SERIAL NETFLIX
W tej grze chodzi o zaufanie.
- Sięgniesz? - Jeszcze nie.
W klatce jest klucz, który otworzy kłódki.
Jeśli wszyscy się uwolnicie, do puli trafi 20 000 dolarów,
a noc spędzicie w luksusach.
Obok klucza leży karta zwolnienia.
Jeśli zniknie z klatki, pieniądze przepadną.
Wtedy reszta grupy spędzi zimną noc na podłodze.
Najprostsze 20 000.
Nie bierzcie zwolnienia, wyjdźmy stąd razem.
Pierwsza osoba.
Wzięłaś zwolnienie?
O cholera.
Jest dzika.
Wygląda na to, że Kesi będzie miała ładny hotel tylko dla siebie.
Brawo, Kesi.
Wcześniej była moją główną podejrzaną, teraz jestem pewny.
Pewnie bała się quizu.
Nie sądziłam, że się do tego posunie.
Marznę i jestem zła. Mam ochotę skręcić jej kark.
Muszę na nią uważać.
Nie zostawiłabym kogoś na zimnej podłodze dla zwolnienia.
Chciałam, żebyśmy zarobili 20 kawałków,
ale ktoś inny na pewno wziąłby to zwolnienie.
Nie jest mi przykro.
Nie żałuję tego.
Nie wierzę, że Kesi to zrobiła.
Ufałam jej bardziej niż innym, dlatego tak głosowałam.
Patrzcie na to.
Kesi gra, żeby wygrać. Podchodzi do tego poważnie.
Jeśli jest kretem, działa w bardzo oczywisty sposób.
Dlatego nie sądzę, żeby to była ona.
No weź.
Gdy tylko ogłoszono zasady,
wiedziała, że je weźmie.
Oczywiście.
Nie ufam Kesi. Jest bardzo dobrą aktorką.
Nie sądziłam, że to zrobi,
ale jednak.
Nie podejrzewasz jej?
Wiesz co? Jest jak jest.
Patrzę na wszystko z innej perspektywy.
Kocham Kesi, ale nie mogę jej ufać.
Zwolnienie znowu podzieliło graczy i kosztowało zespół sporą sumę.
Po regenerującej nocy spędzonej w luksusowym hotelu
i długiej, zimnej nocy na podłodze...
Strasznie tu zimno.
Muszę się wysikać.
...czas, by grupa się zjednoczyła i ustaliła, co poszło nie tak.
Nie mogę się kryć, to była moja decyzja.
Fakt, że ludzie mi zaufali,
pozwolił mi tak dobrze ich okłamywać.
- Cześć.
- Dzień dobry. - Ładnie wyglądasz.
Mam nadzieję, że zrozumieją,
że to nie było złośliwe.
- Jak się macie? - A jak myślisz?
Nie wiem, dlatego pytam. Wyobrażam sobie.
- Mogę o coś spytać? - Tak.
Czemu nawet na nas nie spojrzałaś?
Wzięłaś zwolnienie.
Rzuciłaś uśmieszek i odeszłaś.
Czemu nie przeprosiłaś?
Ciężko patrzeć w oczy komuś, kogo właśnie wykiwałaś.
Teraz patrzę wam w oczy.
Kesi, wybrałam cię,
bo grałaś zespołowo
Ciężko to przełknąć.
Jestem na siebie zła.
Nie wierzę, że mieliśmy szansę,
żeby wygrać 20 000.
Uznałam, że ktoś inny zrobiłby to samo.
Muszę przyznać, że dobrze to rozegrałaś. To w końcu gra.
Czapki z głów, zagrałaś pod siebie.
Jestem zmęczona. Muszę iść.
Zdrzemnę się i umyję.
- Ciepły prysznic. - Do zobaczenia.
Nie było miło, ale musiałam to zrobić.
Zwolnienia to gwarancja przejścia do następnej rundy.
Dają szansę na dalszą grę i rozpracowanie kreta.
Możesz zdobyć kasę,
ale jeśli nie wygrasz gry, to zarabiasz dla kogoś innego.
Wszyscy są teraz bardzo spięci.
Każdy chce być w finałowej szóstce.
To zwolnienie utrudnia wszystkim grę.
No i...
stresuję się.
Nie chcę dziś wracać do domu.
Ta gra jest dla mnie wszystkim.
Ile byś się nie przygotowywał, na quizie może się zdarzyć wszystko.
O powrocie do domu może zadecydować jedna zła odpowiedź.
Nie mogę popełnić błędu.
No dobra.
Cześć wam.
- Jakie wrażenia z Gór Błękitnych? - Dobre.
W puli macie teraz 49 500 dolarów.
Straciliśmy 30 000 dolarów.
Kret wciąż działa.
Casey cały czas stawia się w pozycji, w której nie musi podejmować decyzji.
Obserwuje sabotaże i porażki innych,
ale nikt nigdy jej nie podejrzewa.
To świetne miejsce dla kreta.
Przechodzimy do kolejnej eliminacji.
Odpowiecie na 20 pytań
na temat tożsamości kreta.
Osoba z największą liczbą złych odpowiedzi
zostanie natychmiast wyeliminowana.
Wszyscy oprócz ciebie, Kesi.
Wczoraj wybrałaś zwolnienie, więc jesteś bezpieczna.
Przejdźmy do rzeczy.
Zaczynamy.
Stresuję się przed tym quizem.
Jeśli Kesi jest kretem, to czuję, że byłem świadkiem wielkiego ruchu.
Brak zwolnienia dla nas
i zero do puli.
Porażka z każdej strony.
Jest dzika.
Inna sprawa, że mnóstwo osób robiło dużo podejrzanych rzeczy.
Boję się pójść na całość.
Tej nocy spędziłem ze trzy godziny,
odgrywając w głowie wszystkie wydarzenia tego dnia.
Podejrzewałem Kesi,
ale ciągle uważam, że Casey jest najlepszym wyborem.
Będziecie zadowoleni, jeśli zostanę?
Wolę, żeby on poszedł, ja mogę zostać.
Moim zdaniem najbardziej ze wszystkich gra jak kret,
który nie chce być zbyt oczywisty.
Najbardziej podejrzewam Jacoba.
W górskiej misji bardzo walczył o to, żeby dojść do końca.
Nadchodzę, drogie panie.
Jeśli jest kretem, to wiedział, że nie ma w plecaku tych 10 000.
Ani trochę nie ufam Jacobowi.
Ciągle podejrzewam Joi,
ale Casey robi bardzo podejrzane rzeczy.
Na misji w górach
dwukrotnie chciała odejść, choć miała w plecaku pieniądze.
„Tylko trzech graczy może przejść.
Jedna osoba musi zostać z plecakiem”.
Głosuję na siebie.
Może być kretem,
bo grupa podejrzewa ją najmniej.
Quiz staje się coraz trudniejszy.
Moja strategia to rozdzielenie odpowiedzi pomiędzy osoby, które podejrzewam.
Obstawiam każdego, ale skupiam się na Jacobie.
Mam niezłe przeczucia, przygotowałam się.
Pytanie brzmi, czy wybrałam dobre osoby do strategii.
Zobaczymy na dzisiejszej eliminacji.
Nadszedł czas, by ujawnić wyniki quizu.
Gdy prześlę wynik, zobaczycie na ekranie wiadomość.
Zielony oznacza bezpieczeństwo, zostajesz w grze.
Czerwony oznacza, że zostaliście wyeliminowani
i musicie natychmiast odejść.
Imiona wpiszę w losowej kolejności.
Zaczniemy
od Grega.
IMIĘ: GREG
Głęboki wdech.
Wydech. Wielki wydech.
Kolejna osoba
to Jacob.
Znowu przetrwał.
Miałam nadzieję, że będzie zielony,
ale gdy zobaczyłam to na własne oczy,
odetchnęłam z ulgą.
Kolejna osoba, która pozna swój los
to Joi.
No dobrze.
Kolejna osoba, której imię wpiszę,
to Casey.
Jestem przekonany, że zobaczę zielony kolor.
Kret nie dostanie czerwonego.
Co!?
O Boże.
No dobrze.
Wszystko gra?
- Jestem w szoku. - No tak.
Nie chcę płakać, to głupie.
Zwymiotuję.
Myliłem się.
Gdybym nie podzielił odpowiedzi, trafiłoby na mnie.
Jak się czujesz?
Będę dobrze wspominać każdy dzień i każde wyzwanie.
To była przygoda życia.
- Wszystko gra? - Muszę coś przetrawić.
- Powodzenia. - Jasne.
- Szerokiej drogi. - Dzięki.
Odpadła osoba, którą podejrzewałem najbardziej.
Ja wciąż tu jestem.
To nie znaczy, że moje odpowiedzi były prawidłowe.
Po prostu miałem o jedną dobrą więcej.
Po wzlotach i upadkach Gór Błękitnych
na kolejną misję pojedziemy do słynnego miasta portowego: Sydney.
Boże, jest i most.
A opera?
- Po lewej. - Lewa?
- O rany. - Jest i opera.
Pierwszy raz ją widzę.
Piękna.
Dziś nie będzie czasu na zwiedzanie,
bo poszukiwania kreta nigdy się nie kończą.
W tym aucie są teraz zwycięzca i kret.
Kret jest z przodu, na środku czy z tyłu?
Chyba z tyłu.
Wczoraj mało brakowało,
ale zrozumiałem, że jeśli rozgryzę,
które odpowiedzi mnie uchroniły,
to rozpracuję kreta.
Parę godzin nie spałem, serio.
Avori śpi? Nie powiedziała ani słowa.
- Oddycha? - Jest bardzo stoicka.
Denerwuję się.
Tak powiedziałby kret.
Zamknij się, Jacob. Nie wierzę...
Nie ufam Jacobowi,
ale nie sądzę, że jest kretem.
Grupa wydaje się taka mała.
Jest tak miło.
Robi wszystko, żeby oszukać pozostałych.
Mydli im oczy, żeby gorzej radzili sobie na quizie.
To oszust,
ale nie pozwolę mu na dalsze wyciąganie kasy z puli.
To tu.
- Co to za miejsce? - Muzeum sztuki?
- Hej. - Cześć, Alex.
- Wejdźcie. - Cześć.
Ty je namalowałaś?
O tym za chwilę.
Usiądźcie.
Witam w Sydney
i gratuluję bycia w finałowej szóstce.
A może raczej w „piątce plus kret”.
Wiem, że widzieliście słynny budynek opery w Sydney.
To obrazek prosto z pocztówki,
prawdziwe dzieło sztuki.
Tak jak te dwa obrazy.
Albo chociaż jeden z nich.
O nie.
Zawodnicy, bądźcie uważni.
W tej grze umiejętność dostrzeżenia kłamstw kreta
i innych zawodników jest kluczowa, żeby przetrwać do końca.
I o to chodzi w tej misji,
Będziecie próbować
rozpoznać fałszywkę.
Jeden z tych obrazów to prawdziwe dzieło,
które na co dzień wisi w tej galerii sztuki.
Drugie to podróbka
autorstwa kreta.
To dzieło ma wartość tylko dla was.
Kolejny dzień w naszym krecim świecie, znowu kłamstwa.
Pierwsze zadanie będzie proste.
Każdy musi ustalić, który z obrazów jest podróbką.
Nie spieszcie się,
ale działajcie rozsądnie, bo gracze, którym się uda,
będą mogli zagrać o zwolnienia.
- Rany. - Brzmi dobrze?
Wygranie tego zwolnienia jest bardzo ważne.
Potrzebuję więcej czasu, żeby przyglądnąć się tym, którym nie ufam.
To znaczy, że muszę mieć rację.
No dobra.
Czas na dyskusję.
Ten z lewej wygląda jak typ sztuki,
którą robiono już chwilę temu,
ale wszyscy wiemy, że była warta miliony.
Ten z prawej jest bardziej nowoczesny, to coś, co widujemy każdego dnia.
Jeden z największych artystów świata
maluje sprejem na losowych budynkach.
- Banksy? - Tak.
- To prawda. - Tak.
Jacob jest na moim radarze,
bo nie wiem, ile dołożył do puli od misji w dżungli.
Sukinsyn.
Wszyscy tu są.
- O nie! - Nic.
Potrzebuję zwolnienia, bo potrzebuję więcej czasu.
Żeby uznać Kesi za kreta, muszę jeszcze wykluczyć Jacoba.
Przyglądam się temu po lewej.
Możesz zrobić coś takiego, jeśli kupisz farbę akrylową
i zaczniesz nią rzucać.
Mam wrażenie, że ten jest oczywisty, że ludzie uznają, że to jest podróbka.
Dlatego chcę wybrać ten, który nie wydaje się oczywisty.
Wygląda jak coś zrobionego na bazie szablonów.
Może to oczywista wiadomość: „Stop. Nie ten obraz”.
Czy kret uznałby, że tak pomyślimy i zrobił coś innego?
Ciężko jest rozpoznać fałszywkę.
No dobra. Macie decyzję?
Jacob, zaczynaj.
Który to podróbka?
Moim zdaniem ten po prawej.
To może być współczesna sztuka uliczna,
ale jakoś tego nie widzę.
Mam przeczucie, że to ten jest podróbką.
Będę się tego trzymać.
Greg.
Wydaje mi się, że ten po lewej jest autorstwa kreta.
To po prostu rozbryzgana farba.
Widzę w nim więcej bałaganu.
Może każdy jest innym kolorem? Może to finałowa piątka albo szóstka?
Lewy to podróbka.
Dwa głosy na obraz po prawej.
Dwa głosy na obraz po lewej.
Ten po lewej jest prawdziwy, a ten po prawej to podróbka.
Dosłowne przesłanie brzmi: „Stop, nie wybieraj tego obrazu”.
Will.
Ten po prawej jest prawdziwy. Trzymam się lewego.
Czyli trzy do trzech.
Potwierdźmy:
Kesi, Will i Greg powiedzieli, że obraz po lewej to podróbka.
Jacob, Joi i Avori uważają, że podróbka jest po prawej.
Gotowi na prawdę?
Tak.
Dobra, za parę sekund
dzieło kreta ulegnie samozniszczeniu.
Co?
No dobrze.
Wiedziałam.
Kurka, wiedziałam.
Kesi, Will i Greg.
Niestety, zostaliście oszukani.
O Boże. Jestem bardzo zaskoczony.
Kto się pomylił?
Nie dostałem do tej pory szansy na zwolnienie.
I pewnie już nie dostanę.
Jacob, Joi i Avori, gratulacje.
Dziś będziecie mieli szansę wygrać najcenniejszą rzecz w tej grze:
zwolnienie, które gwarantuje przejście do kolejnej rundy.
Żeby wygrać, musicie oszukać pozostałą trójkę,
grając w dwie prawdy i kłamstwo.
Cieszycie się?
Reszta dostanie drugą szansę.
Wysłuchacie ich opowieści.
Dwie będą prawdziwe, jedna będzie zmyślona.
Ustalcie, kto kłamie, a zdobędziecie 20 000 dolarów,
które dojdą do puli.
To niemała kwota.
Na pewno macie wiele pytań.
W międzyczasie
na każdego z bajkopisarzy czeka na zewnątrz samochód,
w którym poznacie szczegóły.
Śledczy wrócą do hotelu,
rozgoszczą się i spędzą miły wieczór.
- Dzięki. - Dziękujemy.
Dałam z siebie wszystko, to moja chwila.
Zostanę najcenniejszym graczem.
Dawać trofea i kasę, zaczynamy.
BAJKOPISARZE
Każde z was pojedzie do tajnego miejsca,
w którym dwoje z was przeżyje niezapomnianą noc.
W międzyczasie jedno z was nie zrobi zupełnie nic.
No dobra.
Nic, poza przygotowaniem historyjki, którą potem opowie śledczym.
Co to będzie?
Jutro będziecie musieli opowiedzieć, jak minął wasz wieczór.
Powiecie prawdę albo nie.
Boziu, już i tak mi nie wierzą.
Jeśli sprawicie, że śledczy nie zidentyfikują kłamstwa,
cała trójka wygra zwolnienie,
ale stracicie 20 000 dolarów.
Potrzebuję zwolnienia.
Nie pozwólcie, by fakty zepsuły dobrą historię.
Chcę dostać to zwolnienie!
W tej grze kłamie się coraz łatwiej.
Nie myślisz o tym, że to kłamstwa, to część gry.
Powiedziałam już mnóstwo bzdur, ciągle coś planuję.
Nigdy nie zorientują się, że to ja kłamię.
Że co?
Co za stres.
Bardzo chcę dostać to zwolnienie.
Nie jestem przekonany, kto jest kretem.
Problem w tym, że wszystko może się zmienić ot tak.
O rany.
Ależ się stresuję, bardzo tego potrzebuję.
Rozdzielili nas, ale musimy współpracować, żeby dostać zwolnienie.
Nawet jeśli mówisz prawdę,
możesz zachowywać się podejrzanie, żeby ich zmylić.
Ja i zwolnienia.
Do boju.
Bajkopisarze pracują nad wspomnieniami,
ale resztę graczy czekała bezsenna noc w hotelu.
- Soku pomarańczowego? - Tylko kawa.
Nie rozlej. Brawo.
- Boże. - Czekanie mnie wykończy.
Myślicie, że wrócą w tych samych ciuchach?
Oby.
Jak już się spotkamy, musimy im pozwolić mówić.
Dwie prawdy i kłamstwo.
Mamy stwierdzić, kto kłamie.
Jestem pewna, że damy radę, ale potrzebujemy planu.
Poprośmy, żeby opowiedzieli historię,
potem dopytajmy o detale, na przykład o czas i liczbę osób.
- O konkrety. - Drobnostki.
- Potem niech to powtórzą. - Tak.
Łatwo jest skłamać raz,
ciężko jest się nie pogubić.
Moja strategia na przesłuchanie to luźny początek
i powolne dojście do trudnych pytań.
Pozwólcie mi zadawać pytania, a zobaczycie trzy wijące się osoby.
Moje umiejętności pasują tu idealnie.
Gdy prowadzę grupy fokusowe,
dobrze wiem, jak być dobrym i złym policjantem naraz.
Dzień dobry.
- Witamy na brunchu. - Dzień dobry.
Moje ulubione rzeczy.
Jak minął wieczór?
Zastanawiamy się, gdzie są pozostali zawodnicy.
- Trudno mi było zasnąć. - Tak?
Takie rzeczy mnie stresują.
- Nie pasuje ci to? - Ani trochę.
- Czekam na finał. - Jasne.
Nadszedł czas, by bajkopisarze
opowiedzieli wam o swoich wieczorach.
Musicie rozpoznać, kto kłamie.
Kto kłamie? To pytanie za 20 000 dolarów.
Do wygrania jest zwolnienie dla całego zespołu,
więc nawet ci, którzy mówią prawdę, będą chcieli was zmylić.
To coś nowego?
Sabotaż i oszustwa jecie na śniadanie.
Dacie radę.
To będzie najlepsza możliwość jak do tej pory.
Kret będzie się musiał postarać po raz pierwszy,
bo łatwiej jest rozpoznać kogoś, kto celowo się podkłada.
Pierwszy o swoim wieczorze opowie Jacob.
Skoordynowaliśmy stroje.
Jak jakiś talk-show.
Kopę lat.
Cześć.
Bardzo potrzebuję tego zwolnienia.
Chcę wziąć tę kartę do ręki, pokazać ją Alex i powiedzieć:
„Moja kolej”.
Nie boję się ich.
Może myślą, że są mądrzy, ale ja też jestem.
- Brałeś od wczoraj prysznic? - Tak.
Tak tylko pytam.
Mów, Jacob.
Zaraz po wyjściu z galerii, wsadzili mnie do samochodu.
Dojechaliśmy do budynku, w którym nie było nic
poza krzesłem i stołem.
Usiadłem, a na stole leżały tylko
srebrny półmisek z kloszem
i szklana karafka z wodą.
Nagle przyszedł kelner.
Podniósł klosz, a na półmisku była...
Cóż, to była
ogromna biała gąsienica.
- Co miał na sobie kelner? - Jakiś rodzaj czarno-białego fartucha.
Powiedział, że to tzw. witchetty grub.
Przysmak Aborygenów.
Chwyciłem ją, głowę odgryzłem i wyplułem, a resztę szybko zjadłem.
Potem wypiłem cały dzbanek wody.
Tak naprawdę nie było aż tak źle.
- To koniec twojej historii? - Tak.
Ile tam jechaliście?
Pięć, dziesięć minut.
Ile wody wypiłeś?
Cały dzbanek. To było obrzydliwe.
Miało nie być złe.
Od razu to zauważyłem.
Widać było, że kłamie.
Kiedy próbujesz kłamać, najgorsze, co możesz zrobić,
to wejść w detale, które trzeba powtarzać.
Smak był dobry,
ale chodziło o to,
że wsadziłem do buzi wielkiego robala.
Kret powinien czuć się bardziej narażony,
bo może wplątywać się w sieć swoich własnych kłamstw.
Dzięki, że opowiedziałeś nam o jedzeniu witchetty grub.
Możesz iść, dziękuję.
Dzięki.
Podejrzewam Jacoba.
Nie wierzę w ani jedno jego słowo.
W połowie zaczął się trząść.
Kesi wciąż jest moją główną podejrzaną,
ale jeszcze nie mogę wykluczyć Jacoba.
Nie wyciągajmy pochopnych wniosków, ale zapamiętajmy to.
Joi jako następna opowie wam o swoim wieczorze.
Wyglądasz świeżo.
Tak się czuję.
- Cześć, Joi, usiądź. - Hej.
Chcę wygrać.
Zrobię wszystko, by wygrać.
Chcę wszystkich zmylić
i nie patrzeć im w oczy.
Wczoraj wysiadłam z samochodu
i przeszłam krótki odcinek.
Miałam zamknąć oczy i wyciągnąć ręce.
Ktoś położył mi coś na ramionach.
Otwieram oczy,
a na moim ciele siedzi pyton.
Jak duży? Pokażesz rozmiar?
Nie wiem, gruby jak pyton. Wiecie, jak wyglądają pytony.
Zaczął po mnie łazić, wszedł nawet we włosy.
W której ręce miałaś głowę?
W lewej.
A ogon?
- W lewej. - Ogon był w lewej?
Przepraszam, był w prawej. Głowę miałam w lewej.
Dobrze mówię?
Ogon w lewej, głowa w prawej.
Głowa w lewej,
a ogon w prawej.
Już się we mnie wpatrują.
Will z morderczym wzrokiem, Kesi coś podejrzewa.
To dla mnie świetne wieści.
Dziękuję, Joi.
Przerażający i ekscytujący wieczór.
Możesz już iść.
Taki gruby wąż.
Nie przeszedłby przez jej loki.
Ja jej wierzę.
- Mówi, że wszedł we włosy. - Wiesz, co jest dziwne?
Kurde, wierzę jej.
Mówiła bardzo szczerym głosem.
Albo dużo ćwiczyła...
albo mówi prawdę.
Wejdź, Avori.
Myślę tylko o tym,
że musimy zdobyć to zwolnienie.
Cześć.
Studiowałam psychologię,
wiem co nieco o tym, jak ludzie kłamią i co robią, gdy udają.
Chyba będzie łatwo.
No dobrze.
Wczoraj dostałam szansę, żeby zrobić coś super.
Przeszłam przez ogień na bosaka.
Miałam zawiązane oczy.
Czułam ogień, słyszałam trzaski.
Zastanawiałam się, co ja robię.
Zdjęli mi opaskę i okazało się, że stoję przed paleniskiem.
Zmoczyłam stopy,
wzięłam głęboki wdech i przeszłam jak po gorącym piasku.
- Poważnie? - Tak.
- I to jak. - Serio?
Przeszłam po rozżarzonych węglach.
Nie jest łatwo, bo gdy tylko zaczęła, pomyślałem, że może kłamać.
Doceniam to, jak gra.
Nigdy nie można jej ufać,
jeśli jest kretem, będę zadowolony,
bo wszystko zacznie mieć sens.
- Wewnątrz? - Na zewnątrz.
- Dzień czy noc? - Noc.
Pokażesz nam swoje stopy?
Co? Nie, tego nie zrobię.
- Nie pokażesz nam stóp? - Nie są poparzone.
Za to potem pokaże ci jeden punkt.
A teraz nie?
Nie zdejmę butów w trakcie rozmowy.
Coś tu się nie spina.
Avori jest bardzo wyrachowana.
Myślałam, że kłamie.
Nie mam poparzeń na stopach.
A ten jeden punkt?
Boli, ale to nie jest oparzenie.
Nikt mi nie wierzy.
Dziękuję, Avori.
Teoretycznie to mógł być ekscytujący wieczór.
Możesz już iść.
Wierzę jej.
Wierzysz jej?
Na sto procent.
Chyba jestem przekonany, że Jacob kłamie.
- Nie patrzył nam w oczy. - Chyba się nie zgodzę.
Ja podejrzewam Avori.
Wybieram między Jacobem i Avori.
Wierzę Joi, nie wierzę Jacobowi ani Avori.
Avori uwielbia kłamać.
Nie myśl za dużo. Kto jest kłamcą?
Stresuje mnie ta decyzja.
Kesi próbuje odciągnąć grupę od Jacoba.
Kret chciałby, żebyśmy stracili pieniądze.
Tylko w tej misji muszę się postarać, żeby mnie posłuchali.
Czuję, że może się nie udać.
Kto waszym zdaniem kłamie?
Co ustaliliście jako grupa?
Jacob.
Kesi.
Avori.
Will.
Mówi prawdę.
Jacob to kłamca.
Słuchaj intuicji.
Łatwo jest prowadzić rozmowę.
Łatwo jest przejąć kontrolę nad procesem decyzyjnym.
Nie chciałem przegrać, bo zaufałem komuś innemu.
Czasem trzeba zaufać sobie.
Potrzebuję odpowiedzi.
- Will, kto kłamie? - Jacob.
- Tak jest. - Grupa głosuje na Jacoba.
Ciągle nie sądzę, że jest kretem.
Jest tylko trochę bezużyteczny.
Na swój wspaniały, kowbojsko-flanelowy sposób.
Zaprośmy całą trójkę z powrotem.
Dwie prawdy i jedno kłamstwo.
Czas sprawdzić, czy wam się udało.
Jeśli macie rację, 20 000 dolarów idzie do puli.
Jeśli się mylicie, cała trójka
dostanie zwolnienie z quizu.
To ma ogromny wpływ
na prawdopodobieństwo powrotu do domu.
Teraz wszyscy powiecie prawdę.
Joi, co wczoraj robiłaś?
Miałam na szyi węża.
O Boże!
Ślizgał się po mnie przez trzy minuty.
Strach mnie sparaliżował.
- Nieźle. Dobra. - Wiedziałem, że mówi prawdę.
Wcale mnie to nie dziwi.
Jacob, co robiłeś wczoraj wieczorem?
Wyszedłem z galerii sztuki
i siedziałem bezczynnie w hotelu.
- Tak jest! - O tak!
- Greg! - Wiedziałem! Mówiłem wam!
Od razu wiedziałem, że kłamie.
Jacob był kłamcą, czyli miałem rację.
Postawiłem na szali karierę i miałem rację.
Avori, to znaczy, że chodziłaś po rozżarzonych węglach.
Tak.
Patrzyłam na ogień, a ogień patrzył się na mnie.
Uznałam, że nie chcę, żeby ominęło mnie coś tak fajnego.
Chciałam przezwyciężyć strach.
Udało się.
To było niesamowite.
Należą wam się gratulacje.
Brawa dla śledczych, dołożyliście do puli 20 000 dolarów.
Macie teraz imponującą kwotę
69 500 dolarów amerykańskich.
- O tak. - Super.
Macie o czym myśleć przed najbliższą eliminacją.
Do zobaczenia na kolacji.
- Pa, Alex. - Do zobaczenia.
W kontekście tej misji świadomość, że Jacob kiepsko kłamie, sprawia,
że bardziej go podejrzewam.
Jeśli jest kretem,
nie chciałby, żebyśmy wiedzieli, że dobrze kłamie.
Pięknie, o Boziu.
Spójrz na te kwiaty.
Jestem bardzo rozczarowana, że przede mną kolejny quiz.
Bardzo uroczo.
Usiądę obok Alex.
Powinniśmy mieć zwolnienie.
Jacob schrzanił kolejną misję, żeby tylko przyciągnąć podejrzenia.
Super.
Chyba się nie przejął.
Jakaś odmiana.
Na pewno nie jest kretem,
ale dziś powiem wszystkim, co kombinuje.
Wrzucę cię pod autobus, kolego.
- Cześć. - Hej.
- Jak się macie? - Dobrze.
Joi.
Mogę być szczera?
O więcej nie proszę.
Jestem trochę sfrustrowana.
Patrzę Jacobowi w oczy i jestem gotowa zamknąć sprawę.
Jacob,
nawaliłeś w wielu misjach i nikt tego nie zauważał.
Nikt ci tego nie wytknął, więc czas, żebym ja to zrobiła.
Nazywam rzeczy po imieniu. Nie ufam ci.
Intuicja podpowiada mi,
że jesteś cholernym kretem.
No dobra!
Gram na siebie, robię to dla rodziny.
Jestem tu, żeby wygrać. Zostanę do samego końca.
Zaczynamy pokaz.
Napisy: Jędrzej Kogut