SERIAL NETFLIX
Jesteś kretem?
Nie jestem kretem.
- Nie jestem kretem. - Może kret by tak powiedział?
Kret powiedziałby coś takiego.
Nigdy nie wiesz.
Nie jestem kretem.
Gdybym była, to bym wam nie powiedziała.
Nie jestem kretem.
Dobre kłamstwo?
Nie powiem, że umiem kłamać, ale umiem dobrze kłamać.
Jakby twoim zadaniem było manipulowanie ludźmi.
Jestem zwodniczo zwodniczy.
Mógłbym być kretem,
gdybym umiał milczeć.
Nie jestem kretem.
Las deszczowy Daintree w Australii.
To tu 12 zawodników zmierzy się ze sobą w niesamowitym konkursie,
który sprawdzi ich ciała i umysły.
- Będą współpracować... - Dasz radę!
Nie boję się.
...by zdobyć pieniądze, które na końcu wygra jedno z nich.
- Biegnij! - Ale jest haczyk.
Pośród nich kryje się kret.
Podwójny agent, który ma za zadanie
sabotować resztę, by zdobyć ich pieniądze.
Kret został zwerbowany przez producentów i ma przeszkadzać...
Nie otworzyliście torby?
...dzielić...
- W co ty grasz? - ...i zwodzić.
Spieprzyła, już mi uwierzyli.
Tożsamość kreta jest tajemnicą.
Nikt nie wie, kto nim jest.
Nikt nie wie, komu ufać.
Nie ufam nikomu i nie oczekuję zaufania od nikogo.
Straciliście 30 tysięcy.
Macie pomysły, kto mógł odpowiadać za sabotaż?
To prosta gra.
- Wykonujcie zadania. - Do dzieła.
Wygrywajcie gotówkę.
Jak z nimi rozmawiasz?
I, co najważniejsze,
dowiedzcie się, kto jest kretem.
Na początek gracze mają znaleźć samolot w dżungli.
Czuję się gotowa.
Wiem, że będzie mnóstwo komplikacji.
Jestem pielęgniarką, to moja codzienność.
Dzięki temu będę świetną zawodniczką.
PIELĘGNIARKA
Jestem analityczką,
jestem inteligentna.
Umiem myśleć krytycznie.
To pomoże mi znaleźć kreta
i wygrać nagrodę główną.
ANALITYCZKA
Jest tu kto?
O Boże!
- Cześć! - Jak leci?
Słyszę głosy.
Bardzo się cieszę, bo nigdy nie wyjechałem z USA.
- Cześć! - Hej.
Ludzie!
To niewiarygodne, ale jestem po drugiej stronie świata.
Jacob, skąd jesteś?
Ze środka niczego w Ohio.
Jestem z małej miejscowości, więc ludzie będą mnie lekceważyć.
Właśnie tego chcę.
Skąd w Ohio?
Północny zachód.
Jestem z Brooklynu, znam miejską dżunglę,
nie tę prawdziwą.
Pająki, pijawki, dinozaury,
lwy, tygrysy i niedźwiedzie to już za dużo.
Cholera, jest i samolot.
Zauważyłem samolot, był poobijany,
ale to prawdziwy samolot.
O co tu chodzi?
Mają mnie.
Normalnie jak w Parku Jurajskim.
Cholera, wielki pająk.
- Hej! - Cześć.
- Jak masz na imię? - Osei.
- Ja Joi. - Joi? Dobra.
Moim zdaniem będę najlepsza...
PILOTKA SAMOLOTÓW
...bo całe życie przebijam szklane sufity.
Co powiesz, Joi?
Jestem pilotką.
- No dobra... - Może powinniśmy...
- Wylecieć? Do dzieła. - Nie.
No nie wiem...
Czarne kobiety stanowią mniej niż procent
pilotów w USA.
Jestem skupiona, twarda i zdeterminowana.
Resztę graczy odstawię jednego za drugim.
Ty jesteś pilotką, idę za tobą. Może jest drugi samolot?
- To musi być to.
- Cześć. - Co tam?
- Jak masz na imię? - Avori.
- A ja Osei. - Osei.
- Jestem Joi - Miło mi.
Mnie też.
Ludzie mnie lekceważą przez mój zawód.
Jestem zawodowym graczem i cieszę się,
że zagram w tę grę.
Zamknięty.
Musimy znaleźć klucz, musimy dostać się do środka.
W środku musi być coś, co nam pomoże.
Zadawanie wielu pytań i zwracanie uwagi na każdy szczegół
dadzą mi przewagę przy wyszukiwaniu kreta.
795 W Sexton.
Coś ci to mówi?
- To coś zawodowego? - Nie, nic mi to nie mówi.
Zapraszamy.
Jak się macie? Mam na imię Pranav.
- Miło mi. Avori. - Joi.
- Miło mi. - Mnie też.
Mieliśmy znaleźć samolot, mamy samolot.
To prawda.
Na pewno wezmą mnie za kreta.
Jestem szalenie inteligentny i ciężko mnie rozgryźć.
Mogę sprawiać wrażenie zwodniczego.
Znacie się na wytrychach?
To chyba to. Otworzysz wytrychem?
Nie potrafię.
- Tyle nowych twarzy. - Jest i samolot.
Jedna z tych osób
oszuka mnie na amen.
- Casey. - Cześć!
Miło mi, Samara.
Teraz mam to gdzieś, cieszę się, że tu jestem,
że zaczynamy tę przygodę.
- Prawdziwy samolot. - No tak.
Myślałem, że szukamy zabawki.
- Witamy. - Co u was?
Szkoda mi tego kreta,
bo ja nie przegrywam.
MAGAZYNIER
- Idź przodem. - Dziękuję.
Zdominuję tę grę,
żeby zdobyć jak najwięcej kasy...
OPIEKUN MARKI
...i zmylić jak najwięcej osób.
Co tam?
- Will, miło mi. - Casey.
Chcę, żeby parę osób miało mnie za kreta.
Uważaj na pająka.
O Boże.
Nie wiem, czy żyje, ale będę go obserwował.
Żyje.
Ma trójkąt.
Chcę być guru dla naszej grupy.
Przyciągnę ludzi i zyskam ich zaufanie.
Dobra, czas na jogę.
Skąd wytrzasnął trójkąt na środku dżungli?
Na pewno jest kretem, bo ma więcej rzeczy.
Klucz musi być w samolocie?
Ktoś sprawdził górę?
Może być na gałęzi, w krzakach albo na drzewie.
Wspinasz się?
Skoro już tu jesteśmy: ktoś tu jest kretem?
Gracze, witajcie!
Cześć!
- Boże. - Hej!
- Dobra! - Witamy w Australii.
Dziękujemy.
Nazywam się Alex Wagner
i będę was prowadziła przez tę wspaniałą przygodę.
Zaczynamy już teraz
w najstarszym lesie deszczowym świata:
Daintree.
Właśnie zaczyna się wasze pierwsze zadanie.
Musicie odzyskać
trzy ładunki ze środka dżungli.
Każdy z nich jest warty 5000 dolarów.
Jeden będzie wysoko,
gdzieś na drzewie.
Drugi będzie nisko, gdzieś pod ziemią.
Trzeci będzie pod wodą.
Co?
Najpierw je znajdźcie,
potem wymyślcie, jak je odzyskać
i przynieście tutaj, gdzie mają doczekać poranka.
Podzielcie się na trzy grupy.
Wszystko, czego potrzebujecie, jest w samolocie.
Papierowe mapy również.
Nie ma za co.
Nie znam się na mapach.
Nigdy nie używałem mapy, mam iPhone’a.
Jako pilotka znam się na nawigacji.
Będą na mnie polegać.
A teraz słuchajcie uważnie:
jedno z was, kochani,
będzie sabotować wysiłki grupy.
Ta osoba jest kretem.
Gdy powiedziała o krecie,
rozejrzałam się z myślą: „To jedno z was, kłamcy”.
Chodzi nie tylko o zadanie.
Musimy też wypatrywać
wszelkich działań związanych z kretem.
Dobrze?
Wszystko gra?
Nie masz przypadkiem klucza do samolotu?
Dobrze, że spytałeś. Oto on.
Tak jest, Jacob! Dawaj, stary!
Powodzenia. Macie godzinę.
Czas start.
Jak się dzielimy?
Mogę się wspinać.
Ja też. I jestem wysoki.
- Wysokościowcy! - Chodźmy tu.
Jestem z Domem, Kesi i Avori.
„Wysokościowcy” to grupa zbyt ambitnych sportowców.
Idę nisko, bo nie będę pływał.
Grupa „Niska” przyciąga tych, którzy chcą się ukryć.
Jak kret.
Nikt inny nie chce, więc my musimy pójść do wody.
Mogę pływać.
Grupa „Wodna” przyciąga tych, którzy chcą grać zespołowo,
bo robią najmniej atrakcyjne zadanie.
Wszystkim pasuje ten podział?
- Wysoko, Nisko i H2O. - Wodniaki.
Dobra.
To mi się podoba!
Jaki mam cel tu w Australii?
Odnaleźć kreta i by inni odpadli
Kto nim jest? Nie wiem ja
A jak nie wiem, to odpadam
Otwierajmy.
Pierwsza torba.
Zanim znajdziemy ładunek, musimy wyciągnąć mapy
i torby z samolotu.
Tu są mapy!
Bez nich nie damy sobie rady.
Pamiętajcie, żeby pilnować czasu.
Powodzenia.
- My idziemy za samolot. - Dobra, chodźmy.
Idziemy po kasę!
Pierwszy niech weźmie mapę.
Spora odpowiedzialność.
Spróbujmy dojść do wody, idąc wzdłuż grzbietu.
Pranav od razu chwycił mapę.
Myślałem tylko o tym, że ta dżungla jest ogromna.
Samolot jest tu, więc idziemy w lewo.
- Potem parę metrów i... - Piętnaście minut.
Ruszajmy.
Oczekują, że będę nawigatorką, że ich poprowadzę.
Biegniemy?
Ja biorę mapę, Osei torbę, dziewczyny idą za nami.
Joi, prowadzisz.
To jest moja bajka.
Nie zgubimy się.
POD WODĄ WYSOKO - NISKO
Tu jest plaża.
Musimy skręcić w lewo przy plaży.
Ja bym poszła do odsłoniętej części, a potem skręcimy w lewo.
- Zgoda? - Zgoda.
- Dobra. - Pospieszmy się.
Widzę piasek.
- Wkrótce dojdziemy do wody. - Tak.
Idę szybko, ale bez pośpiechu.
Będę jednym z najlepszych graczy, bo jako moderator grup fokusowych
umiem zadawać dobre pytania.
Od razu wyczuję, kto jest kretem.
Chyba jesteśmy mniej więcej tutaj.
- Idźmy wzdłuż i może dojdziemy do wody. - Dobra.
Powód do radości, nie zgubiliśmy się.
Musimy iść...
- Tędy. - Tak.
Dobra, szybciutko!
Wypatrujcie drzewa z czerwonymi kwiatami.
Nie minęliśmy go, prawda?
Joi jest pilotką, zna się na orientacji.
Chwyciła mapę i poprowadziła nas do ładunku.
Szliśmy w złym kierunku. Jeśli teraz pójdziemy tam...
- Chodźmy. - Dobra.
Joi prowadzi nas do ziemi obiecanej, a ja myślę:
„Mnie nie oszukasz, zgubiliśmy się.
Jesteś pilotką, a nie umiesz pilotować”.
Może trochę w prawo?
Chyba że jesteś kretem.
- Joi, w prawo. - Wybacz.
Nie ma sprawy.
- Przyszliśmy... - To znaczy, że w prawo.
To jest za samolotem, prawda?
Najpierw w lewo, potem w prawo.
Może być w wąwozie.
- Musimy iść tam. - Dlatego źle sobie radzę z orientacją.
Niosę torbę i ogarniam mapę? Coś jest nie tak.
- Will. - Zamiana?
- Jesteś wikingiem. - Nie trzeba.
Dom, masz mapę, to idź przodem.
Źle poszliśmy.
To będzie tu po prawej.
Wziąłem mapę i po pięciu minutach byliśmy przy celu.
- To jest to? - Boże.
Tak!
Jest w siatce.
Mamy ładunek. Kupa kasy.
- Kupa kasy. - O Boże.
Doszliśmy do polany i zobaczyliśmy ładunek.
Otaczały nas liny i bloczki.
Tak mamy go zdobyć, musimy wykorzystać liny.
Wygląda, jakby wypadł z samolotu.
No dobra, jak się do niego dobrać?
- Otwórzmy torbę. - Cztery kaski.
Dobra.
- Uprzęże. - To uprząż.
W torbie mieliśmy sprzęt do wspinaczki.
Poza tym wielka czerwona wskazówka.
„Tu macie wskazówkę, która pomoże wam z zadaniem.
Otwórzcie, kiedy zechcecie,
ale zapłacicie za nią 2500 dolarów”.
Nie rozważałem otwarcia.
Nie jestem tu, żeby tracić kasę.
- Nie otwierajmy. - Nie.
Możemy się wspiąć, mamy liny.
Dotarliśmy.
Chyba musimy szukać w wodzie.
Zobaczyliśmy wodospady.
Szaleństwo!
Możemy tu zginąć,
ale mają to gdzieś.
Udało się!
Tak jest, do dzieła.
Od razu po dotarciu nad rzekę
otworzyliśmy torbę, żeby sprawdzić zawartość.
Co my tu mamy?
„Wskazówka pomoże wam z zadaniem”.
Buty do wody.
„Otwórzcie, kiedy zechcecie, ale zapłacicie za nią 2500 dolarów”.
Chcemy przeczytać wskazówkę?
Musimy podjąć decyzję:
chcemy odpuścić 2500 dolarów, żeby zdobyć cokolwiek?
Uznaliśmy, że to nie czas na wskazówkę.
Woleliśmy się sprawdzić,
bo nie chcieliśmy poświęcać 2500 dolarów.
No dobra.
Róbcie duże kroki, żeby nikt się nie przewrócił.
Na mapie zaznaczono obszar poszukiwań,
który miał prawie 100 metrów.
To dla nas bardzo duży obszar.
To wąż?
Wszystko gra?
- A nie, to gałąź. - Greg, musimy iść.
Nie chcę iść za szybko.
Wolę mieć pewność,
że skończyliśmy z tą częścią.
Martwię się. Czas leci.
Już pół godziny.
Greg wydaje się rozkojarzony.
To mnie zaniepokoiło.
Nie mam co do niego pewności.
Nie możemy wrócić z niczym.
Nie poddawajcie się, damy radę.
Jeszcze pół godziny.
Szukajmy na ziemi.
Mam chyba w nosie robala.
- Chyba jesteśmy blisko. - Czyli gdzie?
Musimy być gdzieś tu, bo...
Kręcimy się w kółko.
To rzeka, prawda?
Jeśli jesteśmy tutaj, to zaszliśmy za daleko.
Robię się podejrzliwy, miała być pilotką. Czemu się zgubiliśmy?
- Widzisz tam coś? - Nie.
Jesteśmy w dżungli.
Joi miała być jak nasza Dora, a niczego tu nie poznajemy.
Nie wiem, jak daleko na wschód mamy iść.
Albo kłamie,
albo jest kretem.
Chcę mieć pewność, że nie wrócimy w tę stronę.
Tam ma być ładunek.
Tam jest samolot.
- Ile razy to robiłaś? - Sporo.
Zazwyczaj bez lin, zwykle wspinam się bez asekuracji.
- Dobrze, że tu jesteś. - Nie gadaj.
Dołączyłam do tej grupy, bo lubię się wspinać.
Znam się na linach
i nie boję się wysokości.
Asekuracja działa tak:
luzujecie, gdy się wspinam,
zamykacie, gdy przestaję.
Avori bardzo dużo wiedziała.
Pociągnę i idzie do góry.
Ogarnęliśmy system i co musimy zrobić,
więc zaczęło się.
ktoś musiał tam wejść.
Dobrej zabawy. Wyciągajcie!
Ona pierwsza.
- Do dzieła. - Mam dobry zespół.
Czuję, że wrócę z piątakiem.
Ciągnij
Świetnie.
Zanim będę za wysoko: nie zbliżam się teraz do siatki.
- Może cię pociągnę? - Dasz radę?
- Spróbujmy. - Ciągnij.
Tak, spróbuj tego.
Już prawie.
- Blisko. - Dobra.
- Nabierz rozpędu. - Właśnie to robię.
I wróć.
- Udało się. - Tak jest!
Wyglądasz jak Jana z dżungli.
- Co tam masz? - Poplątane liny.
Całe mnóstwo supłów.
Masz jakąś dziurę w siatce?
Jest na linie.
Mam wszystko odwiązać?
Zrobiłem się podejrzliwy, bo Avori tylko dotykała siatkę,
przesuwała wszystko i tak dalej.
Nie mamy na to czasu!
Jak czas?
Już 26 minut, do dzieła!
Myślę, że może być kretem.
To nie był mój najlepszy moment.
Tu pewnie jest informacja, jak to otworzyć.
Otwieramy wskazówkę?
Chyba powinniśmy.
Minęła połowa czasu, to jak połowa kasy.
Dojdźmy do końca obszaru.
Może to coś oczywistego?
To będzie żenujące, jak wrócimy z niczym.
Na pewno zrobiłem się podejrzliwy.
Kret chciałby otworzyć kopertę,
bo 2500 dolarów mniej z 5000
to w jego oczach sukces.
Głosuję za otwarciem.
chyba już czas.
- Powinniśmy... - Otwórzmy.
Nie obchodzi mnie połowa kasy.
Nie da się sprawdzić całego obszaru.
„Zapłacicie za nią 2500 dolarów”.
„W skrzyni jest tajna skrytka, a w niej łom.
Użyjcie go, żeby otworzyć skrzynię i znaleźć mały ładunek”.
Nie widzę skrzyni.
Wskazówka nie wspomniała o położeniu skrzyni.
Dowiedzieliśmy się tylko, jak mamy ją otworzyć.
Może być wszędzie, patrzcie też na brzeg.
To byłoby świetne miejsce.
- Może jest pod kłodą? - O cholera.
- Cholera. - Mamy to?
Czerwone pudło.
- Znalazłem! - Tak jest!
- Boże! - Znalazłem!
- Tak! - Wątpiliście we mnie.
Potrzebowałem tego.
Musiałem być tym, który znajdzie skrzynię.
To nie koniec, musimy ją wyciągnąć.
- Tu. - Skrytka z łomem.
- Mam. - Dobra.
- Tak jest. - Tak!
Zajęłoby nam to sporo czasu.
Byłem przeciwny otwieraniu wskazówki,
ale cieszę się, że mamy 2500 dolarów.
- Musi z nami wrócić. - Weź to.
Mamy 20 minut, żeby wrócić do samolotu.
Same supły.
- Idziesz na górę? - Pomogę jej.
Mów.
Skupiałam się na tym, żeby ściągnąć skrzynię,
aż tu nagle koło mnie pojawiła się Kesi.
- Jest dobrze. - Mówcie.
Straszny supeł.
Zajmijcie się tym, bo chodzi o 5000.
Było tam mnóstwo supłów. Myślałam, że to niemożliwe.
Idziemy do przodu?
Czuć napięcie, to mnie stresuje.
Kesi mówi: „Mam to”.
Podnieś.
Chyba teraz damy radę.
No już.
Tak jest! Macie?
- Masz? - Tak jest!
- Tak! - Dobra.
Mamy ładunek.
Jakbyśmy wygrały mistrzostwa.
- Super. - I dalej.
Pozamiatałyście, lecimy!
Mieliśmy jeszcze dziesięć minut.
W drogę.
Musimy dostarczyć ładunek do samolotu, bo inaczej nici z 5000.
Ile mamy czasu?
Dziesięć minut.
Musi tu gdzieś być, ma być nisko.
Jesteśmy już blisko.
Musimy tylko go znaleźć, ale to właściwe miejsce.
Pierwsza kasa do puli.
Niestety, podejrzewam cały zespół.
- Po pierwsze: przegrywamy. - Pomóc ci z torbą?
- Nie. - Wszystko gra?
Łatwa robota.
Podejrzewam, że to Osei,
bo stoi i nic nie robi.
Musi być gdzieś przy rzece, gdzieś nisko.
Może w rzece?
Coś jest nie tak.
Ktoś działa tu pod powierzchnią, ktoś coś kombinuje od drugiej strony.
Boję się, że nie zdążymy.
- Zdążymy. - Szybciej
Ależ mnie cieszy widok samolotu!
Byliśmy pierwsi na miejscu.
Przytulimy się?
Tak, przytulmy się!
Teraz czekamy na resztę.
- Prowadź, Thor. - Tak jest!
Też biegniemy!
- Pięć koła! - Cześć.
Udało się?
Tak!
Tak jest!
Macie 5000?
Nie.
Musieliśmy otworzyć wskazówkę.
- Macie 2500? - Tak. Lepsze to niż nic.
To prawda.
Mamy skrzynię.
Spojrzałem na drużynę i mówię: „To nasze dzieło”.
Dotknijcie ładunek.
No już, dotknijcie. Okażcie mu trochę miłości.
Bawię się świetnie. Po to tu jestem.
I tu z tyłu.
Jestem Dom Cruise.
Będzie jak w Mission: Impossible.
Myślicie, że reszcie się uda?
Pięć minut.
Przestaję w nich wierzyć.
Nie poddamy się.
Byliśmy w rozsypce.
Mamy dwie minuty.
- Dwie? - Tak.
Tak czy siak braknie nam czasu.
Może jest pod czymś? Nisko?
Kurde, 5000 dolarów.
Nie poddawajmy się, ogarniemy to.
Koniec czasu, możemy wracać.
Joi chyba nas sabotowała.
Wzięła mapę i przejęła dowodzenie,
a my byliśmy wszędzie i nigdzie.
- Samolot jest tam. - Chodźcie.
Próbowaliśmy.
To się nie spina. Dwa i dwa to nie cztery. Jestem noga z matmy, ale coś tu nie gra.
- Słyszę ich? - Koniec czasu.
Co jest...
Nic nie mają.
Co się stało?
Dotarliśmy do drzew,
ale to był ślepy zaułek, nic nie znaleźliśmy.
Myślałam, że danie mapy pilotce to najlepsze wyjście,
ale i tak się zgubiliśmy.
Jestem wkurzona, że nie mamy tych 5000.
Myślałby kto, że pilotka odczyta bardzo prostą mapę.
- Nie otworzyliście koperty? - Nie mieliśmy jej.
- Nie mieliście koperty? - Nie.
- Ze wskazówką? - Nie.
- A w torbie? - Mogliśmy ją otworzyć?
- Nie otworzyliście torby? - Nie.
Czemu nie otworzyliście torby?
Nie otworzycie? Chcę zobaczyć.
Nie.
Alex mówiła, że narzędzia
i niezbędne wskazówki będą dostępne w torbie.
- Nie. - Czemu?
To nasza torba.
Nie rozumiem, czemu nie otworzysz torby.
Już po wyzwaniu.
Rzućmy okiem na waszą wskazówkę.
Chcemy wiedzieć.
Osei był moim ziomkiem.
Myślałem, że czeka nas bromans.
Ale potem nie otworzył torby.
Serce mi pękło. Nici z bromansu.
Teraz Will jest moim ziomkiem.
Trudno, mam Thora.
Tu jest.
„Ładunek jest w najgłębszym z lejów”.
- Znaleźliście jakiś? - Nie.
- Leje? - Jest też zdjęcie.
Na mapie nic takiego nie było, ale celowo się nie odzywam,
bo tak naprawdę nie ufam teraz nikomu.
No dobra,
mamy sprzęt do biwakowania.
Do roboty, dobra?
- Tak, tatku. - Kapitan Dom.
Super.
Chyba będziemy spać na kupie.
Przygotowanie obozu z tą zbieraniną?
Jestem w szoku.
Odsuńmy się od ognia.
Oni nawet butów nie zawiążą.
To najlepsze miejsce na namiot, ale tu będzie ogień.
Musimy chronić ładunek.
Jeśli się nie uda, to zmarnowaliśmy kupę czasu w dżungli.
Czekaj! Tam jest wielki pająk.
- Nie... - Jest ogromny!
Strasznie duży.
Jesteśmy w dżungli, będą ich tu miliony.
- Tu nie będę spał. - Dobra.
Nie ma opcji.
Zagrajmy w coś.
Każdy po kolei będzie w centrum uwagi,
a reszta zadaje mu pytania.
Twoja największa fobia.
Sowy.
- Sowy? - Co?
Te ich oczy i to, jak się kręcą...
Śpią na brzuchach. Widzieliście, jak biegają?
- Gdzie to widziałeś? - Co?
- Gdzie to widziałeś? - W koszmarach.
Mamy tylko 7500 z planowanych 15 000.
Przyglądam się każdemu, wszystkich obserwuję.
Jacob, jestem strażakiem i ratownikiem.
Zajmuję się tym od ośmiu lat.
Studiuję psychologię,
więc uczę się o mózgach.
Jak go rozgryzę, kret nie będzie miał łatwo.
Jestem żoną i matką. To moja supermoc.
Wszyscy są teraz bardzo wyczuleni.
Przyglądam się trójce z mojego zespołu, a przecież nam się udało.
Może to paranoja, ale taki właśnie jestem.
Chyba czeka nas wczesna pobudka.
Idę spać, piękni ludzie.
- Dobranoc. - Miłego.
- Pa. - Dobranoc.
Dobranoc, 7500 dolarów w samolocie.
Dobranoc.
- Will. - Tak?
Kocham cię.
- Dom. - Tak?
- Kocham cię. - Karaluchy pod poduchy.
Dzień dobry.
Cześć, piękny. No proszę.
Jeszcze nie, ale po pomadce może.
Nikt się nie wyspał.
Nikt.
Pamiętajcie, że Alex mówiła:
„Zgarniemy was i ładunek”.
Was, czyli nas.
Idę po ładunek.
Hej!
- Co jest? - Mamy tylko jeden.
- Co? - To nasz.
- Spod wody. - Dobra.
To mógł być kret.
Gdy spaliśmy,
mógł nam ukraść ładunek.
- Mogła go po prostu wziąć. - Ten był warty piątkę.
Większa część wczorajszej zdobyczy.
Musimy znaleźć ten ładunek.
Wiem, kto tego nie zrobił.
Spałem może pół godziny.
Jacob się nie ruszył.
Ty też nie, byłeś po mojej lewej. Dom był tuż obok ciebie.
Dom też nie spał.
Wszyscy wierzą Willowi.
Rozdzielmy się i szukajmy.
Teraz marnujemy czas.
Wszyscy go lubią.
- Wszystko gra? - Tak.
Na pewno?
Łatwo go lubić, łatwo z nim rozmawiać.
Myślę teraz: „To on jest kretem”.
Ufam teraz tylko tobie.
Wiem, że to nie ty.
Potrzebujemy pięciu minut.
- Nie wiemy, ile mamy czasu. - Miastowy, chodź.
Idziecie do dżungli? Serio?
- Mówisz z samolotu? Serio? - Pilnuję naszego ładunku.
Gadasz, nie pilnujesz.
Byłem w szoku.
Najpierw nie przynieśliśmy, teraz zgubiliśmy.
Jak to wygląda?
- Podejrzewasz Osei? - Tak, od...
- Od początku? - Tak.
Kret na pewno coś kombinuje.
To nie ma sensu. Powinniśmy zauważyć czerwone pudło.
Mieliśmy szansę, żeby wygrać 15 koła,
a pierwsze zadanie kończymy, mając dwa i pół.
To poważne, jesteśmy spłukani.
Spłukani na amen.
- Co? - Słyszycie?
- Słyszę. - Helikoptery!
Lądują gdzieś tam.
- Bierzcie wszystko. - Torba!
Ładunek zniknął i tyle.
- Gotowi? - Chodźmy!
Nie zostawiajcie mnie!
Nie chciałem wyjeżdżać, uwielbiam biwaki,
ale miałem lecieć helikopterem, więc to było super.
Boże, lecimy!
Czułam się jak twardzielka.
Nie żartuję, to było coś,
co widzisz tylko w internecie.
Pa, dżunglo!
Całe dnie spędzam przy helikopterach i samolotach.
Wyciągnijcie mnie z tej dżungli.
Bardzo się cieszyłem, gdy wystartowaliśmy.
Mam gdzieś, kto jest kretem.
Mam to gdzieś, bo jestem w helikopterze.
Ale pośladki mam zaciśnięte,
bo od trzech dni nie byłem w toalecie.
Ekscytację przyćmiewa szok.
Pięć tysięcy dolarów.
Zaginęły.
Mamy kreta, musimy go znaleźć.
- Dom! - To dom?
O Boże.
Wygląda jak kryjówka złoczyńcy.
Powiedzcie, że tu zostaniemy.
Błagam, zostańmy tu.
No dobra.
- Patrzcie! - Mamy ekipę!
Zapraszam!
- Co tam, Alex? - Udało się!
Witam w cywilizacji.
Jak w Avengersach.
Luksusowo, nigdy tak nie żyłem.
Ja jestem Iron Manem.
- Dobra. - Możesz być Thorem.
Iron Man i Thor przybyli.
Jak forteca z basenem pośrodku.
Pomyślałam:
„Muszę wskoczyć do tego basenu, ale najpierw prysznic”.
Wyglądacie na zmęczonych.
Chodźcie, współplemieńcy.
Jak poszły zadania?
Nam się udało.
- Grupa „Wysoka”. - Dobra.
Tak jest!
Wróciliśmy z 5000.
Drużyna „Podwodna” wróciła z 2500.
Otwieramy wskazówkę?
To chyba już czas.
A pozostała grupa?
Widzę wstyd.
Zgubiliśmy się.
To wygląda kiepsko.
Jak mogliśmy nic nie przynieść?
- Nie wygląda znajomo. - Prawda?
Rozumiem, bo na miejscu reszty
myślałbym dokładnie to samo.
Czwórka kretów.
Nie wiem, czy kret nas nie sabotował.
Może mieliśmy złą mapę, ale byliśmy skazani na porażkę.
Widzę tylko jedną walizkę, co się stało?
Nie wiemy.
Obudziliśmy się, a skrzynia zniknęła.
Myślicie, że wziął ją ktoś z grupy?
Ktoś was sabotował?
Na pewno.
Mamy nagranie z nocy.
Widać na nim sprawcę.
Cholera.
Tak się bawimy?
Zobaczmy to.
Myślę, że to był kret.
Kret znany jako Joi.
Gdzie w tym jest kret?
To jego strategia? Bo jest dobra.
Avori?
Na pewno mogła ją ukraść.
Osei wydaje mi się podejrzany.
Cichy i wycofany. Niepokoi mnie.
- Chcecie oglądnąć? - Jasne.
- Do dzieła. - Dobra.
Czas na nagranie.
Kto to?
No nie.
Kto to jest?
Wiem, kto to jest.
Boże.
- To Will. - Will.
- Co ty robisz? - Will ją wziął.
Że co?
Czemu?
On jest kretem?
Kto by pomyślał? Nie ja.
Niemożliwe.
Gdy zobaczyłem, że to Will, pękło mi serce.
Świetnie kłamie lub jestem idiotą.
Wątpiłeś we mnie?
No powiedz.
Patrzę się w obiektyw, bo nie wiem, co właśnie widziałem.
Szukałem tej walizki z Willem.
Jeśli może mnie tak nabrać, to jest głównym podejrzanym.
Co to było, Will?
Powiedz, co się wczoraj stało.
Wyciągałem rzeczy z samolotu.
Znalazłem brezent.
Ktoś przykleił do niego liścik.
Prawie go przeoczyłem, był malutki.
Był na nim napis: „Tajna misja dla ciebie.
Jeśli ukradniesz walizkę, podwoisz jej wartość”.
Mogłem spróbować z mniejszą, wtedy dostalibyśmy 5000.
Większa walizka to 10 000 dolarów.
Gdyby ktoś go zauważył,
wartość walizki spadłaby do zera.
Will ukończył wyzwanie
i podwoił wartość walizki.
Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć!
Wierzyłem, więc bromans będzie żył dalej.
Dobra robota.
Brawo, William.
Pula nagród to teraz 12 500 dolarów.
Brawo, jesteście gwiazdami.
Dużo kasy.
Niezły początek.
Stary, szanuję to.
Szanuję takie akcje. To było mocne.
To brzmi nieźle, ale jak się nad tym zastanowić,
to myślisz: „No nie, gdyby ktoś cię złapał, straciłbyś kasę”.
Will chce wyjść na tego dobrego.
Chce być zbawcą.
„Zrobiłem to dla was.
Dodaję pieniądze do puli”.
Tak utwierdza mnie w przekonaniu, że jest kretem.
W tej grze chodzi o obserwację.
Dziś nastąpi pierwsza eliminacja.
Wszyscy rozwiążecie ten sam quiz.
Dwanaście pytań na temat kreta.
Ktokolwiek będzie miał najwięcej złych odpowiedzi,
zostanie wyeliminowany i odesłany do domu.
To moje koło ratunkowe.
To koło ratunkowe dla każdego z nas, żeby zostać w grze.
Dosłownie najważniejszy element gry.
Ta godzina będzie kluczowa, by wykazać się umiejętnością obserwacji.
Rozgośćcie się.
Weźcie prysznic. Widzimy się wieczorem.
Musisz wiedzieć o krecie wszystko.
To wyczerpujące,
bo wiesz, że ta przygoda może się zaraz skończyć.
Przed nami quiz,
a ja mam strasznie ściśnięty żołądek.
Bardzo się stresuję.
Muszę zdać.
Wreszcie w domu.
To dla mnie wszystko.
Raczej nie można polegać na intuicji
na tak wczesnym etapie gry.
Jeśli wybierzesz złą osobę, już po tobie.
Mam wrażenie, że to będzie kwestia statystyki i prawdopodobieństwa.
To trochę...
Myślę: „Można mieć fart”.
Nie mam pojęcia, o co spytają,
ani o czym mam pamiętać.
Próbuję przyuważyć,
kto wydaje się zestresowany, a przede wszystkim,
kto jest spokojny.
Czuć stres i nerwy.
Jak wiemy, dziś ktoś wróci do domu.
Ładnie się ogarnęliście.
Wszyscy pięknie wyglądacie.
Usiądźmy.
Przetrwaliście, jesteście tutaj.
Teraz odłóżmy na bok przyjaźnie i wygrane.
Dziś czas na pierwszy quiz
na temat tożsamości kreta.
Gdybym wiedział wszystko o wszystkich
i tak nie wykryłbym kreta.
Wreszcie wszystko dociera.
Nie będę odpowiadał z myślą o kimś konkretnym.
Mam prostą strategię.
Gram na większość.
Ktoś skupi się na jednej osobie i może się mylić.
Rozpoczynamy quiz.
Powodzenia.
Stresuje mnie świadomość,
że mogę wrócić.
Dopiero zaczęliśmy, to byłoby beznadziejne.
Na tym etapie to loteria.
To prawie niemożliwe.
Każdy może wrócić.
Wszyscy się stresujemy.
Kret działa subtelnie i przebiegle.
Gdy dochodzi do sabotażu,
zapewne stał za nim kret,
więc podejrzewam kilka osób.
Na początku podejrzewałem Joi.
Mam może 50% szans.
CZY KRET JEST PO ŚLUBIE?
Nie jestem pewny, czy dobrze wybrałem.
Dlatego tak bardzo się stresuję.
Nie wiem i tyle.
To tylko intuicja.
Mój umysł pracuje na najwyższych obrotach,
ale czuję, że mogę zaufać intuicji.
Od razu podejrzewam Willa.
Może i musiał wynieść ładunek,
ale stąd wiem, że nie ma problemu z udawaniem.
KTO JEST KRETEM? KONIEC
Nadszedł czas
pierwszej eliminacji.
Przed każdym z was
leży urządzenie mobilne.
Gdy roześlę wyniki,
dostaniecie wiadomość i włączy się ekran.
Jeśli ekran będzie zielony,
jest dobrze.
Jak będzie czerwony,
odpadasz.
Wtedy kończycie grę.
Niestety, nie będzie czasu na pożegnanie.
Gotowi?
- Do dzieła. - Bardziej nie będę.
Wpisuję imiona w losowej kolejności.
Trzymam kciuki, że komuś poszło gorzej.
Dałem z siebie wszystko i tyle. Po prostu sam nie wiem.
Dobra, do dzieła.
Greg jest pierwszy.
Kolejny gracz:
Casey.
Sandy.
Dzięki Bogu.
Jacob.
Pranav.
Kesi.
Avori.
Jeśli kogoś nie stresuje możliwość powrotu,
to znaczy, że wie, że nie wraca do domu.
Tylko jedna osoba wie to na pewno. Kret.
Samara.
Nie chcę patrzeć.
Dzięki Bogu.
Dom.
Zostały trzy osoby.
William.
Joi.
Osei.
Następna będzie Joi.
Bardzo się stresuję.
Na chwilę obecną jestem przekonana, że to Will jest kretem.
Mogę się mylić.
Mogę się bardzo mylić.
Wtedy odpadnę.
Napisy: Jędrzej Kogut