SERIAL NETFLIX
Mogę być szczera?
O więcej nie proszę.
Nawaliłeś w wielu misjach
i nikt tego nie zauważał.
Nikt ci tego nie wytknął, więc czas, żebym ja to zrobiła.
Muszę to zrobić.
Nazywam rzeczy po imieniu. Nie ufam ci.
Intuicja podpowiada mi,
że jesteś kretem.
Świetnie się bawię na kolacji.
Joi znokautowała Jacoba podbródkowym.
Mnóstwo oskarżeń na ostatnią chwilę, tyle wiem na pewno.
Ktoś chyba próbuje coś zatuszować
albo zatrzeć swoje ślady.
Spójrzmy prawdzie w oczy, na większości misji Joi jest tragiczna.
Przez nią straciliśmy najwięcej.
Przyznaję, sporo pieniędzy do nas wróciło,
ale i tak większość czasu jesteś gównem na podeszwie.
Najwięcej psujesz.
Co ty wyprawiasz?
Chcę wygrać.
Gra robi się brzydka.
Staram się nie brać w tym udziału.
Greg i Will przynoszą pieniądze.
Jacob nie przynosi nic.
Nie tracę też pieniędzy.
Joi ruszyła z zaskoczenia.
Wiedziała, co chce zrobić, gdy usiadła do stołu.
Rozumiem, o co jej chodzi,
bo nikt nie czepia się Jacoba,
choć nie staje na wysokości zadania,
nic sam nie wygrał.
Na pewno jest na moim radarze.
Z taktycznego punktu widzenia
oskarżanie kogoś przy wszystkich nie jest mądre,
bo w ten sposób zdradzasz, co myślisz.
Zakładam, że Joi wcale nie podejrzewa Jacoba.
Dlatego to zrobiła, choć wszystko może wyglądać dziwnie.
Albo Joi jest kretem i odciąga od siebie uwagę.
Wszyscy gracie dla siebie, ale musicie też grać z myślą o drużynie.
Razem wygraliście w Sydney 20 000 dolarów.
W puli macie teraz 69 500 dolarów.
Zgarniacie dużą kasę.
- Gratulacje. Dobra robota. - Dzięki, Alex.
Wiecie, co was teraz czeka.
Czas na quiz składający się z 20 pytań
na temat tożsamości kreta.
Osoba, która wie o krecie najmniej
i będzie miała najwięcej złych odpowiedzi,
natychmiast odpadnie z gry.
Jesteście gotowi?
Zaczynamy quiz.
IMIĘ: JOI
Myślę, że Will może być kretem.
Wrzucając Jacoba pod autobus, liczyłam na to,
że odciągnę innych od Willa.
Chcę wprowadzić ludzi w błąd i skierować na Jacoba.
W tej grze chodzi o oszustwa, kłamstwa, odważne ruchy i ryzyko,
a ja podejmuję ryzyko.
IMIĘ: WILLIAM
Dzisiaj nie jestem przekonany, kto jest kretem.
Avori bardzo się stara, żeby przypominać kreta.
Może to ona?
Zdejmiesz buty i pokażesz nam stopy?
Nie zdejmę butów w trakcie rozmowy.
Nic nie wiemy na pewno, tylko nam się wydaje.
Może to ktoś, kogo nie podejrzewasz?
Joi była przy stole najgłośniejsza.
Nazywam rzeczy po imieniu. Nie ufam ci.
Atakuje jak nikt inny.
Uwielbia z nami pogrywać.
Może chce odwrócić uwagę, bo sama jest kretem?
ILE JĘZYKÓW ZNA KRET?
Nigdy nie znam odpowiedzi na wszystkie pytania,
więc czasami trzeba strzelać,
ale najtrudniejsza jest decyzja, jak rozłożyć głosy między Joi i Jacobem.
Teraz odnoszę wrażenie,
że Jacob wygrywa,
ale ciągle nie wykluczam Joi.
Bardzo się denerwuję.
Byłem przekonany, że Kesi może być kretem.
Przed tym quizem na moim radarze pojawił się Jacob.
Jeśli teraz zmienię zdanie, mogę wszystko schrzanić.
Joi chce siać zamęt.
Uwielbia mylić innych graczy.
Jest w tym bardzo dobra.
Jesteś cholernym kretem.
Ciągle ma potencjał, by być kretem.
Uwielbia mieszać.
Znowu nadeszła ta chwila.
Czas na eliminację.
Jeśli ekran będzie zielony,
to znaczy, że jesteś bezpieczny.
Jeśli zaświeci się na czerwono, ta osoba została wyeliminowana
i musi natychmiast odejść.
Imiona wpiszę w losowej kolejności.
Gotowi?
Tak.
Pierwsza osoba
to Joi.
Dalej w grze.
Jacob, będziesz następny.
Kolejna dowie się Kesi.
I Greg.
Słyszę bicie swojego serca.
Czuję, jak wali pod żebrami.
Jasna cholera.
Przy tak niewielu osobach szanse robią się coraz gorsze,
a margines błędu coraz mniejszy.
- Grałem po swojemu. - Tak.
Mam wrażenie,
że mnie dopadła.
Moja strategia działała, ale...
Sam nie wiem, czy jestem tu teraz przez Joi.
Kłamstwo może być banalne,
ale nie musisz kłamać.
Możesz być sobą.
Tylko patrzcie, jak daleko zaszedłem.
- Mówiłeś prawdę. - Właśnie.
Grałeś na własnych warunkach.
- Przekaż im: „Pa!”. - Szerokiej drogi.
Będziemy tęsknić.
Pięcioro.
Szaleństwo.
Ostatnia piątka.
To jak gra w szachy.
Rozstawiam wszystkich tam, gdzie chcę.
Jestem mózgiem,
chcę wygrać tę cholerną grę.
Przechodzimy do fazy finałowej.
Gracze zostają w Sydney, największym mieście Australii,
na epicką partię chowanego.
- Cześć. - Super.
- Dzień dobry, Joi. - Uszanowanko.
Chyba wypoczęliście.
Dzień dobry.
Przyniosłeś mi kawę? Jednak mnie kochasz.
- Sam ją zrobiłem, zasmakuje ci. - Ty spróbuj.
Jesteście śmieszni.
Zostały tylko cztery osoby.
Do tego piąta, czyli kret,
który teraz musi na wszystko uważać.
Jesteśmy tak blisko końca, każdy chce wygrać.
Każdy bardziej się stara.
- Mama Alex. - Cześć.
- Hej. - O rany.
- Mało was. - Jest dziwnie.
Zbliżamy się do końca, prawda?
- Tak. - Dobra.
Nie wiem, jak wam się podobało
spanie obok portu Sydney,
ale to jedno z najpiękniejszych miast na świecie.
Fakt.
To ogromne miejsce, co bardzo utrudni wam kolejną misję,
bo będziecie szukać jednego gracza
w pięciomilionowym mieście.
O waszym sukcesie zadecyduje uważność ukrytego gracza.
No dobrze,
najpierw zdecydujcie,
kto jest najbardziej spostrzegawczy.
Kto zwraca uwagę na drobiazgi?
Chyba ja.
Nie lubię nikogo, kto się zgłasza.
Avori będzie dobra.
A ja nie?
Chcę zobaczyć Avori w akcji.
Myślę, że Avori pasuje do tej roli,
bo nigdy nie przestaje myśleć, wiecznie coś kombinuje.
Nie ufam w tej grze nikomu,
ale to chyba najlepsza opcja.
Ja wybrałbym najbardziej godną zaufania osobę.
- Co ja tam wiem? - Czyli kogo?
Siebie.
To było do przewidzenia.
Mogą mi nie ufać, byle tylko mnie słuchali.
Czy zaufam w tej sytuacji Avori?
Nie wierzę, że poda mi solniczkę, gdy proszę ją o sól.
Jeśli jest kretem, może wszystko zepsuć.
Zagłosujmy, ale nie można na siebie.
Kogo wybierasz?
- Kesi. - Dobrze.
Kesi, a ty?
Wybieram Willa.
Jacob.
Miałam nadzieję, że mnie wybiorą,
bo wiedzą, że zwracam uwagę na każdy szczegół.
Sama wybieram Jacoba,
bo nie dam komuś drugiego głosu.
Joi.
Avori.
Na kogo głosujesz?
- Avori, więc dwa na Avori. - Dobra.
Avori ma najwięcej głosów.
Jeśli jest kretem, to wyjdę na idiotę.
Decyzja zapadła.
Macie 90 minut na ukończenie misji.
Co najważniejsze,
jeśli wam się uda, dostaniecie 10 000 dolarów.
Nieźle.
Dawać.
Zaróbmy trochę kasy.
Avori, czas wyjść
i rozpocząć misję.
- Damy radę. - Pa, kochanie.
Miłego dnia.
Pa.
Bardzo się cieszę, że idę na tę misję.
Mam tylko nadzieję,
że to ja będę zarządzać zespołem.
Avori ruszyła, więc zostało was czworo.
Musicie ją znaleźć w wyznaczonym czasie,
ale dostaniecie też szansę bliskiej współpracy
i obserwacji jednego z graczy.
Dobierzcie się w pary.
Uważnie wybierzcie swoją parę i patrzcie sobie na ręce.
Nigdy nie wiadomo, to może być kret.
Ja i Kesi? A może ja i Jacob?
A może wy?
Will może być kretem,
ale muszę ciągle rozważać innych graczy.
Jeszcze nie współpracowałem z Willem.
Wezmę dużego głupka.
Ja wezmę większego.
Uwielbia rywalizację.
Idealna przykrywka, idealna historia.
Nikt go nie podejrzewa,
więc może z łatwością sabotować mnie i naszą misję.
Jacob wciąż tu jest, to imponujące.
Jeśli chodzi o pulę, gość ma chyba alergię na kasę.
Kesi, ufam twojemu zmysłowi obserwacji.
Damy radę.
Kesi może być kretem.
Zepsuła parę misji.
Muszę mieć na nią oko.
Podejrzewam ją.
Będę miała świetną okazję, żeby zobaczyć, jak działa Joi.
Nie ukryje się, wszystko widzę.
- Damy radę. - Tak.
Oto zespoły: Will i Jacob oraz Joi i Kesi.
Na każdą z par czeka taksówka.
Pojedziecie na start, gdzie skontaktuje się z wami Avori.
Jasne?
Miłego dnia, przyjaciele.
Taksówka!
Mamy tu całą masę zabawek.
Telefon.
Joi i Kesi, zaczniecie w jednym z najwyższych punktów miasta.
Użyjcie lornetki,
by znaleźć Avori, a potem użyjcie klucza, by ją uwolnić.
Szaleństwo.
Mamy klucz.
- Wychodzimy. - Tak.
- Lećmy. - Tak jest.
- Taras widokowy? - Tak.
Szaleństwo.
Jasna cholera.
Gdzie byś umieściła kogoś w Sydney?
O Boże, czekaj.
Mamy klucz.
Dobra.
- Pokaż. - Jasne.
Jacob i Will,
wy jedziecie do pizzerii w centrum.
Tam musicie wymyślić, jak to miejsce łączy się z kryjówką Avori.
Pamiętajcie, że oba zespoły
muszą dotrzeć do Avori przed upływem czasu,
żeby ukończyć misję i zgarnąć kasę.
Nasz pierwszy przystanek.
Restauracja Bill and Toni’s.
- Siadamy? - Mamy z nią porozmawiać?
Proszę pani.
Szukamy przyjaciółki.
Ma na imię Avori.
- Nie znam żadnej Avori. - Nie widziała pani nic?
Nie.
Zamawiamy coś? Siadamy?
Avori.
Zdejmij opaskę, misja właśnie się zaczyna.
Obrzydliwe.
Dzikie.
Jestem w klatce dla ptaków.
Avori, witaj w klatce
ukrytej gdzieś w Sydney.
Nie uciekniesz bez kluczy, które mają pozostali zawodnicy.
Żeby cię znaleźć, potrzebują dostać od ciebie informacje.
Wszystko, czego potrzebujesz, jest w klatce.
POZNAJ NAGRADZANEGO GOŁĘBIA
Jest komórka.
Zadzwonię do grupy pierwszej.
- Ogród botaniczny. - Finger Wharf.
- Cześć. - Cześć, Avori.
- Hej! - Gdzie jesteś?
W gołębniku.
- Co? - Gołębnik?
To może być ogród botaniczny?
Co? Nie, jestem w gołębniku.
- Jasne. - Rany.
My jesteśmy w Chifley Tower.
- Tak. - Stoimy na samej górze.
Nie mam pojęcia, gdzie jestem. Wiem tylko tyle,
że mam tu ulotkę
na temat gołębi i pudełko po pizzy.
Jest tu napisane:
„Jim Vascos, znany jako Jimmy Gołębiarz,
hoduje gołębie pocztowe od ponad 40 lat”.
Boże, latają nade mną.
Widzicie gołębie latające w kółko?
Latają nade mną.
W kółko?
Użyjcie lornetki, wypatrujcie gołębi...
Widziałam je. Kesi, to gdzieś tutaj.
- W kółko? Białe gołębie? - Ile ich?
Tak.
- Widzę je. - Ja jednego.
Ile ich jest?
Właśnie teraz robią kółka.
Tam? Kesi, spójrz!
Kesi, daj mi lornetkę.
Sprawdzę jeszcze raz.
Tu jest jeden.
- Dwa. - Kesi, patrz!
- To nie kółko. - To gołębie.
Robią kółka.
To musi być tutaj. Widzisz go?
Pogadam z drugą grupą.
Dosłownie robiły kółka nad tym zielonym polem.
Widzisz czerwoną koszulkę?
- Wypuszcza je tam z klatek. - Daj mi chwilę.
Czemu tak trudno go zauważyć?
Pomyślałam: „Grasz na zwłokę?
Ruszajmy, chodźmy po Avori”.
Mam wrażenie,
że roztrzepana Kesi to część strategii.
Nieźle jej to idzie.
Nie jestem naiwna,
widzę, co robi.
Oznaczmy dwa miejsca
i sprawdźmy je oba.
Dobra, najpierw Domain.
Chodź za mną.
Jeśli nie znajdziemy jej na czas,
stracimy 10 000 dolarów.
Chodź!
Cześć.
Avori! Tu Will i Jacob.
Dobra, ja jestem w gołębniku.
Zamknięta jak zwierzę. Coś jeszcze?
Widzisz coś?
Karmę dla ptaków i pudełko po pizzy.
- Z Bill and Toni’s? - Tak.
Jesteśmy w tej restauracji.
Na górze leży wydruk:
„Pepperoni z chili dla Jimmy’ego”.
Czy na wydruku jest adres albo więcej informacji?
Nie.
Czy Jimmy zamawiał pepperoni z chili?
Nie.
To niedorzeczne.
Musi chodzić o coś oczywistego.
Powie nam pan, gdzie dziś pan był?
Nie?
- Czeka pan na zamówienie? - Nic.
- Nic? - Nic.
Wciąż nic nie mamy.
Byłoby super, gdybyście się pospieszyli.
Problem w tym, że nic tu nie mamy.
Nie mamy do ciebie jak dotrzeć.
Nie mamy informacji. Nic tu nie mamy.
Jacob spowalnia każdą misję,
ale to dlatego, że nie ma wyższego biegu.
Co mogliśmy przeoczyć?
O co możemy spytać?
- Przepraszam. - Tak?
Mogę zobaczyć pudełka?
- Jasne, proszę. - Dziękuję.
Czuję się jak idiota.
- Jest tu numer. - Dobra.
Niech Avori zadzwoni na ten numer
i zamówi to samo, co Jimmy, do tego samego miejsca.
Dobra, spoko.
Dobry Boże.
Jacob wpadł na swój pierwszy dobry pomysł.
Pomysł jest tak prosty i tak nieogarnięty,
że myślisz: „To może się udać”.
Na pudełku po pizzy nie ma numeru.
Dzwonię do dziewczyn.
- Lecimy. - Czekaj.
- Dalej! - Widzę go!
- Tak? - Tak.
Tędy.
Dzień dobry.
Ma pan w pobliżu szopę na gołębie?
Mam gołębie.
- Tak? - Tak.
Wie pan, gdzie trzyma je Jimmy?
Nie mogę powiedzieć, ale wypuszczę zaraz trzy ptaki.
Jeden leci do Jimmy’ego.
Oglądnijcie je.
Joi, Kesi, gratulacje. Rozszyfrowałyście pierwszą wskazówkę.
Gołębie pocztowe są szkolone, by wracać na miejsce.
Jeden z nich poleci do Avori.
Jak śledzić ptaka?
Musicie tylko śledzić jego nadajnik,
korzystając z otrzymanego telefonu.
Jeśli wybierzecie złego ptaka, misja zostanie przerwana.
Ten jest biały.
Ten ma bordowy element na prawej nodze.
- Naprawdę? - Widzisz coś tam?
Cześć, Avori.
Jak leci?
Ustalamy, którego gołębia wypuścić,
bo ma nas zaprowadzić do ciebie.
Mamy do wyboru trzy ptaki.
Jak wyglądają?
Dosłownie wisi przede mną zdjęcie gołębia.
Dlatego opiszcie swoje.
- Masz zdjęcie? - A kolor?
Tak.
Gołąb wabi się Champ.
Wygrywał nagrody.
Opisz, jak wygląda.
Ma białą szyję,
czarną plamkę na tyle szyi
a końcówka ogona jest czarna.
- To bardzo trudne. - Przejdźmy do następnego.
Skrzydło przechodzi z jasnego w ciemne.
Na środku jest szary z czarnymi plamami.
Kesi, spójrz. Czuję, że to ten ptak.
Czubek ogona jest czarny.
Pełen plamek.
Ma ciemne plamy nad lewym okiem. Nogi są przede wszystkim białe.
- Jeszcze raz? - Tak.
Ten jest...
Różni się od tej dwójki.
- W jaki sposób? Przez pióra? - Wszystko.
Champ, to ty?
Widzisz? Chciał odlecieć! To on!
To on!
- Joi, to chyba nie on. - A który?
Myślę, że to ten.
Nie chcę wybierać tego.
Jeśli wypuścisz tego, idziesz sama.
Nie chciała przyjąć odmowy.
To podejrzane. To krecie zachowanie.
Stracimy 10 000 dolarów.
Nigdy wcześniej nie była tak zdeterminowana.
Ja byłam pewna mojego, ona była pewna swojego.
Nie miałam do niej zaufania.
Zauważyłam, że wiele razy
podejmuje decyzje, które źle się kończą dla grupy.
Nie chciałam, żeby i tym razem tak było.
Papier, kamień, nożyce.
Co? Kto gra o 10 000 dolarów w kamień, papier, nożyce?
Papier, kamień, nożyce.
- Ten. - Dobra.
I jaka decyzja?
Ten. Wygrałam.
- Wypuść go. - Tak?
Wypuszczamy.
To jest nadajnik.
Jeśli idziemy za złym, to koniec.
- To my. - Dobra.
Mamy iść tam. Chodź do taksówki.
Dobra.
Mam nadzieję, że masz rację, Joi.
Mam nadzieję, że do ciebie jedziemy.
Jedziecie za gołębiem?
Tak.
Oby do zobaczenia.
Musimy skręcić
w Goulburn Street.
Strasznie się stresuję.
Podniosłem pudełko z pizzą, sprawdzam je ponownie i...
Numer jest na boku.
Jak mogłam tego nie zauważyć?
Restauracja Bill and Toni’s.
Mogę zamówić pizzę z dostawą?
Jasne, jaką?
Pepperoni z dodatkowym chili
na Jimmy’ego.
Mamy wielu klientów o imieniu Jimmy, potrzebuję więcej informacji.
Czytam artykuł
o gołębiu, który wabi się Champ, tresowanym przez Jimmy’ego Vascosa.
Jimmy Vascos.
To nasz stały klient.
Avori dzwoni z zamówieniem.
Dobrze, wyślemy ją na jego adres.
Dziękuję. Pa.
Boże! Nie wierzę, że to zadziałało.
Niech zgadnę, zamówiłaś pizzę na Jimmy’ego.
Tak.
Skąd miałaś numer?
Był na boku pudełka.
Jak mówiłem.
To było podejrzane.
Może to sabotaż?
A może zwykła ignorancja?
Jeśli ta pizza pojedzie w dobre miejsce,
pojedziemy za dostawcą.
Powinna tu dojechać.
No dobrze.
- Pa. - Na razie.
- Stary. - Nie pytałem o numer na pudełku?
Nie chcę tego słuchać, ty ją wybrałeś.
Dlaczego Jacob wybrał Avori?
To ciekawe, bo wszyscy wiemy, że do tej pory
chciała psuć zadania i wyglądać podejrzanie.
Przecież mówiłem.
Oby to był najdłuższy etap. Na miejscu tylko otwieramy zamek.
Pizza dla Jimmy’ego Vascosa. Ten adres co zawsze.
Dziękuję.
Will, Jacob, gratulacje.
W końcu odkryliście wskazówkę,
ale lepiej się pospieszcie, bo czas się kończy.
- Za gościem w czerwonym. - Śledzimy go.
Patrzcie uważnie:
w dużym mieście dowozi się dużo pizzy.
Co do diabła?
- Zauważyłeś? - Tak.
Jest ich dwóch.
Nawet na sekundę nie odrywajcie wzroku od celu.
Kurwa, co jest?
Co robimy?
Co tu się dzieje?
Jedź dalej, powiem, kiedy zjechać.
Jedź w kółko.
- Nasz jest z przodu. - Tak, mam go.
Jedź dalej.
Kontynuuj.
Jedź dalej.
Tutaj, teraz.
Prosto.
Wiem, że kończy nam się czas,
ale mamy przynajmniej nikłą szansę.
Jak blisko jesteście?
Nie mam pojęcia, dokąd jedzie dostawca.
Nie sprawdzę tego.
Zostały nam tylko cztery minuty.
Zbliża się.
Widzisz?
Avori!
Minęłyśmy?
- Kropka jest tutaj. - Gdzie?
Kesi! Tu jestem!
Avori!
Avori.
- Udało się. - Hurra!
Gdzie jesteś?
Chłopaki już jadą. Wybrałyście właściwego gołębia.
- Tylko razem wygramy kasę? - Tak.
Muszą wypuścić Avori.
Chłopaki chyba nie zdążą.
Misja dobiegła końca.
Nie ma chłopaków.
- Dziękuję. - Są tutaj.
- Szybciej się nie dało. - Wiem.
Znowu 10 000 dolarów do kosza.
Twoja pizza.
Co się stało?
Czekaliśmy na zamówienie w pizzerii.
Mówiłaś, że nie masz numeru.
Nie widziałam go na pudełku, serio.
Cholerka!
Jacob zapytał: „Avori, możesz złożyć zamówienie?
Widzisz numer na boku pudełka?”. Odpowiedziała: „Nie widzę numeru”.
Powiedział „na pudełku”, a nie „na boku pudełka”.
- Jedno i to samo. - Na.
Serio? To znaczy coś innego?
Stałam nad pudełkiem.
Pytasz o numer na pudełku, a ja nie widzę nic na pudełku.
Jasne.
Widziałem numer na pudełku.
Avori jest bardzo inteligentna.
Mam uwierzyć,
że nie pomyślała o podniesieniu pudełka
i sprawdzeniu rogów?
To nie było krecie.
To było idiotyczne.
Spóźnili się, więc nie dostaliśmy tych 10 000.
To tyle.
Może nie widziałam numeru na pudełku.
A może widziałam?
Może jestem kretem?
Kret odniósł dziś sukces.
Nie dołożyliśmy 10 000 dolarów, a to dla niego zawsze dobre wieści.
Czas na kolejną eliminację w ogniu oskarżeń,
ale zaczniemy od ostatniej wieczerzy dla jednego z graczy.
- Uroczo. - O Boże.
- Przeuroczo. - Szampan czy wino?
Dzisiaj się nie patyczkuję.
Oskarżyłam Jacoba i namieszałam w głowie Gregowi.
Czas na więcej gierek.
- Piękna piątka. - Za nas.
Witajcie.
- Cześć, Alex. - Cześć.
Jak wam minął dzień?
- Ciekawie. - Opowiadajcie.
Przede wszystkim chcę przeprosić Jacoba
za nazwanie go cholernym kretem.
To chyba nie Jacob, Alex.
Naprawdę przepraszam za swoje słowa.
Będę szczera.
Zastanawiam się między Avori i Kesi, ale chyba wiem,
która jest kretem.
Kesi, skupiam się na tobie.
Pierwszy raz działałyśmy tylko we dwie.
Podjęłaś mnóstwo złych decyzji, nie ufam ci.
Od samego początku zawalasz.
- Tu jest jeden. - Kesi, patrz.
- To nie kółko. - To gołębie.
Właśnie robią kółka.
Kesi, daj mi lornetkę.
Gramy w to już chwilę.
To ciekawe, bo zawsze ta sama osoba rzuca przy stole oskarżenia.
Ta sama osoba zajmuje się
ciągłym odwracaniem uwagi.
To też ważne.
Oskarżanie osób, których nie podejrzewasz, żeby zmylić resztę?
Ta strategia nie działa.
Brzmisz jak kret.
Wskaż mnie w quizie, a wrócisz do domu.
Nie jestem kretem.
Nie wiem, kto by się przyznał,
ale czy ktoś przyszedł tu, myśląc: „Dziś będę kłamać”?
Wiecie, że nie potrafię kłamać.
Joi, tyle razy łgałaś w żywe oczy...
Może mówię półprawdy, ale nie kłamię.
Tutaj nikt nie powinien żałować kłamstwa.
Niech podniesie rękę ten, kto w ośmiu ostatnich misjach nie skłamał.
Może kłamię? Kto wie?
Taka gra.
Nikomu tu nie ufam.
Sami kłamcy.
Kłamcy i prawdomówni
siądą dziś do quizu
w ramach procesu eliminacji.
Nadszedł czas.
Zaczynamy quiz.
Powodzenia.
Ostatnia porażka to oczywista wina Avori,
ale widzę mnóstwo scenariuszy, w których to Joi jest kretem.
Była tuż pod moim nosem,
robi ze mnie durnia, a miało być na odwrót.
Gra fenomenalnie.
Jest mądra, cwana i przebiegła.
Pycha.
Bardzo dobre.
To może być Joi.
Mówiłam już, że to Jacob albo Joi.
Na początku Joi zawalała każdą misję.
To rzeka, prawda?
To znaczy, że jesteśmy za daleko.
Wyciągnęła z puli 25 patyków.
Oferta na 25 000 dolarów
została złożona
przez Joi.
Co?!
Potem powoli wracała do gry zespołowej.
No i Jacob, który jakimś cudem ciągle nie odpadł.
Kret zna odpowiedzi na pytania, bo to pytania o kreta.
Jacob nikogo nie obserwuje i nie zadaje pytań.
To bardzo podejrzane.
Polowanie na kreta się komplikuje.
Wszystko zależy od dnia.
Avori jest jedną z tych osób, które zawsze próbują wszystkich zmylić.
Na pudełku nie ma numeru.
Nie można jej ufać.
To mógł być sabotaż.
Ciężka decyzja.
Moim zdaniem Joi jest kretem.
Nie daje nam wytchnienia.
Często kłamie.
Często rzuca oskarżenia.
Dzięki temu daleko zaszła.
Will na pewno może być kretem.
Udaje, że lubi rywalizację i chce wygrać.
Przykro mi.
Wiem, że bardzo chcesz iść dalej. Bardzo mi przykro.
To straszna głupota.
On udaje.
Will chce ukraść pieniądze z puli.
Lubię mieć rację, mam nadzieję, że mam rację,
ale zobaczymy.
Przejdźmy do rzeczy.
Mamy wyniki quizu.
Jak wiecie, gdy prześlę wyniki,
wasze ekrany się zapalą.
Zielony oznacza bezpieczeństwo.
Czerwony oznacza,
że kret wygrał,
a ty musisz natychmiast odejść.
Pierwsza będzie Avori.
Teraz Kesi.
Czuję się pewna swojego wyboru, ale nigdy nie wiadomo.
Jeśli się pomyliłam, mogę odpaść.
Will.
Teraz ty.
Przy każdym quizie stresuję się, że to ja wrócę do domu.
Może to mój koniec,
a może zostanę do końca.
Zostało dwoje graczy.
Jacob i Joi.
Ostatnia dwójka w bardzo trudnej rundzie.
Jedno z was dziś wróci.
Niezła potyczka.
Zaszedłem tak daleko,
tak głęboko wszedłem w ten kreci świat,
że odpadnięcie na tak późnym etapie gry, byłoby okropne.
Co ty na to, Joi?
Jeśli przetrwam ten wieczór,
to wiem, co zrobić, żeby dojść do samego końca.
Nie mam wątpliwości, że wygram.
Następna osoba
to Jacob.
Dosłownie dotarliście na szczyt.
Witam w finałowej czwórce!
Niech wygra najlepszy lub najlepsza.
Jestem tu czarnym koniem, co nie?
- Nie dam rady. - A jednak nie odpadam.
Zostawmy to.
- Avori! - Nie damy rady.
Mamy tu kreta.
- Zostały tylko trzy osoby. - Chodź ze mną.
- No już. - Nie ma się gdzie ukryć.
Na tę chwilę czekaliśmy.
Kto jest kretem?
Napisy: Jędrzej Kogut