Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Apa khabar, Stutz? - Hai, Jonah.
Baik, beritahu saya.
Awak cakap macam itu apabila saya duduk.
Termasuk orang lain.
Ya, apabila kita buat sesi terapi tanpa rakaman.
Ada sesuatu yang awak cakap yang buat saya ketawa. Ia bagus.
Awak kata, "Jangan beritahu semua masalah awak."
Awak tahu, sudah bertahun awak beritahu saya dan saya sudah penat.
Baiklah, mari mula.
Awak rasa kenapa saya buat filem tentang awak?
Saya rasa ia idea saya.
Saya rasa idea saya beri kesan kepada awak,
dan saya rasa awak mahu beritahu idea ini kepada orang lain.
Mungkin…
Saya tidak tahu, mungkin awak cuba mengawal saya, atau…
Saya tidak tahu. Kenapa?
Ya, saya buat keputusan untuk buat filem sebab saya mahu tunjuk alat awak,
dan bimbingan awak, Phil Stutz, ahli terapi saya,
supaya orang lain boleh tahu
dan guna alat itu untuk menambah baik hidup mereka.
Mungkin kita hanya rakam satu sesi dalam masa sehari
dan bincang tentang alat-alat awak yang sangat membantu saya.
Saya rasa ia bagus.
Saya mahu beri penghargaan
kepada seseorang yang saya sangat sayang dan hormat.
Baik.
Tapi boleh awak buat jenaka sekali sekala?
STUTZ
Apa soalan pertama yang awak tanya pesakit?
Soalan pertama, "Awak mahu apa? Kenapa datang?"
Kebanyakan ahli terapi akan kata, "Jangan ganggu pesakit awak.
Mereka akan jawab apabila mereka bersedia."
Itu teruk. Saya tidak terima.
Dalam bidang psikiatri, "Saya neutral.
Saya hanya menonton. Saya tidak boleh terkesan."
Ia proses yang sangat perlahan, dan penuh kesengsaraan.
Tapi saya akan jawab
"Pergi mampuslah. Awak bergurau?"
Jika pesakit saya murung dan takut tidak akan sembuh,
saya akan kata, "Ikut cakap saya. Ikut arahan saya.
Saya yakin 100 peratus awak akan rasa lebih baik. Saya jamin."
Apabila saya masuk pejabat awak dan kita duduk,
dan awak kata, "Awak patut buat begini."
Awak buat saya bertindak. Awak beri saya alat.
Ya, ia satu perintah.
Saya mahu kepantasan.
Saya bukan mahu menyembuh seseorang dalam masa seminggu, itu mustahil,
tapi saya mahu mereka rasa perubahan,
perkembangan.
Ia beri mereka harapan. Macam, "Wah, ia boleh berlaku."
Jadi apakah alat itu?
Alat mampu mengubah keadaan dalaman awak, dengan pantas, dalam masa nyata.
Ia memerlukan pengalaman yang biasanya tidak menyenangkan,
dan mengubah pengalaman kepada peluang.
Alat mengubah angin awak,
dan beri awak harapan bahawa ia bukan angin awak selamanya.
Betul itu.
Ia senaman pembayangan dalam masa nyata yang awak buat dalam minda pada masa itu.
Dalam proses itu, saya cikgu.
Saya mengajar mereka cara dan masa untuk menggunakan teknik itu.
Semua pesakit awak, termasuk saya, memiliki kad nota.
Ia lukisan alat yang awak guna dalam sesi kami.
Kami bawa pulang dan simpan.
Saya suka berfikir secara visual.
Saya mula melukis kad untuk saya,
tapi ia sangat membantu pesakit.
Kad mengubah idea yang besar menjadi gambar yang ringkas.
Ia cara berkomunikasi dengan pesakit
yang saya rasa lebih berkuasa berbanding kata-kata.
Apabila mereka keluarkan kad,
ada hubungan antara kami berdua, ikatan.
Ya, kita ada hubungan peribadi yang unik.
Awak benarkan saya buat filem tentang awak.
Ia tidak pernah berlaku dalam dunia terapi saya.
Lama-kelamaan, hidup saya menjadi jauh lebih baik selepas berurusan dengan awak.
Jika ia berkesan bagi saya, mungkin ia akan membantu orang lain.
Ya. Masa untuk makan ubat.
- Untuk apa? - Masa untuk awak makan ubat.
- Terima kasih. - Penggera awak.
Alamak.
Jonah, awak mahu makan ubat Parkinson?
Dah bertahun saya berhenti.
Semasa saya kecil, semasa saya mengambil dadah,
jika awak beritahu saya, "50 tahun lagi, awak akan makan semua ubat ini…"
Semuanya ubat untuk Parkinson awak?
Ya.
Apabila menghidap Parkinson, ada sesuatu yang penting dan bagus.
Awak perlu merancang awal-awal kebanyakan perkara.
Apabila saya bangun tidur,
saya perlu meliuk badan untuk bangun.
Turun dari katil merupakan perkara paling sukar.
- Tapi atas sebab berbeza. - Berbeza, ya.
Ya.
Sebelum berjumpa awak, pengalaman saya dengan terapi sangat tradisional.
Saya akan bercakap
dan orang itu akan kata, "Apa perasaan awak?" atau, "Menarik."
Buat saya rasa sangat jauh.
Saya terfikir tentang terapi tradisional.
Awak bayar mereka, awak simpan masalah awak untuk beritahu mereka,
mereka hanya mendengar,
dan kawan-kawan awak yang bodoh,
beri nasihat.
- Ya. - Tanpa diminta.
- Ya. - Awak mahu kawan awak yang mendengar.
dan awak mahu ahli terapi yang beri nasihat.
Ini kebenarannya. Bukannya ahli terapi tidak mahu membantu.
Betul.
Tapi saya sentiasa rasa ada sesuatu yang hilang.
Alat menjadi penghubung
antara masalah awak dengan punca masalah awak
dan cara penyelesaian serta cara mengawal gejala itu.
Ada kaitan dengan kemungkinan.
Bukan kemungkinan palsu.
Kemungkinan bermaksud awak sedar reaksi awak berbeza.
Bunyinya…
Apa perkataan itu? Lapuk. Tapi itulah kebenaran.
Awak minta saya cari kuasa kehidupan saya.
Ia satu perkara yang mengubah hidup awak dengan pantas,
dan awak boleh bergantung pada kuasa itu.
Ia langkah pertama bagi saya
dalam memulakan proses penyembuhan.
Ya, betul itu. Ini perkara yang biasa berlaku.
Seseorang murung, dia masuk pejabat saya dan kata,
"Saya tahu tabiat saya teruk. Saya tahu saya tiada disiplin. Saya pemalas.
Tapi jika saya tahu saya perlu buat apa,
misi hidup saya, secara asasnya, saya akan berusaha sungguh-sungguh.
Tapi saya buntu,
jadi saya akan jadi pemalas."
Itulah permulaan kepada kemurungan.
Ia sesuatu yang berlaku kepada awak,
atau sesiapa yang tiada arah tuju
atau rancangan dalam hidup,
dan jawapannya, awak boleh mencari kuasa kehidupan awak.
KUASA KEHIDUPAN
Satu cara untuk mengetahui tujuan hidup dan mengenali diri,
ialah melalui kuasa kehidupan.
Hanya ia bahagian diri awak
yang mampu membimbing awak apabila awak hilang arah tuju.
Anggap ia piramid. Ada tiga tahap dalam kuasa kehidupan.
Tahap paling bawah. Hubungan awak dengan badan awak.
Lapisan kedua. Hubungan awak dengan orang lain.
Tahap tertinggi. Hubungan awak dengan diri awak.
Tahap paling bawah. Hubungan awak dengan badan awak.
Awak hanya perlu buat badan awak bekerja lebih baik. Ia sentiasa berkesan.
Punca utama ialah mereka tidak bersenam.
Kemudian, jaga pemakanan,
dan tidur.
Jadi berapa peratus perkara itu
yang buat awak rasa lebih baik?
Apabila ia bermula,
mungkin 85 peratus.
Sangat tinggi.
Ia sangat gila, bukan?
Semasa saya kecil,
saya disuruh bersenam dan berdiet macam, "Sesuatu tidak kena dengan rupa awak."
Tapi saya tidak pernah disuruh bersenam atau berdiet
untuk menguruskan kesihatan mental.
Saya harap ia disampaikan kepada orang dengan cara berbeza.
Ya.
Sebab, bagi saya,
ia menimbulkan banyak masalah,
termasuk masalah dengan diri saya dan mak saya.
Saya langsung tidak dengar cakap dia.
"Saya tidak mahu ikut cakap sebab mak kata saya bermasalah."
Ya? Jelaskan itu.
Boleh, tapi saya tidak mahu cakap banyak sebab filem ini tentang awak, bukan saya.
Jika saya kata lebih banyak penjelasan
lebih mudah untuk saya cari peluang.
Apa pendapat awak?
Baik awak buat filem tentang saya,
bukan saya buat filem tentang awak.
Ya, bagus.
Baik. Itu tahap pertama.
Seterusnya, hubungan dengan orang lain.
Apabila seseorang murung, mereka bukan menamatkan hubungan.
Ia ibarat kapal yang hilang di kaki langit.
Ia mula ditarik jauh dari kehidupan,
dan hubungan ibarat…
Apabila awak mendaki gunung, awak berpaut pada tali,
macam tempat berpegang.
Hubungan awak ibarat tempat berpegang yang buat diri awak kembali ke kehidupan.
Awak hanya perlu memulakan langkah itu.
Jika awak menunggu mereka, awak tidak faham.
Awak jemput seseorang yang tidak rapat untuk makan di luar,
ia tidak penting, ia tetap beri kesan positif kepada awak.
Orang itu melambangkan seluruh umat manusia, secara simbolik.
Jadi itu peringkat tengah. Peringkat tertinggi, hubungan dengan diri.
DIRI SENDIRI
Cara terbaik ialah berhubung dengan fikiran bawah sedar awak,
sebab tiada siapa tahu tentang fikiran bawah sedar jika ia tidak aktif.
Salah satu cara adalah dengan menulis.
Ia sesuatu yang ajaib.
Awak menambah baik hubungan dengan diri awak melalui penulisan.
Ada orang kata, "Tulis apa?
Saya tidak minat. Saya bukan penulis." Ia tidak penting.
Jika awak mula menulis, ia ibarat cermin.
Ia mencerminkan fikiran bawah sedar awak.
Banyak perkara akan terdedah jika awak tulis jurnal.
Perkara yang awak tidak sedar.
Inilah tiga tahap kuasa kehidupan.
Jika awak hilang arah tuju, jangan cari arah.
Lupakan itu dan baiki kuasa kehidupan.
Ia tentang keinginan.
Menambah kuasa kehidupan
supaya awak jumpa keinginan sebenar awak.
Tapi langkah pertama ialah keinginan untuk berhubung dengan kuasa kehidupan,
dan sesiapa saja boleh buat.
Jika saya ikut piramid itu, semuanya akan menjadi baik?
Semuanya akan menjadi baik.
Bagaimana awak mencipta cara ini?
Dulu saya ada penyelia. Saya sangat muda.
Saya tiada klinik sendiri.
Orang cerita tentang perkara yang berlaku 30 tahun lalu,
atau punca masalah mereka.
Mereka keluar tanpa perubahan,
berasa teruk dan hilang harapan.
Jadi saya cakap,
"Ada sesuatu yang kita boleh buat untuk buat mereka rasa lebih baik,
rasa sesuatu lebih cepat?"
Penyelia itu kata…
"Jangan berani," dia kata.
Macam seseorang pada asasnya tidak memahami keadaan manusia.
Saya kata, "Kita perlu buat sesuatu sekarang."
Kita tidak perlu selesaikan semua masalah,
tapi beri mereka perasaan bahawa mereka boleh berubah sekarang.
Saya tidak mahu mereka rasa buntu.
Pernahkah awak terfikir bahawa strategi awak mungkin silap?
Tidak.
Dalam bidang ini, saya selalu kata,
saya orang biasa, tiada yang luar biasa, kecuali ini.
Saya tumpu kepada awak, dan saya lupakan perkara lain.
Sejak kecil, orang selalu beritahu saya masalah mereka.
Budak kecil. Umur saya sepuluh tahun tapi lelaki dewasa bercerita.
Saya tidak kenal mereka. Mereka hanya meluah perasaan.
Saya tidak tahu sebabnya.
Saya tinggal di Bronx hingga usia lima tahun dan pindah ke Manhattan.
Manhattan di mana?
Mulanya di 78th dan Broadway. Kemudian 215 West 78th Street.
Pekerja kelas pertengahan yang biasa.
Ayah saya sangat baik.
Dia terus-terang, penuh pendapat.
Dia suka buat orang terhibur.
Dia mahu jemput orang berkumpul di rumah setiap malam,
tapi mak tidak suka.
Mak saya beritahu saya, pada hari yang cerah di Bronx,
bertrilion budak bermain di jalan,
mak saya beritahu saya dia suka duduk di dalam rumah dan membaca buku.
Dia kata, "Jangan membebel. Jangan ganggu.
Mak mahu fokus membaca kerana hidup penuh kesakitan.
Mak tidak mahu masalah. Mak mahu baca buku."
Jadi mereka berdua sangat berbeza.
Zaman bila? Tahun 50-an?
Ya. Mungkin tahun 1956.
Sekejap, bila ayah saya meninggal?
Apa nama adik awak yang meninggal?
Nama dia Eddie, dia meninggal.
Mereka terus tahu.
Ia ketumbuhan dan sejenis ruam.
Beberapa tahun kemudian, doktor itu beritahu saya.
Dia kata dah lama dia tahu.
Tapi ibu bapa saya tidak beritahu kami. Ia satu kesilapan.
Umur awak apabila dia meninggal? Sembilan?
Ya, sembilan tahun. Ya.
Umur dia tiga tahun?
Tiga tahun, ya.
Saya masuk bilik air.
Saya letak satu kaki atas mangkuk tandas,
macam kesateria zaman pertengahan,
dan saya mengadu kepada Tuhan,
"Jika Kau biar dia hidup, aku akan percayakan Kau.
Jika sebaliknya, aku tidak percaya." Saya perlu berdepan dengan itu.
Di New York, saya cuba lalu bangunan itu.
Saya suka berdiri di tempat kami berdiri apabila ayah saya datang.
Mak saya keluar dari teksi,
masuk bangunan itu, dan dia naik ke tingkat atas.
Dia tidak pandang kami.
Saya tanya mak, "Boleh saya pergi sekolah?"
Dia kata, "Ya, ikut suka kamu."
Saya pergi.
Saya rasa ia sebahagian penafian saya.
Mereka terus meneruskan hidup untuk menafikan perkara yang berlaku.
Semua orang tidak mahu menerima kenyataan.
Itu Bahagian X. Dah lama ia tertanam dalam minda saya sebelum saya faham segalanya.
BAHAGIAN X
Bahagian X perkara terbesar dalam pemahaman cara alat berfungsi,
jadi saya mahu bercakap tentang itu.
Apabila masalah muncul,
ia peluang untuk awak…
Awak perlu berdepan dengan Bahagian X.
Ia bahagian yang menghakimi awak,
bahagian antisosial awak.
Ia kuasa tersembunyi
yang mahu menghalang awak daripada berubah dan berkembang.
Ia mahu menghalang perkembangan awak.
Ia mahu menghalang potensi awak.
Ia mahu menerukkan keadaan.
Bahagian X merupakan penjahat
dalam kisah seorang manusia.
Alat merupakan perkara yang hero boleh guna untuk melawan penjahat.
Ya. Bahagian X ialah suara kemustahilan.
Apa pun yang awak ingin buat, Bahagian X akan kata ia mustahil.
"Putus asa."
Ia memberi ramalan sangat spesifik tentang diri dan kemampuan awak.
Ia mencipta ketakutan utama dalam diri manusia.
Bahagian X kata apa kepada awak?
Ia buat saya rasa saya membuang masa.
Ia kata saya mencipta cara,
dan cara itu bagus, saya sangat yakin, tapi saya tidak akan…
Cara itu tidak akan tersebar.
Bagaimana untuk membuang Bahagian X?
Tidak boleh.
Ia boleh dikalahkan secara sementara, tapi ia tetap akan kembali.
Itu sebabnya awak ada tiga aspek realiti yang tiada siapa boleh elak.
Kesakitan, ketidakpastian,
dan usaha berterusan.
Awak perlu hidup dengannya, walau apa pun berlaku.
Jika awak mampu hilangkan Bahagian X,
maka tidak akan ada kemajuan.
Jika ia sebuah cerita. Watak utama memerlukan Bahagian X, penjahat,
kerana jika watak utama tidak perlu berlawan dengan penjahat,
maka tiada kisah.
- Betul. - Tiada perkembangan.
Tiada perubahan, keberanian, kekentalan.
Kita perlu keburukan Bahagian X untuk berkembang.
Betul itu.
Ia bukan bermaksud awak tidak boleh bekerja keras atau tidak boleh berjaya.
Jika awak mahu gembira, ia tidak membantu.
Hanya proses yang buat awak gembira.
Belajar cara untuk suka proses untuk berdepan dengan tiga perkara.
Ini masanya awak guna alat.
Apabila ia muncul, awak boleh kenal,
dan awak boleh guna alat untuk melawannya.
KESAKITAN, KETIDAKPASTIAN, USAHA ALAT
Jika awak boleh ajar orang, mereka boleh ubah hidup mereka.
Luahan paling kreatif seorang manusia
ialah kemampuan untuk mencipta sesuatu yang baru semasa kesusahan.
Lebih teruk kesusahan itu, lebih besar peluang mereka.
Kematian dia membuka dunia baru bagi saya.
Saya kata, "Ia boleh berlaku kepada saya? Saya hanya budak."
Ia salah satu kesan terbesar,
selain ibu bapa saya putus asa.
Mereka hilang kemampuan emosi sebagai ibu bapa.
Mereka tidak mampu.
Awak…
Mereka bersalah?
Saya tidak pernah salahkan mereka.
Syukurlah.
Ya.
Ia mengubah hidup saya. Segalanya ada dua maksud.
Jika saya main sofbal, dan saya sempat pulang untuk makan malam,
jika saya…
Jika saya terlambat seminit, mereka akan naik angin.
Masa muda saya musnah.
Semuanya serius. Awak tidak boleh buat salah.
Kematian dia menjadi beban yang sangat berat untuk saya tanggung,
tapi tiada siapa mahu mengakui kehadiran beban itu.
YA SAYA SAYANG PHILIP
Saya tidak akan lupa. Kawan saya cedera teruk.
Saya dan ayah melawat dia di hospital,
semasa kami keluar, ayah pandang belakang dan kata,
"Hanya pekerjaan itu."
Maksudnya, "Jika awak tidak menjadi doktor,
awak tidak akan diterima.
Ayah sayang kamu, tapi jika kamu bukan doktor, ayah tidak hormat kamu."
Ayah dan mak saya ateis, jadi mereka tiada pegangan.
Ia perjuangan dengan kematian. Jika saya tidak masuk,
satu keluarga akan musnah.
Betul, jadi awak bertanggungjawab untuk melegakan ketakutan dan keresahan mereka.
Awak ahli terapi mereka.
Betul. Memang betul.
Jadi mereka tiada apa-apa dari segi…
Kepercayaan?
Ya. Perkara yang buat mereka ada pegangan.
Hanya ada satu perkara yang buat mereka percaya sesuatu,
iaitu saya.
Perkara ini turun-temurun.
Saya cuba yang terbaik.
Gagal dengan teruk, jelas sekali.
Saya rasa hanya satu perkara berjaya.
Saya menjadi doktor.
Jadi…
Sesuatu yang berguna lahir daripada peristiwa itu.
Berjumpa pesakit ibarat gurauan bagi saya.
Ia hanya perpindahan. Dah banyak kali saya berpindah.
Saya tidak teruk, walaupun umur saya 12 tahun.
Ya.
Mahu teruskan sesi macam ini beberapa kali seminggu? Saya pesakit.
Bagus jika awak jawab banyak soalan.
Satu soalan pun sudah cukup bagus.
Kita dah sembang tentang adik saya. Abang awak pula?
Tentu ia beri kesan kepada awak.
Ya…
Kita tidak akan sembang tentang itu.
Baik.
Saya rasa saya perlu berehat. Pukul berapa?
Ya.
Kawan, itu mengagumkan.
Otak saya sangat lesu.
Ya, saya suruh awak tanya soalan lebih mudah. Ia salah awak.
Mahu nota tentang arahan dan lakonan awak?
Simpan untuk sesi saya.
KHAMIS, 7 PAGI, 11 PAGI 3 PETANG, 7 MALAM, 10 MALAM
BANK KOBREN
RAWATAN PARKINSON
PERSIAPAN UCLA
KEJAHATAN TERDEDAH
PERBEZAAN BAHAGIAN X DAN BAYANG
KEBENCIAN DAN SALAH FAHAM
Kenapa lama sangat, kawan?
Jaga-jaga.
Awak pun terlibat?
- Ya. - Alamak.
- Apa khabar? - Gembira jumpa awak.
Saya akan guna satu alat dulu. Boleh?
Ya, sudah tentu.
Baik.
Saya rasa proses untuk buat filem ini sangat rumit atas banyak sebab.
Awak ahli terapi saya, dan jika saya ada masalah,
saya akan beritahu awak.
Tapi apabila masalah tentang filem muncul,
saya teragak-agak. Saya tidak cerita,
sebab filem ini tentang awak,
dan saya perlu berlakon semuanya bagus,
walaupun ia sebaliknya.
Saya
menipu kepada awak dalam sesi terapi peribadi kita
tentang perkembangan filem.
Jadi saya sebenarnya
bayar awak untuk menipu awak,
dan ia buat saya rasa lebih keseorangan.
Saya cuba buat idea yang sangat besar.
- Betul. - Ia…
Saya mahu beritahu kisah hidup awak, tapi saya rasa tersekat.
Saya asyik bertanya kepada diri saya,
"Adakah ia idea yang sangat teruk
untuk pesakit buat filem tentang ahli terapi dia?"
Ia buat saya ketawa, awak tahu?
Tapi ia buat saya tertanya mengapa saya bersembunyi
di sebalik kesempurnaan?
Kenapa saya berselindung dan saya tidak jujur dengan awak?
Saya rasa hanya itu pilihan saya.
Ya.
Bagaimana boleh buat filem tentang keterbukaan
dan penyelesaian masalah sedangkan saya berahsia?
Ia tidak adil.
Jika saya perlu pilih untuk bersikap adil dan jujur,
maknanya saya perlu mengaku
bahawa dah dua tahun kita buat rakaman,
dan kita pakai pakaian yang sama setiap hari, macam ia hanya satu sesi.
Sebenarnya dah bertahun. Latar belakang kita skrin hijau.
Bukan di dalam pejabat awak.
Saya pakai rambut palsu sekarang
supaya ia kelihatan macam gaya rambut saya semasa lapan bulan lalu,
dan sebenarnya,
ia pendek.
Saya…
Saya tidak tahu.
Ia terasa pelik dan palsu.
Saya mahu penonton dekat dengan proses pembuatan filem, dan awak,
supaya mereka tidak rasa macam kita menipu mereka.
Saya menipu kepada awak dan orang lain bahawa semuanya bagus. Itu teruk.
Kita akan menonton babak ini
dan ada perkara yang kita rakam lapan bulan lalu atau 14 bulan lalu.
Sukar untuk sedar perkara yang sebenarnya berlaku.
Akhirnya, saya bercakap benar. Saya hanya perlu jujur dengan awak.
Ia terasa teruk?
Sejujurnya, saya rasa hanya itu pilihan awak.
Jika awak mahu saya bersikap jujur tentang diri saya dan proses ini,
maka awak sendiri perlu buat salah.
Jika semuanya sempurna,
ia akan bertentangan dengan proses ini.
Jadi saya gembira…
Saya memang dah syak, sebab kita…
Banyak hari kita buat rakaman. Saya kata…
Saya kata, "Sama ada ia dokumentari terhebat atau paling teruk."
Mungkin dua-dua.
Dengar, ia perlu menjadi peribadi,
apabila ia peribadi, awak tidak tahu perkara yang akan berlaku.
Jika saya latih awak dengan baik, awak akan sedar ia tidak boleh dielak.
Awak gagal jika awak tidak menerimanya dan awak tidak mendalami masalah itu.
Daya dorong dalam proses ini ialah keterbukaan awak.
Tiada persoalan lain.
Jika kita berpegang pada idea itu dan awak bersedia untuk bercerita,
kita tidak akan silap sebab…
Tapi filem ini tentang awak.
Tidak, bukan.
Bagi saya, ia perkara biasa.
Hidup saya tidak bergantung padanya. Mungkin hidup awak bergantung padanya.
Saya bergurau.
Ada dua perkara yang saya mahu bercakap secara agresif dan jujur.
Pertama, hubungan dengan awak.
Kedua, kuasa sebenar alat ini.
Bagaimana saya mahu jelaskan? Bagaimana saya…
Hanya ada satu cara.
Awak.
Jika awak mahu meneruskan hidup,
awak perlu bersikap terbuka.
Semua orang perlu bantuan untuk meneruskan hidup.
Kegagalan, kelemahan, keterbukaan ibarat…
Ia menghubungkan awak dengan seluruh dunia.
Sebab perkara yang awak buat ialah
awak beri isyarat kepada dunia,
"Saya perlu awak, saya tidak boleh buat sendirian."
Ya, ia sangat masuk akal.
Saya rasa idea yang baik…
Mungkin saya patut tunjuk beberapa filem,
dan kita boleh cari cara untuk menghabiskan filem kita.
Cara untuk kita bekerjasama jika awak setuju?
Ya. Saya sangat terharu.
Sejujurnya, saya lega.
Ya, ia tentu bagus. Ia ibarat satu eksperimen.
Ya. Baiklah, bagus.
Saya setuju.
Saya sayang awak.
Berhenti.
Kami sedang dirakam?
Kenapa saya buat dokumentari tentang awak?
Saya rasa ia idea saya.
Saya rasa idea saya beri kesan kepada awak,
dan saya rasa awak mahu beritahu idea ini kepada orang lain.
Awak mahu makan ubat Parkinson?
Dah bertahun saya berhenti, kawan.
Kami perlu buat pejabat palsu pada skrin hijau.
Nampak macam kita di sini selama ini.
Lebih cantik daripada pejabat saya.
Ya. Bahagian X. Kemudian, apabila awak menonton filem itu…
- Pandangan… - Kami tiada insurans untuk itu.
Kita bersikap jujur.
Kita sembang tentang keadaan sebenar saya.
Kita akan buat apa?
Saya rasa kita perlu berfikiran logik,
dan pada masa sama, bercita-cita tinggi.
Saya tidak tahu cara untuk buat begitu.
Tapi perkara yang benar dan jelas
perlu ada dua, kerana ia saling memberi kesan.
Dua orang mencipta medan.
Medan yang tersembunyi, tapi kuasa itu yang buat perkara jadi kenyataan.
Boleh dilihat dalam hubungan peribadi.
Boleh dilihat dalam peristiwa global yang berlaku sekarang.
Kita memberi peluang kepada diri untuk buat sesuatu yang kita tidak faham.
Tapi apa pun perkara yang berlaku,
ia mahu berhubung dengan semua orang.
Rasa malu, aib, sebenarnya penghubung yang menyatukan alam semesta.
Pengalaman itu memaksa awak untuk berhubung dengan orang lain.
Ia tidak akan menjadi sempurna.
Dalam aspek perfileman atau kesenian, sesuatu mungkin tidak menjadi,
tapi dalam kemustahilan, sesuatu akan berlaku.
Ini rambut sebenar saya.
Apa? Kenapa? Sekejap, kenapa?
Awak hanya perlu kata, "Saya akan buat yang terbaik.
Saya akan buat yang terbaik selepas ini."
Ia kedengaran lapuk dan palsu, tapi percayalah, ia benar.
Bagus. Maksud awak, lebih teruk hasil, lebih bagus usaha?
- Ya. - Bagus.
Bukankah itu kehidupan Hollywood?
Itu pendapat saya.
Baiklah, mari teruskan.
RANTAIAN MUTIARA
Jika awak memiliki alat, kita boleh buat perubahan.
Jadi kita perlu teruskan.
Teruskan.
Ia nampak bodoh. Bukan terlalu mudah?
Ya, tapi kita mahu cakap, "Saya yang letak mutiara seterusnya."
Itu saja. Tiada apa-apa.
Ia digelar Rantaian Mutiara.
Mungkin itu perkara paling penting yang mampu mendorong diri awak.
Awak lukis rantaian mutiara.
Ada garisan, bulatan, garisan dan bulatan.
Satu bulatan bersamaan satu tindakan.
Ini rahsianya.
Setiap tindakan ada nilai yang sama.
Ia tentang identiti. "Siapa saya?
Saya tidak bagus atau teruk. Saya tidak mahu tengok diri saya."
Saya tengok diri saya hanya dari segi tabiat semasa bertindak.
Jika ada kegagalan, atau kejayaan besar, apa pun,
awak tetap teruskan.
Saya yang letak mutiara seterusnya pada rantaian itu. Itu saja.
Turun dari katil setiap pagi merupakan rantaian mutiara.
Turun dari katil dan buat kerja pada hari itu,
dan tidak menilai saiz usaha awak.
Semuanya saiz yang sama.
Perkara yang bagus tentang awak, walaupun awak teruk, awak tidak berhenti.
Awak berani untuk terima ketidakpastian.
Sesi pertama, awak kata keyakinan sebenar ialah hidup dalam ketidakpastian.
Ya, dan terus hidup.
Pemenang bukan orang yang selalu buat keputusan terbaik atau kelihatan terbaik.
Pemenang ialah orang yang tidak berhenti berusaha.
Dalam kata lain, berani mengambil risiko.
Berani berinteraksi dengan kepercayaan dan mampu menerima kesan.
Jika ia kesan teruk, awak hanya perlu berusaha lagi.
Itu yang terbaik.
Ini rahsianya.
Dalam setiap bulatan, terdapat bulatan lebih gelap,
lebih kecil, dan bulatan gelap itu tahi.
Ia agak kelakar, tapi setiap usaha yang awak buat…
Katakan sekarang kita buat filem.
Apa pun, hasilnya tidak akan sempurna.
Tentu akan ada masalah.
Saya tidak tahu jika ia bagus, jadi saya tidak perlu risau.
Hanya risau tentang langkah seterusnya, tentang mutiara seterusnya.
Falsafah hidup saya berlawanan dengan itu.
Bukan tahi dalam mutiara,
tapi mutiara di sekeliling tahi.
Jika masalah muncul, saya kata, "Saya boleh belajar,
dan ambil banyak pengajaran."
Bagus. Saya akan curi falsafah itu.
Saya akan saman.
Saya sayang awak.
Bagus. Jumpa di mahkamah.
Jika filem ini buat kita terlibat dalam perbicaraan selama 10 tahun…
Ia sangat peribadi. Bagus.
Saya jumpa awak dan memulakan proses ini
sebab saya terdesak untuk lebih gembira.
Susah untuk cakap. Saya tiada keyakinan diri yang tinggi.
Betul.
Membesar dengan berat badan berlebihan
mungkin perkara biasa
macam, "Kasihan," atau apa-apalah.
Bagi saya, secara peribadi,
ia memusnahkan hidup saya.
Awak beritahu saya tentang Bayang.
Versi diri awak yang awak paling mahu sembunyikan daripada dunia ini.
Ini gambaran saya tentang hari itu. Rupa saya semasa usia 14 tahun.
Saya jumpa awak semasa usia 33 tahun.
Saya memiliki banyak pencapaian,
dan keadaan fizikal yang sangat baik.
Semua perkara yang sepatutnya buat saya lupa tentang versi diri ini.
Tapi awak beritahu saya bahawa ia pandangan saya terhadap diri saya,
dan saya menafikan diri sendiri
sebab saya sangat malu dengan diri saya.
Saya sangka jika saya berjaya, orang tidak akan sedar.
Apabila saya berjaya, orang lebih banyak bercakap,
dan saya terluka.
Saya masih rasa macam diri lama saya,
dan perasaan itu membuak-buak dalam diri saya.
Jauh di lubuk hati, saya masih tidak rasa dikasihi,
tapi saya perlu baiki diri saya,
bukan saja menerima, malah buat saya sedar…
- Bagus jika saya menjadi versi ini. - Ya.
Tapi ia masih sukar.
Ia tidak akan pernah mudah.
BAYANG
Semua orang ada Bayang. Bayang yang agak berbeza,
tapi sebaliknya, Bayang semua orang sama,
sebab ia bahagian diri mereka yang mereka rasa malu.
Pertama, awak perlu mencari Bayang.
Awak perlu tahu untuk fokus,
dan cari jalan penyelesaian.
Ya, awak perlu bayangan.
Pejam mata awak.
Bayangkan suatu masa dalam hidup awak
apabila awak rasa lemah, malu, terbuang, hilang harapan,
dan awak rasa malu.
Awak harap ia bukan sebahagian diri awak,
tapi ia diri awak, dan awak tidak mampu membuangnya.
AWAK
BAYANG
Bagi saya, budak berusia 14 tahun yang terlampau berat, muka berjerawat,
dan sangat tidak diingini di dunia ini.
Persoalannya, awak akan buat apa dengan imej itu pada masa kini?
Ia perkara masa lalu, betul?
Cakap dengan Bayang awak, tanya dia tentang perasaan dia terhadap awak.
Cara awak mengurus dan melayan dia.
Dengar jawapan dia.
DENGAR BAYANG AWAK
Dia kata, "Awak menafikan kewujudan saya,
dan awak malu dengan kewujudan saya."
Apa perasaan dia tentang itu?
Sangat terluka, marah, dan kecewa.
Sekarang, dengar baik-baik.
Bayang itu memerlukan perhatian,
tapi bukan perhatian daripada dunia.
Dia tidak mahu Anugerah Akademi.
Dia hanya memerlukan perhatian awak.
Tanya Bayang awak. Awak boleh buat apa
untuk menebus kesalahan awak kerana awak langsung tidak beri dia perhatian?
Dia kata dia mahu masuk dalam hidup saya,
dan berkongsi hidup dengan saya. Dia mahu saya meraikan dia.
Bangga dengan diri.
Dalam aspek sosial, kerja atau romantik,
awak tidak mengakui kehadirannya,
dan awak menerima kewujudannya dan ia sesuatu yang indah bagi awak.
Baiklah. Buka mata awak.
Mungkin alat ini akan buat hubungan awak dengan Bayang menjadi lebih baik.
Ia bagus untuk rasa malu.
Bagus untuk ucapan umum.
Bagus jika awak perlu berbincang dengan pasangan awak.
Atau awak mahu berjanji temu.
Atau sesuatu yang penting atau penuh tekanan,
dan awak rasa awak perlu menjadi versi diri yang terbaik, tanpa cela.
Ya. Kita bukan mahu beri prestasi terbaik.
Kita mahu mengguna alat ini, dan menerima apa pun perkara yang berlaku.
Ya, jika saya terima diri saya,
pendapat orang lain tidak akan terlalu mempengaruhi saya.
Untuk pemahaman awak, pandangan tentang perkara ini tidak penting.
Proses untuk berhubung yang penting.
Jika awak tidak hormat atau beri perhatian,
ia akan menjatuhkan awak.
Ia alat yang buat awak rasa lebih baik,
dan ia falsafah tentang, "Saya akan jadi manusia macam mana?"
Idea untuk sependapat dengan Bayang,
ia idea kebersatuan.
Maknanya saya tidak perlu perkara lain.
"Saya sudah cukup." Awak akan rasa sangat bebas.
Alamak. Maaf.
Jangan tendang Bayang saya.
Sangat bagus. Maaf.
Dia cederakan awak?
Lelaki pelik cederakan awak?
Saya sayang dia. Saya jaga dia.
Baliklah dengan saya.
Saya jumpa awak lima tahun lalu. Saya langsung tiada keyakinan diri.
- Saya tidak pedulikan diri saya. - Betul.
Saya tidak tahu cara untuk suka diri saya.
Saya hanya berusaha untuk mencapai perkara ini,
iaitu idea awak tentang gambar.
Betul itu.
Ia juga digelar Alam Ilusi.
Sekali lagi, sejenis Bahagian X.
Maknanya awak mencari pengalaman sempurna.
Mungkin isteri yang sempurna,
jumlah wang atau filem yang sempurna.
Ia tidak penting. Apa pun, ia tidak wujud.
Ia hanya gambar dalam minda kita. Fikirkan perkara ini.
Apakah ciri-ciri gambar?
Ia tiada pergerakan, betul? Ia kaku.
Ia tiada kedalaman.
Tapi dalam kes ini, awak ambil gambar ini,
dan ia menyebabkan awak lumpuh.
Awak berkhayal.
Mereka beritahu kepada diri mereka. Jika mereka boleh masuk dunia sempurna,
maka magik akan berlaku.
Tapi awak tidak boleh lupa
bahawa terdapat tiga aspek realiti.
Kesakitan dan ketidakpastian tidak akan hilang.
Awak tidak boleh berhenti berusaha.
Semua orang perlu hidup macam itu.
Sebelum saya jumpa awak, saya sangat tidak yakin,
dan saya sangka kejayaan dan anugerah akan meredakan keperitan dalam hidup saya.
Saya berusaha keras untuk mencapai Gambar itu,
dan disebabkan keistimewaan dan tuah saya,
saya dapat mencapai Gambar itu agak awal,
Apabila ia tidak mengurangkan sebarang kesakitan,
ia buat saya sangat murung.
Ya.
Pada masa sama,
media asyik mengecam berat badan saya.
Mereka langsung tidak rasa segan
untuk mengutuk saya.
Ia buat saya mempertahankan diri.
Macam menunggu seseorang cakap sesuatu yang kejam
dan saya akan naik angin.
Ia menghalang saya
daripada melupakan perasaan negatif terhadap diri saya,
dan lebih malu dengan Bayang.
Dalam lingkungan tiga puluhan, apabila saya jumpa awak,
saya belajar cara untuk menutup sebelah telinga
atau membentuk pendapat saya sendiri.
Ia masuk akal?
Awak faham?
Sekejap, awak mengunyah sesuatu?
Ya.
Kita sedang buat filem, kawan!
Beritahulah saya sebelum jemput saya.
Dia makan coklat! Awak mahu jawab panggilan sekarang?
Ya, tapi tengoklah dulu.
Maaf, saya mahu semak nota sebentar.
Itu memang…
Saya tulis tentang meniduri mak awak. Awak boleh padam.
Jenaka itu agak ironi sebab mak saya akan datang esok
dan kita bertiga akan terlibat dalam sesi terapi.
- Keluar. - Betul.
Jangan beritahu dia…
Saya akan beritahu dia.
- Baik. - Hai.
- Warna itu sesuai dengan awak.
- Terima kasih. - Mak nampak cantik.
Terima kasih.
Ini mak saya, Sharon.
- Sharon. Saya Phil. - Gembira jumpa awak.
Sangat gembira.
Ya, saya tidak tahu.
Saya teringat pengalaman pertama saya apabila masuk terapi.
Kita pergi klinik pakar pemakanan,
dan kita bertengkar sehingga pakar pemakanan kata…
- Betul. - "Baik jumpa terapi."
Doktor kata, "Jonah perlu kuruskan badan,"
dan mak kata, "Alamak, patut dengar cakap doktor.
dan bawa dia jumpa pakar pemakanan."
Sejujurnya, dia tidak perlu beritahu mak.
Mungkin kamu perlu kurangkan berat badan.
Saya tidak mahu mengungkit, tapi kadangkala ia perlu,
sebab mak saya sangat kurus, sama macam kakak saya,
dan orang selalu kata, "Awak besar macam ayah awak.
Awak lebih besar. Kuruskan badan."
Ia buat saya rasa sangat resah
sehingga saya tidak mahu saya atau anak-anak saya gemuk.
Saya tidak terfikir tentang tindakan saya,
saya hanya buat perkara yang saya rasa betul, jika ia masuk akal.
Ya, saya bukan mahu menyerang mak.
Mak rasa saya budak yang terlampau berat,
dan saya tahu, doktor pun tahu.
Masyarakat ada pandangan tersendiri sebab ia satu cela atau kesalahan.
Saya rasa, "Saya tidak bagus.
Saya teruk."
Rupa paras saya salah untuk dunia ini.
Awak perlu menjadi seseorang
yang cuba membaiki keadaan, walau apa pun sebab itu.
Betul.
Ia buat awak berada di kedudukan bertentangan.
Macam, "Dialah orang yang tidak
menerima saya."
Ia beri saya tanggapan yang wanita tidak akan menerima rupa saya.
Saya tidak menyalahkan mak,
sebab sekarang saya faham, dan sudah lama saya faham
bahawa perasaan kita dalam keluarga sama.
- Saya hanya mahu beritahu kesannya. - Betul.
Kadangkala lebih mudah
untuk berbual begini atas sebab apa sekalipun…
Terima kasih, Jonah. Mak bersyukur.
Mak mahu ucap terima kasih, sebab kamu tidak pernah cakap
tentang wanita dalam hidup kamu yang tidak menerima rupa paras kamu.
Mak pun tidak pernah terfikir.
Mak hanya cuba membaiki keadaan
tanpa memikir akibat perbuatan mak terhadap diri kamu.
Kita bukan mahu menuding jari. Bukan itu tujuannya.
Walaupun masa silam jelas bagi awak, atau untuk awak,
bagi awak, persoalannya ialah bagaimana hubungan awak berdua sekarang
dan apa yang awak perlu?
- Awak pernah terfikir tentang itu? - Ya, kadangkala.
Boleh beritahu pendapat awak?
- Mak boleh jujur. - Mak berfikir.
Saya mahu lebih ketekalan.
Kadangkala, saya rasa Jonah jumpa saya
apabila dia perlu bercakap dengan saya.
Apabila dia sangat gembira, saya tiada tempat dalam hidup dia.
Saya tiada dalam minda dia. Saya tidak tahu.
Saya suka berhubung dengan Jonah, saya rasa hubungan kami benar.
Kami berdepan banyak cabaran dan hubungan kami kuat,
tapi kadangkala saya resah.
Jika saya terfikir dia tidak akan suka perkara yang saya cakap atau…
Sukar untuk jelaskan.
Sila jelaskan.
Mak mencuba.
Saya mengawal diri saya daripada menjadi diri sendiri
sebab saya tidak mahu dia salah anggap dengan saya.
Awak tahu itu?
Saya tidak tahu.
Tapi kadangkala saya beri reaksi buruk
apabila saya rasa mak tidak mendengar cakap orang dan mak mengejar perhatian.
Mak tahu.
Tapi saya suka dengar pendapat tentang cara untuk membaiki diri saya,
atau perkara yang mak perlu untuk membaiki hubungan,
sebab saya tidak akan terlalu mempertahankan diri.
- Jika ada pihak ketiga di sini? - Ya.
Phil cakap sesuatu semalam.
Dia cakap awak berdua berhubungan intim.
- Apa kata mak? - Dia bergurau.
Betul. Kami dah rakam.
Dia tidak akan lupa, percayalah.
Itu dia.
- Itu dia. - Jahanam.
Saya rasa baik kita hentikan rakaman.
- Sudah tiba masanya. - Baiklah.
Tapi tunggu sebentar. Saya serius.
Bukan macam ini, tapi pernahkah awak
meluahkan perasaan secara terbuka dengan mak awak sebelum ini?
Langsung tidak pernah.
Jika dia masih hidup, awak akan cakap?
Sekarang? Ya.
Ya.
Awak perlu faham, mak saya sangat berbeza.
Ayah dia gila.
Dia akan masuk dan belasah isteri dia
dan anak bongsu dia,
tapi dia tidak pernah pukul mak saya. Itu seksaan paling teruk.
Pada umur dia lapan atau sembilan tahun,
mereka langsung tidak bercakap.
Pada tahun 1932, pada zaman meleset, dia tinggalkan mereka begitu saja.
Dia pergi tanpa sepatah kata.
Tengah malam itu, dia menghilang.
Empat puluh tahun kemudian, dia cuba menghubungi mak saya,
tapi mak saya keras kepala. Jangan harap. Dia tidak balas surat itu.
Dia tidak suka lelaki atas sebab yang jelas.
Semasa makan malam, dia mengutuk lelaki.
"Lelaki suka buat perangai." Saya agak setuju.
Ayah saya terpaksa mendengar hal ini.
- Dia buat apa? - Dia kata, "Ya, dia betul.
Lelaki teruk."
Umur saya 13, 14 tahun, baru saya sedar, "Saya lelaki."
Dia ingat walaupun selepas 50 tahun.
- Dia tidak lupa. - Dia terperangkap.
Dia terperangkap selama 40, 50 tahun.
PAGAR SESAT
Ia sentiasa melibatkan orang lain.
Ia hasil Bahagian X,
sebab Bahagian X mahu keadilan.
Contoh biasa,
apabila seseorang hanya mahu berfikir dan bercakap tentang orang lain.
Awak beritahu diri awak,
"Saya akan lupakan hal ini apabila mereka menebus kesalahan.
Sama ada marah saya atau menipu saya."
Ia tidak penting.
Awak rasa mereka jahat dengan awak, dan pencarian keadilan memakan diri awak.
HIDUP AWAK
Masa berlalu, dan kita tiada masa untuk melayan masalah itu.
PAGAR SESAT
PERGERAKAN KE DEPAN TERPERANGKAP DALAM MASA LALU
Seumur hidup saya terperangkap dalam Pagar Sesat.
Terperangkap sebab sesuatu tidak berbalas, atau saya rasa sesuatu tidak adil.
Membazirkan banyak jam, hari, bulan dan tahun yang tidak akan kembali.
Bagaimana dia boleh keluar?
Ini rahsianya. Orang biasa mahu mendapat balasan.
Mereka mahu segalanya adil. Mereka mahu segalanya seimbang.
Awak tidak akan dapat.
Awak rasa awak mendapat balasan,
atau mendapat keseimbangan semula,
apabila awak mendapat kepuasan daripada perkara itu.
Ia Cinta Aktif.
CINTA AKTIF
Jadi pejam mata awak
dan bayangkan awak dikelilingi alam semesta yang penuh dengan cinta.
Saya tahu ia kedengaran gila, tapi diam. Ikut cakap saya.
Jangan menilai, lihat perkara yang berlaku.
Biar saya jelaskan.
Ibarat dunia yang penuh kasih sayang.
Ibarat awak menyerap semua cinta di dalam alam semesta,
dan dengan lembut, tapi kental, awak simpan semuanya dalam hati awak.
Pada masa itu, awaklah ketua utama kasih sayang
di seluruh semesta ini.
Awak mahu melihat orang yang awak marah,
awak benci dan meluat,
dan hantar semua kasih sayang yang awak kumpul
kepada orang itu.
Awak tidak simpan. Awak beri segalanya.
Awak merasa dan melihat.
Awak rasa kasih sayang awak memasuki badan orang itu. Ia sangat penting.
Awak berdua bersatu sebentar.
Pada masa itu, awak rasa, "Jika boleh bersatu dengan bangsat ini,
boleh bersatu dengan sesiapa saja."
Ia satu keberanian, ibarat satu kehandalan.
Orang kata, "Awak suruh saya sayang orang yang saya benci."
Ia bukan cara untuk memaafkan orang. Ia bukan untuk orang itu.
Ia buat awak rasa lengkap dan bebas dari Pagar Sesat.
Awak teruskan hidup.
Awak mahu betul atau awak mahu cipta sesuatu?
Hanya itu pilihan awak.
Hidup perlu diteruskan.
Jika awak mahu buang masa bermain, silakan,
tapi masa itu tidak akan pernah kembali.
Apabila dia semakin tua, dia menjadi penganjur komuniti,
dan dia hebat.
Jika awak tanya, "Kerja apa?"
Dia kata, "Menganjurkan protes bayar sewa. Itu kerja saya."
Dia langsung tidak takut.
Datuk Bandar New York nampak mak saya dan kata, "Sekejap.
Saya tidak akan teruskan rundingan ini sehinggalah Rosalie Stutz keluar."
Mereka paksa dia keluar. Datuk Bandar sangat takut akan dia.
Dia mengubah tragedi dengan lelaki menjadi keberanian
dan perbuatan baik.
Ya, dia berjaya.
Ia beri kesan kepada awak?
Mak awak benci lelaki dan awak lelaki.
Saya tahu semua orang menunggu jawapan, tapi saya tidak tahu jawapannya.
Saya tahu sesuatu.
Saya rasa tidak yakin di samping wanita. Ia sesuatu yang jelas.
Tiada ruang dalam hidup saya
yang buat saya rasa selamat dengan wanita.
Itu penjelasan terbaik saya.
Sebab awak fikir reaksi mak awak macam merendahkan awak,
dan awak rasa tidak selamat dengan wanita?
Ya. Ia sesuatu di luar jangkaan saya.
Dia buat saya rasa, "Awak tidak layak untuk buat begini."
Saya cuba berdepan dengannya…
Emosi saya masih terjejas walaupun tingkah laku semakin baik.
Awak rasa sukar untuk awak percaya wanita?
Sekarang?
Tidak terlalu sukar.
Sejujurnya, sekarang saya pasangan yang lebih baik berbanding dulu.
Walaupun pada tahap sangat rendah.
Tahap sangat rendah.
Apa pendapat awak tentang hubungan romantik?
Saya ada hubungan?
Ya, ada?
Tidak, tiada hubungan.
Awak pernah meruntuhkan tembok yang mak awak bina
yang menghalang awak daripada dekat dengan wanita?
Bagi saya,
ya, sekali.
Tapi atas beberapa sebab, saya tidak mampu cerita lebih mendalam.
Ia dah lama berlaku atau baru berlaku?
Sekejap ada sekejap tiada selama 40 tahun.
Ia kedengaran gila.
Mengapa ia tidak berterusan?
Saya cakap secara umum.
Dia ada masalah keluarga yang…
Perkara itu mengubah dia sepenuhnya.
Termasuk kesihatan saya.
Saya dapat…
Apabila saya menghidap Parkinson, ia beri kesan berganda.
Ia kelakar. Hari ini, saya jarang…
- Wah, sangat bagus. - Ya, awak langsung tidak terketar.
Awak mahu mengikut saya? Sebab awak agak membantu.
Saya beri…
Duduk dengan saya setiap hari sampai pukul 7 atau 8 malam, balik…
Jangan buat lawak sekarang.
- Jangan ubah topik. - Terima kasih.
- Saya tahu helah awak. - Terima kasih.
Penyakit dan masalah keluarga dia.
Ya.
Saya tidak tahu tentang Parkinson,
tapi pernahkan awak terfikir ia boleh membantu awak
dalam membuat keputusan yang menggerunkan dari segi emosi?
Ya, 100 peratus.
Saya rasa bahagian saya yang gila…
Ia mengambil pengajaran daripada perkara yang berlaku.
Itulah Bahagian X yang menghalang awak buat keputusan.
Ya.
Awak tahu, ketakutan terbesar saya dalam hubungan romantik…
Saya sedar satu-satunya cara
untuk buat hubungan berjaya adalah dengan bersikap terbuka.
Ya.
Manusia sangat terganggu, dan kita selalu lari daripada kebahagiaan.
Mungkin bagus saya mendesak awak untuk sekadar memikirkannya.
Awak memang berjaya.
Sejak tiga minit lalu, saya tidak sangka
saya menahan diri daripada berjenaka.
Saya faham.
Saya pun sama, saya lari daripada emosi dengan membuat jenaka.
Ya.
Boleh saya tanya soalan rawak dan awak boleh suruh saya diam?
Ya.
Adakah…
awak akan menelefon dia,
atau menanam persepsi baru tentang hubungan itu?
Ya, mungkin.
Awak bercakap benar atau sekadar bermanis mulut?
Tidak. Benar…
Ia ibarat sumber tenaga yang mungkin membantu saya buat keputusan macam ini.
Ya, maksud saya, saya tiada niat lain. Saya rasa sayang terhadap awak.
Saya hanya mahu…
Saya mahu awak
gembira.
Ya, saya faham.
Perkara yang berbeza dalam hidup saya ialah penyakit saya.
Setelah saya bercakap tentang itu,
saya rasa, tanpa sedar,
saya bercakap tentang hubungan dengan wanita dan penyakit saya.
Tapi tiada penawar untuk Parkinson.
Ya. Betul itu.
Kebanyakan orang tiada penyakit itu.
Dah lama saya sakit.
Saya membesar di Manhattan, saya biasa keluar pada waktu malam.
Pada usia 21 atau 22 tahun, kami keluar sekurang-kurangnya setiap dua malam.
Ia hari Jumaat. Patutnya saya jumpa dua wanita di bar di bandar.
Saya kata, "Sejam lagi saya sampai."
Waktu itu saya tidur.
Saya sambung tidur.
Saya kata, "Hanya 20 minit saja,
kemudian saya akan naik teksi."
Saya terjaga pada pagi Isnin.
Saya kata, "Saya memang terganggu. Ada sesuatu tidak kena."
Saya kepenatan. Sangat penat…
Biar saya jelaskan.
Jika saya perlu cari tukang cuci, di seberang jalan,
saya perlu berfikir, "Baik, saya boleh buat atau tidak?
Cukupkah kekuatan saya untuk buat?"
Tapi ia bukan diri saya. Saya sangat hiperaktif.
Jadi saya jumpa pakar neurologi.
Dia beritahu saya, "Awak menghidap stenosis servikal,
awak perlu pembedahan segera, dan awak ada Parkinson."
Apa perasaan pada hari itu?
Lihat, inilah Bayang sebenar saya
apabila awak akan tengok tulisan saya.
Kenapa?
Kerana ia sukar dibaca.
Saya pun tidak suka tengok.
Dulu saya mahir mengguna tangan.
Saya mahir bermain bola keranjang, dan saya sangat tangkas.
Sekarang,
awak tengok sendirilah.
Apabila saya rasa ketakutan itu,
saya tengok Bayang saya pada waktu itu.
Ia kakeksia. Awak tahu apa maksud itu?
- Kurus kering? - Ya.
- Itu rupa Bayang saya sekarang.
Macam saya akan hancur.
Awak rasa masalah kesihatan boleh menjadi punca kesunyian?
- Ya. - Kenapa?
Pada suatu masa, saya takut untuk keluar dari rumah.
Awak teringin ada anak?
Ya, sentiasa, tapi sekarang dah terlambat.
Saya tidak teringin sekarang.
Kenapa?
Saya masih sangat lemah.
Jika saya perlu bangun dari kerusi, saya perlu ambil masa.
Terdapat banyak waktu
apabila saya tidak mampu melibatkan diri.
Ia bukan idea yang bagus.
Ia sangat teruk, kawan.
Ya.
Tapi jika ia tidak berlaku,
saya tidak akan dapat maklumat terakhir yang saya cuba untuk cari.
Setiap kali saya tewas dan hancur,
saya dapat lebih banyak maklumat.
Parkinson buat saya sedar tentang masa. Sangat sedar.
Misi saya, perkara yang saya patut buat,
ia menjadi lebih jelas.
Jika saya tidak buat, saya terfikir, "Alamak, ia berlaku kepada saya.
Teruk." Ia menyukarkan hidup.
Awak rasa kasihan terhadap diri sendiri.
Ia sangat membuang masa.
Awak pernah rasa kasihan terhadap diri awak?
Ya, selalu,
tapi saya tidak layan perasaan itu.
Dalam pembuatan filem ini,
saya mula menggunakan lukisan awak untuk menunjukkan alat,
tapi ia agak goyah.
Saya mahu tahu bolehkah saya buat begitu?
Bagus. Sudah tentu boleh.
Jika ia goyah, ia lebih bagus.
Kita perlu sedar kita tidak akan menang setiap kali,
kita tidak mampu menjadi sempurna atau mampu mengawal,
tapi kita sentiasa ingin maju ke depan.
Ia buat awak teringat tentangnya.
Setiap kad memiliki pendekatan berbeza untuk mencapai matlamat yang sama,
iaitu, "Bodoh, buat sesuatu, walaupun awak sangat takut."
PENERIMAAN RADIKAL
Teringat tentang Penerimaan Radikal. Ia penting dan sangat membantu saya.
Betul itu. Sangat betul.
Ini rahsianya. Setiap peristiwa memberi awak pengajaran.
Apabila masalah muncul,
sesiapa boleh kata, "Ia tidak teruk. Esok saya akan rasa lebih baik."
Ia tidak cukup bagus.
Awak perlu buat sesuatu untuk dapat sesuatu.
Maksudnya awak cari sesuatu yang bermakna.
Awak cuba untuk tidak berfikiran negatif
dan melatih diri awak untuk kata, "Saya akan buat apa sekarang?"
Saya perlu tekan tubi.
Ada benda yang cukup kuat untuk menampung berat badan saya?
- Mahu tekan tubi? - Ya, semakin kejang.
Awak boleh guna doli ini jika awak mahu.
Jaga-jaga, Phil.
Saya tidak pernah buat di depan orang ramai.
Sepuluh kali pun cukup. Benda ini bagus.
Boleh saya bawa balik?
Alat paling mahal…
Awak tidak boleh menilai.
Awak tidak boleh berfikiran negatif.
Bukan bermaksud awak bodoh, atau tiada perkara negatif.
Awak tidak boleh berfikiran begitu. Ia melawan matlamat kita.
Kedua, sudah tentu awak mahu mencari sesuatu yang positif.
Kawan, awak hebat.
Buat 100 kali sehari, awak akan lebih kuat.
- Awak buat 100 kali sehari? - Mungkin.
Setiap kali saya rasa kejang, saya tidak boleh bergerak.
Sekarang otot saya lebih lembut, tapi jika kejang, ia tidak boleh bergerak.
Saya jumpa ini.
Mungkin orang akan tahu jika awak tidak buang rakaman ini.
Jadi mendapat sesuatu
bermaksud awak bukan saja bertekad untuk buat,
tapi awak percaya
bahawa ada sesuatu yang berharga.
Kemudian, segalanya akan menjadi lebih bermakna.
Dunia makna tidak datang dari perkara besar.
Ia datang dari perkara kecil.
Rasa lebih baik.
- Lega. - Saya buat untuk mak saya.
Maaf.
Awak perlu melihat semua perkara dengan nilai.
Jika awak boleh buat begitu, awak akan dapat banyak peluang.
Hanya itu nasihat saya.
Awak hebat. Ia sangat mengagumkan.
Itu yang terbaik. Gaya terhebat Stutz.
- Satu cara terbaik. - Malam tadi saya guna.
Ya? Bagaimana?
Saya rasa resah dan tidak boleh tidur.
Daripada berasa lebih resah
kerana tidak cukup tidur untuk kerja esok,
saya guna Penerimaan Radikal dan saya berjaya guna masa itu
untuk buat banyak idea untuk rakaman hari ini.
Ya, awak buat dengan baik.
Jangan buat masalah.
Saya cakap tentang Qabil dan Habil?
- Mungkin tidak. - Kawan sekolah awak?
Umur saya sembilan tahun.
Dulu menaiki kapal terbang bukan perkara biasa.
Awak langsung tidak nampak. Cuaca sangat buruk.
Ayah saya bercakap dengan saya dan dia kata,
"Jangan risau. Kita akan terbang dan matahari akan muncul."
Saya tidak percaya.
Saya sangka, "Ayah gila?"
Bagaimana matahari boleh berada di atas
sedangkan awan sangat tebal?
Saya ingat detik itu
apabila matahari menembusi awan, dan saya sangat kagum.
Macam seluruh model alam semesta menjadi berbeza sebab…
Perkara yang penting, saya tidak lagi menilai keadaan realiti
melalui pengalaman lima minit lalu.
Matahari sentiasa ada.
Awan sentiasa menghalang matahari.
Jika cuaca mendung, awak sangka ia hari yang sangat teruk.
Awak sangka ia kehidupan yang teruk.
BAHAGIAN X AWAN HITAM
Setiap pemikiran akan memberi kesan kepada angin awak.
Setiap pemikiran akan menjadi positif atau negatif.
Aliran Kesyukuran mahu mencari nilai positif.
ALIRAN KESYUKURAN
Bahagian X mahu awak berfikiran negatif, jadi ia cipta awan di atas,
awak tidak nampak matahari.
Awak terlupa keadaan cerah di atas sana.
Persoalannya, bagaimana awak menembusi awan?
Jawapannya ialah melalui rasa syukur.
Ia beri awak sensasi, perasaan,
bahawa sesuatu yang positif ada di sana, walaupun awak tidak nampak.
Awak perlu mekanisme. Ini kegunaan alat.
Aliran Kesyukuran bukan perkara yang awak rasa syukur.
Ia proses untuk mencipta rasa syukur.
Jadi pejam mata awak.
Sekarang, awak perlu cakap dua atau tiga, paling banyak empat
perkara yang awak rasa syukur.
Lebih kecil, lebih baik,
sebab ia buat awak fokus kepada kesyukuran.
Buat dengan baik dan perlahan. Awak perlu rasa kesyukuran itu.
Saya bersyukur atas kehadiran anak saudara saya.
Saya bersyukur saya boleh meluncur.
Saya bersyukur…
dengan anjing saya.
Saya bersyukur dengan awak.
Baik, sambung senarai itu, tapi jangan cakap kuat-kuat.
Terus mencipta aliran kesyukuran itu.
Bagus.
Seterusnya,
awak rasa macam awak akan cipta pemikiran kesyukuran lain, tapi jangan.
Awak halang. Awak akan rasa kuasa yang mencipta pemikiran kesyukuran
dan perasaan itu semakin kuat, sehingga awak rasa ia mengawal diri awak.
Itulah Aliran Kesyukuran. Bagus. Awak rasa apa-apa?
Saya rasa segalanya agak
perlahan.
Saya rasa tenang.
Macam rasa selesa.
Itu agak bagus.
Jangan ulang perkara yang awak rasa syukur berulang kali.
Awak perlu buat dengan kreatif.
Apabila awak perlu mencari perkara yang awak rasa syukur,
proses itu akan mengubah angin awak.
Awak boleh buat setiap kali minda awak di luar kawalan.
Jangan bertengkar dengan minda.
Ia akan beri kesan buruk,
dan awak akan buntu.
Kesyukuran bukan sekadar, "Saya bertuah seseorang bantu saya."
Kesyukuran ialah keadaan yang awak sentiasa mahu rasa.
Ia menghubungkan awak dengan…
Ia menembusi awan.
Apabila awak di atas sana, ia dunia yang berbeza.
Bahagian X kata awak tidak patut rasa syukur dan kata, "Awak gagal.
Awak mangsa. Ia tidak cukup.
Kenapa awak perlu rasa syukur?"
Itu hasutan syaitan. Gaya biasa Bahagian X.
Saya tidak banyak bercakap dengan awak tentang Parkinson awak.
Saya tertanya-tanya perkara yang buat saya takut untuk menerima
ketakutan saya terhadap perkara itu.
Ya. Maksud saya, nasihat saya, mungkin jika awak memandang rendah saya,
sebab setiap hari saya berusaha buat pelarasan,
dan kebanyakannya membantu.
Saya kelakar, awak tahu?
Saya tidak banyak berfikir tentang itu,
banyak tentang masa depan.
Saya takut jika saya tidak sempat untuk buat banyak perkara sebelum saya mati.
Sebab ada banyak…
Mungkin 10 peratus daripada perkara yang kita sembang di sini.
Hanya serpihan.
Ya, kematian sesuatu yang sangat…
Ia kompleks bagi semua orang.
Bagi saya, saya…
sangat takut untuk kehilangan awak.
Saya tidak sentiasa terfikir,
tapi saya selalu cari awak untuk minta nasihat hidup
dan awak meyakinkan saya bahawa semua masalah ada penyelesaian.
Pada masa sama,
apabila saya berdepan dengan kematian,
awak yang menenangkan saya.
Tentang abang awak?
Ya. Apabila dia meninggal dunia secara mengejut beberapa tahun lalu,
dan sebelum saya buat filem ini, saya tidak tahu adik awak meninggal dunia.
Awak ingat keberadaan awak pada hari itu.
- Ya. - Awak ingat tempat itu.
Awak pergi sekolah dan semua itu.
Saya sentiasa mengelakkan diri daripada berfikir tentang hari itu,
dan saya pergi pejabat awak pagi itu.
Ia hari yang paling tertekan bagi saya.
Saya sangat runsing pada hari itu.
Salah satu perkara yang saya ingat, hari itu, awak kata, "Beri telefon awak."
Awak ambil gambar saya.
Saya tertanya sebab awak buat begitu.
Bukan selalu awak dapat rakam sesuatu
pada saat paling kemuncak dan penting.
Kemudian awak lihat semula.
Selepas seminggu atau setahun, ia tidak penting.
Ada jurang masa.
Dalam jurang masa itu,
awak berdepan dengan kuasa penyembuhan, pemulihan.
Ya, saya masih belum tengok gambar ini
walaupun dah empat tahun.
Tapi saya cetak gambar ini. Saya mahu tunjuk kepada awak dan tengok gambar ini.
- Dah empat tahun awak tidak tengok? - Ya.
Dengan cara baik…
nampak macam segala kepalsuan hilang.
- Wajah saya agak tenang. - Ya.
Ia sangat pelik.
Tapi mungkin sebab ia menghilangkan…
perkara yang tidak penting.
Ia menghilangkan perkara yang awak sangka awak perlu.
Gambar seseorang yang terseksa,
dan akhirnya bebas dan rasa sangat lega,
dengan cara tidak dramatik, saya suka.
Gambar kemenangan, walaupun ia tidak nampak macam itu.
PEMPROSESAN KEHILANGAN
Pemprosesan Kehilangan merupakan alat untuk awak memproses kehilangan, betul?
Ramai orang tidak mampu buat.
Mereka bukan sekadar murung dan berduka apabila hilang seseorang,
tapi sebelum kehilangan itu, mereka risau tentang kehilangan.
Tujuannya ialah mendapat potensi ketidakbergantungan.
Maknanya saya boleh mengejar sesuatu tapi saya tidak perlu memilikinya.
Saya masih mahu mengejar dengan sangat kuat,
tapi saya sanggup kalah.
Pertama, saya mahu awak pilih sesuatu yang sangat dekat dengan awak.
Mungkin seseorang, pekerjaan atau perkara biasa. Ia tidak penting,
tapi sesuatu yang sukar untuk awak lepaskan.
Awak takut jika awak lepaskannya, perkara buruk akan berlaku.
Ada?
Baik.
Bayangkan awak pegang benda ini.
Jika ia bukan benda, tidak mengapa.
Bayangkan awak pegang benda itu,
macam awak berpaut pada dahan pokok.
Awak takut untuk lepaskan dahan itu.
Tapi awak tetap lepas.
Apabila awak lepas, awak jatuh.
Perasaan itu tidak terlalu teruk.
Jatuhan itu agak perlahan dan lembut. Awak tidak sangka,
tapi awak jatuh.
Awak kata, "Saya sanggup kehilangan segalanya."
Awak perlu cakap dalam diam.
Awak perlu rasa keikhlasan itu.
Ketika awak cakap itu,
awak jatuh atas permukaan matahari di bawah awak,
dan badan awak terbakar.
Jadi awak kehilangan segalanya
sebab badan awak mewakili pemilikan.
Jika badan awak terbakar, awak hanya satu pancaran cahaya
dalam banyak pancaran cahaya.
Awak terpancar ke semua arah,
dan pancaran itu penuh kasih sayang, anugerah dan aliran yang terus.
Awak lihat sekeliling
dan awak nampak banyak matahari lain di sekeliling awak.
Sama macam matahari awak, segalanya terpancar keluar.
Awak dengar matahari itu bercakap serentak,
"Kami di merata tempat."
Dunia ini digelar dunia matahari.
Awak hanya boleh memberi, tanpa mengambil.
Awak tidak boleh pegang apa pun. Ia memang mustahil.
Sekarang buka mata awak.
Apa perasaan awak?
Bagus.
- Awak tidak mahu cakap sesuatu? - Mahu.
Saya sangat mahir dalam ketidakbergantungan
kepada pekerjaan atau identiti, atau pertengkaran dengan seseorang.
Saya boleh menggunakan alat untuk sampai di situ.
Apabila ia melibatkan hubungan romantik,
atau ahli keluarga yang saya sayang,
apabila saya terfikir tentang kehilangan mereka,
saya sukar menerima perkara itu.
Awak boleh berfikir begini. Awak bukan tidak mahu bergantung.
Awak cuba tidak terlalu bergantung
setiap kali awak takut kehilangan.
Bagi kebanyakan orang, mereka sentiasa bergantung kepada sesuatu.
Jika mereka boleh kurang bergantung, ia sangat membantu mereka.
Ia mustahil bagi manusia.
Teruk jika awak langsung tidak bergantung.
Itu masuk akal.
Kita bukannya mahu menghilangkan kebergantungan itu.
Ia usaha untuk sedar bahawa tiada sesiapa, tempat, atau benda yang hilang
boleh merampas kewujudan diri awak,
dan kebersatuan awak.
Betul itu.
Saya mahu kosongkan Bayang,
sebab saya tidak mahu ia memakan diri saya.
Apabila awak suarakan ketakutan,
atau kesakitan, ia membebaskan awak.
Saya guna Pemprosesan Kehilangan dan ia membantu.
Saya mahu menjadi sami yang kata, "Alat ini buat ia hilang,"
tapi saya masih rasa sakit.
- Awak faham? - Ya.
Saya masih rindu abang saya.
Ya, untuk masa yang lama.
Tapi dengar ini,
kematian bukan keadaan yang kekal.
Awak boleh takut akan kematian,
selagi awak rasa sesuatu selepas kematian.
Ia kelahiran semula.
Kita boleh lahir semula selepas keadaan paling teruk,
dunia dan pengalaman paling teruk,
dan awak boleh buat kitaran hidup baru.
Hubungan paling dekat antara Tuhan dengan manusia.
Ya, saya faham. Ia hanya realiti, bahawa hidup tetap diteruskan.
Tapi ada beberapa orang dalam senarai itu yang saya tidak mahu hilang.
Saya tidak mahu kehilangan awak.
Saya perlu buat apa?
Kita patut berkahwin.
Buat perjanjian perkahwinan.
- Ya, ini dia. - Ini sangat hebat.
Ya, ini.
Salah satu pengajaran yang saya terima semasa merakam filem ini
ialah dulu saya terfikir tentang orang yang saya hormat
terbebas daripada masalah saya.
Maafkan saya.
Saya faham.
Ia mengarut. Saya tahu. Ia sangat mengarut. Ia tidak…
- Awak ketawa sebab ia mengarut. - Ya.
Betul. Saya rasa bagus untuk orang sedar
bahawa bagi saya, awak mencipta semua ini,
dan saya rasa penting jika orang yang kita hormat
tidak terkecuali daripada masalah kita.
Awak masih bergelut dan berjuang untuk menjadi manusia
sama macam orang lain.
Awak tidak pernah terkecuali daripada kesakitan,
ketidakpastian atau usaha berterusan.
Saya rasa melihat sikap keterbukaan awak merupakan sesuatu yang indah.
Bagi saya, ia buat saya sedar bahawa tiada siapa yang hidup dengan sempurna.
Ya.
Itulah rahsia kehidupan.
- Setahu saya. - Maksud awak?
Menerima bahawa awak tidak akan faham. Tiada sesiapa akan faham.
Kebahagiaan bergantung pada penerimaan,
dan tindakan awak.
Tapi pertama, awak terima, sebab jika awak tidak terima,
ada sesuatu dalam minda awak yang saya tidak boleh bantu,
buang atau hilangkan, dan awak pun tidak mampu.
Ia saat yang sangat bagus sekarang.
Boleh kalian duduk di sini? Saya mahu balik dan tidur.
Apabila saya datang esok, saya mahu tengok kalian…
- Ia masuk akal? - Ya.
Awak penat?
- Ya, agak penat. - Baik, pergilah baring.
Awak nampak apa apabila pejam mata?
Saya nampak lautan.
Pantai yang indah dan ombak…
Bukan ombak besar. Hanya ombak yang terbentuk sempurna.
Ia berombak pada badan saya sekarang.
Air itu hangat atau sejuk?
Hangat.
Awak tahu mak saya kata apa apabila adik saya masuk hospital?
Dia kata, "Dia masuk ketika dia kecil." Umur dia tiga tahun,
"Tiga bulan kemudian," saya rasa dia meninggal tiga bulan kemudian,
"dia lelaki dewasa."
Jadi dia dah berubah.
Ia buat saya rasa sangat sedih, tapi…
Tapi mungkin agak kagum.
- Awak nampak dia sekarang? - Apa?
Awak nampak dia?
Ya, dia tidak…
Saya rasa dia adik saya, tapi awak tahu, dia terasa macam…
Macam sebaya awak, sebenarnya.
Dia kata
dia tidak beri saya banyak amaran awal tentang kematian dia.
Dia kata…
Dia kata ia tidak terlalu mengganggu dia. Dah lama dia tahu.
Saya tidak tahu cara dia untuk
beritahu saya.
Mungkin. Saya tidak tahu.
Saya sumpah, saya tahu ia mustahil, tapi saya rasa
macam saya terbang.
Apa perasaan awak?
Bagus.
Boleh saya duduk?
Awak terbang di udara?
Saya harap ia akan berhenti apabila kaki saya…
Awak ada jaminan?
- Ya, awak mahu duduk? - Ya.
Ya, duduk. Sudah tentu.
Bilik ini cantik.
Wah.
Ini cabaran sebenar saya setiap hari. Turun dari katil.
Mungkin awak cuba mengawal saya atau…
Saya tidak tahu. Kenapa?
Semua sebab itu.
- Mahu seseorang ambil ubat awak? - Ya.
Saya suka latar belakang ini,
sebab ramai orang bermimpi
mereka jumpa bilik tidur lain di dalam rumah mereka,
atau kadangkala mereka sedar tentang sesuatu.
Dalam dunia mimpi, maksudnya awak sudah semakin sedar.
Pandangan terhadap alam berkembang.
Orang bermimpi ada bilik di dalam rumah,
maksudnya minda mereka berkembang?
Ya.
Itu gila.
…tidak sembuh. Saya kata, "Ikut cakap saya.
Ikut arahan saya. Awak akan rasa lebih baik."
Saya ada idea.
Ya, teruskan.
Kita dah rakam pembukaan filem ini,
jadi ia mungkin untuk penamat.
Kita beritahu sebab saya buat filem ini, selepas segala pengalaman hidup kita.
Bagus.
Awak boleh buat dengan cepat.
Jika awak boleh beritahu permulaan itu, kemudian, penamat itu.
Saya merakam filem ini
sebab saya mahu beri terapi, dan alat yang saya belajar dalam terapi,
kepada ramai orang melalui filem.
Saya merakam filem ini
sebab saya sayang Phil,
sebab saya sayang kehidupan yang dibantu oleh semua alat ini.
Pendapat orang tidak penting,
yang penting kita habiskan rakaman.
Bersama-sama.
Ya, saya rasa lebih rapat dengan awak berbanding dulu,
saya rasa ia petanda yang baik.
Ia tuah yang besar bagi saya, pada usia 74 tahun.
Saya sayang awak.
Saya masih harap awak tidak beritahu semua masalah.
KEPADA ADIK-BERADIK KAMI
Semasa rakaman berbulan lalu,
awak bercakap tentang hubungan yang sekejap ada dan sekejap tiada,
dan awak beritahu saya awak menelefon
dan berhubung dengan orang itu.
Saya mahu tanya awak. Ikut suka awak jika awak mahu jawab.
Ia sangat bagus.
Dia orang yang paling rapat dengan saya.
Semasa kami muda dan tidak mahu berhubungan,
saya punca besar.
Saya tiada keinginan untuk buat ia berjaya.
Sekarang saya mahu.
- Awak menelefon dia selepas kita berbual? - Ya. Ia membantu saya.
- Perbualan kita buat saya rasa malu. - Malu macam mana?
Saya buat sesuatu tanpa komitmen penuh.
Saya ambil mudah.
Jadi ia sangat membantu.
Awak rasa antara awak berdua, siapa lebih takut untuk mencuba?
Awak atau dia?
Saya, 100 peratus.
Awak rasa awak boleh bersikap terbuka
dan lupakan ketakutan untuk cuba,
atau awak mahu cuba?
- Ya, saya akan cuba. Ya. - Apa harapan awak?
Saya harap hubungan kami berjaya.
Itu harapan saya.
Terjemahan sari kata oleh Zarifah Kamarulhisham