ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
Pag-usapan natin ang pagnanakaw sa bangko. Gold team.
Kung makapagnakaw kayo ng sampung ginto, may $10,000 kayo bilang premyo.
Pero, nabigo kayo.
Wala kayong napala sa krimeng ginawa niyo ngayon.
Cash team, ang inyong misyon ay pasukin ang vault
at kumuha ng cash na aabot ng 10,000 na dolyar ng America.
Walang dolyar na labis at walang dolyar na kulang.
Kampante kami na nakuha namin ito.
Kumuha kami ng eksaktong sampung libo.
Gusto kong sabihin na sigurado na.
Pero alam kong posibleng may manabotahe, kaya...
- Gusto niyong malaman kung magkano? - Sige.
Ang halaga ng laman ng bag na ito ay...
Kinakabahan ako. 'Di ako gano'n kapanatag tulad ng dati.
...sampung libo...
animnapu't pitong dolyar at 50 sentimo.
678.
Sumobra kayo ng halos $700.
Wala akong pinagsabihan, kahit si Pranav,
na isang kadikit ko.
Pero sinubukan ni Jacob ang manabotahe kahit sa harap ko.
Hindi ko alam.
Huwag mong guluhin.
Ang ginawa niya ay maling pagbilang para hindi maging eksakto ang halaga.
Bilangin ko ulit.
Nawala 'yong pera, pero sa larong ito, dapat maging mautak.
Oo, malapit ko nang matuklasan ang Espiya.
O baka, nahanap ko na.
Ang inyong premyo ay nananatiling $3,500.
Masamang araw para sa inyo.
Pero magandang araw para sa Espiya.
Uminom kayo, maglinis, at isiping mabuti ang impormasyong nakuha ninyo.
Dahil sa susunod, mayroon kayong pagsusulit.
At ang isa sa inyo,
ay mapapauwi.
Parang pamilyar ito.
Parang lumaki na ang pusta sa eliminasyong ito.
Matutuklasan na ang Espiya kaya kailangan mong tumagal,
at nasa kalagitnaan na kami.
Lumalagay si Kesi sa posisyon na
makikita niya ang mga taong nabibigo at ayaw niya silang tulungan.
Gusto kong mapalapit sa kanya para mapatunayan ang kutob ko.
Sana siya na ang Espiya.
'Di ako sigurado.
Hello, guys.
Oras na naman.
Tulad ng dati. Sasagutin ninyo ang 20 na tanong
kung sino sa akala niyo ang Espiya.
Ang may pinakamaraming maling sagot ang siyang matatanggal.
Agad-agad.
Magtiwala kayo sa sarili ninyo,
sa inyong obserbasyon, at pakiramdam.
Ito na ang oras.
Simulan na ang pagsusulit.
Kinakabahan ako.
Parang nakakaramdam ako ng mala-espiyang ugali sa loob ng kwarto.
Grabe.
May suspetsa ako kay Sandy
na gustong sirain ang misyon noong nagbilang.
Ayos. Tapos ang isa.
Bawat talaan katumbas ng 500,000.
Sandali. 500,000?
- Hindi. 50,000. - Oh.
Hindi siya ang dating suspek ko
pero pumasok na siya sa listahan ko.
Nalaman ko na may nanabotahe, at parang si Pranav 'yon.
Siya ang nakabantay sa palitan ng dolyar ng America.
Dapat eksato ito.
Hindi hihigit at hindi rin kukulang.
Si Pranav ay nasa mga pinaghihinalaan ko.
Para sa'kin, alam mo, baka alam na ni Kesi kung ano
ang sekreto para mabuksan ang kahon.
Maaaring pangalan ng bagay o baka basura.
Kailangan niya ng gamit. Dapat natin makuha ang tamang pangalan.
Kailangan nating subukan, hindi?
Siya na ang una sa listahan ko, kaya may patunay na.
Parang kaya kong hanapin ang El Dorado
sa tatlong pahinang ito.
Nang pinili ko ang sagot ko.
Parang gusto kong mahati sila ng tig-tatlong manlalaro.
At sa ngayon, si Kesi ang una sa listahan ko.
Gagawa ako ng batas para sa lahat,
para magkaroon ng tanong
sa isa't isa kung sino ang suspetsa nila.
At kung nasagot ko na ang huli kong tanong, "Sino ang Espiya?"
ang pride ko gustong tumama,
Iyan ang dahilan kaya nanatili ako kay Jacob.
Nandito lahat ng ebidensiya.
Okey, guys.
Nasa talaan na ang resulta ng pagsusulit.
Kapag naipadala na ang resulta,
iilaw ang screen niyo.
Kapag berde, Ibig sabihin ligtas kayo
at mananatili sa laro.
Pero kapag pula, ibig sabihin laglag na kayo,
at kayo ay aalis agad-agad.
Sasabihin ko sa inyo ang mga pangalan ng 'di sunud sunod.
Ang una...
ay si Avori.
Ang susunod ay si Kesi.
Nanginginig ako.
Kung red ang screen niya,
ibig sabihin isa sa walong manlalaro ay ang Espiya.
Kumalma na ako.
Nakasunod na ako.
Susunod si Sandy.
Ang pangalan mo na.
Ayaw nilang makita iyan.
At ayaw mo ring magpaalam.
Parang pulang ilaw at lalabas na sa pinto.
Ngayon lang sumama ang loob ko ng ganito.
Mali ang hula ko.
Anong pakiramdam mo?
Nakakalungkot, pero ipinagmamalaki kong nakaabot ako dito.
Maglalakad ako ng taas noo.
Nakakalungkot 'yon, napakahirap.
Ang aking diskarte ay ipagkakalat ko na nagsususpetsa ako sa kanila
para pagdudahan nila ang isa't isa at mali sila doon.
Pero gumaan ang loob ko sa larong ito.
Medyo may lungkot, pero kasali naman ito.
Sumulong ako dito, may masayang karanasan, at wala na akong hahanapin pa.
Hinahanap-hanap ko siya. Talagang malapit kami sa isa't isa.
Bukas kami ni Pranav sa isa't isa,
pero ang alam ko tungkol kay Jacob,
ay hinding-hindi ko ipagsasabi.
Ingat sa biyahe.
Sa pagtatapos, gusto mong manalo.
Kaya, ang mga kaibigan mo, sa loob ng laro, ay mga kalaban.
Habang tumitindi ang labanang mahanap ang Espiya,
papunta na kami sa lalawigan ng Gympie,
sa gitna ng Mary Valley.
Wala na tayo ngayon sa disyerto.
Mas marami nang damo sa paligid.
Napakaganda naman nito.
Ang manalo ng premyo sa madaling paraan.
Ang mga manlalaro ay nakatuon sa pera sa banko,
lalong-lalo na dahil ang Espiya, sino man siya,
ay magtatrabaho laban sa kanila.
Gabi 'yong huling misyon. Sana palarin kasi umaga.
- Tama? - Sana nga.
Maraming manlalaro ang naging kampante.
Gusto naming lahat na manalo.
Kailangan naming makipagtulungan sa isa't isa.
Lahat may sinasabi.
Kailangan mong suriing mabuti para maintindihan sila.
Ang taktika ni Joi, magsinungaling.
Magkano kaya ang makukuha natin sa misyong ito?
- 25,000. - 25,000.
Dalawampu't lima-- Gusto ko 'yan.
May usok sa harapan natin.
- Wow. - Tingnan mo.
May tren, Will.
Parang Great Train Robbery ito.
-'Di tayo holdaper. -'Di puwede.
Hindi tayo magaling.
Ang magandang bahagi sa pagkakatanggal kay Sandy,
kabilang siya sa pili kong Espiya.
- Tin gnan ninyo ang steam engine. - Diyos ko po.
Wow.
- Ang galing. - Totoong steam train.
- Handa na ba sa susunod na laro? - Oo!
- Manalo ng pera! - Nasasabik ako.
- Tara na. - Gawin natin 'to.
Ang isa sa walong manlalaro ay ang Espiya.
Puwede ring maging human lie detector at alamin kung sino ang sinungaling.
Diyos ko po. Ang ganda nito. Parang bumalik tayo sa lumang panahon.
Choo choo!
Hi!
Binabati ko kayo, kapwa manlalakbay.
Ito ang isa sa makasaysayang pang-koreong tren ng Mary Valley,
isang halimaw na bumubuga ng apoy.
Hindi ito ginagamit ng basta-basta.
At hahantong sa gusto kong sabihin.
Ang susunod ninyong misyon...
ay pagkokoreo.
Oo sige.
Parang mahirap ito. Baka may malalaglag na dito.
Ang koreo ay balita.
At ang balita ay alam nating mahalaga.
Sa kasaysayan, ang Gympie ang sentro ng koreo sa buong lugar na ito.
Una, dinadala ito ng naglalakad, at sa pambihirang tren na gaya nito,
at ngayon ay dadalhin ng sasakyan.
Mayroon kayong sariling pagsubok,
na malapit na ninyong malaman.
Ngayon, ang una ninyong gagawin
ay maghati sa tatlong pangkat.
Ang isang pangkat ay maglalakbay sa pamamagitan ng paglalakad.
Dito masusubok ang inyong lakas.
Iipunin ng isang pangkat ang koreo sa pamamagitan ng riles,
kailangan ninyong maging matibay at kalmado.
At ang isang pangkat ay gagamit ng sasakyan.
Nabigasyon ito para sa inyo.
Hindi ako sanay sa tren.
Pero bilang bumbero, mahusay ako sa pagmamaneho.
Kailangan kong magpatakbo ng mabilis.
Dito na ako.
Tinitingnan ko kung saan ako papalpak
at doon ko makikita ang tingin nila sa'kin sa kompetisyon.
Pero 'di nila alam, gusto ko talaga sa tren.
Mula sa iba't-ibang punto,
ang bawat pangkat ay may 90 minuto para kolektahin ang tatlong padala
bago puma-hilaga at maihatid sa Dagun Station.
Pero mayroong twist.
Team kotse at team paa,
kailangang maihatid ninyo ang koreo bago dumating ang tren.
Kung hindi, 'di iyon maibibilang.
Sa ibang salita,
kailangang unahan ninyo ang tren.
Nakuha niyo?
Kung magtatagumpay kayo,
maidadagdag ninyo ang $18,000 sa banga.
Ang kailangang-kailangan ninyong $18,000.
Dahil ang laman ng banga niyo ay $3,500.
Kailangan talaga namin yung $18,000.
Ipakita mo ang pera.
Pag-usapan ninyo kung saang grupo kayo sasali. Tandaan, paa, kotse, riles.
Sige, guys. Kailangan ng tatlo, tatlo, at dalawa.
Yung dalawa sa kotse kasi may sasakyan sila.
Magandang ideya.
Sinong gustong magmaneho? Gusto mo?
Walang problema.
Sinong gusto mong isama?
Saan mo gusto?
Sa sasakyan.
Kailangan ng nabigasyon, komportable ka do'n.
Okey. Ako at si Joi, sa sasakyan.
Natutuwa akong kasama ko si Joi.
Piloto siya, may alam sa nabigasyon.
Pero sa napansin ko sa kanya
ang kaalaman ni Joi sa mapa ay 'di kahusayan.
- Didiretso tayo diyan? - Oo, dito tayo.
Kumanan kaya tayo?
- Joi. Pakanan. - Oh, pasensya.
Okey lang.
At kung siya ang Espiya, nasasabik akong makita iyon.
Kaya inilalapit ko siya sa'kin. Parte iyon ng laro.
'Di ko alam ang mangyayari sa laro, pero parang
magtatrabaho ang mga binti natin.
Sinusubukan kong maging aktibo minsan.
Sasama ako kay Pranav. Malakas siya.
Tapos, gusto mong tumakbo?
Gagawin ko ang iuutos niyo.
- Runner ka ba? - Oo.
Ako, Pranav, Avori, tatakbo.
Walang mapagkakatiwalaan sa larong 'to.
Malapit ako kay Avori,
alam kong 'di ko din siya pwedeng lubos na pagkatiwalaan.
Pwede silang magsinungaling o ililigaw ka nila.
Nangyayari iyan.
- Halika! Tara na, Avori! - B****t 'to.
- Kanino 'yong tangke? - Sa akin.
- Nahulog mo doon? - Oo.
Tinapon niya?
Kakompetensiya siya sa'kin. Mananatiling kakompetensiya.
Pero mula sa mga nakita ko,
'Yung impomasyong binibigay niya ay tama.
Tara na ikaw at si Jacob sa sasakyan, kayong tatlo sa tren?
- Okey lang sa'kin. - Okey sayo?
- Ayos ba sa lahat? - Oo!
Ito na ang grupo? Tara. Ulitin natin sino sa--Okey.
Dito, mayroon tayong, sa paa, sina Will, Pranav at Avori.
Unahan natin ang tren.
Sa grupo ng tren, sina Greg, Kesi, at Casey.
Sa grupo ng kotse sina Jacob at Joi.
- Oo. - Ayos sa'min.
Pumunta na sa inyong panimula.
Ang misyon ay magsisimula kapag narinig ang tunog ng tren.
Galingan niyo.
- Gawin natin 'to. - Tara.
Atin ang tren!
- Tara. - Gawin natin 'to.
- Handa na kayo? - Oo.
Simulan na.
- Handa ka na? - Tara.
Diyos ko. Papunta na tayo.
Tara na.
Diyos ko.
Pangkat ng tren!
Ang halaga ng bagahe niyo ay $2,000 ang bawat isa.
Nasa tatlong mailbag na nakasabit sa gilid ng daan.
Ang hamon ay ang pagkolekta dito.
Ito ang mga panungkit. Kailangan ng isang tao sa harap.
- Ayos lang ba na ako ang manguna dito? - Okey.
Mabilis ang takbo ng tren at mabigat ang mga mailbag,
mayroon kayong isang pagkakataon at isa lang
para masungkit ito.
Ako na sa likod. Dito na kayo, okey?
Ayos.
Mag-aabang ka?
- Doon ako sa harap. - Sige.
Ako ang unang gagawa sa pagkuha nang koreo gamit ang kawit ko.
Si Casey ang nasa harap para tumingin,
at si Kesi ang backup sa likod ko.
Kinakabahan ako.
Pambihira.
Sinong gumagalaw 'don?
- Heto na! - May nakikita ka?
Greg! Greg, nandito!
Greg!
Okey, mare.
Kaya mo 'to.
Diyos ko.
B****t.
- B****t. - Nakuha mo, Greg!
Oo, ayos!
Nakakabaliw!
May isa na tayo!
Gusto ko ang grupo natin ngayon.
Ang galing ko.
Ikaw din gusto mo? Iba-backup kita?
Oo. Ayos. Kung gusto mo mag-backup, sige.
Si Kesi ang team player kaya pupunta siya saan man siya isugo ng grupo,
pero 'pag nandoon na, lagi naman siyang palpak.
Kaya uupo ako at hayaan siyang dumiskarte.
Kakaway 'yon kapag nakita na niya.
Sige.
Ako ang tumitingin sa mga kapalpakan,
kasi kailangan alerto kang mangolekta nang kaalaman at handa sa quiz.
Diyos ko.
Kung si Kesi ang Espiya, magkakaroon ng pananabotahe.
Hindi ito oras para manood.
Okey lang mangabayo?
Hey, Mabilis tayo. Umupo muna tayo, magiging okey na tayo.
Kuha ko.
Saan na tayo? Una pa lang yata.
- Anong oras, Avori? - 11:40.
11:40. May isa na. Baka malapit na tayo sa una.
Okey.
Team paa, ito ay pagsubok ng lakas.
Ang tatlong dala niyo ang pinakamahal.
$3,000 ang halaga ng bawat isa.
Nasa liblib na ari-arian malapit sa daan ng Dagun Station,
at ang pagkolekta dito ang pinakamadali.
- Ayun. - Isa kang superstar.
Sa Dagun Station naka-address.
Isa na 'yan. Tara.
Ihatid ito sa inyong destinasyon, pitong milya ang layo,
bago dumating ang tren,
tunay na pagsubok 'yon.
Sige lang, Avori.
Sabayan mo kami. Kailangan mong bilisan.
'Di ko kaya.
Sa ikalawang takbo, ang liit ng nagawa namin kumpara sa kailangan namin.
Mabilis ang takbo namin.
- Dali, Avori. - Kaya mo yan.
- Bagalan mo, Will. Naiiwan si Avori. - Guys, pahinga muna?
Malapit na sa pitong milya,
at ang usapan 90 minuto kaya sinasabi 'non sayo
kahit sana sampung milya kada minuto
para makapagpahinga ka sa bawat lugar na 'yon.
Kung tatakbo kami sa patag at mababa at sa mga burol,
ayos lang sa'min.
- Okey. - May oportunidad tayo.
- Ayos. - Imposible 'to.
Hindi. Tara. Alisin mo sa utak mo.
Parang nagbabago si Avori, sa paraang
gumagawa siya ng madiskarteng hakbang sa misyon para siguro pagsuspetsahan siya.
Ikaw na lang kaya ang mauna?
- Masama ang pakiramdam ko. - Okey ka.
1.5 milya pa lang.
- Kailangan na nating tumakbo. -'Di ko kaya.
'Di ko siya pinagdududahan pero kasabay 'nun,
hirap paniwalaan na ganun na siya kapagod.
Avori, kung nag-iinarte ka, hindi ito ang panahon.
Noong paakyat na kami, dapat kaming tumakbo ng sampung minuto.
'Di kami aabot kung lakad.
Jacob, kaya natin 'to.
- Kaya. - Tapusin na natin.
Ako si speed.
- Unahan lang natin ang tren. - Oo.
Dito ako ipinanganak.
- Gumagana ang adrenaline ko. - Ako din.
Ang mata ko ay nakatuon sa eskinitang tinatawag na Happy Valley Road.
Madaling malampasan 'yon.
Team kotse, may sasakyan nga kayo,
pero ang bagahe niyo ang pinakamahirap hanapin.
Ang layo na natin.
$1,000 ang halaga ng bawat isa,
at nakalagay sa mga mailbox na namarkahan sa mapa.
- May palatandaan sa mapa, tama? - Oo.
- Isang camper? - Camper.
Pero tandaan, hindi ito madaling makita.
Kaya magnabiga ng maayos para makuha lahat
habang inuunahan ang tren.
'Di masyadong mahirap hanapin 'tong isa.
Kunin natin para sa mga may-ari ng sulat.
Lagpas ng kaunti sa camper,
pero bago sa Creek Crossing Number 11.
Okey.
- Lagpas ng camper? - Oo.
Mula sa pinagmulan?
- Tama. - Okey.
Ito na 'yong camper. Hindi ito 'yon, 'di ba?
Wala akong nakikitang likuan.
'Yon ay-- 'Di ba--? Likuan 'yon.
Oo, dito sa daan na 'to.
Okey. 'Di lang 'yon nagkataon, sana.
Sundin lang ang mapa. Sana gano'n kasimple.
Pero hindi pala.
Creek Crossing 11 'to. Lampas pa?
Hindi, 'di lalampas sa Creek Crossing.
Nalampasan natin?
- Lumagpas tayo. - Diyos ko.
Magpahinga muna tayo.
Ang pangit ng simula ng misyon natin.
Baka lagpas lang ng camper. Balik tayo?
- Pwede. - Oo.
Baka may tigilan 'don o ano.
B****t.
Oo.
Isa ulit sa laro, napalpak si Joi sa mapa.
'Di ko gusto 'to.
Oo, kahina-hinala kung titingnan mo, 100%.
Parang malapit na sa simula.
Itim na ang usok.
Masamang pangitain ba 'to?
Pakakawayin ko si Casey.
- Nakikita mo? - Oo, nakikita ko.
Maglilinis ako.
Si Kesi sa unang beranda, ako sa ikalawang beranda,
at naghihintay kami sa bag ng koreo.
2,000 bucks.
Nakakabaliw! Diyos ko.
Mahaba ang kamay ni Kesi, malakas ang masel.
Madali lang 'to sa kanya.
Heto na! Parating na!
- Oo, nakita ko na. - Hayan na!
Pero ang totoo, 'di ako naniniwalang kaya niya 'to.
- Kuha mo! Itaas na katawan! - Sige, Kesi, go!
- Go, Kesi! - Pang-itaas!
Magpakuha ka.
Sige! Greg!
- Go, Greg! - Ow, hindi.
Ay yay yay.
Pagkakataon ni Kesi na may mapatunayan siya at 'di niya nagawa.
Nakapanghihinala.
B****t.
Okey lang.
$2,000 ang nawala.
Anong puwede niyang sabihin ngayon?
Bakit?
Greg, gusto mo dito?
Sige, palit tayo.
Nakakainis, 'yong pakiramdam na binigo mo ang grupo.
Pero hindi, aksidente lang 'yon.
Kung Espiya siya, magandang laro 'yon.
Huli na tayo, 'di pa tayo nangalahati.
Tumakbo tayo.
- Avori, kaya mo pang tumakbo? - Oo.
Sobrang hirap sa mabakong daan.
Pataas, pababa at katatapos ng ulan.
Kaya ang daming parte na basa.
Kung matapos tayo sa tamang oras,
may siyam na minuto na lang tayo para sa susunod na padala.
Galingan natin. Tara.
Hindi ako makasabay.
Kung ganyan kayo, titigil kayo lagi.
Manhid na ang mga paa ko, at gusto ko nang maglakad.
Guys, nakita ko na.
- Halika. Tara. - Sige.
Nagpunta sila at nahanap nila ang padala,
at ako umupo at ginawa ang gusto ko.
Tatlong taong sobrang pagod, na ginagawa ang lahat ng makakaya.
Walang pananabotahe do'n.
Tumakbo ka ng mabilis.
'Di ko na kaya.
- Hangga't kaya. - Ito na ang bilis ko.
'Di na kaya ang sampung minutong milya.
Sige pa, big boy. Tara.
Nasaan na siya?
B****t!
-'Di natin 'to matatapos. - Ano ba--
- Bumalik na ba tayo sa simula? - Hindi, hindi pa.
Sa palikong 'to dapat 'yong camper.
Dito tayo sa kanan,
at 'yong mailbox ay dapat nasa, parang, sa madaling makita.
- Baka 'yon. - Oo.
-'Yung pag-drive. - Madali, 'di ba.
Ayos, may mga mailbox dito.
Nalagpasan natin kaagad.
Matapos magkamali si Joi sa mapa,
ang tagal bago namin nahanap 'yong unang padala.
Anong ba'ng ginagawa niya?
- Nakuha ko na. - Dali.
Tara na.
Tingnan mo sa susunod na misyon. Sigurado akong muulit 'to.
May isa na tayo.
Okey, hayaan mo akong...
Patingin ako ng mapa sandali.
Tama ka. Dito sa kalsadang 'to. Ang mailbox ay nasa kaliwa.
O pwedeng--? Dito banda sa sulok na 'to o sa eskinitang 'to.
Okey.
Malayo 'yan mula sa huling kinuhanan natin.
Habang palapit ang tren sa huling koreo,
ang pangkat ng kotse at paa ay napag-iiwanan.
Ang kabilang lang na padala ay ang mga maidadala sa Dagun Station
bago dumating ang tren.
Subukan mo ulit sa likod?
'Di dapat ako sa harap. 'Dun ako ulit sa likod.
Nakahulog ako ng bag. Naiinis ako, pero sa oras na 'to,
dapat maging positibo dahil 'di dapat tayo magsisihan.
Nakikita ko na! Hayan na!
- Kaya mo 'to, Greg! - Pagpahingain niyo ako.
- Heto na. - Kaya mo yan, Greg!
Sige! Kaya mo yan, Greg!
Ayos!
- Ayos! - Ayos!
Heto na.
- Punta na! - Bilis!
Hindi ako nagulat.
Aray, itong tagiliran ko.
Ako ang nangunguna.
Bakit 'di ko magawa 'yan?
Natutuwa ako sa sarili ko. Hindi perpekto, pero malaking bagay 'yon.
Sana mas magaling sa ibang grupo.
Dito yung ari-arian.
Kung 'di tayo makabalik, wala tayong mapapala.
- Kuha ko na! - Kuha mo na?
Tara, Will!
Sige pa. Tara. Kundi 'di tayo matatapos.
Pwedeng makuha natin lahat o wala ni isa.
Tara, Av!
Pinakamahalaga ngayon ay makarating sa estasyon ng tren bago dumating ang tren.
Diretsong takbo, nang pitong minuto.
'Di ko kaya ang ganyang bilis.
'Dun sa taas, pahinga tayo.
Team paa, alam kong ramdam niyo ang init,
at init, ibig sabihin pagod.
May bisikleta 'don.
Kaya, may tatlong bike na magpapabilis sa inyo.
Okey, guys.
Pero may kapalit ito na halagang $2,000.
May kapalit. Lakad nalang.
- Gaano kalayo? - Isang milya.
Kaya ito ang pagpipilian.
Isugal lahat at tumakbo para ibangko lahat ng pera,
o gamitin ang pera para bigyan ng pahinga ang pagod na paa.
Makakaabot tayo.
'Di ko alam. Pagod na ako.
Mag-bike na tayo. Huwag sumugal.
Pagod na pagod na ako.
Mananagot ako. Wala akong pakialam.
Tiwala ako kay Avori.
'Di lubos ang tiwala ko. Wala akong tiwala sa lahat.
Magdesisyon na. Ang oras.
Mag-isip ka. Ikaw mamili.
- Bike. - Okey. Tara.
Ang inisip ko kaagad
kung 'di kami aabot sa oras, dapat umasa na kami sa bike
at gumamit ng ilang pera.
Napapaharap siya sa sitwasyon na parang gawain 'yon ng Espiya.
Sa kanan niyo.
- Avori mauna ka. Bilis! - Ding-ding.
Kaya 'yon ang rason na mas nag-alala at nagduda ako.
Nalagpasan natin ang huling mailbox?
Wala akong nakita.
Sa tingin mo napalayo tayo?
Sandali.
Papunta kami sa ikalawang kahon.
Naiinis ako.
Nakita mo ba kung saan mula sa lubak napunta tayo sa kalsada?
Sa tingin ko, malayo na tayo.
'Tol!
Na naman.
'Yong ikatlong mailbox, kunin natin at magsimula ulit.
'Di ko nakita 'yon.
Wala talaga akong nakita.
'Yong oras natin.
Diretso na kaya tayo sa estasyon dala ang isang kahon na 'to?
Huwag nang subukan?
- Punta na lang tayo. - Okey.
May isa tayo.
'Yan 'yong ikatlong mailbox.
-'Yan 'yong mailbox? - Oo.
Sige. Balik, Jacob. Balik.
Dapat nating subukan.
Sa utak ko, iniisip ko,
"May oras pa kaya? May anim na minuto pa. Ano--?"
"Anong gagawin namin?"
Sa tingin ko dapat na tayong bumalik sa estasyon ng tren.
Kaya pa nating bumalik sa mailbox?
Subukan mo.
Pwedeng tingnan na kaduda-duda, oo.
Pero, manlalaro kaming gusto ng madaming pera at sakim kami.
- Kaliwa o kanan? - Kanan.
Dito banda 'yun.
Oo.
Ayos!
Malapit na ang tren sa Dagun Station.
Yamang ang ibang pangkat ay nasa daan pa, ang misyon ay 'di pa sigurado.
Kumanan tayo sa Dagun Road.
- Papunta 'yon sa daanan ng tren. - Tara, Av!
1:34. Parang may isang minuto na lang tayo.
May usok. 'Yong tren na 'yon.
Tara!
Dito 'yon sa palikong 'to.
Parang titigil na tayo. Titigil na tayo.
Heto na tayo! Pa-kaliwa!
'Yon na 'yong estasyon.
Kahit nandoon na ang tren basta umaandar pa.
Avori, andito na tayo!
Oh, boy.
Pambihira.
Sakto lang sa oras.
Joi, ang estasyon ng tren.
Oo, nasa listahan.
Grabe, ang hirap nito.
Hayan na siya! Ang Spirit of Mary Valley!
Anak ng p**a.
Nandito na ang lahat.
- Hi, guys. - Hey.
Dalawang padala,
pero sa kasamaang-palad, nandito na ang tren.
Mag-usap tayo. Anong nangyari dito?
Pwede sana kaming dumiretso dito,
Pero nadaanan namin 'yong ikatlong mailbox.
- Ipinilit namin. - Oo.
Pinagsikapan talaga namin.
Will, parang may tanong ka.
Para sa'kin ang pinagsikapan ay pagtatagumpay, tama?
Madali kung 'di ikaw ang gumagawa.
-'Di madaling tumakbo. - Pitong milya 'yun.
- Sabi mo mahirap 'yong inyo. - Ginawa namin lahat.
'Di na ako umasa.
Halatado, si Jacob ang Espiya.
Ang galing niya no'ng una,
pero habang inoobserbahan ko siya, parang pakiramdam ko
pinapakita niya 'yong alas niya.
Okey, players. Ito ang magandang balita.
Dalawang padala mula sa train team, at tatlo mula sa team paa,
ibawas ang pera para sa bike.
At mayroon kayong...
$11,000 na maidaragdag sa premyo,
na sa ngayon ay may kabuuang $14,500.
Nasa limang numero na ang premyo niyo.
Magaling.
Ang sarap sa pakiramdam na may ganoon kalaking halaga na sa premyo,
pero kailangan kong bigyan ng pansin ang katotohanang si Avori ang Espiya,
at posible sanang nasabotahe ang laro ngayon.
Mahusay na tagapangolekta ngayong umaga, players.
Ngayon ay oras na para maglinis ng katawan.
Mayroon tayong pagtatanggal mamaya at pakiramdam ko
magiging pasabog ito.
Mas humihirap ang laro
dahil 'yong antas ng bawat pagsusulit ay pataas ng pataas.
'Di mo alam ang makukuha mo.
Diyos ko.
Ano?
Anong pananghalian 'to?
Ang daming pera sa lamesa.
Bomba 'yan, 'di ba?
Hello, mga player.
Alex?
Maupo kayo.
Bago ang pagtatanggal ngayon, baka nagugutom kayo.
At ang kainang ito ay 'di makakalimutan.
Ang totoo, magugulat kayo.
Ngayon, baka napansin niyo na ang bombang nasa gitna ng lamesa.
At nakadikit dito ang $15,000 na pwedeng maidagdag sa banga.
Wag kayong aalis sa inyong upuan
dahil dalawa sa inyo ang nakaupo
sa pampasabog ng boma.
- Hindi puwede. - Pambihira.
Pambihira.
Puwedeng kunin ang pera at pagkakataong makaipon
ng kaligtasan
para sa parating na pagtatanggal.
Pagkatapos ng misyon, naguguluhan ako. Baka pinaglalaruan ako ni Jacob.
Baka mali ako sa Espiya.
Kung 'di ko kailangang mag-quiz,
ang kaligtasan ay gintong halaga.
Sa bawat putahe sa tanghalian, pumili kayo ng dalawang player na aalis sa mesa.
Para makuha ang pera, dapat ninyong
tiyakin na isang player ang nanatiling nakaupo sa detonator
hanggang sa huling putahe.
Gusto ko lang namang kumain.
Malamang iniisip niyo na kung sino ang nasa pampasabog.
Ang sagot diyan
ay nasa pagkain.
Malamang 'di 'yan kanin at manok.
Huwag lang laman-loob ng kangaroo.
Ang nasa harap ng player na nasa pampasabog
ay masarap na Australian pie at gisantes.
Ang iba sa inyo...
Ah, hindi.
...ang gisantes na nalagyan ng sobrang anghang
na wasabi.
Diyos ko.
Kaninang umaga, nangolekta kayo ng impormasyon.
Tingnan natin kung magaling kayong magtago.
Magligtas kayo ng isa at isang player lang
na nakaupo sa pampasabog hanggang matapos ang kainan.
Kung gusto niyo ang kaligtasan
at wala sa plato niyo ang masarap na pagkain,
pekehin at magpanggap na parang nasa inyo.
Bon appétit.
Gaya ng sabi ng mga taga-rito,
lasapin.
Gusto ko itong pagsubok.
- Ang Sarap. - Napakasarap.
Kung may isang tao dito
na nararapat sa kaligtasan, ako 'yon.
Mas marami akong naidagdag, nai-ambag, at nagawa kumpara sa kanila.
At gagawin ko 'to para manalo.
-'Di ako magsisinungaling, wala dito. - Pranav, nanunubig mga mata mo.
May wasabi ka.
Boom! Wasabi!
Grabe, ginagalingan ko na.
Okey, mga player.
Kailangan niyo nang bumoto kung sino sa tingin niyo ang dapat umalis sa lamesa.
Tandaan, magaling magsinungaling ang Espiya.
Baka nasa kaniya ang pagkain,
pero gusto niyang manatili sa laro.
O pwedeng wala sa Espiya at gusto niyang iboto niyo siya,
at mas lumapit ang grupo
sa pagkawala ng pera.
Pwedeng makita dito kung gaano kagaling umarte ang Espiya.
Pero bigla kong napagtanto.
gagawin namin kahit ano para sa kaligtasan.
Natuto na kami 'don.
Ang dalawang player na may pinakamataas na boto
ay sina Casey at Pranav.
Kung isa sa inyo ang nakaupo sa pampasabog, pagtayo niyo,
iilaw ng pula.
Dahan-dahang tumayo.
Walang umilaw.
Galingan niyo guys.
Puwede ka nang lumabas.
Okey, galingan niyo.
- Tama ang pinili natin. - Oo.
Walang sumabog, walang umilaw. Wala na sila.
Ipasok ang ikalawang putahe.
Para sa dalawang player na nakaupo sa pampasabog,
heto ang malamig na beer.
- Gusto ko ng beer. - Salamat.
Ang iba sa inyo, ay carbonated apple cider vinegar.
Oh, nakakasuka 'yon.
- Hey, cheers, sa lahat. - Cheers.
- Gusto kong makita ang mukha niyo. -'Di ako lumalaklak.
- Oh, grabe. -'Di ko kaya.
Parang okey lang ang poker face ko, parang 'di maayos.
'Wag mong gawin.
- Gusto ko ng beer. - Tapang.
Dapat matatag ako, hanggang dulo, dahil gusto ko ng kaligtasan.
At gusto ko ng $10,000.
Tingnan natin.
Diyos ko.
Parang apple cider vinegar yan.
Okey, oras na para bumoto ulit.
Ang suka nasa tiyan ko na at gusto kong masuka.
Parang tapos na ako sa laro.
Gusto ko ng fruity cocktail. Ano pa ba?
Avori at Greg.
Napaalis na kayo sa mesa.
Pero nakaupo ba kayo sa upuang may pampasabog?
Greg, tumayo ng dahan-dahan.
Avori.
Tumayo ka na.
Ang masasabi ko lang,
'wag pasabugin.
Okey, players.
Sana may lugar pa dahil heto na ang panghimagas.
Ang dalawang player na nasa pampasabog
ay may Australian Pavlova sa harap nila,
ang light meringue ay nabudburan ng sarap.
Ang ibang player ay may Pavlova na nabudbran ng tamang dami ng sili
para umiyak kayong parang mga bata.
Tingnan natin ang galing mo, pare.
Ano?
Enjoy sa pagkain.
Oo, kailangan ko itong kaligtasan.
Ginagawa ko ang lahat para makilala kung sino ang Espiya.
Sarap.
At 'di ko alam. Kailangan ko pang mag-imbestiga.
Ang sarap.
Pwedeng si Joi ang Espiya,
pero pwede ring nagpapanggap lang siya.
Nakagat ko dila ko. Nakagat mo? Gawang kwento kung umiiyak ka.
'Di mapeke ni Jacob. 'Di niya mapeke.
Naluluha si Kesi.
Talaga?
Gusto mo 'yan?
Napakasarap.
- Gusto mo? - Oo.
Sa tingin ko oras na para magtanong ng dalawang player na aalis sa mesa.
Oh, kinakabahan ako.
Hindi sa kung sino talaga ang nakaupo sa pampasabog.
Kung sino ang makakaabot hanggang dulo.
Paano kung parehong tumayo ang nasa pampasabog?
Masasayang lang ang pera.
Ang dalawang player na aalis sa mesa ay sina Jacob at Kesi.
Wow.
Kesi, tumayo ka na at umalis sa mesa.
Hindi.
Nakaupo si Kesi sa upuang may pampasabog.
Ngayon, iisa na lang ang natitirang pampasabog.
Tingnan natin kung aalis si Jacob na may pasabog.
Ayoko sa mga taong 'to.
Magaling, Joi at Will.
Ipapasok na ang huling putahe.
Isa sa inyo ang tatayo at ipakita kung ano ang nasa huling dalawang plato.
Ako na ang tatayo, Will.
Nagpanggap si Joi.
Ang galing.
Nakaupo ako sa pampasabog. Ayos ang mga pagkain ko.
Joi, magsisimula mamaya ang oras at may tatlong minuto ka lang
para mamili sa dalawang pagpipilian sa harap mo.
Ang saya-saya ko.
Nagawa ko.
Narating ko ang dulo.
Parang naiuwi ko na ngayon pa lang.
Nagsimula na ang oras.
"Para patigilin ang bomba, putulin ang pulang wire."
"Gawin ito bago maubos ang oras
at maidadagdag ang $15,000 sa banga."
"Pwede kang mamili..."
Magbasa ka ng malakas.
"Puwedeng mamili kung babasahin ng malakas o hindi."
"Kung hawak ng sinumang player itong exemption card
pagpatak ng oras sa zero,
sasabog ang bomba at mapapanalunan ng player ang kaligtasan."
"Kung gagawin ito ng player, mawawala ang $15,000.
Sumikip ang dibdib ko.
Team player ako. Gusto kong makaambag sa banga.
Pero 'di ako sigurado ngayon at sa pagsusulit.
Ang kaligtasan ay parang ginto. Kailangan 'yon para umabot sa dulo.
May isa ka na, Joi.
Ganid ako.
Naglalaro ako na walang alinlangan.
Pero...
Gusto kong manalo, Will.
Anong nangyayari?
- Hindi. - Nakakatakot.
- Wala akong tiwala sayo. - May tinatago ka.
Mapagpanggap.
Mapanganib ang magtiwala sa iba sa totoong buhay.
Ang magtiwala sa larong 'to ay...
nakakasira.
Naglalaro ang Espiya.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Melissa Sanchez Bumanghat