Od decyzji podjętych przez Munę i Seana
zależy powodzenie albo porażka każdego z zespołów w tej misji.
Sean włożył do koperty zwolnienie,
więc jego zespół otrzyma zwolnienie,
jeżeli Muna wybrała gotówkę.
Jeśli Muna też wybrała zwolnienie,
oba zespoły odejdą z kwitkiem.
Bez gotówki i bez zwolnień.
Sprawdzamy?
Czemu nie?
Chyba ją mam,
sądzę, że Muna wybrała pieniądze.
Dostaniemy zwolnienie.
- Też zwolnienie. - Tak.
- Szok. - No nie!
Myślał, że owinął mnie wokół palca, ale wcale tak nie było.
Chciałam wybrać kasę, ale mu nie ufam.
INFORMATYCZKA
Stąd moja decyzja.
Kolejny powód, żeby podejrzewać Seana.
Chyba nie możecie sobie ufać,
dlatego polegliście w tej misji.
Bez pieniędzy i bez zwolnienia
wszyscy podejdziecie do dzisiejszego quizu.
Powodzenia.
Naprawdę chciałam wziąć pieniądze.
Po prostu nie mogłam uwierzyć, że ty też naprawdę tego chcesz.
Sean, pięknie grałeś.
Też muszę cię pochwalić,
w oczach pojawiły się nawet łzy.
Przez chwilę myślałem, że cię mam.
Jesteś dobra.
Michael był moim głównym podejrzanym, ale po tych negocjacjach z Muną widzę,
że każdy ruch ma dobrze przemyślany.
Mogę się mylić.
Gdybyśmy wybrali pieniądze,
bylibyśmy w tej samej sytuacji,
ale bogatsi o 50 000.
- Kiepskiej sytuacji. - Co za głupota.
Nienawidzimy pieniędzy. Ja też.
Musimy współpracować, bo nie będzie ich wiele.
To nie był udany dzień w Ipoh,
a dla jednego z was będzie jeszcze gorzej,
bo osoba, która najmniej wie o krecie,
zostanie dziś wyeliminowana.
Witajcie.
Cześć.
To był dobry dzień dla kreta.
- Nie mów tak. - Mogliście zarobić 80 000.
A macie 10 000 dolarów.
Jedno z waszej siódemki
jest kretem.
A kto tu gra zespołowo?
Mogliście być tu razem bez zwolnień,
ale bogatsi o 50 000.
- Fakt. - Kto jest winny?
Ci, którzy zaczęli spiralę egoizmu
i ciągle są w grze, czyli Hannah i Muna.
- Przepraszam, ale… - Przezabawne.
Egoizm zaczął się przy odliczaniu.
Wszyscy ciągle mnie podejrzewają,
bo jako pierwsza wieki temu wzięłam zwolnienie.
Mam dość gierek,
chcę tylko rozgryźć kreta
i powiększyć pulę.
Ja winię osobę, o której zapomnieliście,
czyli Neesha.
Nie zapomniałam o tych 59 000.
- Masz ciekawą taktykę. - Oj tak.
Wręcz genialną.
Od początku byłeś liderem.
- Nagle zgarnąłeś 60 000. - I ciągle przegrywaliśmy.
O nie, chwila.
Ciągle zgarnialiśmy kasę.
Muna, ty masz mi coś do zarzucenia?
Moim zdaniem to nie w porządku.
Może chce odciągnąć podejrzenia
i zwalić wszystko na mnie?
Może jest kretem i to jej taktyka?
Na pewno zaczynam ją podejrzewać.
Sprawdźmy, co wiecie.
Czas na quiz.
Do dzieła.
IMIĘ: NEESH
Jestem pewny siebie.
Muna może być kretem.
Udowodniła, że świetnie kłamie.
Hannah z kolei ciągle próbuje kontrolować grę.
Weźmy rybę.
Wolę tygrysa.
Bierzemy rybę.
Tak postępowałby kret.
KTO JEST KRETEM?
W ostatnich misjach współpracowałam z Michaelem.
Na pewno coraz bardziej go podejrzewam.
„W środku znajduje się wskazówka. Możecie ją otworzyć za 5000 dolarów”.
To on chciał otworzyć wskazówkę
i przeciąć żółty kabel.
Tak postąpiłby kret.
Zostało niewiele quizów.
Muszę zawęzić listę podejrzanych.
Michael i Neesh są głównymi podejrzanymi.
Tnij żółty.
Mówiłam o niebieskim!
Dlatego przecięliśmy żółty.
Michael po każdej porażce ma przygotowaną jakąś wymówkę.
Zadaniem kreta
jest pomniejszanie puli.
Postawiłeś całą naszą kasę.
Neeshowi się to udaje.
Chcę, żeby jeden z nich odpadł, bo będę miała mniej podejrzanych.
QUIZ UKOŃCZONY
Znowu nadeszła ta chwila.
Podliczyliśmy wasze odpowiedzi i znamy już wyniki.
Teraz dowiemy się,
kto wróci do domu.
Pierwsza osoba
to Michael.
Kolejna osoba…
Deanna.
Potrzebowałem tego zwolnienia.
Muna.
Muna mnie zmyliła.
Nie czuję się pewny siebie.
To może być mój koniec.
Kolejna osoba
to Sean.
IMIĘ: SEAN
Dzięki Bogu.
Neesh.
IMIĘ: NEESH
Jestem wściekły.
Do bani.
Neesh, ekran jest czerwony.
To koniec przygody.
- Świetnie ci szło. - Dzięki.
Trudna sprawa.
Nie sądziłem, że przegram.
Od długiego czasu manifestowałem wygraną.
Nie spodziewałem się tego.
Nie sądziłem, że odpadnę przed finałem.
Był dobrym graczem, trzeba mu to oddać.
- Trzymał karty przy orderach. - Oj tak.
Wiecie, co jest szalone? Nie dotarł do końca, a wyjął tyle kasy.
Odpadam, bo nie wiem, kto jest kretem.
Jestem pod wrażeniem tej osoby.
Pa.
Z dwunastu osób zostało sześcioro.
Dzień po dniu zbliżamy się do końca.
Strategia ciągle ewoluuje.
Jak wygram, wyślę mu prośbę o zwrot 60 000.
Jeśli mam wygrać,
to chcę mieć w puli pieniądze.
Muszę się skupić na przejęciu kontroli nad grą.
KRET
Sześcioro graczy pojechało na północ.
Budzą się na historycznej wyspie Penang.
Od tygodni poszukują sabotażysty,
więc czas na misję,
która naprawdę sprawdzi, jak radzicie sobie z poszukiwaniami.
Wstałem pierwszy?
Dzień dobry.
- Dzień dobry, Hannah. Jak się spało? - Świetnie.
Ten hotel jest przeuroczy.
Teraz muszę się skupić na odbudowaniu puli.
Wierzę, że zgarnę całość.
Dołącz do nas.
- Chętnie. - Rodzinne śniadanie.
Jestem zaproszony?
Ta grupa jest tragiczna.
Ja i maksymalnie parę osób będzie chciało powiększyć pulę.
Dzień dobry.
- Cześć! - Jest i królowa.
Ufam Munie.
Na pewno gra zespołowo.
Choć zawsze się spóźnia.
Przyszłaś przed Ryan i Deanną? To pierwszy raz.
Uwaga.
Nagle zeszła Muna,
a ona zawsze przychodzi jako ostatnia.
Coś tu nie gra.
Ryan i Deanna się nie spieszą.
Gdzie one są?
DWIE GODZINY TEMU
Obudzimy je?
Sprawdzę, co u D.
- Dzień dobry. - Cześć.
Dzień dobry, Ari.
Deanna i Ryan zostały porwane.
Wybraliśmy je losowo, po czym ukryliśmy na tej wyspie.
To żart?
Musicie przeprowadzić poszukiwania.
No to lecimy.
Jeśli je znajdziecie i uwolnicie,
dołożycie do puli 50 000 dolarów.
- No dobra. - Tak jest.
Nie zdążycie sprawdzić wszystkiego.
Na szczęście możecie się z nimi skontaktować.
Dam wam telefon,
a one wskażą wam swoją lokalizację.
Każdy telefon…
Nie.
…będzie was kosztował 5000 dolarów.
- Pięć koła? - Obłęd.
Poza tym po 15 sekundach połączenie zostanie przerwane.
Macie dwie godziny.
Gotowi?
- Tak. - Lećmy.
Chyba nie masz czasu, żeby dokończyć.
Ostatni kęs!
Czas: start.
Idziemy.
No dobra.
- Do dzieła. - Dawaj mapę.
- Zaczynamy od mapy? - Sprawdźmy, dokąd idziemy.
Wyspa Penang ma 295 kilometrów kwadratowych.
Idziecie na piechotę, więc dam wam mapę, która zawęzi obszar poszukiwań
do dziesięciu kilometrów.
- To nasze lokum. - Tak.
Świątynia i targ.
Chodźmy do Fort Cornwallis po lornetkę, to pewnie jakiś wysoki budynek.
Nie wiemy, czego szukamy.
Każdy telefon kosztuje 5000 dolarów.
Sean ma telefon.
Zobaczymy, ile razy będzie chciał zadzwonić.
NOCLEG
ŚWIĄTYNIA
PORWANE: DEANNA I RYAN
Możecie zdjąć maski.
Ryan…
Deanna, Ryan,
wasz zespół już was szuka.
Mogą do was dzwonić,
ale to wy musicie podać im szczegóły swojej lokalizacji.
Jest telefon.
Macie dostęp do rzeczy, które pozwolą wam uwolnić się i zlokalizować.
Musicie tylko patrzeć uważnie i współpracować.
- Widzisz klucz? - Mam tu kłódkę.
Ja też.
- Daleko nie przejdziemy. - Nie.
Myślisz, że to oni mają klucze
i muszą je nam dostarczyć?
Ciemno.
Idź tam i sprawdź telefon.
Idź.
Telefon jest podpięty.
- Chodź za mną. - Dobra.
- Chodź. - Dalej nie dam rady.
Łańcuch przymocowano do podłogi,
więc jeśli Ryan się wyprostuje, ja muszę się zgiąć.
To dla mnie kiepski kąt.
Dzięki temu zauważyłam, że przez deski widzę wodę.
- Jesteśmy na wodzie, prawda? - Tak.
No dobra.
Nie chcę od razu tracić kasy,
ale może zadzwonimy,
żeby usłyszeć, co widzą, słyszą i czują?
- Musimy. - Wstępny telefon.
Powiedzą nam, co widzą.
- Musimy tak zrobić. - Dobra.
Jeśli muszą coś rozwiązać, lepiej dać im trochę czasu.
Niech się rozglądną.
Nic nie wiemy.
Marnujemy czas.
Michael mówi „Nie dzwońmy”.
To dokąd mamy iść?
Zobaczą tylko wnętrze.
Może czują zapach oceanu albo…
Może zobaczą wystrój świątyni?
Musimy się pospieszyć, pewnie nie wiedzą o limicie czasu.
Zapłacę pięć klocków, żeby czegokolwiek się dowiedzieć.
Jak ich szukać na mapie?
- Dobra. - Pierwszy telefon.
Włączę głośnik.
WARTOŚĆ MISJI
Odbierz telefon!
Nie dam rady, musisz…
Odbierz.
Zaczepiłam się.
- Halo. - Masz 15 sekund.
Słyszysz mnie?
- Mam 15 sekund. - Dobra.
Widzicie, słyszycie albo czujecie coś?
Chyba jesteśmy na wodzie.
Tak!
To było 15 sekund?
- Dobry początek. - Woda.
Musimy iść na obrzeża.
Ląd to strata czasu.
Idźmy wzdłuż brzegu.
Lornetka musi oznaczać punkt widokowy,
więc chodźmy do Fort Cornwallis
i zadzwońmy raz jeszcze.
Może będziemy mieli widok na wodę.
- Dobra, świetnie. - Spoko.
- Biegniemy w prawo. - Dobra, w prawo.
Na początku adrenalina sprawia,
że ciężko jest nie myśleć o pieniądzach.
Chcę powiększyć pulę,
ale dwie godziny to bardzo mało.
Od teraz muszę przejąć dowodzenie i pilnować, żebyśmy nie stanęli w miejscu.
Dzień dobry!
Muna, skup się na misji, a nie na zabawie z ptakami.
Mogę otworzyć okno?
Mogłybyśmy lepiej opisać nasze położenie.
- Spróbować? - Dobra.
Spróbuję tym.
Śmiało.
Nie sięgam.
Może zobaczymy jakiś punkt orientacyjny,
który pomoże im nas znaleźć.
Musimy otworzyć okna, zanim zadzwonią znowu.
- To musi być to. - Dobra.
No dobra.
- Dasz radę? - Chyba.
O mój Boże.
Uda się.
- Nie. - Pchnij łańcuch.
Do samego końca.
No nie…
Udało się!
A teraz…
To będzie najtrudniejsze.
Chwilkę.
Nic nie widzę, pot zalał mi oczy.
Pracowałam z Ryan przy napadzie,
ale nigdy nie byłyśmy same.
- Spróbujesz? - Tak.
- Chcesz? - Spróbuję.
Zawsze chcesz dać drugiej osobie szansę,
żeby zobaczyć, jak się zachowa.
To się chyba nie uda.
To Ryan odbierze kolejny telefon.
Następnym razem odbierz.
Jasne.
Chcę zobaczyć, jak zareaguje.
Tam jest woda?
Tak.
Wy szukajcie, ja złapię oddech.
- To może być punkt widokowy. - Tak.
Tu? Schodami na górę?
Nic tu nie ma!
Jezu.
- Mówiła, że jest nad wodą. - Tak.
To są kluczowe punkty orientacyjne.
Muszą być w którymś z tych miejsc.
- Dzwonimy? - Tak.
Nie wiem, dokąd iść.
Nie mamy wyjścia.
Dzwonię. Gotowi?
Daj jej mówić.
Boże, jesteś tak blisko.
- Ryan. - Jasne.
- Halo. - Jesteś?
Próbujemy otworzyć okno.
- To hangar dla łodzi. - Coś więcej?
- Hangar. - Jakieś wskazówki?
- Nie! - Czerwony.
A Clan Jetty?
- Może… - Okna są chyba czerwone.
Chcieli więcej informacji, nie wiedziałam, co mam mówić.
Musimy otworzyć te okna. Hangar na wodzie?
Na wyspie to żadna wskazówka.
- Szukamy czerwonego. - Czerwona okna.
Może wyjdziemy wyżej, żeby coś zobaczyć?
Stara wieża zegarowa, a potem port.
- Tak. - Potem zejdziemy w dół.
- I Clan Jetties. - Tak.
- Dobra. - Idźmy wzdłuż brzegu.
Nie dzwońmy, jeśli to nie będzie konieczne.
- Zgoda. - Wieża zegarowa?
Możemy tam dojść spacerem?
Musimy grać mądrze.
Zadzwonimy, jak będziemy coś widzieć.
- To ta ulica. - Jest tutaj!
- Jest zegar. - To jest to.
- Dobra. - Idziemy prosto.
ŚWIĄTYNIA
STARA WIEŻA ZEGAROWA
Możemy tam wejść?
Słyszał pan krzyki głośnej białej kobiety?
- Nie. - Dobra.
Jak dojść do portu?
- W tę stronę? - Tam.
- Druga strona. - Dzięki.
Kocham pana.
Sprawnie.
- Sean, jak jest? - Średnio.
Naprawdę chcę zadzwonić.
Wolę mądrą robotę od ciężkiej.
- Dobre tempo? - Jesteście olimpijczykami!
Hannah chce powiększyć pulę.
Teraz to ona prowadzi,
my idziemy za nią.
Jesteśmy jak psy.
Zwolnijcie.
Jestem stary!
- Do portu… - Rozglądajcie się.
Szukajcie czerwonego.
Schodami tutaj
i ocenimy, czy musimy dzwonić.
Ryan widziała czerwony, chodźmy tu.
Musimy wyjść wysoko.
- Mogą być na łodzi. - Dzwonimy do nich?
Zmarnowaliśmy już 10 000.
Dajmy im czas.
Sean naciska na telefon,
a każda rozmowa kosztuje nas 5000.
To mój koszt, bo wiem, że dojdę do samego końca.
Co oni robią? Nie dzwonili już.
- A może włożymy coś… - Pasują do siebie?
- Czekaj. - A co z…
Wystarczająco szerokie?
Tak!
- Spróbować? Jestem wyższa. - Proszę.
To chyba nie to.
- Nie uda się. - Nie.
Zbyt wiotkie.
I za grube.
Boże. Dobra, Ryan…
Nie wiem, na co patrzę. Na hangary?
Popatrzę.
- Spojrzysz? - Tak.
No dobra.
Widzę zegar, coś w stylu Big Bena.
- Zegar jak Big Ben? - Tak, jak Big Ben.
- Wygląda jak Big Ben. - Tak.
Dobra, czas.
O co zapytamy, jak zadzwonimy?
Czy widzą port.
- Co widzą. - „Co widzicie i co macie w…”
- „Co widzicie? Podajcie szczegóły”. - Mamy godzinę.
- Gotowi? - Tak.
- Co widzą w środku? - Trzy, dwa, jeden.
Głośnomówiący.
Ryan.
- Mam. - Dobra.
WARTOŚĆ MISJI
Jesteśmy na wodzie, ląd jest za nami.
- Powtórz. - Za nami. A z boku…
- Prawo? Lewo? - Co widzisz?
Po lewej…
Słuchaj!
Widzę pomnik w stylu Big Bena,
a w doku domy na palach.
To dziwne, że powiedziała „pomnik”,
a nie „wieża zegarowa”.
Podejrzane zachowanie.
Możemy przez to przegrać, może jest kretem.
Mówiła, że są na wodzie.
- Nie tam. - Mówiła też o pomniku.
I domy?
Musi patrzeć na coś wielkiego, ale ja nic tu nie widzę.
Do tego pale?
- Może chodzi o pomost. - Dom na palach?
Mamy lepszy widok na nabrzeże, więc możemy zawęzić zakres poszukiwań,
bo jest tu całe mnóstwo sklepów, ale niewiele domów.
Na wodzie mamy tylko Clan Jetties.
Chcę iść w ich kierunku,
to małe budynki na wodzie, a właśnie coś takiego opisały.
Pamiętajcie o pomniku.
- W tamtą stronę. - Chodźmy.
Pomniki!
Nie zapominajcie o tym!
Hannah!
Jasne, pomniki.
Tędy.
Mówiła, że widzą te domy, więc…
- Widzę okna! - Okna!
Jazda!
Domy miały być po lewej,
więc idziemy w prawo.
Ryan mówiła, że pomnik jest po lewej.
W końcu na niego wpadniemy.
- Szukaj pomnika. - Tutaj?
Pomnik!
- Tu nic nie ma. - Tędy?
Czerwony budynek. Myślisz, że tam są?
- Może. - W tamtym budynku?
- Widzisz okna? - Tędy.
- Są i okna! - Lecimy!
Jak poznamy konkretny dom?
Krzyczcie, może nas usłyszą.
Deanna!
Ryan!
Daj im chwilę.
Ryan!
Pomnika nie widzę.
Umrzemy w tej szopie.
Chodźmy do czerwonego domu.
Myślisz, że na końcu jest pomnik?
Nie.
- Pomnika tu nie ma. - Nic tu nie ma.
Tu musimy się zatrzymać.
- Też nie widzę pomnika. - To zły kierunek.
Deanna!
Ryan!
Halo!
- Hannah! - Słyszałaś?
- Tutaj! - Deanna!
- Słyszymy je! - Mamy je!
Boże! Deanna!
Hannah!
Deanna krzyczy z całych sił.
Musimy je wyciągnąć.
- Słyszymy was! - Słyszymy was! Już idziemy!
Panno Ryan,
widziała panna kiedyś pomnik w Luizjanie?
- Jaki pomnik? - Czego szukamy? Zegara?
Widziałaś wielki budynek z zegarem?
To nie jest pomnik.
To wieża zegarowa.
Dobra wiadomość jest taka, że znaleźliście Ryan i Deannę.
Zła jest taka, że teraz musicie otworzyć trzy kłódki.
Trzymajcie się!
Zespół poszukiwawczy musi otworzyć bramkę i drzwi świątyni.
Ryan i Deanna muszą otworzyć kajdanki.
Jak najszybciej znajdźcie trzy klucze do trzech zamków,
bo zostało wam tylko pół godziny.
Nie mamy klucza!
„Jeśli bramka jest zamknięta, klucze są w Lee Jetty 18”.
Czekajcie!
Musimy zdobyć klucz!
Dobra, jesteśmy na tej promenadzie.
- Lee Jetty 18. - To musi być to.
Lecimy.
Musimy znaleźć klucz.
- Widzisz coś? - Nie. Nic nie widzę.
- Nic tam nie ma? - Nie.
Szukam.
Widzę puszkę i lodówkę.
Co?
- Co widzisz? - Klucz.
Gdzie? Gdzie go widzisz?
Na ścianie.
Gdzie?
Na zielonym sznurku.
Myślisz, że otworzy ten zamek?
Klucz jest absurdalnie daleko.
Nie ma szans.
Co to?
Kozacko, Ryan!
Musimy je związać.
Mamy hak, sznurki i kije.
Musimy połączyć ze sobą kije
i zamocować hak na jednym końcu.
Szybko!
- To musi być Lee Jetty. - Idziemy do końca.
Dziesięć!
- Dziewięć. - Jedenaście!
Żółty!
- Osiemnaście! - No już!
Klucze.
Tutaj.
Czemu wszyscy przeszukują front, gdy mamy całe zaplecze?
Poszłam na tył.
Klucze.
Znalazłam!
Od razu je znalazłam.
- Masz? - Tak.
- Jak wyglądają? - Pięknie.
- Bramka! - Mamy jeden zestaw. A drugi?
Nic więcej tam nie było.
Wracajmy, już prawie to mamy.
Jesteśmy blisko. Damy radę.
Dalej, Deanna! Bierz ten klucz!
Utknął!
Przyciągnij go do nas!
- Dam radę, puść. - Dobra.
Nie ruszaj się.
Udało się!
Daj mi klucz!
Mamy to!
No dobra.
Może potrzeba więcej kluczy.
- Leć! - Tak jest!
- Deanna, Ryan, biegniemy! - Jesteśmy!
Widzę cię, Hannah!
Tutaj! Pomocy!
Udało się!
Udało się.
To nie ten.
Otwórzcie drzwi.
Otwórzcie drzwi, proszę.
Wygląda dobrze, ale nie pasuje.
- Wypuśćcie nas. - To chyba zły klucz.
Mamy klucz do bramki,
ale nie mamy klucza do drzwi.
Macie więcej kluczy?
- Podaj go. - Mam podać klucz?
Ryan, daj go.
- Dobra. - Wypuśćcie nas.
- Próbujemy. - Nie pasuje.
Potrzebujemy innego klucza. Co nam umknęło?
Wróćcie tam, gdzie był pierwszy.
- Wracamy do 18. - Szybko!
- Wy przeszukajcie ten budynek. - Dobra.
Wrócimy.
- Liczba mnoga. - „Klucze”.
Musimy wrócić do 18.
„Klucze”! Liczba mnoga!
O rany!
Będą mnie podejrzewać!
- Mamy czas. - Wcale nie.
Mamy 15 minut, a musimy przeszukać cały dom.
Trzeba to było zrobić od razu.
Mieliśmy szukać kluczy, nie klucza.
Muna znalazła klucz na tyłach,
my byliśmy z przodu.
Byliśmy zbyt podekscytowani, żeby to kwestionować.
Podzielmy dom na sektory.
Nie siedźmy w jednym miejscu.
Klucz.
Gdzie był pierwszy klucz?
Uważajcie. To czyjś dom.
Mam klucz.
- Masz? - Podpisany?
- „Świątynia”. - Lecimy!
Michael znalazł drugi klucz w parę sekund.
Jak Muna mogła go przeoczyć?
Musimy się zbierać.
To bardzo podejrzane.
Czy ufam Munie? Ufałam.
Po dzisiaj chyba nie.
No już, biegiem!
- Hannah! - Macie coś?
Szybko!
No już.
Proszę, otwórzcie drzwi.
Jedna kłódka.
Tak jest!
Udało się.
Do góry.
Kanapka z Ryan!
Czuję bryzę na twarzy i wiem,
że to właśnie jest wolność.
Dziękuję, że mnie uratowaliście!
Niesamowite.
Jakbym wyszła z więzienia.
Popłaczę się z radości.
Jestem gotowa na hotel.
- Nogi mi odpadną. - Mam dość.
Uznałam, że pomocne będą te domy i pomnik w stylu Big Bena.
- Pomnik? - O jakim pomniku mówisz?
Wygląda jak Big Ben.
To wieża zegarowa.
- W ogóle nie pomogłaś. - Przepraszam.
Nie podejrzewałam Ryan do czasu porwania.
To tylko przejęzyczenie,
ale muszę mieć ten fakt na uwadze.
Ari!
Co tu mamy?
- Cześć wszystkim. - Cześć, Ari.
Uwolniliście Ryan i Deannę.
- Tak. - Wy otworzyłyście kłódkę.
Znaleźliście je w tej pięknej świątyni
na sekundy przed końcem czasu.
Mogliście zarobić 50 000 dolarów,
ale wykonaliście trzy telefony.
- Za 15 000 dolarów. - Trudno.
Znaleźliście dwie porwane koleżanki…
więc do puli dochodzi 35 000 dolarów.
Tak jest!
- Macie teraz 85 000 dolarów. - Lecimy.
- Piękna sprawa. - Zbliżacie się do sześciu cyfr.
- O tak. - Tak jest.
Gdybym był kretem,
gdybym zobaczył, jak dobrze idzie wam szukanie ludzi,
zacząłbym się teraz pocić.
Ale gdybym był graczem, też bym się spocił,
bo przed wami jeszcze jedna misja
i quiz eliminacyjny.
Tym razem będzie trochę inaczej.
Do domu wrócą dwie osoby.
To nie koniec.
Dziś odejdzie jedna trzecia graczy,
więc stawka jest coraz większa.
Idźcie się odświeżyć i do zobaczenia.
Powodzenia.
Pa, Ari.
Przynajmniej zarobiliśmy.
Zaczynam wszystko kwestionować,
bo niektórzy przestali grać zespołowo.
Nikt nie pomyślał o innym kluczu. Nie możecie zwalić tego na mnie.
Muna była jedyną osobą, której ufałam.
Nikogo nie wykluczę, wracam do punktu wyjścia.
Podwójna eliminacja oznacza, że muszę zrobić wszystko, żeby tu zostać.
Co to?
Znalazłam zaproszenie, chodźmy przed hotel.
Cześć.
Hej.
- Zaproszenie. - Cześć.
Przeczytam na głos.
Od Ariego.
„Zapraszam na lunch jednego z graczy.
Razem wybierzcie, kto to będzie.
Polecam wybrać kogoś, kto zna się na powiększaniu puli.
Wybrana osoba spotka się ze mną w barze Manchu.
Do zobaczenia, Ari”.
Musimy podjąć decyzję.
Pewnie trzeba będzie wybrać między pieniędzmi a zwolnieniem.
To ja powinnam pójść.
Udowodniłam, że jestem godna zaufania.
Ja zawsze byłem szczery, gdy wybierałem zwolnienie.
- To prawda. - Nie kłamałem.
Jeśli wybierzecie mnie dzisiaj
i dostanę wybór pieniądze albo zwolnienie, to wybiorę pieniądze.
Nie wierzę Michaelowi.
Wiemy, że weźmiesz zwolnienie.
Na pewno nie chcę wybrać Muny.
Podejrzewam cię, wolę, żebyś teraz pauzowała.
Dobra?
Nie dobra, ale…
Mnie też Muna nie pasuje.
Nie dostanie tej szansy po sytuacji z kluczem.
Nie ufam nikomu, zwłaszcza Munie.
Tym bardziej że nie znalazła klucza.
Przy podwójnej eliminacji, jeśli nie jesteś kretem,
masz 50% szans na powrót do domu.
Nie zaryzykuję, jeśli nie mogę komuś zaufać.
Musimy wybrać kogoś w pełni skupionego na pieniądzach.
Jestem najlepszym wyborem.
Zmieniłam podejście, teraz zależy mi na pieniądzach.
Dlaczego to ty powinnaś iść?
Nikt nie powinien wyjść ze zwolnieniem. Ja też nie.
Bardziej zależy mi na kasie,
głupotą byłoby mnie nie wysłać.
ale jeśli chcecie zaryzykować i wybrać kogoś innego, to spoko.
Wierzę, że teraz chodzi ci o pieniądze.
- Głosujemy? - Głosujmy.
Nie ufam nikomu,
ale mam wrażenie,
że jeśli Hannah weźmie zwolnienie,
to źle na tym wyjdzie, więc zagłosuję na nią.
- Ja zagłosuję na Deannę. - Ja na Munę.
Po jednym głosie dla Deanny, dla mnie i dla Muny.
A ja…
głosuję na Hannah.
Głosuję na Hannah.
Ja też.
Większość wygrywa.
Hannah, zostałaś wybrana.
Kasa, Hannah.
Pamiętaj o kasie.
- Uważaj na siebie i smacznego. - Dziękuję.
Bardzo się cieszę, że wybrali mnie, bo nikomu tu nie ufam.
Wiedziałam, że każde z nich wzięłoby zwolnienie.
- Wszyscy byli ryzykowni. - Tak.
To kwestia tego, komu ufasz odrobinę bardziej.
Ja nie ufam nikomu, ale Hannah jest ciut wyżej.
- Ciut. - Ułamek procenta.
Hannah będzie myślała o sobie,
nie wiem, czy weźmie kasę.
To jedna z mądrzejszych osób tutaj.
Zgadzam się. Może ot tak zmienić zdanie.
- Nie jestem gotowa na koniec. - Oby postąpiła słusznie.
Do tej pory nie bała się grać,
więc pewnie zrobi to, co najlepsze dla niej.
Muna wróciła na listę podejrzanych, a Ari mówi o podwójnej eliminacji.
Już dawno się tak nie stresowałam quizem.
Chcę wziąć pieniądze,
ale mogę dzisiaj wrócić do domu.
Nie chcę podjąć złej decyzji.
Hannah.
- Ari. - Cześć.
Zapraszam.
Elegancko.
To nie moja zasługa, wszystkim zajął się kret.
To kret ustalił, co znajduje się w tych koszyczkach.
O Jezu.
No dobra.
Sprawdź menu.
Oto opcje: 1000 dolarów do puli, 20 000 do puli,
poprawka na quizie,
która dotyczy jednej złej odpowiedzi,
zwolnienie,
które zagwarantuje ci przejście do kolejnego etapu,
i skucha,
która odeśle cię od stołu z kwitkiem.
Możesz otworzyć dowolny koszyczek
i wziąć jego zawartość
albo przejść dalej z nadzieją, że trafisz na coś lepszego.
Im więcej ich otworzysz,
tym większa szansa na skuchę.
Jeśli na nią trafisz, zakończysz misję i wrócisz z pustymi rękoma.
Nasz kreci szef kuchni prosił, żebym przekazał ci wiadomość.
Świetnie.
„Dwadzieścia tysięcy dolarów jest w koszyku numer dwa”.
Myślisz, że mówi prawdę?
Pewnie nie.
Na miejscu kreta kłamałabym.
Nie wiem, co jest w dwójce, ale chyba nie 20 000 dolarów.
W dwójce jest pewnie 20 000 albo skucha.
Kret pewnie uznał, że założę, że mnie okłamał
i wybiorę inny koszyk.
Nie spiesz się, przemyśl to.
No dobra.
Wybiorę trójkę.
- Koszyk numer trzy. - Trójka.
Dlaczego?
W dwójce jest pewnie 20 000 albo skucha.
Nie chcę ryzykować.
To twoja ostateczna decyzja?
Tak, koszyk numer trzy.
Hannah…
zobaczmy, co zamówiłaś.
- Jak się czujesz? - Nieźle.
Dwadzieścia tysięcy dolarów.
Posłuchałam intuicji.
Mam powołanie do pieniędzy.
Ciągnie mnie do nich.
No cóż…
W jednym z koszyków ciągle czeka zwolnienie.
Możesz spróbować je znaleźć.
Od razu mówię,
że to jest ostatnie zwolnienie w tej grze.
Może być twoje.
Oto twój wybór.
Możesz zaryzykować i zbliżyć się do wygrania całej puli
albo powiększyć tę pulę o 20 000 dolarów
i po raz pierwszy w tej przygodzie dojść do kwoty sześciocyfrowej.
Wszyscy chyba się zgodzą,
że zwolnienie jest warte więcej niż 20 000.
Nie wiem, co o tym myśleć.
Chcę mieć zwolnienie,
ale zdobycie 100 000 albo nawet większej kwoty
też brzmi świetnie.
Kret zostawił mi jeszcze jedną wiadomość.
Zwolnienie jest w czwórce.
Świetnie.
Zakładam, że dostałam tę wskazówkę tylko dlatego,
że trafiłam na pieniądze.
Kret próbuje sprawić, żebym straciła 20 000.
Jeśli wrócę do grupy ze zwolnieniem, nigdy mi nie wybaczą.
Dwie osoby odpadną, a jedna jest kretem, więc będę przepraszała tylko jedną.
To trudna decyzja.
Muszę wygrać. Powrót do domu nie wchodzi w grę.
Dotarłam tak daleko.
Jesteśmy tak blisko mety.
Nie wrócę.
To sport indywidualny.
Dlatego…
muszę się skupić na sobie.
Chyba wybiorę…
W NASTĘPNYCH ODCINKACH
Wszystko sprowadza się do tej chwili.
- Jak lunch? - Działo się.
A myślałem, że coś wiem.
Kto naprawdę jest kretem?
Czas trochę zarobić!
Ciekawi mnie, co oni sądzą.
- Nikomu nie ufaj. - Nie!
Oczywiste.
Czy to ja?
Krecie, wystąp.
Co?
Napisy: Jędrzej Kogut