ไหนล่ะ
ถ้างั้น
คุณ... จิอากิ?
นี่ เสร็จแล้วนะ
- ไปกันเถอะ - ครับ
มา ๆ
คุณนิชิฮามะทำหมดนี่เลยเหรอครับ?
จริง ๆ มีระบบเวรน่ะ แต่ที่นี่ไม่มีใครทำอาหารเป็นเลยนอกจากฉัน
- มีอะไรเหรอครับ? - ฉันทำความสะอาดน่ะ
ยังไม่ได้พูดอะไรเลยครับ
น่า ๆ
เอนหลังซะเต็มที่เลย
กินกันเลยไหม เอ้า นั่งเลย ๆ
เชิญครับ
ถ้างั้นก็มากินกันเถอะ
ทานแล้วนะครับ
เอ๋ อาโอยามะคุง เป็นอะไร ไม่กินเหรอ?
เปล่าครับ ผมไม่ได้เจอแบบนี้นานแล้วน่ะครับ
เด็กผู้ชายอาศัยอยู่คนเดียว เลยไม่ได้กินของดี ๆ สินะ
ทานแล้วนะครับ
แล้ว? เมื่อกี้จะขอร้องอะไรเหรอ
คือว่า...
ช่วยไปบรรยายที่มหาวิทยาลัยของผมได้ไหมครับ?
บรรยาย?
เพื่อน ๆ ในชั้นได้แรงบันดาลใจจากงาน ของอ.โคซังเมื่อวันก่อน
เลยบอกว่าอยากให้มาบรรยายน่ะครับ
ฉันเหรอ? ไม่ใช่อาจารย์?
ครับ
ไม่หรอก ฉันไม่ถึงขั้นนั้น...
เป็นเรื่องที่ดี
เนอะ
ครับ
ขอคิดดูสักหน่อยแล้วกัน...
อย่าบอกนะครับว่าอาจารย์กับคุณจิอากินี่...
คนกลางอย่างฉันลำบากชะมัดเลย
ทะเลาะกันเหรอครับ?
ไม่ใช่ทะเลาะหรอก เรียกจิอากิจังงอนอยู่ฝ่ายเดียวแหละ
ฉันจะไปบรรยายให้นะ
ขอบคุณครับ
ดีจังเลยนะ
คุณนิชิฮามะครับ
มาแล้ว ๆ ๆ
ลุยเลยนะ ๆ
ขอต้อนรับ จิตรกร จิอากิ ชิโนดะ!
ยินดีต้อนรับ!!
เจ้าโคมาเอะ
นี่มันอะไรเนี่ย อาโอยามะคุง?
มีพวกทำอะไรเว่อร์ ๆ อยู่น่ะครับ
รู้สึกดูผิดที่ผิดทางยังไงไม่รู้
ขอโทษด้วยนะครับ
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
คาวากิชิ ชมรมวรรณกรรม มหาวิทยาลัยมิซึโนะค่ะ
เช่นเดียวกัน ผมโคมาเอะครับ เป็นเกียรติมากครับ
จิอากิ ชิโนดะ จิตรกรสังกัดสมาคมโคซังค่ะ
- ขอฝากตัวด้วยนะคะ - ขอฝากตัวด้วยนะคะ
เชิญทางนี้เลยค่ะ ให้ถือสัมภาระให้ไหมคะ?
- อ๊ะ ไม่เป็นไรค่ะ - เข้าใจแล้วค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ
โคมาเอะ ทำเกินไปแล้วนะ!
ไม่เห็นเป็นไรเลย
แบบพื้นฐานของภาพวาดน้ำหมึกจะมีอยู่สี่ชนิดค่ะ
จะมีกล้วยไม้ บ๊วย เบญจมาศ
และไผ่ค่ะ
เพราะการวาดสิ่งเหล่านั้น จะใช้วิธีพื้นฐาน ที่ต่างกันออกไปค่ะ
ในโลกของภาพวาดน้ำหมึก การผสานสิ่งเหล่านั้นเข้าด้วยกัน
จะเรียกว่า "จตุรบุรุษ"
วันนี้เราจะมาวาดสิ่งที่เรียนรู้ ได้เร็วที่สุด หรือก็คือ
ไผ่ นั่นเองค่ะ
ขอบคุณค่ะ ทุกท่านมาลองวาดกันดูนะคะ
เป็นเส้นที่ตรงเผงและละเอียดอ่อนมากเลยนะคะ
คุณคงเป็นคนที่จริงจัง และจิตใจมั่นคงสินะคะ
สุดยอดเลยค่ะ ยังกะหมอดูเลย
ทราบถึงขนาดนั้นเลยเหรอคะ
ตรงนี้จะทำแบบนี้... ใช่ค่ะ
ใช้มืออย่างแผ่วเบา...
ใช่ค่ะ ลากเป็นเส้นตรง
ขอบคุณค่ะ
ดีมากค่ะ
ตาไม่มีแววเลย นี่นะ...
สวยเหรอ? สุดยอด! ดีใจจัง
ยิ้มสวย ๆ
โอเค
ถ้ายังงั้น... เรามาฉลอง
ให้กับการบรรยายที่จบลงด้วยดี ชนแก้ว!
ชนแก้ว!
ถ้ายังไง ช่วยวาดแบบมาสคอตได้ไหมคะ
น่ารักสุด ๆ เลย
น่ารักจัง
สุดยอดเลย
วาดได้เร็วแบบนี้เลยเหรอเนี่ย?
ถึงจะวาดอ้วนไปหน่อยก็เถอะ
เส้นของอาโอยามะคุงนี่ดูแตกต่างจัง
ยังงั้นเหรอครับ?
ทั้ง ๆ ที่วาดด้วยความสนุกเหมือนเป็นเด็กแท้ ๆ
แต่ในเส้นมีความเศร้าปนอยู่...
ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
ฉันพอเข้าใจว่าทำไมอาจารย์ถึงสนใจเลย
ถ้าผมฝึกต่อไป ผมจะสามารถวาดได้เหมือน คุณจิอากิ ไม่ก็อาจารย์ไหมครับ?
อาจารย์นี่ไม่เท่าไหร่ แต่ว่าเอาฉันเป็นเป้านี่ ไม่ดีหรอกนะ
ทำไมเหรอครับ?
โทษที ตอนนี้พูดไม่ได้น่ะ เลิกคุยเถอะ
หืม? อันนี้ชาอู่หลงนี่
หยิบผิดซะได้ครับ
อาโอยามะคุงดื่มได้ไหม?
ที่จริง ผม...
ไม่ยกโทษให้ ไม่ให้เด็ดขาด!
นี่นายโกรธอะไรตั้งแต่เมื่อกี้แล้วเนี่ย
ก็ไปดื่มแก้วของคุณจิอากิหมดน่ะสิ!
ไม่หรอก ผิดพลาดนิดหน่อยเอง
ไม่ใช่ความผิดของอาจารย์หรอกค่ะ แค่หมอนี่มันเมาจนร่วงไปเอง
อ๊ะ รองเท้า!
- จับตรงนั้นไว้หน่อย! - จับอยู่ ๆ!
โธ่ เดี๋ยวก็พังบ้านซะหรอก
นี่มันอะไรกันเนี่ย
เสียสติไปแล้วเหรอ
ก่อนอื่นพาไปที่เตียงก่อน ๆ
โทษที!
เอานี่หลบหน่อย
ขอบใจมาก
- เอ้า วางเลยนะ - หนึ่ง-สอง เอ้า!
ไม่เป็นไรนะ?
"กลิ่นรัญจวนดั่งกล้วยไม้"
คำอุทิศของอาจารย์เขียนไว้น่ะ
คำอุทิศ?
ในภาพวาดน้ำหมึก จะมีธรรมเนียมที่จะเขียน บรรยายถึงความคิดต่อผู้ชมโดยตรงน่ะ
ถ้าเป็นถึงระดับอาจารย์โคซัง แค่นั้นก็มีมูลค่าพอที่จะซื้อรถได้เลย
รถ!?
ท่านจะไม่เขียนเลย
ถ้าไม่ได้ประทับใจจริง ๆ
หมอนี่ดันเอามาติดเหมือนกระดาษโพสต์อิทอะนะ?
จริงสิ รถเลยนะ
ไม่ต้องบอกดีไหม?
บอกโซซึเกะไปก็เสียเปล่าน่ะ
จริงด้วย
เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา
ถ้างั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะ
เราจะสร้างชมรม ภาพวาดน้ำหมึก น่ะค่ะ มาช่วยบรรยายด้วยนะคะ
ถ้าไม่รังเกียจละก็ จะรอการติดต่อมานะคะ
- ขอตัวก่อนนะคะ - ค่ะ ระวังตัวด้วย
อาจารย์
ช่วยดูแลโซซึเกะด้วยนะครับ
นานแล้วครับ ที่ไม่ได้เห็นหมอนั่นแสดงออก ว่าอยากจะทำอะไรด้วยตัวเอง
เจ้านั่นปิดตัวเองมาตลอดตั้งแต่ เกิดเรื่องไม่ดีกับครอบครัวน่ะครับ
นี่
ฝากด้วยนะครับอาจารย์
"โซซึเกะ 10 ขวบ"
ทำให้ดูสง่างาม
ช่วยมาทางนี้หน่อย
"ชมรมภาพวาดน้ำหมึก"
เอ๋! สุดยอดไปเลยนี่!
ใช่ไหมล่ะ
กิ่งเขาวาดแบบนี้
"โซซึเกะ"
อาจารย์
คุณจิอากิคิดงานไม่ออกเหรอครับ?
ใช่
จะว่าไม่ได้วาดงานของตัวเองมาสักพักแล้วก็ไม่ใช่
คงไม่รู้จะวาดอะไรดีมากกว่ามั้ง
อย่างนี้นี่เอง
เธอคงอยากได้คำชี้แนะจากอาจารย์
แต่พอไม่ได้อย่างที่คิดก็เลยร้อนใจน่ะสิ
จิอากิจังเล็งรางวัลฤดูกาลของปีนี้อยู่น่ะ
ฤดูกาลเหรอครับ?
เอ๋ ไม่เคยได้ยินเหรอ?
เป็นเกียรติยศสูงสุดของโลกแห่งภาพวาดน้ำหมึก ที่จิตรกรทุกคนต่างปรารถนาเชียวละ
อาโอยามะคุงก็ควรตั้งมันไว้เป็นเป้านะ
เรื่องแบบนั้นผมไม่ได้หรอกครับ
ไม่หรอก ใครจะรู้ล่ะ
ภาพจะดีจะเลว มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ หรือเทคนิคเสมอไป
ยังงั้นเหรอครับ?
ยังงั้นแหละ
นายรู้วิธีด้วย
พ่อแม่ผมเขาชอบน่ะครับ
สวนที่บ้านก็มีต้นซึบากิอยู่ ผมช่วยงานที่ใช้แรงบ่อยครับ
เป็นครอบครัวที่สนิทกันดีจังนะ
ครับ ผมก็รู้สึกแบบนั้น
ไม่เลวทีเดียว
ขอบคุณครับ
แต่นี่ไม่ใช่ลายเส้นของเธอ
มันคือการทำตามตัวอย่างของฉันและจิอากิ ไม่มีผิดเพี้ยน
มันเป็นสิ่งไม่ดีเหรอครับ?
ไม่ได้แย่หรอก
ถ้าฝึกตาม "จตุรบุรุษ" ต่อไปก็ต้องเป็นดอกเบญจมาศสินะ
คราวนี้ไม่มีตัวอย่างแล้วนะ
ช่วงใบไม้ร่วง ฉันจะจัดนิทรรศการเล็ก ๆ
เอาผลงานเธอไปจัดแสดงด้วยก็ดีนะ
นี่คือ...
ตอบแทนเรื่องผ้าเช็ดหน้าน่ะ
- ผมจะทำเองครับ - ไม่ต้องหรอก
อาโอยามะคุงไม่ต้องกังวลกับรูปทรงมากไปหรอก
ผ่อนแรงสักหน่อย
ขอฝากตัวด้วยนะครับ
ขอขอบพระคุณทุกท่านที่มาเยี่ยมชม นิทรรศการพิเศษของสมาคมโคซัง
ในชื่อ "รอยหมึกในดวงตา" ในวันนี้ค่ะ
โดยในปีนี้ได้จัดงานเป็นครั้งที่ 22 และได้คัดเลือกผลงาน
จากจิตรกรจากทั่วทั้งประเทศค่ะ
ขอเก็บไปนะคะ
- ขอบคุณครับ - ขออภัยด้วยนะคะ
ไม่เท่าไหร่
ตรงนี้ดูติดกันเป็นพืด แล้วใบไม้นี่อะไร?
เหมือนแท่งไม้ทั่ว ๆ ไปเลย
แล้วก็เส้นนี้ยังมีความลังเล ใช้ไม่ได้เลย
แต่ว่า ดู... เป็นมิตร ยังไงไม่รู้
หรือว่าของเธอเหรอ?
จริง ๆ ก็ใช่ครับ
- ตายแล้ว ขอโทษนะ - ไม่เป็นไรหรอกครับ
แค่หยุดมองดูก็ดีใจแล้วครับ
คุณลูกศิษย์ของอ.โคซังเหรอ?
ไม่ใช่ครับ เป็นแค่นักเรียนครับ
เธอเองก็เล็งรางวัลสี่ฤดูกาลเหมือนกันสินะ?
...ครับ
เหรอ
ถ้างั้นก็ต้องวาดโดยเดิมพันกับชีวิตให้มากกว่านี้นะ
ดอกเบญจมาศนี้มันไร้ชีวิต
ก่อนงานจะเริ่ม เหล็กแขวนมันหลุดออกมาซะได้
แต่ทุกคนก็พอช่วยกันซ่อมได้แหละ
ขอโทษนะครับ ผมควรจะช่วยแท้ ๆ
ไม่หรอก อาโอยามะคุงอยู่ตรงนี้ มีประโยชน์กว่าอีก
เพราะที่ตรงนี้ คือโลกเล็ก ๆ ของวงการภาพวาดน้ำหมึกญี่ปุ่นยังไงล่ะ
แถมคนคนนั้น คืออ.ซุยซัง โทโด
เป็นระดับที่เคยเรียกกันว่า"โคซังแห่งตะวันออก" กับ"ซุยซังแห่งตะวันตก" เลยนะ
แต่ตอนนี้เธอเกษียณแล้ว แล้วก็เป็นหัวหน้ากรรมการรางวัลสี่ฤดูกาลด้วย
รางวัลสี่ฤดูกาลของปีก่อน จิอากิจัง โดนอ.ซุยซังคนนั้นวิจารณ์อย่างหนักเลยน่ะ
จากนั้นเธอเลยเริ่มร้อนใจขึ้นมา
อย่างนี้เองสินะครับ
ขอขอบพระทุกท่านที่มาเยี่ยมชม...
ต้องเริ่มเตรียมงานแสดงของอาจารย์โคซังแล้วสิ
ก่อนหน้านี้ก็แบบนี้สินะ
นั่นสิครับ
- อาโอยามะคุงช่วยฝนหมึกได้ไหม - เข้าใจแล้วครับ
- เดี๋ยวฉันไปดูอาจารย์หน่อย - ครับ
นักการเมือง นักดนตรี นักแสดง ยูทูบเบอร์ชื่อดัง
ประธานบริษัทก่อสร้าง กับบริษัทหลักทรัพย์
มีแต่คนใหญ่คนโตทั้งนั้นเลย นี่มันอะไรกันแน่เนี่ย
ความสูงศักดิ์ที่ติดตัวมาแต่เกิด
จะแสดงออกมาในโอกาสแบบนี้ละ
เลิกพูดแบบนั้นทีเถอะ
แล้ว เห็นเจ้าหญิงของเราไหม?
กิโมโนชนะเลิศ สวยตาแตกเลย
ขอโทษทีนะ ขอโทษที
เอ่อ
- โอ้? ตรงนั้นเจอไหม? - ไม่มีครับ
อะไรกัน?
อ๊ะ ฉันเป็นประชาสัมพันธ์น่ะค่ะ กำลังหาใครอยู่เหรอคะ?
เปล่าหรอก มีคนอยากจะดูว่า ภาพวาดน้ำหมึกญี่ปุ่นเป็นยังไงน่ะสิ
เหมือนจะ... ยังไม่มานะ เอาไงดี
เลื่อนการแสดงไหม?
คุณทาคิยานากิ
คนนั้นน่ะเหรอ?
เอ่อ ครับ
ชัวร์นะ? ไม่ผิดแน่นะ?
ขอโทษนะครับ
ท่านรัฐมนตรี! สวัสดีครับ ผมเป็นผอ.ชื่อคุนิเอดะครับ
เป็นเกียรติที่ได้พบ
มาแล้ว ๆ ท่านรัฐมนตรี เอาละ
เริ่มเลยไหม
รัฐมนตรี?
ขอขอบพระคุณทุกท่านที่มาเยี่ยมชม นิทรรศการพิเศษ
และงานเลี้ยงต้อนรับของสมาคมโคซัง "รอยหมึกในดวงตา" ในวันนี้ค่ะ
อาจารย์ซุยซัง เชิญทางนี้เลยครับ
นี่คืออาจารย์ซุยซัง โทโดครับ
เป็นเกียรติที่ได้พบ
ขอโทษครับ ขอผ่านตรงนี้หน่อยครับ
เช่นนั้น ดิฉันขอกล่าวคำขอบคุณต่อทุกท่าน ที่เฝ้ารอการแสดงวาดพู่กันในครั้งนี้
อย่างสุดซึ้งค่ะ
และผู้ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเวทีในวันนี้
ขอเรียนเชิญค่ะ!
ต้องขอประทานอภัยทุกท่านค่ะ
ดูเหมือนว่าจะต้องใช้เวลาเตรียมตัวอีกสักครู่นะคะ เรามาพูดคุยกันต่อดีกว่าค่ะ
เอ๋
เกิดอะไรขึ้นกันนะ
มีอะไรรึเปล่า?
ไม่แน่ใจครับ เดี๋ยวผมขอไปดูหน่อย
- ไม่อยู่งั้นเหรอ? - ไม่อยู่ครับ
ห้องน้ำ! ห้องน้ำหญิง... คงไม่ใช่หรอกมั้ง
- เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? - อาจารย์หายตัวไปน่ะ
หาที่ไหนก็ไม่เจอครับ ทั้งห้องพัก ทั้งห้องน้ำ รวมถึงด้านนอกด้วย
- อาโอยามะคุงเห็นไหม? - ไม่เลยครับ
คนล่ำ ๆ ที่อยู่กับอาจารย์ก็ไม่อยู่
คุณนิชิฮามะน่ะเหรอครับ?
ใช่ไหม? คนนั้นน่ะ... แย่ละสิเนี่ย
ท่านรัฐมนตรีก็มาแล้วด้วย
อุตส่าห์บอกให้พกโทรศัพท์ไว้แล้วนะ
ฉันจะไปไล่ดูรอบ ๆ นะคะ
รบกวนด้วยครับ
- ผมจะไปดูที่ห้องสูบบุหรี่นะครับ - ฝากด้วย
ลองโทรรึยัง?
ขอตัวหน่อยนะครับ
ช่วยหาทั้งสองชั้นหน่อยครับ
อาจารย์?
เราถ่วงเวลาไปกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ
ไม่อยู่จริงด้วยครับ
ไปไหนกันแน่เนี่ย ไม่รู้เลย
ต้องยกเลิกสินะครับ
ไม่ได้ มันผิดสัญญาน่ะสิ!
ท่านรัฐมนตรีก็ตั้งใจมาเพื่อเยี่ยมชมเลยนะ
- ปล่อยให้ท่านกลับไปมือเปล่าไม่ได้! - แน่นอนครับ
ถ้างั้นมีใครจากสมาคมโคซังพอมาแทนได้ไหมครับ
นั่นสินะครับ! ถ้าเป็นอ.จิอากิละก็หายห่วง!
ดีเลยไม่ใช่เหรอครับ ถ้าเป็นอ.จิอากิ
นักข่าวเองก็คงชอบด้วย!
พอจะช่วยได้ไหมครับ
...เข้าใจแล้วค่ะ
หยุดเดี๋ยวนี้
เราไม่ควรแสดงงานอะไรที่ดูธรรมดา หรอกนะ
อาจารย์ซุยซัง
รังแต่จะทำให้ท่านรัฐมนตรีเข้าใจอะไรผิดๆกลับไป
แต่ว่าอาจารย์ครับนี่มันเรื่องฉุกเฉิน ช่วยเข้าใจหน่อยเถอะครับ
ฝีแปรงที่ยอดเยี่ยมนั้นสามารถถ่ายทอดชีวิตได้
ที่นี่ไม่มีจิตรกรที่มีความสามารถระดับนั้น
งั้นต้องยกเลิกสินะครับ...
ผมว่าถ้าเป็นคุณจิอากิละก็...!
คงไม่เป็นไรหรอกครับ
จะเรื่องศิลปะ หรือชีวิต
ผมยังไม่ค่อยรู้อะไรหรอกครับ
แต่ว่า...
ผมรู้สึกได้ครับ จากภาพของคุณจิอากิ
ยังไงก็เถอะ ถ้าเป็นเธอคงสนองต่อ ความคาดหวังของอาจารย์ได้ครับ
อาโอยามะคุง
พอเถอะนะ
อาโอยามะคุง
ครับ
คุณนิชิฮามะ
หยุดนะ! นี่ ใครก็ได้ช่วยไปห้ามที อาจารย์ช่วยไปห้ามทีครับ
เงียบหน่อย
นี่มันยังไงเนี่ย
คุณนิชิฮามะเหรอ เอ๋!?
ยอดเยี่ยม
อ๊ะ
เมื่อกี้พูดว่า "อ๊ะ" สินะ
เต็ม ๆ เลยละ
คุณนิชิฮามะ!
ไม่ต้องห่วง
สุดยอด
นี่คือ...
ชีวิตสินะ
"โคโฮ"
อ.ซุยซัง ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงครับ
ก็ไม่เห็นจับพู่กันเลย คิดว่าเกษียณไปแล้วซะอีก
โคโฮ นิชิฮามะคุง
ไม่เอาสิครับ ล้อกันเล่นอีกแล้ว
อ.โคโฮ ไม่ได้เจอกันนานนะครับ
โอ้ ไม่ได้เจอกันนานเลย
- สมแล้วกับเป็นอาจารย์เลย! - ไม่หรอกน่า
ไม่ขนาดนั้นหรอก ทุกคนสบายดีนะ
ขอบคุณมากเลยค่ะ อ.โคโฮ
ขอตัวก่อนนะ ทั้งคู่มาทางนี้หน่อยสิ
ทำใจร่ม ๆ แล้วฟังนะ
อ.โคซังหมดสติไปน่ะ
ฉันเพิ่งจะพาท่านไปโรงพยาบาลเมื่อกี้
หรือว่า?
รายละเอียดฉันก็ยังไม่รู้หรอก
ที่นี่ฉันจะจัดการต่อเอง จิอากิจังไปที่ โรงพยาบาลเถอะ
อาโอยามะคุง ช่วยไปกับจิอากิจังทีนะ
- เข้าใจแล้วครับ - ฝากด้วย
- งั้นไปก่อนนะคะ - ระวังตัวด้วย
ขอโทษนะคะ ท่านรัฐมนตรีอยากจะพูดคุยด้วยหน่อยน่ะค่ะ
ขอโทษครับ ขอทางหน่อยครับ
ชายอายุ 45 ปี อาการเจ็บช่วงท้อง ความดัน โลหิต กับอัตราเต้นหัวใจปกติครับ
ขอโทษนะครับ
อาจารย์
ก่อนหน้านี้เคยหมดสติไปครั้งหนึ่งแล้ว
เขาบอกว่าถึงจะไม่มีผลที่ตามมา
แต่ครั้งต่อไปจะเป็นยังไงก็ไม่รู้น่ะ
จะทำยังไงดีถ้ามันเกิดอะไรขึ้นมา
ฉันมีเรื่องที่จะคุยกับท่านเยอะแยะเลย
ผมคงพูดว่า ไม่เป็นไร
ไม่ได้หรอกครับ
เรื่องเศร้ามันไม่รอพวกเราหรอกครับ
อาโอยามะคุงไม่เป็นห่วงท่านเหรอ
ต้องเป็นห่วงอยู่แล้วสิครับ
แต่ต่อให้ร้องไห้คร่ำครวญยังไง
ไม่ว่าใครก็เปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ไม่ได้ครับ
ขอโทษนะ
ทั้งที่ฉันไม่ได้เข้าใจดีแท้ ๆ
แต่ก็รู้มานิดหน่อย
ว่าเกิดเรื่องไม่ดีกับครอบครัวของนาย
คิดดูอีกทีแล้ว
ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอาโอยามะคุงเลย
พวกเรา
เป็นครอบครัวที่สนิทกันมากครับ
ตอนที่ผมเรียนต่อ
ก็ตัดสินใจมาอยู่คนเดียว...
แต่ว่า
วันนั้นที่ผมจะออกบ้านมา
ผมดันทะเลาะกับพ่อแม่ยกใหญ่เลยครับ
กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
จนผมจำไม่ได้ และไม่สนใจด้วยซ้ำ
แต่นั่น
คือการจากลาครั้งสุดท้ายครับ
ไปดี ๆ นะ
ผมไม่แม้แต่จะพูดว่าไปก่อนนะครับเลย
คุณน้องสาวเหรอ?
ครับ
น่าจะอายุพอ ๆ กับคุณจิอากิ
ถ้าเธอยังอยู่นะครับ
ทั้ง ๆ ที่แค่คิดก็ทรมานแท้ ๆ
แต่กลับลืมไม่ได้
ผมเอาแต่ยืนอยู่ที่เดิมครับ
"ซึบากิ 8 ขวบ"
พี่จ๋า!
คุณจิอากิ
- ขอโทษที - ไม่เป็นไรครับ
ลองไปดูกันเถอะ
หิวจังเลย
โอ๊ะ ตื่นแล้ว ๆ
เอ๋
สักอาทิตย์ก็ออกจากร.พ.ได้แล้วละ
โล่งอกไปที...
อาโอยามะคุง
เบญจมาศของเธอไม่เลวเลย
ไม่เลว เหรอครับ...
เธอมองเห็นอะไรหลังดอกไม้นั่นล่ะ?
มองหาแก่นแท้ของมันซะ
ไม่เห็นจะต้องพูดเรื่องนั้นตอนนี้เลย
จิอากิ
จะดีเหรอ ที่เจ้ามาอยู่ที่นี่
ที่นี่? หนูก็เป็นห่วงปู่นะ
เมื่อกี้
ไม่ได้ยินที่พูดกับอาโอยามะคุงเหรอ
- คุณจิอากิ - ฉันมันโง่เอง
มัวแต่คาดหวังการชี้นำจากอาจารย์ ฉันเข้าใจอะไรผิดสินะ
อย่าตามมานะ
พักหลังคุณจิอากิไม่มาเลยเนอะ
ชีวิต แก่นแท้ คนเป็นอาจารย์นี่ชอบพูดอะไรน่าตลกนะเนี่ย
คุณนิชิฮามะเห็นอะไรตอนวาดเหรอครับ?
หืม ฉันเหรอ?
นั่นสินะ ฉันน่ะ
ฉันวาดโดยใช้ความรู้สึกและภาพจำมากกว่า ต่างกับจิอากิจังน่ะ
เธอมองแต่กุหลาบตลอดเลยนะครับ
การวาดภาพน้ำหมึกให้เหมือนรูปถ่ายแบบนั้น ใช้เทคนิคแพรวพราวเลยละ
แบบนั้นฉันเองก็เลียนแบบไม่ได้หรอก
เอ๋? คุณนิชิฮามะเนี่ยนะครับ?
ไม่มีทาง
แต่ว่า ทำสิ่งที่มองไม่เห็นให้เป็นรูปเป็นร่างเอง ก็เป็นการวาดรูปเหมือนไม่ใช่เหรอ?
หมายความว่ายังไงเหรอครับ?
นั่นสินะ ยกตัวอย่างก็
คุณนิชิฮามะ
ขอโทษที่ให้รอนะค้า!
คุณอาคาเนะจริงด้วย! โธ่!
คุณอาคาเนะ!
โทษทีนะ ๆ
ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษที่ให้รอนะคะ ขอบคุณค่ะ
รบกวนซะแล้วสิ
- เอาไปใช้ได้เลยค่ะ - ขอบใจนะ
ปกติซื้อของแบบนี้เหรอครับ
ก็ถ้าสะดวกนะ
ไม่ไปซื้อเอาตามร้านเหรอครับ
นี่ไง
ฉันเองก็ไม่ได้ถือสันโดษอะไร
แต่ว่าพอเห็นของแบบนี้เรียงกันที่ร้านเป็นพืด นายไม่ลืมความคุ้นเคยนี้เหรอ?
ฉันเผลอลืมไปแหละนะ
ลืมอะไรเหรอครับ?
ว่าเจ้าพวกนี้ ก่อนหน้านี้
เคยเป็นแบบนั้นไงล่ะ
เอาละ วันนี้มีงานเลี้ยงฉลอง ที่อ.โคซังออกจากโรงพยาบาล วันนี้ไม่มีกั๊ก
ไปกัน
- สวัสดีครับ - สวัสดีจ้า
- รบกวนด้วยนะครับ - วันนี้เก็บมาเยอะเลย เอาไปกินนะ
- ขอบคุณครับ เยอะเลยนะเนี่ย - เชิญเลยจ้า
- รบกวนตลอดเลยนะครับ - จ้า เชิญเลย ๆ
คุณนิชิฮามะ รอด้วยครับ
คุณซาไค สวัสดีครับ
- สวัสดีครับ - เป็นไงบ้างครับ
- วันนี้ก็รบกวนด้วยครับ - เหนื่อยหน่อยนะครับ
เพิ่งเก็บมาสด ๆ เลย
เยอะน่าดูเลยนะครับ
ของเมื่อเช้าเหรอครับ อันนี้?
อาโอยามะคุง โยนละนะ
เอ้า ๆ มารวมกันแล้ว ๆ
สุดยอดเลย
สุดยอดจริง ๆ
คุณโอกาวะ สวัสดีครับ
- ตัวใหญ่มาก! - ยอดเลย ปล่อยแล้วนะ?
สุดยอดเลยนะครับ คุณนิชิฮามะ
อย่าทำร่วงนะ
สีหน้าของนายดีขึ้นเยอะเลยนะ
งั้นเหรอครับ ผมไม่เห็นรู้สึกเลย
ไม่หรอก ต่างกันเลยละ
ตอนที่มาครั้งแรกเหมือนใส่หน้ากากอยู่เลย
ใจร้ายจังเลยนะครับ
แล้วคิดอยากจะเป็นลูกศิษย์ขึ้นมาบ้างรึยัง?
ไม่รู้สิครับ
ก่อนหน้านี้พูดว่าถ้าเป็นครอบครัว กับนายยิ่งเป็นเรื่องเสียเปล่าใช่ไหม
ตอนนี้ยังคิดแบบนั้นอยู่ไหม?
ผมจะเป็นได้ไหมครับ
ไม่ใช่เป็นได้ แต่น่าจะเปลี่ยนไปได้นะ
ยินดีที่ได้ออกจากโรงพยาบาลนะครับ
ยินดีด้วยครับ
ขอบใจนะ
มากินกันเถอะ
ทานแล้วนะครับ
ไม่อยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?
ตั้งแต่อาจารย์หมดสติไปครับ
เหรอ
เธอเป็นเด็กฉลาด
ไม่ต้องกังวลหรอก
อาจารย์ใช้มือซ้ายเหรอครับ
ฉันกำลังฝึกอยู่น่ะ
จริงด้วยสิ
อาโอยามะคุง พรุ่งนี้พอมาช่วยหน่อยได้ไหม
นี่มันผลงานชิ้นเอกเลยนะครับ
อดใจรอจนเสร็จไม่ไหวเลยครับ
เพราะต้องเข้าโรงพยาบาล เลยล่าช้าไปน่ะ
มือขวาของอาจารย์นี่...
ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ถ้ามือขวาใช้ไม่ได้ มือซ้ายก็ยังอยู่
เรื่องนั้น ก็ใช่แหละครับ...
แต่จากนี้ไปจำเป็นต้องให้เธอช่วยบ้างแล้วละ
บอกผมได้ทุกอย่างเลยนะครับ
กาลผันแปร
ฤดูกาลแปรเปลี่ยน สิ่งที่มองเห็นเปลี่ยนไป ใจย่อมเปลี่ยนตาม
หากจิตใจไม่มั่นคง ลายเส้นก็เช่นกัน
ฉันคิดว่าภาพวาดน้ำหมึกนั้น
ผสานอยู่ร่วมกับธรรมชาติ
แต่ว่า สิ่งที่เรียกว่าธรรมชาตินั้น มันไม่ได้เป็นอย่างใจเราคิด
หรือก็คือชีวิตของคนเรา
เพราะงั้น
ฉันเลยวาดเส้นให้ใกล้ชิดกับธรรมชาติมาตลอด
เลยกลายมาเป็นวิถีชีวิตของฉันละนะ
อาจารย์ ขอถามอะไรสักข้อได้ไหมครับ
อะไรหรือ
ทำไมถึงมาสนใจคนอย่างผมเหรอครับ
ที่ฉันทำแบบนั้นเพราะ
ในตอนนั้น
ฉันเห็นผืนกระดาษที่ขาวบริสุทธิ์อยู่ตรงนั้นไงล่ะ
ฉันเลยอยากจะวาดลงบนกระดาษแผ่นนั้น
เท่านั้นเอง
เห็นผมสินะครับ
ลายเส้นของตัวเอง ก็ต้องหาให้เจอเอง
แล้วก็ใช้เส้นที่เจอนั้น วาดตัวตนของตัวเองขึ้นมา
เหมือนกับที่ฉันเคยเจอ
การวาดภาพน้ำหมึกจะเป็นกำลังให้กับเธอได้แน่
ฉันเชื่อแบบนั้น
"ข้อความเสียง : ซึบากิ อาโอยามะ"
นายกำลังสับสนสินะ
ตรงเผงเลยสินะ
ก็นายดูกังวลตลอดเลย ฉันพูดแบบนี้ทีไร ส่วนใหญ่ก็ถูกแหละ
คิดว่ารู้จักกันมาตั้งกี่ปีแล้ว
เกิดอะไรขึ้นล่ะ
ในที่สุดฉันก็เข้าใจ
ที่อาจารย์
บอกฉันมาตลอดว่าให้ "เผชิญหน้ากับตัวเองซะ"
งั้นเหรอ...
ในใจของนายรู้อยู่แล้วละว่านั่นหมายถึงอะไร
ก็นะ
พรุ่งนี้ก็ครบ 3 ปีแล้ว
ตั้งแต่ตอนนั้นไม่เคยกลับไปเลยเหรอ
...อืม
ทำไมล่ะ? โคมาเอะ
ฉันจะพูดตรง ๆ เลยนะ
ตอนนี้ฉันโกรธแกอยู่ว่ะ
ทำไม?
ก็ดูฉันสิ! ฉันได้งานแล้วนะ แล้วนายล่ะ
ฉันไม่อยากพูดว่าให้ลืมซะ หรือว่าก้าวข้าม มันไปซะแต่ว่า
ถึงเวลาที่ต้องไปต่อแล้วไม่ใช่เหรอ
แม้จะไม่ใช่ครอบครัวหรืออะไรของนาย แต่ถ้าฉันเป็นละก็
ฉันไม่อยากเป็นโซ่ล่ามขาของนายเอาไว้ตลอดไป
มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ
ช่วยไม่ได้ที่ฉันจะโมโหกับตัวนายที่ไม่ยอมเข้าใจ
และตัวฉันที่ทำอะไรไม่ได้ ขอโทษนะ
พูดอะไรของนาย
นายรู้สิ่งที่นายควรทำแล้วใช่ไหม
งั้นก็ลุยเลยสิ
งั้นเดี๋ยวฉันไปฝึกงานแล้วนะ!
คุณ จิอากิ?
ทุกคนเขาเป็นห่วงคุณอยู่นะครับ
ไม่กลับเหรอครับ
มีหมึกใช้พอไหมครับ
น่าเบื่อจัง
คุยกับนาย มันน่าเบื่อไปหมดเลย
ขอโทษครับ
แต่ มันก็ดีนะ
ตอนนั้น ขอบคุณนะ
ตอนนั้นเหรอครับ?
ตอนที่นายออกหน้าปกป้องฉันต่อหน้าอ.ซุยซัง
ก็มันเรื่องจริงนี่ครับ
เพราะภาพดอกซึบากิที่ศาลเจ้า
ทำให้ผมนึกถึงดอกซึบากิที่ผมปลูก เพื่อฉลองที่น้องสาวเข้าโรงเรียนได้
ภาพนั้นน่ะ
เป็นงานสุดท้าย
ที่ฉันยังรู้สึกสนุกอยู่กับการวาดภาพน้ำหมึกอยู่
แล้วตอนนี้ไม่สนุกเหรอครับ?
ตอนที่ฉันวาดต่อหน้าอ.โคซัง
ฉันคิดว่า "นี่มันไม่ใช่" ทุกเส้นที่วาดเลย
จากนั้น ฉันเลยกลัวที่จะวาดมาตลอด
อย่างน้อย
ถ้าฉันนึกถึงความรู้สึกตอนที่วาดภาพดอกซึบากิ นั่นได้ละก็
ขอโทษนะ ฉันเองต่างหากที่น่าเบื่อ
ตอนนี้อาจารย์
ใช้มือซ้ายวาดภาพอยู่ครับ
เหมือนท่านจะขยับมือขวาได้ลำบาก
ผมอยากจะเป็นลูกศิษย์ของท่าน
อยากจะเป็นกำลังให้ท่านได้สักหน่อยครับ
แต่ก่อนหน้านั้น
ผมต้องไปเจอพวกเขาดี ๆ ก่อน
พรุ่งนี้เช้า
เป็นวันครบรอบวันตายน่ะครับ
ขอฉัน
ไปด้วยได้ไหม?
เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ ว่าเกิดอะไรขึ้น
ตอนที่ผมรู้ทีแรก
ก็คิดว่า "อีกแล้วเหรอ" น่ะครับ
อีกแล้ว?
ผมรีบหนีจากบ้านไป
ทิ้งระยะห่างกับครอบครัว
"ซึบากิ อาโอยามะ"
ตอนนั้นนั่นเอง
"แนวกั้นน้ำแตก เตือนฝนตกหนักทั่วทั้งจังหวัด เสียชีวิตแล้ว 19 ราย สูญหายหลายราย"
ผมไม่รู้เลยว่าแม่น้ำได้ไหลบ่าผ่านบ้านของเราไป
ผมคิดว่าคงที่เมืองไหนสักเมือง
แม่น้ำสายไหนสักสาย
หรือใครคนไหนสักคน
"ข้อความเสียง: ซึบากิ อาโอยามะ"
ที่ถูกสายน้ำพัดไปแน่ ๆ
พี่จ๋า!
พี่จ๋า ช่วยหนูด้วย!
ผมว่าน่าจะตรงนี้แหละครับ
"ซึบากิ 8 ขวบ"
"โซซึเกะ 10 ขวบ"
ดูนี่สิ
มันยังดูสดอยู่เลย
เหมือนกำลังรอนายกลับมาอยู่เลย
อาโอยามะคุง
ลองวาดดูไหมล่ะ?
ดอกไม้ในความทรงจำของนาย
ผมจะทำได้ไหมครับ
น่าจะทำได้อยู่แล้ว
นายเป็นลูกศิษย์ของโคซังนี่นา
ครับ
นั่นสินะครับ
ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ
ผมอยากจะรู้มากกว่านี้
เรื่องของการวาดภาพน้ำหมึก
ฉันก็ด้วย
ไปก่อนนะครับ
การจะวาดภาพวาดน้ำหมึกนั้น ไม่ใช่วาดดอกไม้ที่อยู่ตรงหน้า
แต่เป็นดอกไม้ที่อยู่ในหัวใจ
ในหัวใจ...
ฉันเองก็อยากจะแสดงออกมาตรง ๆ
ผ่านภาพวาดได้เหมือนกับอาโอยามะคุง
ถ้าเป็นคุณละก็ ทำได้อยู่แล้วครับ
ผมชอบนะครับ
ภาพวาดของคุณจิอากิ
ฉันก็เหมือนกัน
ฉันชอบภาพของนาย อาโอยามะคุง
"พิธีมอบรางวัลนิทรรศการ สี่ฤดูกาลแห่งชาติ ครั้งที่ 61"
เจอเส้นที่เหมาะกับตัวจิอากิเองแล้วสินะ
นี่เราเล่นใหญ่กันไปหน่อยรึเปล่า
ทำเท่านี้ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่? เป็นสนามของมือหนึ่งของพวกเรานี่
ไม่ต้องสงสัยเลย
ดิฉันคิดว่ารางวัลนี้ไม่ได้เป็นรางวัลของดิฉัน เพียงคนเดียวค่ะ
นี่คือรางวัลของอาจารย์โคซัง อาจารย์โคโฮ รวมไปถึงทุกท่านในสมาคมโคซัง
และอาโอยามะ ผู้ได้รางวัลศิลปินหน้าใหม่ด้วยค่ะ
"โซซึเกะ"
ผมไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการ
ถึงความเป็นไปได้อเนกอนันต์บน ผืนกระดาษที่ขาวโพลน
ผมจะปาดเส้นลงไปบนนั้น
และ เส้นนั้น...
The Lines That Define Me