SERIAL NETFLIX
Porozmawiajmy o napadzie.
Zespół złoty.
Gdybyście wyciągnęli
dziesięć samorodków, dodalibyście do puli 10 000 dolarów,
ale się nie udało.
Wygląda na to, że tym razem nie opłacało się być przestępcą.
Zespół gotówkowy.
Wy mieliście wejść do skarbca
i wyciągnąć stamtąd 10 000 dolarów w gotówce.
Ani dolara więcej, ani dolara mniej.
Jesteśmy pewni, że się udało.
Mamy dokładnie dziesięć tysięcy.
Chcę powiedzieć, że się udało, ale tak naprawdę
zawsze istnieje możliwość sabotażu.
- Chcecie wiedzieć, ile ukradliście? - Tak.
W tych torbach
znajduje się ekwiwalent...
Stresuję się bardziej niż normalnie.
...dziesięciu tysięcy...
...678 dolarów i 50 centów.
Sześćset siedemdziesiąt osiem.
Pomyliliście się o prawie 700 dolarów.
Nikomu nie mówiłam,
nawet Pranavowi, który jest moim sojusznikiem,
że Jacob sabotował misję na moich oczach.
Nie wiem.
Nie spieprz tego.
Źle liczył,
żeby kwota się nie zgodziła.
Przeliczę.
Straciliśmy pieniądze, ale w tej grze wiedza to władza.
Tak, jestem blisko znalezienia kreta.
Może nawet już go znalazłam.
Pula nagród to dalej
3500 dolarów.
To kiepski dzień dla was,
ale dobry dzień dla kreta.
Dopijcie, posprzątajcie
i zastanówcie się nad zebranymi informacjami,
bo następnym razem spotkamy się z okazji quizu.
Dziś jedno z was
wróci do domu.
Wszystko wygląda aż nazbyt znajomo.
Wygląda na to, że teraz stawka jest jeszcze większa.
Im bliżej jesteś kreta, tym dłużej zostaniesz w grze,
a jesteśmy już prawie w połowie.
Kesi cały czas
robi to samo:
przygląda się porażkom innych, nie pomagając im w ich zadaniach.
Muszę się do niej zbliżyć, żeby sprawdzić, czy mam rację.
Mam nadzieję, że to ona.
Nie jest pewny.
Cześć.
Znów nadszedł ten czas.
Znacie zasady. Quiz składa się z 20 pytań
na temat tożsamości kreta.
Osoba z największą liczbą błędnych odpowiedzi odpadnie.
Natychmiast.
Musicie tylko zaufać sobie,
swoim obserwacjom i instynktom.
Nadszedł czas.
Zaczynamy quiz.
Denerwuję się.
Taka ilość krecich zachowań sprawia, że w pokoju czuć niepewność.
Napięta atmosfera.
Podejrzewam, że to Sandy
celowo zawaliła przy liczeniu gotówki.
Zrobione.
Każdy z tych banknotów to 500 000.
Czekaj, 500 000?
- Nie, każdy to 50 000. - Dobra.
Wcześniej o niej nie myślałem,
ale teraz weszła na listę podejrzanych.
Jestem przekonana, że doszło do sabotażu. Podejrzewam Pranava.
To on widział kursy wymiany dolarów amerykańskich.
Mieliśmy być dokładni co do dolara.
Pranav jest na mojej liście.
Według mnie światło pada na Kesi, która próbowała wymyślić,
jak otworzyć skrytki.
Rozgryź to, bo będziemy trafiać śmieci.
Musi mieć system. Musimy wybrać właściwe nazwiska.
Próbujmy dalej, dobra?
Była na szczycie mojej listy, a to mnie utwierdziło.
Myślę, że znalazłbym L. Dorado
na trzech stronach.
Wybierając odpowiedzi,
często rozdzielam je na trzech graczy.
Kesi jest teraz na szczycie mojej listy.
Ja skupiam się na jednej osobie,
a potem rozdzielam resztę pytań
pomiędzy parę osób, które podejrzewam.
Gdy dochodzę do pytania „Kto jest kretem?”,
moja duma chce mieć rację.
Chyba dlatego trzymam się Jacoba.
Dowody wskazują na niego.
QUIZ UKOŃCZONY
No dobra,
podliczyliśmy wyniki.
Jak zawsze, gdy prześlę wynik,
włączy się ekran.
Zielony oznacza bezpieczeństwo,
zostajesz w grze.
Czerwony to eliminacja,
musisz natychmiast opuścić grę.
Imiona wpiszę w losowej kolejności.
Najpierw
będzie Avori.
Kolejna jest Kesi.
Zastygłem bez ruchu.
Jeśli dostanie czerwony ekran,
to znaczy, że jeden z pozostałych graczy jest kretem.
Ulżyło mi.
Jestem na tropie.
Teraz Sandy.
Wpiszę twoje imię.
Nikt nie chce tego widzieć.
Nie możesz się nawet pożegnać.
Czerwony ekran i wypad.
Czuję się bardziej nieswojo niż kiedykolwiek.
Źle zgadłem.
Co teraz czujesz?
Jest do bani, ale czuję dumę. Daleko zaszłam i idę z podniesioną głową.
Ciężka sprawa.
Moja strategia to rozłożenie odpowiedzi między ludzi, których podejrzewam,
bo skupiając się na jednej osobie, można się pomylić.
Odetchnąłem, gdy zostałem w grze.
Odpadanie nie jest miłe, ale to część gry.
Rozwinęłam się, dobrze się bawiłam, nie mogłabym prosić o więcej.
Będę za nią tęsknić. Byłyśmy blisko.
Mówimy sobie z Pranavem wszystko,
ale tego, co wiem o Jacobie,
nie powiem nikomu.
Szerokiej drogi.
Koniec końców, chcesz wygrać.
Przyjaźnimy się,
ale w grze jesteśmy wrogami.
Poszukiwania kreta nabierają tempa,
a my jedziemy do wsi Gympie
położonej w Mary Valley.
To już na pewno nie Outback.
Jest tu więcej zieleni.
Pięknie.
Pula nagród jest na najniższym poziomie,
więc gracze skupiają się na wygraniu gotówki,
zwłaszcza że kret, kimkolwiek by nie był,
będą działać przeciwko nim.
Ostatnio działaliśmy w nocy, może rano będzie lepiej.
- Prawda? - Oby.
Wielu graczy opuszcza gardę.
Musimy wygrać.
Musimy się lepiej zorganizować.
Każdy ma jakiś tik,
trzeba tylko być na tyle uważnym, żeby go zauważyć.
Strategia Joi? Cały czas kłamać.
Jak myślicie, ile będzie do wygrania w tej misji?
- 25 000. - 25 000.
Byłoby miło.
Widzicie parę?
- Rany. - No proszę.
Cała naprzód, Will.
Może to coś jak Napad stulecia.
- Kradzieże nam nie idą. - Prawda.
Nic nam nie idzie.
Eliminacja Sandy to dobra wiadomość, bo nie jest już potencjalnym kretem.
- Lokomotywa parowa. - Boże.
- Super. - Prawdziwa lokomotywa.
- Gotowi na przygodę? - Tak!
- Wygrajmy kasę! - Ekscytujące.
- Chodźmy. - Do roboty.
Jeden z ośmiu graczy jest kretem.
Musimy włączyć nasze wykrywacze kłamstw i ocenić, czy jesteśmy okłamywani.
Boziu, ale super. Cofam się w czasie.
Cześć!
Witajcie, podróżnicy.
Oto historyczny pociąg pocztowy z Mary Valley.
To niesamowita bestia na węgiel.
Już takich nie robią.
Co prowadzi mnie do kolejnego zadania.
- Musicie dostarczyć pocztę. - Tak jest!
Tu musi być haczyk,
na pewno coś się stanie.
Poczta to informacje.
A informacje są cenne.
W przeszłości Gympie było centrum pocztowym dla całego regionu.
Pocztę najpierw noszono na piechotę, potem jeździła takimi pociągami,
a teraz używa się samochodów.
Każdy środek transportu to inne wyzwania, o czym przekonacie się za chwilę.
Wasze pierwsze zadanie to podzielenie się na trzy grupy.
Jedna grupa ruszy na piechotę.
U was sprawdzimy wytrzymałość.
Jedna drużyna odbierze przesyłki koleją,
to będzie wymagało nerwów ze stali.
Jeden zespół odbierze pocztę samochodem.
U was będzie chodzić o nawigację.
Nie przepadam za pociągami,
ale jestem strażakiem, w pracy cały czas prowadzę.
Muszę umieć szybko jeździć.
Ja się tym zajmę.
Chcę zobaczyć, gdzie wyląduję,
bo to mi pokaże, jak widzą mnie inni,
choć potajemnie chcę jechać pociągiem.
Zaczniecie w różnych miejscach, a każdy zespół
będzie miał 90 minut, żeby odebrać trzy paczki.
Potem ruszycie na północ, by dostarczyć je do Dagun,
ale jest pewien haczyk.
Piechurzy i zespół z auta
muszą dostarczyć pocztę, zanim na stację dojedzie pociąg.
Inaczej dostawa się nie liczy.
Innymi słowy,
musicie wyprzedzić pociąg.
Jasne?
Jeśli wam się uda,
dodacie do puli 18 000 dolarów.
Bardzo potrzebne 18 000 dolarów.
Teraz w puli macie 3500.
Bardzo potrzebujemy tych 18 000.
Dawać kasę.
Omówcie, jak się dzielicie.
Pamiętajcie: piechurzy,
auto i pociąg.
Musimy mieć dwie trójki i jedną parę.
- Para powinna być w samochodzie. - To dobry pomysł.
- Kto może prowadzić? Ty chyba lubisz. - Mogę.
Kogo chcesz do pomocy?
Gdzie chcesz być?
W aucie, bo pewnie trzeba będzie nawigować.
Będę z Joi w aucie.
Cieszyłem się, że dostałem Joi.
Jest pilotką, zajmuje się nawigacją,
ale zaobserwowałem,
że w tej grze średnio sobie radzi z mapami.
- Chcecie iść w tę stronę? - Chodźmy tam.
Może trochę w prawo?
- Joi, w prawo. - Przepraszam.
Nie ma sprawy.
Jeśli naprawdę jest kretem, cieszę się, że to zobaczę.
Chcę być przy niej,
to wszystko część gry.
Nie wiem, jak potoczy się misja,
ale biegacze sporo się nachodzą.
Chciałem już być bardziej aktywny.
Pójdę z nim, wiem, że ma kondycję.
Chcesz biec?
Jak chcecie.
- Dobrze biegasz? - Tak.
Ja, Pranav i Avori.
W tej grze nie można nikomu ufać.
Jestem blisko z Avori,
ale wiem, że nawet jej nie mogę w pełni zaufać.
Ludzie mogą wprowadzać cię w błąd lub prowadzić na manowce.
To już się stało.
- No już! Dawaj, Avori! - Okropne.
- Kto miał ostatnią butlę z tlenem? - Ja.
- Upuściłaś ją tam? - Tak.
Porzuciła ją?
Zawsze była czarnym koniem i pozostaje czarnym koniem,
ale jak na razie
jej informacje są wiarygodne.
Ty i Jacob do auta, a wasza trójka do pociągu?
- Pasuje mi to. - A reszcie?
- W porządku? - Tak!
Grupy podzielone? Dobra, sprawdźmy.
Na piechotę idą Will, Pranav i Avori.
Musimy wyprzedzić pociąg.
W pociągu będą Greg, Kesi i Casey.
ZESPÓŁ Z POCIĄGU
W samochodzie będą Jacob i Joi.
- Tak. - Dobra.
Udajcie się na do punktów początkowych.
Misja rozpocznie się, gdy usłyszycie gwizdek pociągu.
Powodzenia.
- Lecimy. - Do dzieła.
Pociąg jest nasz!
- Chodźmy. - Do dzieła.
- Gotowi? - Tak.
Ruszamy.
- Gotowi? - Ruszajmy.
O Boże. Jedziemy.
Lecimy.
O Boże.
Ekipa z pociągu!
Pakiety gotówki zespołu z pociągu są warte po dwa tysiące dolarów.
Przy torach wiszą trzy worki na korespondencję.
Wasze wyzwanie polega na zebraniu ich.
Mamy kije. Jedna osoba pójdzie na przód.
Mogę przejąć inicjatywę?
Dobra.
Pociąg jedzie z dużą prędkością, a worki są ciężkie.
Dostaniecie tylko jedną szansę,
by wciągnąć je na pokład.
Idę na tył, ty zostań tutaj.
Dobra.
Potrzebujesz oczu?
- Pójdę na przód. - Tak.
Pierwszy spróbuję zdjąć worek hakiem.
Casey będzie obserwowała z przodu,
a Kesi stanie za mną jako wsparcie.
Ależ się stresuję.
Jasna cholera.
Kto to zdejmie?
- Zbliża się! - Widzisz coś?
Greg, tutaj!
Greg!
Dobra, mała.
Dasz radę.
O Boże.
O cholera.
- Cholera. - Dasz radę, Greg!
Tak jest!
To szaleństwo!
Mamy jeden!
Mam teraz świetne przeczucia.
Jestem z siebie dumny.
Zdejmiesz kolejny? Mam cię kryć?
Nie ma sprawy. Możesz być w odwodzie.
Kesi gra zespołowo. Idzie tam, gdzie każe jej grupa.
Niestety, wtedy zazwyczaj zawala sprawę.
Pozwolę jej robić swoje.
- Pomacha, gdy go zobaczy. - Dobra.
Wypatruję wpadek,
bo muszę być czujny i szukać danych do quizu.
O Boże.
Jeśli Kesi jest kretem, to czeka nas jakiś sabotaż.
To nie czas na zwiedzanie.
Mogę pożyczyć konia?
Mamy świetne tempo, możemy odsapnąć.
- Jasne. - Gdzie jesteśmy? To pierwszy zakręt.
- Która godzina? - 11.40.
Chyba zbliżamy się do pierwszej nieruchomości.
Przed piechurami prawdziwy sprawdzian wytrzymałości.
Wasze trzy pakiety są najcenniejsze.
Każdy z nich jest wart trzy tysiące.
Będą leżały w posiadłościach na trasie do stacji Dagun.
Zebranie ich będzie proste.
- Jest. - Wymiatasz!
Musi być zaadresowana do stacji Dagun. Jedna, lecimy.
Dostarczenie ich do celu, który jest 11 km dalej,
przed przybyciem pociągu, będzie prawdziwym sprawdzianem.
Dawaj, Avori.
Biegnij w naszym tempie, musisz przyspieszyć.
Nie dam rady.
Jesteśmy na drugim odcinku, a pokonaliśmy może jedną szóstą dystansu.
Tempo jest dość szybkie.
- Avori. - Chodź, mała.
Will, zwolnij. Avori jest w tyle.
Możemy odsapnąć?
To prawie 11 km.
Mamy na to 90 minut, a to oznacza tempo półtora kilometra na dziesięć minut,
żeby dać sobie czas w każdej z posiadłości.
Biegnijmy po płaskim i z góry, a pod górę spacerujmy,
wtedy damy radę.
- Dobra. - To jest dobra szansa.
- Spoko. - To niewykonalne.
Wcale nie, wybij to sobie z głowy.
Avori się zmienia,
bo podejmuje strategiczne decyzje, by ściągnąć na siebie podejrzenia.
Wyprzedź mnie, wyznaczaj tempo.
Jest mi niedobrze.
- Dasz radę. - To tylko dwa i pół kilometra.
- Wracamy do truchtu. - Nie dam rady.
Chcę jej zaufać, ale tak naprawdę
nie powinna być aż tak zmęczona.
Avori, to nie jest czas, żeby udawać.
Jak dotrzemy na górę, trzeba będzie wrócić do truchtu.
Spacerem nie zdążymy.
AUTO, PIECHURZY, POCIĄG
Jacob, damy radę.
- Tak jest. - Do dzieła.
Jestem szybki.
- Musimy wyprzedzić pociąg. - Tak.
Urodziłem się za kółkiem.
- Czuję adrenalinę. - Ja też.
Wypatruję bocznej drogi Happy Valley Road.
Łatwo będzie ją przeoczyć.
Zespół samochodowy ma do dyspozycji koła,
ale ich paczki będą najlepiej ukryte.
Jesteśmy w krzakach.
Każda jest warta 1000 dolarów,
a ich lokacje zaznaczono na mapie.
- Na tej mapie jest punkt orientacyjny? - Tak.
- Kamper? - Tak, kamper.
Pamiętajcie, że niełatwo je zauważyć.
Nawigujcie uważnie, jeśli chcecie zebrać wszystkie
i wyprzedzić pociąg.
Ta nie powinna być przesadnie trudna.
Musimy dowieźć mieszkańcom wsi pocztę.
Trochę za kamperem,
ale przed Creek Crossing 11.
Jasne.
- Trochę za kamperem? - Tak.
Od początku?
- Tak. - Dobra.
Widzę kamper. To nie tu, prawda?
Nie widzę zakrętów.
To nie to? To był zakręt.
Trzymaj się tej drogi.
Oby to był zbieg okoliczności.
Oby chodziło o proste podążanie za mapą.
Choć to nigdy nie jest proste.
- Creek Crossing 11. Na drugą stronę? - Nie omijamy go.
Przegapiliśmy to?
- Chyba tak. - Boziu.
Zróbmy przerwę.
To był okropny początek naszej misji.
To chyba przy kamperze. Wracamy?
- To musi być to. - Tak.
Tam musi być jakiś zjazd.
Cholera.
Tak.
Joi po raz kolejny spieprzyła sprawę z mapą.
Nie to chciałem robić.
Na sto procent wydaje się to podejrzane.
Prawie wróciliśmy do punktu wyjścia.
Czarny dym.
To zły znak?
STACJA DAGUN SAMOCHÓD, PIECHURZY, POCIĄG
Casey ma machać.
- Widzisz? - Widzę.
Ja tu sprzątam.
Kesi stoi na pierwszym balkoniku, ja stoję na drugim.
Razem czekamy na kolejny pakiet.
Dwa tysiące dolców.
To szaleństwo! Boże.
Kesi ma długie ramiona i silny brzuch.
Dla niej to łatwizna.
Zbliża się.
- Tak, widzę. - Już blisko!
Szczerze mówiąc, nie wierzę, że da sobie radę.
- Dasz radę, góra pracuje! - Kesi!
- Dawaj Kesi! - Góra!
Dawaj, suko.
Greg, dawaj!
- Dawaj, Greg! - O nie.
Kesi miała okazję, by się wykazać, ale tego nie zrobiła.
To bardzo podejrzane.
Cholera.
W porządku.
Dwa tysiące przepadły.
Co może teraz powiedzieć?
Dlaczego?
Greg, chcesz tu wejść?
Tak, zamieńmy się.
Zawiodłam drużynę, to okropne uczucie,
ale to był wypadek.
Jeśli jest kretem, dobrze to rozegrała.
Nie jesteśmy nawet w połowie drogi.
Musimy biec.
- Avori, dasz radę? - Tak.
Teren był bardzo trudny.
Pod górę i z góry, poza tym niedawno padało.
Wiele fragmentów było mokrych.
Jeśli chcemy zdążyć,
mamy jakieś dziewięć minut na znalezienie kolejnej paczki.
- Musimy cisnąć. - Nie mogę biec w tym tempie.
Będziemy musieli się zatrzymywać.
Nogi mi zdrętwiały, chciałam iść.
Mam ją.
- Lecimy. - Tak jest.
Oni poszli szukać paczki,
a ja robiłam swoje na tyłach.
Trójka wykończonych ludzi, którzy starają się, jak mogą.
Nie dostrzegłam sabotażu.
Musisz biec szybciej.
Nie mogę.
- Ciśnij. - To moje tempo.
Oryginalne tempo to już za mało.
Dalej, wielkoludzie. Lecimy.
Gdzie ona jest?
Kurwa!
- Nie damy rady dokończyć. - Kurwa...
- Wróciliśmy do punktu wyjścia? - Jeszcze nie.
Kamper powinien być za zakrętem.
Trzymamy się prawej strony,
skrzynka pocztowa ma być na widoku.
- To jest to. - Tak.
- Ten podjazd. - Spokojnie.
Mamy tu skrzynki.
Przejechaliśmy tuż obok.
Po pomyłce Joi
znalezienie pierwszej paczki zajęło nam wieki.
Co ona wyprawiała?
- Mam. - Szybko.
Jedźmy.
Następna misja na pewno pójdzie tak samo.
Mamy jedną.
No dobra,
rzucę okiem na mapę.
Jest dobrze, jedziemy tędy, a skrzynka będzie po lewej.
Może też być na rogu bocznej drogi.
No dobrze.
Daleko od ostatniego punktu.
Pociąg zbliża się do ostatniego worka,
ale samochód i piechurzy są w tyle.
Liczą się tylko te paczki, które dotrą na stację Dagun
przed pociągiem.
Wrócisz na tył?
Nie powinnam być z przodu. Spróbuję z tyłu.
Upuściła paczkę, więc jestem sfrustrowana, ale na chwilę obecną
musimy zachować optymizm, bo nie możemy się dołować.
Widzę ją! Już się zbliża!
Dasz radę, Greg!
Nie naciskaj.
- Lecimy. - Dasz radę.
Dalej, Greg!
Tak!
Tak jest!
Proszę bardzo.
Leć!
Nie jestem zaskoczony.
Cholera, moje skośne.
Ja tu rządziłem.
Czemu ja nie dałam rady?
Jestem z siebie bardzo dumny. Nie jest idealnie, ale to już coś.
Oby innym zespołom poszło lepiej.
To tutaj.
Jeśli nie wrócimy, nic nie dostaniemy.
- Mam! - Masz?
Lecimy, Will!
Musimy cisnąć, bo nie zdążymy.
Dostaniemy zero albo wszystko.
Dalej, Av!
Teraz kluczowe jest to, żeby dotrzeć na stację przed pociągiem.
Tempo na teraz to siedem minut.
W tym tempie nie dam rady.
Po wzgórzu będzie przerwa.
Piechurzy, wiem, że robi się gorąco,
bo jesteście wykończeni.
Widzę rowery.
Przed wami stoją rowery, które mogą wam pomóc.
No dobra.
Ta pomoc będzie kosztować 2000 dolarów.
To kosztuje, idziemy.
- Ile jeszcze? - Półtora kilometra.
Wybór jest następujący:
ryzykować i biec, żeby dołożyć do puli całą kwotę
albo wydać część nagrody, żeby dać nogom wytchnienie.
Jesteśmy w stanie tam dobiec.
Ja już padam.
Weźmy rowery. Nie ryzykujmy.
Jestem wykończona.
Zwalcie to na mnie, mam to gdzieś.
Tak, ufam Avori,
ale nie w pełni, bo nikomu tu tak nie ufam.
Decyzja, czas leci.
Decyduj, twój wybór.
- Rower. - Jedziemy.
Od razu pomyślałem,
że jeśli ma nam braknąć czasu, to lepiej wziąć rowery
i oddać część kasy.
Ona ciągle jest w krecich sytuacjach.
Po prawej.
- Wyprzedziła nas. Szybko! - Dryń!
Tym bardziej się martwię.
AUTO, PIECHURZY, POCIĄG
Przejechaliśmy obok skrzynki?
Nic nie widziałem.
Jesteśmy za daleko?
Czekaj.
Jedziemy do drugiej skrzynki.
Jestem bardzo sfrustrowana.
Widzisz, gdzie zjechaliśmy na utwardzoną drogę?
Chyba pojechaliśmy za daleko.
O rany!
Tylko nie to.
Jeśli zobaczymy trzecią, załatwmy ją i może się cofniemy.
Nie widziałam jej.
W ogóle.
- Spójrz na czas. - Chcesz jechać na stację z tą jedną?
Nie chcesz próbować?
- Lepiej jedźmy. - Dobra.
Mamy jedną.
Trzecia skrzynka na listy.
- To była skrzynka? - Tak.
Wracaj, Jacob.
Musimy spróbować.
Pomyślałem wtedy:
„Mamy sześć minut, starczy nam czasu?
Co teraz?”.
Moim zdaniem powinniśmy jechać na stację.
- Mamy czas wrócić do skrzynki? - Spróbuj.
To może być podejrzane,
ale jesteśmy chciwi, najbardziej zależy nam na kasie.
- Na prawo czy na lewo? - Prawo.
To tutaj.
Tak.
Tak jest!
Pociąg zbliża się do stacji Dagun,
ale pozostałe zespoły wciąż są w drodze, więc będzie blisko.
Skręcimy w prawo na Dagun Road.
- Ona prowadzi do torów. - Dalej, Av!
Jest 13.34, została nam minuta.
Widzę dym. To musi być pociąg.
Lecimy!
Gdzieś za zakrętem.
STACJA DAGUN
Chyba się zatrzymujemy.
Jedziemy! W lewo!
To chyba stacja.
Oby jeszcze się nie zatrzymali.
Avori, jesteśmy!
O rany.
Jasna cholera.
W samą porę.
Joi, stacja.
Widzę tory.
Co za udręka.
Oto Spirit of Mary Valley!
Jasna cholera.
Wszyscy tu są.
- Cześć. - Hej.
Dwie paczki,
ale pociąg, niestety, już tu jest.
Porozmawiajmy. Co się stało?
Mogliśmy przyjechać tutaj,
ale zobaczyliśmy trzecią skrzynkę.
- Spieszyliśmy się. - Tak. Dobrze nam się pracowało.
Will, masz pytania?
O dobrej współpracy mówimy wtedy, gdy się uda, prawda?
Z zewnątrz wszystko wygląda łatwo.
Przebiegnięcie 11 kilometrów nie jest łatwe.
- Wasze miało być trudne. - Naprawdę daliśmy czadu.
Tego się spodziewałam.
Myślę, że Jacob jest kretem.
Na początku świetnie się spisywał,
ale odchodzą kolejne warstwy cebuli,
a on coraz bardziej odsłania karty.
Mam dla was dobre wieści.
Dwie paczki z pociągu, plus trzy od piechurów,
minus pieniądze za rowery.
Dostaniecie za to
11 000 dolarów do puli nagród.
Cała pula to teraz 14 500 dolarów.
Macie w puli pięciocyfrową kwotę.
Gratulacje.
Miło jest mieć w puli godną szacunku kwotę,
ale pogodziłem się z faktem, że jeśli Avori jest kretem,
to dzisiaj mogło dojść do sabotażu.
Rano świetnie poszło wam zbieranie informacji.
Teraz czas, żebyście się ogarnęli.
Dziś wieczorem odbędzie się eliminacja, a ja czuję,
że będzie bombowo.
Gra staje się coraz trudniejsza,
bo stawka każdego quizu jest coraz wyższa.
Nigdy nie wiesz, co cię czeka.
O Boziu.
Że co?
Co to za lunch?
Sporo gotówki
leży na tym stole.
MATERIAŁ WYBUCHOWY
To bomba, prawda?
- Gracze, witajcie. - Alex?
Usiądźcie.
Zanim przejdziemy do eliminacji, pomyślałam, że jesteście głodni.
Tego posiłku nie zapomnicie.
Myślę, że będzie iście bombowy.
Pewnie zauważyliście już bombę na środku stołu.
Przymocowano do niej 15 000 dolarów, które mogą wylądować w puli.
Nie ruszajcie się z krzeseł,
bo dwoje z was właśnie siadło
na detonatorach.
- No nie. - Cholera.
Jasna cholera.
Możecie wygrać pieniądze,
ale poza nimi do wygrania jest...
zwolnienie z najbliższej eliminacji.
Po zadaniu jestem trochę skołowana. Jacob mógł ze mną pogrywać.
Może źle zidentyfikowałam kreta.
Jeśli mogę opuścić quiz,
zwolnienie będzie na wagę złota.
Po każdym daniu zagłosujecie, która dwójka graczy odejdzie od stołu.
Żeby dostać pieniądze, musicie sprawić,
że jeden z graczy na detonatorze pozostanie na miejscu do ostatniego dania.
Chciałem tylko zjeść.
Pewnie spytacie, jak poznać, kto siedzi na detonatorze.
Odpowiedź na to pytanie
tkwi w jedzeniu.
Nie będzie kurczaka z ryżem.
Oby to nie były flaki kangura.
Gracze siedzący na detonatorach dostali
pyszną australijską zapiekankę z groszkiem.
A reszta...
O nie.
...dostała groszek
z szalenie ostrym wasabi.
O Boziu.
Dziś rano zbieraliście informacje.
Zobaczymy, czy umiecie być dyskretni.
Wystarczy, że tylko jeden z graczy,
który siedzi na detonatorze, dotrwa do końca posiłku.
Jeśli chcecie dostać zwolnienie, a na talerzu nie macie pysznego jedzenia,
to udawajcie, że tak jest.
Smacznego.
Albo, jak to tutaj mówią,
atakujcie.
Cudowne wyzwanie.
- Pyszne. - Pycha.
Z obecnych tu graczy ja najbardziej zasługuję na zwolnienie.
Zrobiłem więcej niż ktokolwiek inny.
Zrobię wszystko, by je dostać.
Nie będę kłamał, nic tu nie ma.
Pranav, łzawisz.
Na pewno masz wasabi.
Bum! Wasabi!
A tak dobrze mi szło.
Drodzy zawodnicy,
czas zdecydować, kto powinien odejść od stołu.
Pamiętajcie, że kret jest świetnym kłamcą.
Mógł albo mogła dostać ostre danie,
ale chce pozostać w grze.
A może ma normalne jedzenie, ale chce odejść od stołu,
żeby zbliżyć drużynę
do puszczenia pieniędzy z dymem.
Teraz zobaczymy,
jak dobrym aktorem jest kret.
Potem dotarło do mnie,
że każdy zrobi tu wszystko, by dostać zwolnienie.
Wiemy z doświadczenia.
Dwoje graczy z największą liczbą głosów
to Casey i Pranav.
Jeśli któreś z was siedzi na detonatorze, gdy wstaniecie,
zapali się czerwone światło.
Czas się podnieść, ale zróbcie to powoli.
Nie zaświeciło się.
Powodzenia.
Możesz wyjść.
Powodzenia.
- To był dobry wybór. - Tak.
Wyszli bez wybuchu i bez światła.
Dawajcie drugie danie.
Gracze siedzący na detonatorach
dostali zimne piwa.
- Uwielbiam piwo. - Dziękuję.
Przed resztą stoi gazowany ocet jabłkowy.
Obrzydliwe.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Nie mogę się doczekać min.
Nie piję na hejnał.
- No weź. - Nie.
Potrafię blefować, ale nie robię tego idealnie.
Nie rób tego.
- Uwielbiam piwo. - Odważnie.
Muszę być silna i dotrwać do końca, bo chcę dostać to zwolnienie.
Chcę też dostać 10 000 dolarów.
Zobaczymy.
O Boże.
To mógł być ocet jabłkowy.
Czas na kolejne głosowanie.
Ocet zalega mi w żołądku i chce mi się rzygać.
Dla mnie to chyba koniec.
Lubię owocowe drinki.
Avori i Greg.
Zostaliście wyrzuceni od stołu.
Siedzicie na detonatorach?
Greg, podnieś się powoli.
Avori.
Wstań, proszę.
Powiem jedno:
nie rozwalcie tego.
Drodzy zawodnicy,
obyście mieli miejsce, bo nadszedł czas na deser.
Przed graczami siedzącymi na detonatorach
stoi australijski tort Pavlova,
czyli lekka beza z pysznym nadzieniem.
Pozostali dostali wersję z taką ilością chili,
że będą płakać jak dzieci.
Dawaj, chłopaku ze wsi.
No co?
Smacznego.
Potrzebuję tego zwolnienia.
Od samego początku próbuję rozgryźć kreta.
Potrzebuję więcej czasu.
Pyszne.
Joi może być kretem,
ale może też po prostu udawać.
- Ugryzłem się w język. - Czyżby? Popłaczesz się?
Jacob nie potrafi udawać.
Kesi już płacze.
Serio?
Smakuje ci?
Jest niezłe.
- Tak? - Owszem.
Czas poprosić dwóch graczy o opuszczenie stołu.
Stresuję się.
Nie chodzi już o to, kto naprawdę siedzi na detonatorze,
a o to, kto umie blefować do końca.
A jeśli z detonatorów wstaną dwie osoby?
Pieniądze pójdą z dymem.
Stół opuszczą:
Jacob i Kesi.
O rany.
Kesi, wstań i odejdź od stołu.
No nie.
Kesi siedziała na krześle z detonatorem.
Został tylko jeden detonator.
Zobaczmy, czy Jacob
wyjdzie z hukiem.
Nienawidzę ich.
Joi, Will, gratulacje.
Czas na ostatnie danie.
Jedno z was musi wstać, by pokazać, co jest na dwóch ostatnich talerzach.
Muszę wstać.
- Joi blefowała. - Jestem pod wrażeniem.
Siedziałem na detonatorze, miałem dobre jedzenie.
Joi, niedługo zacznie się odliczanie, a ty będziesz miała trzy minuty,
żeby wybrać jedną z dostępnych opcji.
Ależ się cieszę.
Udało mi się.
Dotrwałam do końca.
Czuję, że sprawa jest klepnięta.
Czas start.
„Aby rozbroić bombę, przetnij czerwony przewód.
Zrób to przed końcem czasu,
a do puli dojdzie 15 000 dolarów”.
ZWOLNIENIE
„Możesz...”
Czytaj dalej na głos.
„Możesz przeczytać to na głos albo nie.
Jeśli ktokolwiek będzie trzymał kartę zwolnienia,
gdy czas dobiegnie końca,
bomba wybuchnie, a ten gracz wygra zwolnienie.
W takim wypadku 15 000 dolarów nie dojdzie do puli”.
Serce mi pęka.
Gram zespołowo. Chcę dołożyć pieniądze do puli,
ale nie jestem pewna, jak poradzę sobie na quizie.
Zwolnienie jest na wagę złota. Dzięki niemu mogę dojść do końca.
Już miałaś jedno, Joi.
Jestem chciwa.
W tej grze nie żałuję niczego,
ale...
Chcę wygrać, Will.
W NASTĘPNYM ODCINKU
ZADANIA BĘDĄ TRUDNIEJSZE
Co tu się dzieje?
- Nie. - Przerażające.
WOJNA PSYCHOLOGICZNA TEŻ
- Nie ufam ci. - Próbujesz coś zatuszować.
Podwójny blef.
Ufanie komuś w życiu jest niebezpieczne.
Ufanie komuś w tej grze jest...
szkodliwe.
Kret wciąż działa.
KTO JEST KRETEM?
Napisy: Jędrzej Kogut