SERIAL NETFLIX
Ktoś zostanie dziś wyeliminowany.
Osoba z największą liczbą złych odpowiedzi
odpadnie z programu i natychmiast wróci do domu.
Została tylko trójka.
William.
Joi.
I Osei.
Mam już gęsią skórkę.
Myślę sobie: „To możesz być ty”.
Jestem pewna, że dobrze wskazałam kreta
i nie odpadnę.
Nie wiadomo,
czy komuś poszło gorzej ode mnie.
Następna jest Joi.
Jak się czujecie?
Wszystko gra?
Jest super.
William, a ty?
Nikt nie chce wracać, ale ktoś musi.
Następny będzie...
Osei.
Cholera.
Powiem szczerze, to mnie zabolało.
Jest dobrze.
- Na pewno? - Tak.
Szaleństwo.
Teraz do mnie dotarło.
- Pierwsza eliminacja. - Tak.
- Masz najmniej informacji w grze. - No tak.
Zrobiłeś duże wrażenie w krótkim czasie.
Jestem wdzięczny za wszystko, ale muszę przyznać,
że jestem zły, bo mi się nie udało.
Będę szczery,
wielu pytań się nie spodziewałem.
Na szczęście instynkt mi pomógł,
ale to nie starczy na długo.
Jest dziwnie, bo czuję ulgę,
ale nie znamy wyników quizu.
Mogłem być ciut lepszy niż Osei, ale i tak całkiem się mylić.
A może dobrze kombinuję?
Tego się nie spodziewałem.
Nie wiem, co myśleć.
Uwielbiam go jako kumpla,
ale to znaczy też,
że odpadł mi podejrzany.
Brisbane w Australii.
To tu odbędzie się kolejna misja.
Duzi jesteście.
O Boże.
Do dzieła.
Co sądzicie o quizie?
Był ciekawy.
- Tak. - Do dupy.
Chcę poznać, kim są ci ludzie,
ale mamy współpracować, to dziwna relacja, ciężko ją opisać.
Musimy być jak śledczy, wiecznie będziemy się przesłuchiwać.
To wyczerpujące.
Jacob, remiza!
Musimy pamiętać,
że gramy razem przeciwko jednej osobie.
Ale ta osoba może tu teraz być.
Moja strategia? Nie kłamać.
Ani raz nie skłamałeś?
Może skłamałem.
Zbyt długo się zastanawiałeś.
Rozdzielamy się i obserwujemy resztę?
Chcę być w innej grupie niż ostatnio.
Chcę zobaczyć resztę pod presją.
Zbudowanie relacji, wymiana informacji
i pozostanie lojalnym to klucze do zwycięstwa.
Czworo oczu wygra z dwoma.
Ludzie mogą wiedzieć, że się przyjaźnimy.
Powiem im, że wroga trzeba mieć blisko.
Jestem przekonana,
że Pranav jest moim przyjacielem.
Na pewno nie jest kretem.
Skup się, skręcamy.
Że co?
- O Boże. - Co to?
- O cholera, więzienie. - Co jest?
- Najpierw dżungla, teraz więzienie? - Tak.
Co to za miejsce?
- To więzienie? - Boże, nie zrobiliby nam tego.
Ucieczka z więzienia.
Jestem niewinna.
Co tam, Alex?
Już jest po drugiej stronie, niefajnie.
Witajcie, przyjaciele.
Wszyscy wiemy, że Australia
była kolonią karną zbudowaną przez więźniów.
Nie ma lepszego miejsca, by zacząć kolejną misję.
Oto niesławne więzienie Brisbane.
Porzucone więzienie Boggo Road.
W więzieniu musicie wiedzieć, komu można zaufać.
Zupełnie jak tutaj.
Przypomnę, że jedno z was jest inne od reszty.
Jedno z was
jest kretem.
Chodźcie przez bramkę.
Zapraszam na spacerniak.
Musicie zacząć
od podjęcia decyzji,
której parze najbardziej ufacie.
Te osoby będą mózgami operacji.
Do dzieła.
Komu ufamy?
Kto jest godny zaufania?
Wybrane przez nas osoby będą musiały najwięcej myśleć.
Zgadzam się.
Chciałam wybrać graczy, którym ufamy najmniej,
tych, których podejrzewam o bycie kretem.
Jeśli staną w centrum uwagi, będzie im znacznie trudniej
podejmować decyzje, które chcieliby podjąć.
Avori i Pranav?
Co?
No dobra.
Godni zaufania, prawda?
Może Dom?
- Głos na Doma. - Dom mi pasuje.
Spoko.
Zgadzam się na Doma.
To raczej nie kret.
Ufam mu, lubi rywalizować. Widać, że chce wygrać tę kasę.
Dobra decyzja.
To ciekawe,
że akurat Joi nominowała Doma.
Ktoś, kto nominuje,
może nie chcieć dostać nominacji.
Zrównoważymy dziewczyną?
Tak. Casey albo Kesi.
Moim zdaniem Casey.
Casey mówi, co myśli.
Jest bardziej wygadana,
dlatego wolę ją.
Lubią ją i jej ufam.
Co ty na to, Casey?
Ufacie mi.
Nie mogłaś powiedzieć nic gorszego.
„Ufacie mi”.
No dobra.
Ufają mi, bo ich poznałam.
- Gotowi? - Tak.
Dobra, mamy to.
Wygrasz, jeśli poznasz pozostałych ludzi.
Casey, Dom.
Będziecie mózgami operacji,
która polega na ucieczce z więzienia.
Tak jest!
O tak!
Wiedziałem, że mamy uciec.
Uciekamy z więzienia.
Niektórzy się boją, inni stresują.
Ja chciałem to zrobić od seansu Skazanych na Shawshank.
Drogie mózgi,
najpierw podzielcie tych graczy
na trzy trzyosobowe grupy.
Wybierzcie mądrze.
Dajcie nam chwilę, omówimy to.
Byłoby grubo,
gdyby jedno z nich
było kretem.
Wchodzę w to z otwartym umysłem.
Mam nadzieję, że kret
nie jest jednym z liderów, bo ułatwilibyśmy mu życie.
Dobra, czas na decyzję.
Jasne.
Zespół pierwszy:
Jacob, Pranav i Sandy.
Siedzicie na bloku F.
Po misji w dżungli wiem,
że chłopcy dobrze współpracują.
Sandy jest twarda i mądra, ale też elastyczna.
Zespół drugi.
Will, tandoori Avori i Samara.
Siedzicie na bloku E.
Will jest silny, Avori myśli jak gracz,
a Samara chce wygrać.
Zespół trzeci.
Kesi, Greg i Joi.
Siedzicie na bloku D.
Odłóżmy na bok plan. Greg niewiele robi.
Gra pod publiczkę, chce dobrze wypaść.
Joi kosztowała nas dużo pieniędzy.
Tej dwójce chyba nie ufam.
To może mi pomóc.
Jeśli wyjdą ostatni,
zawężę mój krąg podejrzanych.
Trochę liczę na to, że im się uda.
Ale trochę też tego nie chcę.
Jeśli wszystkie zespoły uciekną w przeciągu godziny,
do puli dojdzie 10 000 dolarów.
- Jedna porażka to brak kasy? - Tak.
Powodzenia.
Trzy zespoły znajdują się w trzech identycznych blokach.
Boże, to jest naprawdę.
Wszyscy idziecie do pojedynczych cel.
Żeby wyjść, musicie znaleźć klucz, otwierający waszą celę.
Na każdym bloku są takie same przedmioty,
które posłużą do znalezienia klucza.
Cholera, co ja mam z tym zrobić?
Jest i syrena początkowa.
Do dzieła.
BLOK D, BLOK E, BLOK F
Jesteście na pierwszym piętrze?
Boże, jesteście na drugim?
Ja tak.
Dajcie znać, jeśli znajdziecie coś istotnego.
Kesi, jesteś naprzeciwko mnie. Patrzę na ciebie przez dziurkę.
Widzę cię.
Widzisz na moich drzwiach kłódkę?
Tak, jest tam kłódka.
Widzisz coś przed moimi drzwiami, Joi?
Nie.
Mam tu dwie puszki, szczoteczkę do zębów i czerwony klucz.
Czerwone co?
Czerwony klucz na łańcuchu.
- Jest za wysoko. - A jak skoczysz?
Nie.
Jestem z Joi i Gregiem.
- Greg, słyszałeś ją? - Tak!
Ja mam trzy zdjęcia więźniów.
Nie byłam z nimi wcześniej.
To była świetna okazja do przyglądnięcia im się z bliska
i oceny ich zachowania.
Joi, być może ty musisz wyjść pierwsza.
Próbuję sięgnąć klucza.
Co ci przeszkadza?
Wisi dość wysoko, czekajcie.
BLOK D
BLOK E
Samara!
Tak.
Co masz na biurku?
Dwie menażki i szczoteczka do zębów.
Nie ma tam szachów?
Nie. Wisi tu klucz, ale jest za wysoko.
Nie sięgnę.
Avori!
Mam tu złamany taboret
i śrubokręt.
U mnie są szachy.
Nie wiem, czy bierki cokolwiek znaczą.
Tu nie ma mowy o zespole.
Każdy może być kretem.
Wiemy tylko, że ktoś gdzieś się wychyli,
a na to właśnie czekamy.
Bierki są magnetyczne, plansza nie.
Nie wiem, co to znaczy.
Czemu są magnetyczne?
BLOK E
Jest tak wysoko, że nie sięgniesz?
To zostawmy tę część.
Na co mi taboret?
Rozglądajcie się po celach.
U mnie nic nie ma.
Jak skończyłem rozwalać celę...
Jakbym zabił tu kurczaka.
Masz klucz?
Nie widzę go tu.
Wpadło mi do głowy jedno: muszę sprawdzić otoczenie celi.
- Sandy. - Tak?
Mój klucz jest na ziemi.
To musiał być mój klucz.
Jacob co masz...
Co jest? Opisz wszystko.
Ma klucz przed celą, próbuje go dosięgnąć.
Nie starczy.
Rzuć czymś, na przykład biblią.
Jak najmocniej o ziemię.
- Boże. - Uważaj.
Mogę pchnąć klucz w jego stronę.
Mogę rzucić butem.
Pech.
Mam szczoteczkę, spróbować z nią?
Pewnie jest taka jak moja.
Przesuwa się.
Drogie mózgi.
Czas na zabawę.
Macie okazję, by podwoić pulę.
Wyląduje w niej wtedy 20 000.
Musicie tylko skrócić dostępny czas o dziesięć minut.
Zespoły w środku nie będą o tym wiedzieć.
Nic nie słyszymy, nic nie widzimy.
Obstawiamy na ślepo.
Nie chcę stracić 10 000.
Ale czy dziesięć minut coś zmieni?
- Wygramy 10 000, jeśli wszyscy wyjdą. - Tak.
Potrzebujemy też wszystkich do 20 000.
Wszyscy wyjdą albo nic nie wygramy.
Casey.
Zawsze chce postąpić słusznie.
Albo jest kretem i chce dobrze wypaść.
Będę się czuła winna, jeśli wyjdą, ale braknie im czasu.
Jeśli wyjdziesz w 60 minut, wyjdziesz też w 50.
Chcesz tego?
- Znasz mnie. - Dobra.
Wierzę w nich.
- Mów na mnie „pewniaczek”. - I jak?
- Wchodzicie? - Tak jest.
- Do dzieła. - Tak.
Mają dziesięć minut mniej.
BLOK D, BLOK E, BLOK F
BLOK D
Chciałabym wiedzieć, ile mam czasu.
Nie czuję, że się zbliżam!
Joi chyba musi wyjść pierwsza.
Dobra.
Zwracam uwagę na Joi.
Bardzo dziwnie się zachowywała,
bo nie przekazywała nam wielu informacji.
Joi, może użyjesz prześcieradła,
żeby zdjąć klucz?
No nie wiem.
Jeśli widzisz klucz, masz największą szansę na wyjście.
Masz coś długiego?
Mam tę szczoteczkę.
Bardzo krecio.
Masz jakiś długi patyk?
Joi, zimna krew.
BLOK D
Avori! Samara!
Rozłóżcie łóżka.
Muszę być wyższa!
Rozerwałem pościel, rozwaliłem łóżko.
Uznałem, że musimy go znaleźć.
Może jest poza celą.
Samara.
Co tu leży?
Widzę coś, co wygląda jak brelok z kluczem.
Po lewej stronie leży coś okrągłego.
- Tak. - Co to?
Nie widzę stąd. Jakby duża frotka.
Z przyczepionym kluczem?
Nie.
Nic tam nie ma?
Nie.
Wygląda jak frotka.
Uznałem, że nie będę się tym zajmował, bo pewnie jest gdzieś indziej.
No nie!
Jeśli dostaniemy klucz,
otworzysz swoją celę i mi pomożesz.
Jasne, zgoda.
Spróbujmy.
Związał dwa koce, przyczepił coś na końcu
i próbuje je rozbujać,
żeby przybliżyć klucz do drzwi.
Możemy być blisko.
Jestem strażakiem,
szkolono mnie, żeby na spokojnie oceniać każdą sytuację.
Blisko, Jacob. Dawaj dalej.
Dobrze radzę sobie ze stresem.
Nie jestem kretem. Po prostu nie przeszkadza mi stres.
Jacob, masz?
- Prawie! - Dzięki Bogu.
Mam.
Dzięki Bogu.
Jestem geniuszem.
Udało się!
Tak jest!
- Pomocy! - Będę wrzucał różne rzeczy.
Pranav, pomagam Sandy sięgnąć klucza.
Dasz radę?
Mam klucz!
Tak!
- Pomóżmy Pranavovi. - Jasne.
Nie widzę klucza w środku.
Powtórz tamte numery cel.
Frank jest w 15, Francis w 17, Bill w 18.
Ogarniemy to.
Jest 17.
Ciemno, nic nie widzę.
Cele 15, 17 i 18.
Chwila.
Mam klucz!
Był w Biblii. Gdzie jesteś?
Otwarte.
Ruszamy.
Tak jest!
Udało się!
Mój zespół świetnie się dogadywał.
Na pewno nie mieliśmy kreta.
Pamiętajcie, że wszyscy muszą wyjść,
inaczej nie wygracie.
No już. Ruchy.
BLOK D, BLOK E, BLOK F
BLOK E
Szachownica musi mieć znaczenie.
Masz tam jeszcze coś magnetycznego?
To wszystko.
Czemu mam tu taboret?
Musi być po coś.
Avori, ile możemy mieć czasu?
Niewiele. Długo już tu jesteśmy.
Chyba zrobiłem tu bajzel bez powodu.
Wszystko sprawdzę.
Mam tylko jedną opcję,
tylko jeden pomysł.
Spróbuję wyciągnąć to coś sprzed celi.
To kółko?
Tak. Spróbuję zrobić coś głupiego, nie wiem, czy się uda.
Przywiązałem na końcu magnes.
- Mów, czy się zbliżam. - Twoje lewo.
Właśnie tam.
Udało się.
Mam klucz.
- Cholera. - Tak.
Samara mówiła, że to nie klucz.
Jak kret.
Ups.
Do dzieła!
Avori, gdzie jesteś?
Sprawdź te cele.
Cela 18, 19 i 20.
A nie ta?
Wywnioskowałam,
że mój taboret ma pomóc z kluczem Samary.
Szesnaście. Tutaj.
Mam biblię.
A w niej klucz?
- Tak. Lecimy! - Chodź po mnie!
- Masz. - Śrubokręt.
Samara nie mogła ściągnąć klucza
bez tego taboretu.
Jak go rozłożyć?
Ja mam tę część, może...
Musimy jej dać same nogi, ma górę.
Czekaj! No już!
BLOK E
BLOK D
Joi!
To niewykonalne.
Muszę na czymś stanąć, żeby go dosięgnąć.
Mam taboret!
Potrzebuję go!
Boże.
Który zespół potrzebuje pomocy?
Jest tam ktoś, komu nie ufacie?
Tak. Nikomu nie ufam.
Ja nie ufam blokowi D.
Nie miałem okazji porozmawiać z Gregiem
ani z Joi.
Ta dwójka mi trochę nie pasuje.
Wszyscy patrzą na blok D.
Teraz mamy okazję zobaczyć,
która z tych osób może być kretem.
Jeśli nie wyjdą, nici z nagrody.
Mam kolejną ofertę.
Za 1000 dolarów mogę wam sprzedać wskazówkę.
Ja bym to zostawił.
Ja jestem na tak, będziemy do przodu.
Nie wiem, jaki ma plan,
bo boję się, że nie wyjdą
i wszystko stracimy.
To może być krecia robota,
ale będę w szoku, jeśli to on.
Wezmę odpowiedzialność.
Tak zróbmy.
Kret ma wyciągnąć jak najwięcej pieniędzy.
Czy Casey jest kretem?
Proszę bardzo.
Co?
W mojej celi jest telefon.
- Że co? - O cholera.
- Halo. - Wasze mózgi kupiły wam wskazówkę.
Wolność jest tuż pod drzwiami.
Bierki są magnetyczne.
Kesi, co jest?
Joi, o Boże. To klucz. Dosłownie.
To klucz?
To podejrzane,
że Joi nie zauważyła klucza.
Cały czas tam leżał.
Nie kupuję tego.
Kesi, szybciej!
BLOK D
Podaj go w częściach.
Dalej, Avori.
- Zmieszczę to o tak. - Świetnie.
Masz?
- Dalej, Samara. - Dasz radę.
Sięgniesz?
Mam.
Do dzieła!
Biegiem!
Jest i kolejny zespół. Udało wam się!
Will, Samara i Avori.
Czas się kończy.
Jeden zespół został. Jak nie wyjdą, nie dostaniecie nagrody.
- Wszystko w ich rękach. - Owszem.
BLOK D
Potrzebujemy dziesięciu minut.
Jesteśmy tak blisko.
W prawo.
Jeszcze bardziej.
Masz?
Tak!
O kurde, jedziemy!
Chodźcie po mnie!
Mam go!
Greg, która cela?
Tutaj!
Podaj numery cel.
Cela 20, 21 i 17.
Kesi, szybciej!
Szybciej!
Przeszukuję cele!
Tak jest! Czekajcie!
- Tak! - Wyciągnijcie mnie!
Musimy jej podać kawałki taboretu.
- Masz? - Tak.
Dobra, słuchaj.
Składasz mebel z Ikei, ale od tego zależą nasze życia.
Jasne.
Została minuta.
Muszą wrócić.
Inaczej wszystko na nic.
Muszą wrócić.
A jeśli dam wam pięć minut za 5000?
Tak.
Ja się trzymam.
Jeśli możemy im jakkolwiek pomóc, musimy to zrobić.
Mamy już dwa zespoły.
Niestety miałem tylko dwa wyjścia.
Nie idę na to i tracę całą kasę
albo idę na układ i tracę 5000 dolarów.
Pięć tysięcy za pięć minut?
- Tak? - Tak.
Kupujecie pięć minut.
Daliśmy im trochę czasu.
Kret dostał to, czego chciał.
Umowa stoi, wydajemy 5000.
Co ty robisz?
Przynajmniej dwójka musiała wyjść.
Na pewno.
To jakiś żart.
Ten, który podawała wcześniej,
ten, który właśnie dostaniesz, ma iść w poziomie.
- Nie musi być idealnie. - Nie będzie ładnie, muszę tylko sięgnąć.
- No już! - Dalej!
Lecimy!
- Sięgniesz? - Muszę go odwinąć.
No dalej!
Wyciągnijcie mnie.
Wyciągnij ją!
Szybciej!
Lecimy!
Biegnij!
Nadchodzi trzeci zespół.
O Boże.
Wyszliście.
Do wygrania było 20 000,
bo wasze mózgi zaryzykowały i przystały na moją ofertę.
Ale żeby wszyscy wyszli,
musieli poświęcić część tej kwoty.
Po tym zadaniu
nie mam już zaufania do członków mojego zespołu.
Kesi widziała ten klucz.
Widziała go, może być kretem.
Wasza ucieczka
przyniosła wam 14 000 dolarów.
Tak jest!
Pula nagród to teraz
26 500 dolarów.
Dobrze?
To mnóstwo kasy.
Pojedźmy do ładnego hotelu, zażyjmy odrobiny luksusu.
Wszyscy się cieszymy.
To w końcu duża kwota.
Rozwaliłem tę poduszkę.
Ciągle wyciągam pierze.
Masz je ciągle z tyłu głowy.
Zawodowo gram w gry komputerowe.
Nigdy nie grałam w nic bardziej szalonego.
Ktoś tu jest kretem,
który próbuje sabotować nasz każdy ruch.
Dowiedziałeś się czegoś wczoraj?
W mniejszym stopniu podejrzewam Sandy.
Zgadzam się, dała radę.
Jeśli nie sądzimy, że jest kretem,
to lepiej podpuszczać resztę, mówiąc: „Sandy niewiele robiła”.
Jasne.
Jak się dziś czujesz?
W porządku.
Wczoraj było ciężko.
- Mocna rzecz. - Tak.
Nauczyłam się, jak różni ludzie grają w tę grę.
Trzeba stłuc jajka, żeby zrobić omlet.
Pomówmy o podejrzeniach.
Nie wierzę, że Samara nie widziała klucza.
Właśnie dlatego nie można tu nikomu ufać.
Cześć wam.
- Hej, mała. - Cześć.
Może jest kretem.
Chodź tu.
W celu uczczenia zdobytej wolności gracze zostali zaproszeni
na imprezę.
Przeliczam trasę.
Dom Cruise.
Ale w tej grze nic nie jest tym, czym pierwotnie się wydaje.
Pranav to tatuś, ja jestem mamusią, a wy z tyłu to dzieciaki.
Tutaj chyba w lewo...
- Teraz w lewo? - Tak.
Na ten pas.
Lepiej, żeby Joi nie nawigowała.
Cicho, Will.
Przyjęcia z tą ekipą zaczynają się normalnie, a potem...
Coś się dzieje.
Niespodziewane przystawki.
To wczesny etap gry,
nie mogę zaufać nikomu.
Ale możemy się zaprzyjaźnić.
Pracowałem na wycieczkowcach, więc znam się na łódkach.
Co tam robiłeś?
Obserwacja to element tej gry.
Nawiązanie przyjaźni to miecz obosieczny.
Jedź dalej prosto.
Nie wiem, dokąd jedziemy.
To jest Blair Witch Project.
Jesteśmy dosłownie sami w lesie.
- Dokąd jedziemy, co sądzicie? - Aż się spiąłem, serio.
Dokąd my jedziemy?
GPS prowadzi nas donikąd.
Nie wiem, co się dzieje.
Nie jestem gotowa na zadanie, założyłam szpilki.
Dojechałeś do celu.
To tu?
Tak twierdzi.
A gdzie reszta?
- O rany. - Co jest?
Zrobiło się strasznie. Mam oczy z tyłu głowy.
- Will, nie boisz się, prawda? - Nie.
Auto pierwsze.
- O Boże! - Udajcie się do sektora 31.
Trzydzieści jeden.
SEKTOR 31
Uważajcie.
SEKTOR 31
Co to?
Prosto z horroru.
Jakieś laboratorium?
- O Boziu. - Poczekam tu na was za drzwiami.
Co jest?
„Podaj hasło”.
PODAJ HASŁO
Dojechałeś do celu.
Co to jest?
- Gdzie my jesteśmy? - Co jest?
Strasznie tu.
Auto drugie, udajcie się do sektora 45.
Co jest?
SEKTOR 45
- Tędy. - Co to ma być?
Na pewno musimy wymyślić, co wpiszemy.
Musimy znaleźć hasło.
SEKTOR 31
SEKTOR 45
Zaczynamy imprezę!
Kurwa! Boże, przepraszam.
To było...
Uwaga, gracze.
Mam dobre wieści
i złe wieści.
Dobra wiadomość jest taka: to może być wasze najprostsze zadanie.
Brzmi dobrze.
Nic nie róbcie przez 45 minut,
a do puli dojdzie 10 000 dolarów.
Łatwizna.
Prawda?
A złe wieści?
Oto one.
Quiz już dziś.
Jedno z was odpadnie.
Co?
Nie jestem gotowa na powrót. Chcę grać dalej.
Przed wami
jest wielki czerwony przycisk.
Jeśli któreś z was wciśnie go w przeciągu 45 minut,
zespół tej osoby nie będzie brał udziału w quizie.
Ale pula nie zwiększy się o 10 000 dolarów.
Każdy gra dla siebie.
Myślę tylko o tym, że musimy zdobyć ten immunitet.
Jeśli oba zespoły wcisną przycisk,
pierwszy zespół uniknie eliminacji.
Żeby wcisnąć przycisk,
musicie go aktywować.
Przycisk jest chroniony hasłem.
Hasło jest blisko.
W pomieszczeniu obok was
znajduje się tablica.
Informacje niezbędne do odszyfrowania hasła
są właśnie tam.
Jesteście zamknięci.
Musicie podjąć decyzję.
Odsiedźcie swoje i wygrajcie pieniądze
albo złamcie prawo i wygrajcie immunitet.
Żebyście byli szczerzy, telefony będą się łączyć
co dziesięć minut.
Po dwóch graczy na zespół musi pozostać przy telefonie.
Czas: start.
Rewelacyjny występ.
- Najpierw... - Pokój obok nas.
- Chodźmy tam. - Chwila.
Ja tam idę. Kto idzie ze mną?
- Pranav. - Ja idę.
Chodźmy.
Idźcie, potem się zamienimy.
Jestem pewny, że postępujemy słusznie.
Jeśli oni będą pierwsi...
- Odpadnie ktoś od nas. - Tak.
Nie mówili o tablicy?
Tam miało być wszystko.
Mam wrażenie, że to pokusa, ale mamy go nie wciskać.
Ja wolę dołożyć kasę do puli.
Tu chodzi o pieniądze.
Mam coś.
- Jest tu tablica Mendelejewa? - Tutaj.
Zaczęliśmy to rozgryzać, znalazłem kartki z równaniami.
Wapń plus nikiel plus...
Plus neon równa się...
Od razu zrozumiałem, że nazwy tych pierwiastków,
że ich symbole utworzą słowa.
Potrzebujemy hasła.
Nie bez powodu je zakreślono.
- Rad, bor, azot. - „Brain”.
- „Brain”? - B-R-A-I-N.
Popatrzcie tam.
- Napisali nam to. - No tak.
Wszystko jest na tablicy.
Pranav jest jak komputer.
Spróbuję, dobra?
Mówi same mądre rzeczy.
Nie marnowaliśmy czasu. Chyba się udało.
PODAJ HASŁO: BRAIN
Co?
Zostały nam tylko dwie próby.
Wyluzujmy.
- Tak to widzę. - Tak.
Tym przyciskiem
zmniejszymy pulę.
Tak zachowałby się kret.
Zawsze chcę dokładać pieniędzy.
Założę ręce i nic nie zrobię.
Możemy tylko trzymać kciuki,
że drugi zespół chce zrobić, co należy.
Azot to N.
U-N.
Ren. Re.
To hasło to „unreal”.
Uran, azot, ren i aluminium.
Co?
Zaraz wrócę.
Oto moja strategia:
gdy zadzwoni telefon,
wciskamy przycisk, ale musimy wiarygodnie udawać,
że go nie wciskamy.
- Jasne? - Tak.
Prosty blef.
Telefony są połączone.
Na pewno macie o czym rozmawiać.
Halo.
Kto mówi?
- Joi. Co tam? - Nie wiem.
Co tam porabiacie?
Mieliśmy małe spotkanko i ustaliliśmy,
że chcemy kasy.
A wy co robicie?
Ja muszę utrzymać zaufanie drugiego zespołu.
Więc będę z nimi całkiem szczery.
Skoro wystarczy bezczynnie siedzieć...
- Właśnie. - To czemu nie?
Szukacie hasła?
Nie.
Ja siedzę na fotelu i mówię do słuchawki.
Ja nie szukam hasła.
Daj mi Jacoba.
- Greg. - Siedzicie sobie?
Siedzimy tu wszyscy.
To chyba wyraz dobrej woli.
Wygląda na to, że podają sobie słuchawkę,
więc nawet nie zaczęli zadania,
a my już rozgryzamy szyfr.
Mój plan działa idealnie.
Wrócimy do tej rozmowy.
Tak.
Będę czekał.
Spociłem się.
To kwestia zaufania.
- Mam kolejną. - Dawaj.
- Potas to „P”? - Nie, „K”.
Tu jest „berserk”.
Po prostu.
Warto spróbować? Zgadzacie się.
Jeśli okaże się, że mamy limit,
to przepraszam za głupi pomysł.
Teraz już wiemy.
Zablokowało cię na minutę. Jak w telefonie.
Dobra, więcej życia.
Halo.
- Tu Greg. - Co u ciebie?
- Dasz mi Doma? - Halo.
Ogarnijmy kasę za wszelką cenę.
Dla mnie sprawa jest oczywista.
Odsapnijmy.
Chcecie odsapnąć?
To zdanie całego zespołu?
Jestem tu, żeby z wami rozmawiać.
Zauważyłem, że Greg
używał ciągle słowa „ja”.
W ogóle nie mówił „my”.
Gdzie twój zespół?
Wszyscy są tutaj.
Z kim chcesz rozmawiać?
Wszyscy mają coś krzyknąć.
Mają coś krzyknąć?
- Dobra. - Tak.
Oto Pranav.
Dobra.
Cześć, stary.
Ja muszę zostać z Pranavem, bo musi nas tu być dwóch.
Casey biegnie po resztę, żeby krzyknąć do Doma.
Co tam?
- Nic... - Dobra.
Co zrobiliście?
Wszyscy tam są? Powiedzcie coś naraz.
Poza mną wszyscy są w pokoju.
Ciebie tam nie ma?
Bo z tobą rozmawiam.
Nie ma mnie tam, gdzie...
- Chodzi mi o zespół. - No tak.
Też macie taki plan? Pewnie wszyscy mają taki plan.
Tak robimy?
Chyba się zdradziłem.
Halo.
Nie wrócili na czas.
Kazał mi dać słuchawkę innym. Co miałem zrobić?
Myślałem, że Casey po nich poszła.
Co ona tam robi?
Czy to sabotaż Casey? Nie wiem.
Spieprzyła sprawę, już mi wierzyli.
- Chyba nas wkręcają. - Kłamią.
Mamy czekać na strzał.
Właśnie.
Greg kłamał.
Miał nas rozproszyć.
W ogóle mu nie ufam.
Bo to on jest kretem, nie?
Spróbujmy ich wyprzedzić.
Ja, Jacob i...
- Pierwsi? - Tak.
Dobra, lecimy.
Gdy dowiedzieliśmy, że oni kłamią,
zaczął się wyścig.
Zauważyliście?
Jest i tu, i tu.
Mamy B-R-A-I-N.
A neon? Ne plus O.
Gdzie ten azot?
N z „neon”.
- Spróbujmy. - Do dzieła.
- Próbujemy? - „Brain”?
PODAJ HASŁO: BRAIN
HASŁO NIEPRAWIDŁOWE
- Spróbuj „neon”. - Nie udało się?
Co ty piszesz?
Neon, nie wiem...
Nie, N-E-O-N.
Wiem, ale to raczej nie pierwiastek, nie?
„Dostęp zablokowany”. Że co?
No nie!
Fluor to samo F?
- Tak. - F-A-C-E-S.
„Faces” i tyle.
Z „S” na końcu, liczba mnoga.
Co teraz?
Wezmę parę z nich. Wpiszę je, jeśli coś wymyślę.
Byle szybko.
Potas to K.
K-N-I-F-E. Jak nóż.
No i się ścigamy.
Kto wymyśli to pierwszy.
Wstawiam tu wszystkie znalezione słowa.
To będzie zdanie.
Zacznijmy odszyfrowywać zdanie.
- „Hakuj”. - „Hakuj ikony”?
PODAJ HASŁO: KNIFE
O cholera.
Spróbuj „kret”.
No dobra.
Chwytamy się brzytwy.
Dlatego spróbowaliśmy po prostu „kret”.
Gracze, czas się kończy.
Macie dziesięć minut na znalezienie hasła.
Ktoś musi wrócić.
Tablica ma odpowiedź.
Dosłownie.
Czekaj.
Że co?
W środku.
O Boże.
Otwórz ramkę.
Spróbuj. O cholera.
No i minuta.
Tablica Mendelejewa ma odpowiedź?
Rozwalamy ją?
Tutaj.
Boże, siarka.
- Boże. - Tu.
No już.
Aluminium to Al.
Widzę S-A-L?
Dawaj, Kesi.
- Dawaj. - Siarka.
Do tego wanad, czyli V.
V!
Symbole pierwiastków układają się w słowo.
Salvation. Zbawienie!
- Mam to! - Leć!
S-A-L-V-A.
- Jesteśmy zablokowani. - Na minutę.
- No nie! - Miałam spróbować.
- Tak mówiliście. - Mam je.
- Zablokowane. - Już prawie.
Możemy przez to przegrać.
Salvation, jak „zbawienie”.
Już!
„Salvation”!
- Już prawie. - „Salvation”!
„Salvation”!
I-O-N.
Dawaj!
ODBLOKOWANO
O Boże!
Napisy: Jędrzej Kogut