PRAWDZIWY BÓL
Hej, Benji. To ja. Wychodzę z domu.
Musimy tam być trzy godziny wcześniej.
Zadzwoń, kiedy odsłuchasz wiadomość.
Mam nadzieję, że jedziesz.
Ja utknąłem na ekspresówce.
Lepiej ją omijaj.
Zadzwoń, kiedy odsłuchasz.
Cześć, Benji. Właśnie się zluzowało.
Jest dobrze, więc się nie martw.
Może się wcale nie martwisz, ale i tak zadzwoń.
Wybacz, że zostawiam tyle wiadomości.
Możesz je zignorować. Będę niebawem.
Nie mogę się już doczekać. Więcej się nie nagrywam.
Właśnie dotarłem na lotnisko.
Mam nadzieję, że już wyszedłeś
i jesteś w drodze.
Tak czy inaczej, oddzwoń.
- Zdążyłeś. - Co tam, kuzynku?
Chodź tu, brachu. Wydzwaniałem.
- Niech ci się przyjrzę. - Tak?
Obróć się.
Chcę widzieć cały pakiet.
Wiruj, derwiszu.
- Dobra. - Proszę, proszę.
Piękny, młody i bogaty.
Musimy cię odprawić.
Zrobiłem to online.
- Już się odprawiłem. - Tak?
- Jasne. - Kiedy dotarłeś?
Parę godzin temu.
- Poważnie? - Tak.
Lot jest za dwie godziny.
Wcześnie otwierają. Można się tu pokręcić.
Nieźle.
Sporo tu niezłych świrów.
Jadłeś już?
- Owszem. - Dobra.
Pójdę po coś.
Nie musisz.
Kupiłem ci jogurt. Jest trochę ciepły.
Miałem go w kieszeni.
Nie mam łyżeczki. Nie szkodzi. Musisz go
ścisnąć i wysiorbać.
Kupiłeś to dla mnie?
Jasne, stary.
Masz swoje rzeczy?
- I wiesz co? - Co?
Mam niezły szajs na po lądowaniu.
Naprawdę dobry towar.
Wieziesz zioło do Polski?
- Owszem. - Benji?
Im to zwisa.
Wręcz odwrotnie.
Serio?
Aresztują dwóch Żydów za trochę trawy.
Nieźle by to świadczyło o Polakach.
- Ciszej. - Nie mów „marihuana”.
Ręce w bok.
Przepraszam. Zazwyczaj nie... Dzięki.
Ta tutaj?
Prezent od taty.
- Od taty? - Tak.
Oczywiście.
- Też masz? - Nie?
- Tak. - Przestrzeliłem. Cześć.
- Cześć. - Pa.
Proszę.
Fajna babka.
- Kto? - Agentka TSA.
Jej tata ochrania Knicksów.
Chcesz trochę?
Zrobione przez Priyę.
Nie, dzięki... Albo dobra.
- Tak. - Tak?
Co to? Orzech brazylijski?
A w ogóle, to jak leci, stary?
- Szczerze? - Tak.
Jest naprawdę
świetnie. Po prostu zarąbiście.
Zerkniesz na plan wycieczki?
Dobra.
- Potrzymasz? - Jasne.
- Weź, ile chcesz. - Tak?
Fajnie zobaczyć, skąd pochodziła babcia.
Gdzie mieszkała.
Nie ogarniam tego. Po prostu
będę robił to, co reszta.
Cześć.
Gdzie siedzisz?
24 A.
Ja mam B. Środek i okno.
Siądziesz w środku?
Wygodnie ci?
Trochę ciasno.
- Nadal szukasz pracy? - Nie.
Musisz pracować cały wyjazd?
Nie. Mogłem wziąć cały tydzień wolnego.
Chcę być tutaj.
Naprawdę obecny.
I dobrze. Wspaniale.
Nadal sprzedajesz badziewie w sieci?
Nie wystawiam używanych koszulek.
Zajmuję się sprzedażą reklam cyfrowych.
Kojarzysz banery reklamowe w necie?
Nie cierpię tego syfu.
Daj spokój.
Nikt tego nie znosi.
- Naprawdę? - Tak.
Tym się zajmuję.
- Sprzedaję je. - Spoko.
Tak kręci się świat.
Nie twoja wina.
Jesteś częścią zjebanego systemu.
Bez reklam online wiele darmowych stron
nie mogłoby istnieć.
To napędza Internet.
- Stary? - Tak.
Proszą nas o uwagę.
Kończyłem zdanie.
Jasne, ale to trochę niegrzeczne.
- Poważnie? - Tak.
Próbują wykonywać swoją pracę.
Komunikat bezpieczeństwa.
Prosimy o zwrócenie uwagi na rzeczy osobiste.
Wszystko dobrze?
Sam nie wiem.
To nasz gość. Hej!
- To my. - Hej.
Kaplanowie.
Co oglądasz?
Wiem, że to głupie...
Tęsknię za domem.
Chodzi o Abe'a.
Uwielbia budynki.
Chce znać wysokość każdego wieżowca.
To go pochłania.
Okej.
Pokaż.
Jasne.
Ile pięter ma Empire State Building?
103.
A ile ma 30 Hudson Yards?
112. Ale taras widokowy jest na 100.
Dobrze!
Ile pięter ma Empire State Building?
103.
A ile ma 30 Hudson Yards?
112.
- Wziąłeś piżamę? - Jasne.
- Dwie. - Po co?
Chcesz pożyczyć?
Wiktoriańska wersja, kapcie i szlafmyca?
Nawet nie mam czegoś takiego.
Witamy w Hotelu Central.
Dziękuję bardzo. Jesteśmy z Heritage Tour.
Kaplan, Benjamin i David. Tu są nasze paszporty.
Oczywiście. Witamy.
Przybyli panowie jako ostatni.
Mam dla pana paczkę.
- Czeka od wielu dni. - To dla mnie.
Dziękuję.
- Oto i ona. - Dzięki.
To będzie piąte piętro. Za pół godziny spotkanie grupy.
- Dziękujemy. - Świetnie. Piąte? Dzięki.
Co to ma być?
Zioło. Mówiłem ci. Dobry towar.
Zamówiłem u Todda. Tego barbera z Ithaca.
Wysłałeś sobie trawkę pocztą?
Nie, stary, wysłałem ją nam.
Myślałem, że robisz przemyt na lotnisku.
- Poważnie? - Tak.
Byłem w nerwach.
Myślałem, że po prostu tak masz.
Tak się cieszę, że tu jesteśmy.
Ja też.
O, rety.
Mamy pół godziny. Muszę wziąć prysznic.
Dobry pomysł.
Cudnie! Mamy szafę.
A właśnie, zapomniałem ci powiedzieć. Masz ładne stopy.
- Naprawdę? - Tak...
i ładnie się starzeją.
Palce proste. Udane.
Dziękuję.
Żadnych dziwnych kostek, zbłąkanych włosków.
Mówisz poważnie?
Interesujące. Nigdy się im nie przyglądałem.
Nie oglądałeś swoich stóp?
- Nie. - No weź. Są zajebiście zgrabne.
Przypominają mi stopy babci.
Pamiętasz jej stopy?
Oczywiście.
Nosiła te różowe plastikowe sandały z Targetu.
- Obnosiła się z tym szajsem po mieście. - Tak?
- Czasem patrząc na ciebie... - Tak?
...widzę ją.
Starą Żydówkę?
Nie, stary, widać tę mądrość. I to jest piękne.
- Naprawdę? - Tak.
Dzięki. No dobra.
Wezmę prysznic.
Pewnie. Mogę pierwszy?
Jasne.
Mogę wziąć twój telefon?
Tak. A po co?
Słucham muzyki pod prysznicem.
A twój telefon?
Nie odtwarza muzy.
Jasne. Weź mój.
- Cudnie. - Proszę.
Czas na prysznic.
Przepraszam, David i Benjamin?
Ty jesteś James?
- To ja. - Jak leci?
Cześć, Benji.
- Ty jesteś Benji? - Tak.
Wybaczcie, ale tak
was zaatakowałem,
żebyście nas nie szukali.
To mała grupa.
- Jest kameralnie. - Fajnie. Świetnie.
- Znalazłem ich. - Hej.
To są David i Benji.
- Hej. - Cześć.
- Czołem.
Siadajcie, proszę.
Wielkie dzięki.
Nie będę się rozwodził, ale się przedstawię.
Obyście po tygodniu nie mieli mnie dość.
Mam na imię James.
Będę waszym brytyjskim przewodnikiem po Polsce.
Stypendysta studiów wschodnioeuropejskich w Oxfordzie.
Nie jestem Żydem,
ale mam obsesję na punkcie
tej części świata. Szczególnie doświadczeń Żydów,
które uważam za
fascynujące i skomplikowane. Czasem tragiczne,
ale ostatecznie piękne.
Tyle o mnie. Zamknij się, James.
Kto następny?
Dobra, będę odważna.
Cześć, jestem Marcia Kramer.
Pochodzę z Brooklynu, spędziłam
dwie nieodżałowane dekady w LA i wróciłam do Nowego Jorku
po rozwodzie.
Wybaczcie szczerość.
Ale odkryłam, że zmieniam się w typ
kobiety, którego nie cierpię.
Dama, która jada lunche.
Uff.
Moja matka przeżyła obozy
i nigdy o tym nie mówiła. Nigdy.
Jestem tu, by ją uhonorować.
Tyle ja. Teraz wy. Kto następny?
Cześć. Diane i Mark Binder.
Witajcie.
Nudziarze z nas.
Od niedawna emeryci. Shaker Heights.
Rodzina Marka pochodzi stąd, z Lublina.
Ale wyjechali na długo przed wojną. Przełom wieków.
Żydzi z Mayflower.
To taki mój żarcik.
- Zabawny. - Hej.
Jestem Eloge.
Jak się domyślacie, nie urodziłem się Żydem.
Nie będziesz tu osamotniony, James.
Dobrze mieć towarzysza.
Przeszedłem na judaizm jakieś dziesięć lat temu.
Urodziłem się w Afryce, w Rwandzie.
Odpowiadając na pytanie,
które może was nurtować, uciekłem przed ludobójstwem.
Jasny gwint.
Wybacz, chodzi o to...
To był pozytywny okrzyk.
Znasz to określenie?
Jak „o cholera”, „o rety”. No wiesz.
Ciekawią mnie ludzie z innych stron.
Jestem fanem. Kontynuuj.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
Cieszy mnie zaciekawienie moją ojczyzną.
Fajnie.
- Twoje imię? - Benji.
- Benji, nie mam nic do ukrycia. - Cudnie.
Przeżyliśmy z moją mamą ludobójstwo.
Przeniosłem się do Winnipeg dzięki jej oszczędnościom
- zaszytym w kurtce. - Ja pierdolę!
A w Winnipeg nawiązałem kontakt ze społecznością żydowską.
No jasne.
Tak, jasne, Benji.
A kiedy poznałem historię Żydów,
poczułem spokój po raz pierwszy od wojny.
Im więcej wiem, im więcej ludzi spotykam,
wspaniałych ludzi jak wy,
tym bardziej jestem pewny swej drogi.
Nie sądziłam, że będę płakać przed wycieczką.
Niezwykła historia.
Dziękujemy za nią, Eloge.
- Dziękuję. - To piękne.
Kto przemówi po czymś takim?
Więc chyba ja coś powiem.
Davers i ja jesteśmy kuzynami. Urodziliśmy się
trzy tygodnie po sobie,
co jest dość dziwne.
Dam złocisza temu, kto zgadnie, kto jest starszy.
Ja!
Nasi ojcowie są braćmi.
My w zasadzie też, nie sądzisz?
Byliśmy złączeni biodrami. Jak Katie i Eilish.
- Pamiętacie? - Przestań.
Nasza babcia Dory pochodziła stąd.
Zawsze chcieliśmy
zobaczyć miejsce i dom, w którym dorastała.
Odłączamy się przed końcem.
Benji chce zobaczyć jej miasto.
Byli sobie bardzo bliscy.
Tak, była zajebista, prawda?
Cóż, nie bardzo mogę się
pozbierać, odkąd umarła. Jeszcze nie...
Była moją ulubioną osobą na świecie.
Dobrze jest pamiętać. Także dlatego tu jesteśmy.
Dzięki za te słowa.
Już dobrze.
Żeby dokończyć temat...
- Tak. - Wybacz. W testamencie
zapisała nam pieniądze na tę podróż.
Dave jest zawsze bardzo zajęty.
Nigdy nie ma czasu. Pracuje pod presją,
sprzedaje reklamy w sieci.
Ale wie, że ostatnio byłem w kiepskim stanie, więc
rzucił wszystko i zorganizował nam dołączenie do tej
geriatrycznej trasy po Polsce z wami, dobrzy ludzie.
Ej!
Zbierzmy się tu wszyscy na chwilę.
Bez pośpiechu.
Lubię zaczynać moje wycieczki tutaj, pod Pomnikiem Bohaterów Getta.
Bo oddaje on hołd żydowskim bojownikom,
którzy stawili opór nazistom.
Za kilka dni odwiedzimy obóz koncentracyjny.
Ważne jest, by obalać mit,
że byli oni jak baranki prowadzone na rzeź.
Może to i oczywiste, ale tytułem ostrzeżenia,
będzie to podróż śladami bólu.
Niewątpliwie.
Cierpienia i straty nie da się uniknąć.
Ale, co ważne, jest to również podróż,
która upamiętnia naród.
Naród niezłomny.
W porządku.
Mamy to.
To miasto ma niewiarygodnie nieszczęśliwą historię.
Zwane jest miastem Feniksem,
bo tak wiele razy powstawało z popiołów.
Funkcjonalność tej sowieckiej architektury może być polaryzująca.
Nie wszystkim...
Znów widzimy ten surowy styl,
dominujący po II wojnie światowej.
Rozejrzyj się.
Tu byśmy żyli, gdyby nie wojna.
Pojebane, co?
Powaga. Postrzegamy siebie, jako na wskroś
amerykańskich. I pewnie tacy jesteśmy.
W sumie to esencja Ameryki.
Ludzie z rozmaitych kultur.
Ale w równoległym wszechświecie jesteśmy Polakami,
mamy długie brody i nie podajemy ręki kobietom.
Zabawne. Zawsze gdy widzę
jakiegoś chasyda, myślę:
„Bóg z tobą, ale nie ze mną”.
Co?
Nic. To taki głupi żart.
- Tak. - Spoko, stary.
- Spójrz na nią. - Kogo?
Tę kobietę, Marcię.
Chodzi sama. Pogadajmy z nią.
Ledwie się znamy.
Tak, ale ona nosi w sobie głęboki smutek.
Tak?
Nie zauważyłeś?
Przy zapoznaniu? Nie.
Sprawdźmy, co z nią.
Może chce być sama.
Nikt nie chce być sam. Sprawdzę to.
Dlaczego chodzisz sama? Jesteś cholerną frajerką?
- Serio pytasz? - Ciekawisz mnie.
Przepraszam.
Świetnie zachowany fragment
warszawskiego getta. Był częścią muru
od listopada 1940 do listopada 1942 roku.
Proszę bardzo. Woda. Diane, Mark, trzymajcie.
Trzeba się nawadniać.
Marcia, uzupełnij płyny.
Możemy iść.
Na co czekamy?
Joł!
Cześć.
Zapraszam.
Dzięki.
- Dzięki? - Zająłem ci je.
Może chciałeś
- usiąść tam. - Nie.
I co z tą kobietą?
To znaczy?
Kobieta z głębokim smutkiem.
- Marcia. - Radzi sobie?
- Utknęła w dziwnym miejscu. - Tak?
Tak ci powiedziała?
Rozumiemy się. Oboje kogoś straciliśmy.
Myślisz o babci?
Tak. Ona żyje teraz w wielkim stresie.
Mąż zostawił ją w maju, zupełnie znienacka.
Jezu!
Spotyka się z niejakim Darrenem,
ale to jakiś palant.
W jakim sensie?
Sam nie wiem.
Nie obgadujmy jej.
- W porządku. Tylko pytałem. - Wiem.
Ale... mimo wszystko.
Dziwna zupa.
Zajebista.
W powstaniu warszawskim
najdziwniejsze i najbardziej wstrząsające
nie było zmiażdżenie rebelii,
ale rola, jaką odegrali Rosjanie.
Rosjanie i Polacy mieli być sojusznikami.
Towarzyszami broni w walce z jednym wrogiem.
Pewnie chcecie zrobić zdjęcia.
Nie wahajcie się zadawać pytań.
Chętnie udzielę informacji.
- Fajny gość. - Tak.
Eloge, kiedy skończysz,
zrobisz nam zdjęcie
- z chłopakami? - Pewnie.
- Dzięki, stary. - Że co?
Pozujmy z chłopakami.
Nie sądzisz, że to brak szacunku?
Nie pierdol. Jesteśmy po ich stronie.
Przeciw Ruskom i Szkopom.
Nie jestem pewien.
Nie powinniśmy.
Uwiecznisz, jak walczę u boku polskich braci?
Tak.
Panowie, nadchodzę.
Mamy wojnę do wygrania czy też przegrania.
Świetnie wyglądasz.
- Mam to. - Realistycznie?
Są dwa razy więksi i z metalu.
Więc nie bardzo.
Potrzebuję wsparcia.
Nie, dzięki. Naprawdę.
Eloge! Zaciągasz się?
Nie jestem wojownikiem, Benji.
Bądź lekarzem. Oni potrzebują pomocy.
- To dziecinada. - Wiem.
Twoja mama się zachwyci.
Zrobisz mi zdjęcie?
Hej, Marcia.
- Jedno. - Pewnie.
O to mi chodziło.
Jesteś lekarzem, opatrujesz mu nogę.
- Okej. - Mocno cierpi.
- Ok. - Potrzebuje cię.
Musisz go pocieszyć.
Już dobrze. Pomogę ci.
Co za opiekun!
Jak Florrie Nightingale.
Masz to, Dave?
- Mam. - Śmieszne?
Tak, zabawne.
Nie dołączysz? Przyda się wsparcie.
Będę was obserwował z centrum dowodzenia.
Centrum
dowodzenia. Dobre.
Mogę dołączyć?
Generale Marcus, jesteśmy zaszczyceni.
Spocznij.
- Dzięki. - Chodź.
- Marcia, podaj leki. - Będziesz lekarzem?
Nie chcę. Dajcie mi broń.
No kurwa! Genialnie.
Nie wierzę, że to robię. Dzięki.
- Jasne. - Na pewno nie chcesz dołączyć?
Zrobiłem kilka ujęć,
jak było pusto.
Jimothy! Sir, potrzebujemy strzelca RAF-u.
Nadlatuję.
Zrzucą go z samolotu.
Jesteś samolotem?
Na to wygląda.
Niech będzie.
Gotowy, Dave?
Dobra, zastygamy.
Rejestrujesz to? Ręka mi mdleje.
Tak. Ostatni telefon.
Ok. Mam to.
Dobra, wycofać się.
Byliśmy dzielni na marne.
To cała skomplikowana historia.
Moje kolana.
Dzięki. Było zabawnie.
- Dzięki. - Spoko.
Naprawdę niezła frajda.
My tutaj. Dobranoc, świrusy.
Dobranoc.
Jutro długi dzień.
- Dave? - Tak.
Narada w łazience.
Co? Po co?
- Cześć. - Czołem.
Co tu robimy?
Chciałem ci bardzo podziękować za to, że jesteś tutaj ze mną.
Wiem, że trudno było ci wziąć wolne i zostawić małego.
Było mi to potrzebne.
- Poważnie? - Tak.
To świetnie, stary.
Twoje szczęście mnie uszczęśliwia.
Ostatnio nie było ci łatwo...
Wiem, że nie czujesz się komfortowo
w grupach, przy ludziach, w kontaktach społecznych.
- Nie? - Nie.
To niesamowite, że tak odważnie wystawiasz się na to dla mnie.
- Dzięki, stary. - Zajarajmy.
Infantylizujące, korporacyjne bzdury.
O czym mówisz?
Jak mamy tu zajarać?
Pozamykali okna. Jak w państwie policyjnym.
Stary, ja padam z nóg. Nie śpimy od 24 godzin.
Nie mów, że mi tu zaśniesz.
To pierwsza okazja od lat.
Padam. Chcę się umyć.
Padasz? Zioło pomoże ci zasnąć.
Ta odmiana pomaga zasnąć?
Nie, to ten drugi rodzaj.
- Chłopie. - Co?
Weź prysznic, wyszoruj twarz.
Wynitkuj zadek, poczuj się sobą.
A ja ukręcę nam grubaśnego jointa
i wyjdziemy na dach.
Dobra. Gdzie to jest?
Może nie udostępniają dachu palantom,
którzy chcą jarać?
To chyba tutaj. Jak myślisz?
Pewnie zaraz odpalimy alarm.
W razie czego nie mówimy po polsku.
Zgodnie z prawdą.
Sam nie wiem, stary.
Zjedźmy na dół.
- Naprawdę? - Tak.
Nie czuję się z tym dobrze.
Dobra. W porządku.
Skoro masz wątpliwości...
Wiem, to frajerstwo.
W porządku. Żadne frajerstwo.
Prawie na miejscu.
Tak trzymać.
Jak się czujesz?
W porządku.
Tylko w porządku.
- David? - Tak?
Jak się czujesz?
- Dobrze. - Na pewno?
Tak. Jest dobrze.
Brakowało ci dragów.
- Myślisz? - Tak.
- Tego mi brakowało. - Właśnie.
To wszystko.
Jesteś
niesamowitym gościem
tkwiącym w ciele kogoś zawsze w biegu.
Muszę wyławiać z ciebie tego gościa
przy każdym spotkaniu.
Dzięki. Chyba.
Myślę sobie o nas dwóch...
Tak?
...łażących po Nowym Jorku nocą,
aż po świt.
Tobie się to udawało.
A ty odpadałeś w połowie.
Za mostem Williamsburg
odpływałeś na ławce, gdzieś w Chinatown.
Pamiętam.
Jesteś cieniasem.
Dave?
Joł.
Przepraszam za „cieniasa”.
Nie ma sprawy.
Wybacz, że zasypiałem.
Nie, chłopie.
Miałeś pracę i żonę.
Nie spałeś cały dzień,
ogarniając tematy.
Ja nie miałem nic do roboty.
Nieważne, że zasypiałeś, ważne, że byłeś.
- Co mówił? - Totalnie pogardliwie.
- Tak? - Niezła wtopa
moim zdaniem...
Całkiem śmieszne.
Benji.
Musimy lecieć. Za godzinę mamy pociąg.
Sorka za poślizg.
Dave obudził mnie dosłownie dwie minuty temu.
W porządku.
Pociąg będzie za dwie minuty.
Dziękuję.
Nic ci nie jest?
Wybacz, jest trochę ciężka.
Musimy przejść na sam koniec peronu.
Słuchajcie, w ramach pakietu wycieczkowego
mamy bilety w pierwszej klasie.
Miły bonus dla nas wszystkich.
Idziemy do samego końca.
Lubię pierwszą klasę.
Lubię ten kurs wymiany.
Przepraszam.
Możemy zaliczyć Lubelską Trasę Podziemną.
Jest fascynująca.
Choć nieco przereklamowana.
Największym hitem jest Brama Grodzka.
Nadal dostępna?
- Przenieśmy się, stary. - Co?
Do innego wagonu.
Dlaczego?
Nie czujesz zgrzytu?
Zapłaciliśmy za to.
Nikogo to nie boli.
Chłopie, Żydzi w pociągu w Polsce. Pomyśl o tym.
- Jestem... - Benji?
Tak?
Wszystko dobrze?
- Jasne. - Tak.
- Wybacz. - Nie ma sprawy.
To jest fascynujące...
Nie, czuję się jak...
Po prostu... Czy ktoś jeszcze to teraz czuje?
Co dokładnie?
To okropne uczucie, że jesteśmy tu jakimiś ważniakami?
Nie dostrzegacie ironii?
Jemy wyszukane potrawy,
siedzimy tu sobie, a 80 lat temu
zapędziliby nas do tych wagonów jak bydło.
Dobra, Benji,
nikt nie chce teraz tego słuchać.
Czemu nikt nie chce słuchać?
Bo to przygnębiające, stary.
Poruszasz delikatny wątek.
Pojawia się na tych wycieczkach.
Luksusowe hotele,
wykwintna kuchnia,
a równolegle okropieństwa rodzinnej historii.
Może to wywoływać uczucia dyskomfortu i dysonansu,
a nawet swoiste poczucie winy.
Porównujesz życie...
Nie czuję winy.
- Słusznie. - Bo i dlaczego?
Nie musisz. Mówię tylko...
Jesteśmy paskudnie rozpieszczeni.
Odcinamy się od prawdziwego bólu innych.
Jak to doświadczenie bycia wepchniętym do wagonu
z rozbitą głową.
Co mamy zrobić?
Uświadomić to sobie. Poczuć to w jakiś sposób.
- Po co to robisz? - Mówię, co czuję.
To teraz takie ważne?
Człowieku, kiedyś czułeś wszystko.
Był takim niespokojnym, uroczym dzieciakiem.
Byliśmy razem na żydowskim obozie.
Płakał przez tydzień.
Cały tydzień, bo tęsknił za domem.
Utulałem go do snu.
Opowiadałem o jego kochanej mamie.
Tylko spójrzcie.
Jest taki poukładany i wygodny.
Przycina sobie to swoje żydowskie afro.
Imponujące. Jak i wy.
Wiecie co?
Przejdę na tył pociągu.
Nie znajdziesz tam cierpienia.
Przestań.
Przepraszam.
Mam nadzieję, że nie czujecie się niekomfortowo.
To zrozumiałe,
że ta wycieczka wyzwala emocje.
Rzadko się to dzieje w pociągu, ale...
Pójdę za nim, James.
Przynajmniej zaniosę mu jedzenie.
Jasne. Wiesz, gdzie wysiadamy?
Lublin Główny? Na pewno źle to wymawiam.
Jesteś blisko.
Powodzenia.
Przepraszam was.
W porządku.
- Cześć, stary. - Hej.
Dzięki.
Lepiej ci?
Każdy chce się po prostu dobrze bawić.
Co masz na myśli?
Ludzie nie mogą iść przez życie
cały czas szczęśliwi.
W porządku, stary.
- Czołem, stary. - Cześć.
Zasnąłem?
- Owszem. - Szlag.
Szlag! Musimy lecieć. Chodź.
Pewnie czekają na nas z przodu.
Może.
- Gościu? - Tak?
Nie jesteśmy na właściwej stacji.
Przepraszam, co?
Tak.
Szlag. Co to jest Kraśnik?
Mieliśmy wysiąść w Lublinie.
Wiem, ale byłeś nieprzytomny.
Przejechaliśmy już Lublin?
Jakiś czas temu.
Nie budziłeś mnie?
- Tak smacznie drzemałeś. - Jezusie!
Jesteśmy tu z grupą.
Nie mogłem.
Masz posrane priorytety.
Wiesz o tym?
Nie wściekaj się.
Jak się nie wściec?
Obserwowałem, jak śpisz,
tak, jak i inni.
Niektórzy się śmiali.
Chrapałeś dziwnie i głośno.
Pomyślałem: „Do diabła z tym”.
Nie wstydzę się kuzyna.
To Davey z ławki w Chinatown.
Mój kompan. Nie miałem serca cię budzić.
- Dobra, więc co robimy? - A, tak.
Rozpracowałem to.
Kiedy spałeś.
Dobra.
Łapiemy pociąg w drugą stronę.
Jedziemy na gapę.
Unikamy konduktora.
Zawsze tak robię. Niezawodny system.
To może być nasz.
- Biegniemy. - Świetnie.
Może kupimy bilety jak normalni ludzie.
Nie ma czasu. Dawaj.
Szlag.
Koleś.
Ruszamy się szybko i sprawnie.
Kiedy nadejdzie konduktor,
idziemy do toalety.
Dojdzie do końca
i wróci po gapowiczów.
- To my? - Tak.
Ale zanim wróci,
wypadamy na stacji.
To idiotyczne.
Mamy korporatyzację podróży.
Bogacze jeżdżą po świecie,
wożą swe elitarne gnaty, a biedni zostają odcięci.
Możemy tłuc marksizm, jadąc na Syberię.
Syberia to Rosja.
Głupota. Bilet to 12 dolców.
Nie damy grosza
za bilety w swojej ojczyźnie.
Byłej ojczyźnie.
Wykopali nas za skąpstwo.
To tutaj. Zachowuj się naturalnie.
Dobra.
Idziemy do toalety.
Szukamy łazienki.
- Toalety z obu stron. - Podziękował.
Przepraszam.
I mamy bilety. Po prostu...
Chryste. Serce mam w gardle.
Fajne uczucie, co?
Teraz musimy iść naprzód
i przetrwać do stacji.
- Dobra. - Gotowy?
- Tak. - Idziemy.
- Tutaj. - Co? Tak.
Udało się.
Nie zaśnij mi znowu.
Nie zasnę.
Benji?
Tak?
To pierwsza klasa.
Ale zasłużyliśmy na nią.
Zatrzymamy się na lunch?
- Nie. - Dobra.
Cześć. Wybaczcie.
Przepraszamy za poślizg. Dave zasnął.
Tak. Co?
Mamy wasz bagaż.
To miło z waszej strony.
Tak, musiał się wyspać.
Przepraszamy. Twoja torba.
Zrobił się senny.
Naprawdę mi przykro.
Szybko poszło, kiedy udało nam się wsiąść...
Lublin ma bogatą żydowską historię.
Przez pewien czas był znany jako żydowski Oxford.
Był zróżnicowany, zarówno kulturowo, jak i intelektualnie.
To jest Lublin rabbiego Horowica,
Widzącego z Lublina.
Isaaca Bashevisa Singera. Kupców, pisarzy, poetów.
Jesteś naprawdę religijny?
Można tak powiedzieć.
Dla mnie to niesamowite.
- Naprawdę? - Tak.
Kultywujesz wszystkie zwyczaje?
Nie wszystkie.
Ale obchodzę szabat.
Co by się nie działo w moim życiu,
raz w tygodniu zwalniam
i odpoczywam na poważnie.
A ty?
Ja? Nie.
Zawsze wydawało mi się to nieco
arbitralne, mechaniczne i archaiczne.
Bez obrazy.
Myślę, że dobrze by ci to zrobiło.
Tak, jak wszystkim, czy mnie w szczególności?
Tobie szczególnie.
Benji.
- Joł. - Joł!
Myślałam o tym, co powiedziałeś
w pociągu, o zrozumieniu cierpienia.
Bardzo mnie to poruszyło.
Poważnie, Marcia?
- Tak. - Super.
Moja córka wyszła za mąż za bardzo bogatego mężczyznę.
Oż kurwa.
I nie jest już w stanie prowadzić głębokiej rozmowy.
To jasne. Forsa jest jak heroina dla nudziarzy.
Nie nadążam,
ale tak łatwo jest płynąć przez życie, nie pamiętając,
jakimi jesteśmy szczęściarzami.
Uwaga, podsłuchuję. W porządku?
Dołączaj, Eloge.
Chciałbym powtórzyć to, co mówiła Marcia, jeśli można?
- Poważnie? - Oczywiście.
Nieustannie zadziwia mnie fakt, że życie na świecie toczy się dalej,
jakby nie było miliona powodów do szoku.
- Do zbulwersowania. - Właśnie.
Wyjąłeś mi to z ust.
Gdyby płakać nad każdym cierpieniem,
co by to dało?
Nie wiem.
Może byłoby mniej bólu.
Właśnie.
Znieczulamy się, by uniknąć myślenia o naszym udziale.
Ignorujemy istnienie rzeźni, by cieszyć się stekiem.
Tak! Niezła analogia.
Rozumiem. A jednak wydaje mi się, że jest
czas i miejsce na żałobę.
- Joł, Dave. - Co?
To trasa śladami Holokaustu.
Jeśli to nie jest czas i miejsce na żałobę,
to już nie wiem.
Chodźcie, ludzie. Maruderzy.
Jesteśmy więc
przy słynnej Bramie Grodzkiej
lub, jak ją kiedyś nazywano, Bramie Żydowskiej.
Po drugiej stronie tego progu znajdowała się dzielnica żydowska.
Przejdziemy przez nią
i spróbujcie wyobrazić sobie, jak żyło się setki lat temu.
Nie przywołujcie wizji nadchodzących okropności,
tylko obraz tętniącego życiem miasta.
Są tu wspomnienia żydowskiego życia.
Ukryte w całym mieście.
Najstarsza zachowana synagoga znajduje się na drugim piętrze biurowca.
Są tu zamrożone małe fragmenty historii.
Wystają na zewnątrz, czekają na nas.
Dawny teatr żydowski.
Jesziwa.
Browar należący do Żydów.
Hebrajska szkoła Tarbut.
Rada żydowska w Lublinie.
Krawiec.
Skład bławatny.
Piekarnia.
Księgarz.
Sklep tekstylny.
Istnieje rozbieżność co do daty założenia
cmentarza, ale większość wskazuje na rok 1541.
Wyobrażacie sobie?
Przed założeniem Stanów.
Przed Szekspirem.
Najstarszy nagrobek w całej Polsce znajduje się właśnie na tym cmentarzu.
Kopelman.
Tak, Eloge. Skąd wiesz?
Czytałem o tym rano. Nie zachwycaj się.
Co jest?
Jakiś nowy problem?
Kogo to obchodzi?
Jest dość niepozorny.
- Co jest? - Chodzi o to...
Nie wiadomo, czy Żydów przyciągnęły
do Lublina lokalne walory czy...
- James? - Szlag. Benji?
- Hej, James. - Benji.
Słuchaj, gościu,
masz kompletną wiedzę w temacie.
I to jest imponujące.
I wszyscy o tym wiemy. Ale...
To są prawdziwi ludzie, wiesz?
Tu nie leżą twoje małe fakty,
ani lekcje historii.
- Benji... - Może siądź sobie.
Coś nie tak powiedziałem?
Znasz temat. Nie zrozum mnie źle.
Eloge też swoje wie, ale myślę,
że ten ciągły zalew danymi
czyni to wszystko
bezdusznym.
W porządku.
Przepraszam. Może to ten mój brytyjski ton.
Staram się być szczery.
Krytyka bywa konstruktywna.
Główny problem z twoją wycieczką...
- O, Boże. - W porządku?
- Mogę wyłuszczyć problem? - Jasne.
Zostaliśmy całkiem odcięci
od czegokolwiek, co jest prawdziwe.
- To jest prawdziwe. - Czyżby?
Podawałem same fakty.
Nie poznałem jeszcze żadnego Polaka.
Nie miałem żadnej styczności z kimś stąd.
Rozumiesz?
Łazimy od jednego punktu z listy do drugiego.
Na tym polega wycieczka zorganizowana.
Są punkty programu.
Na to się w końcu pisałeś.
Dave się pisał.
W porządku. Cóż, przykro mi.
Słuchaj, stary. Wiesz co?
To w gruncie rzeczy niesamowita wycieczka.
Serio. Jestem zachwycony.
W tempie Dave'a.
Ale wyluzuj z faktami i liczbami.
Pasuje ci taka opcja?
- Tak, oczywiście. Stonujmy to. - Świetnie.
Spoko. Tylko o to proszę.
Może moglibyśmy położyć kamyki na
nagrobku Kopelmana.
- Tak. - Tak?
Rewelacyjny pomysł.
Dzięki, gościu.
Mogę ich zawołać?
Rób, co chcesz.
Możecie tu podejść?
- Chodźcie? Marcia? - Szukamy kamieni.
- Spójrz, tu jest jeden. - Tak, są wszędzie.
Jeśli mogę, w wielkim skrócie...
To najstarszy nagrobek w Polsce.
Należy do Jaakowa ha-Lewiego Kopelmana,
prawdziwego człowieka, który naprawdę żył
na tym świecie. Był Polakiem.
Z Polski.
Rozmawialiśmy z Benjim o tym, co możemy fajnego zrobić,
i uznaliśmy, że możemy położyć kamyki na jego grobie.
Istnieją różne teorie na temat tej tradycji.
Ja lubię myśleć, że jest to po prostu
ciepły gest, by powiedzieć
„Nie zapomnimy”.
To było piękne. Dziękuję.
Dobrze, więc zróbmy to. Wszyscy są?
Znajdźmy ładne kamyki.
To było świetne.
Poszukam kamyka.
- Świetnie. - To uroczy pomysł, Benji.
- Dzięki, Marcia. - To miłe.
Taki pomysł na gorąco.
Polowanie na kamyki.
Znajdę największe kamienie.
Szukam ładnego, płaskiego...
Przepraszam.
W porządku.
Wszyscy mają kamienie?
Mój tata był ulubieńcem wszystkich, ale to brat taty
był mózgiem rodziny.
Nie dostał się na medycynę ze względu na limit
dla żydowskich lekarzy.
I... Wybaczcie.
Nie mam szans z Hawa nagila.
Przykro mi. Fakt.
Zawsze tu jemy.
Kuchnia jest pyszna,
ale muzyka bywa kiczowata.
Antysemickie dupki.
Nie wiem, czy antysemickie, właściciele są Żydami.
Przepraszam. Mów dalej, Marcia.
Mój wujek Sam nie mógł studiować medycyny,
więc został farmaceutą
i skończył jako właściciel pięciu... Tak, pięciu
aptek w okolicach Chicago.
Założył coś, co dziś
uważamy za współczesną aptekę.
Niezwykła historia.
No i przestali grać,
kiedy skończyłam opowiadać.
To wspólne doświadczenie imigrantów.
- Właśnie. - Mogę to potwierdzić.
Wujek Marka przypłynął statkiem z Polski
i z jakiegoś powodu wylądował w Galveston.
Żyd w Teksasie.
Zbierał meble, które bogacze wyrzucali na ulicę,
odnawiał je i sprzedawał.
Prawdziwa historia.
Podobno sprzedał część z nich pierwotnym właścicielom.
Żartujesz sobie?
Niezły wujek.
Genialne.
Bogacze to idioci.
Nasza babcia była...
Babcia Dory.
Nasza babcia Dory, której dom odwiedzimy w czwartek,
też była niesamowitą kobietą.
Była jedną z tych
realistek, których już się nie spotyka.
Wiecie, taka bezpośrednia, twarda i...
Szczerze mówiąc, bałem się jej w dzieciństwie.
A ja nie.
To prawda.
Mieli jakiś specjalny, sekretny język.
Zawsze mówili dokładnie to, co myśleli.
Nie było wyjścia.
Podobny los. Przeżyła obozy
dzięki tysiącom cudów,
dotarła do Nowego Jorku, by projektować modę,
ale nie było jej stać na szkołę. Utknęła jako sekretarka.
Szybko się wkurzyła
i przejęła całą firmę.
Pozamiatała.
Opowiada to tak, jakby przewodziła juncie.
Nie, była po prostu super mądra.
To była mała agencja nieruchomości.
Rozmawialiśmy co czwartek.
Prawda.
- Dosłownie. - To miłe, Benji.
Jestem w szoku, jak moje dzieci odezwą się raz w miesiącu.
Niech się walą.
Nie przegapiłbym tygodnia.
Była wymagająca.
Jako jedyna w całej rodzinie
była ze mną szczera.
Inni zniknęli, kiedy ich potrzebowałem.
Babcia nigdy się nad sobą nie użalała.
Mawiała, że jest wdzięczna za trudności.
O to chodzi.
To, co przeszła, dało jej nadzieję.
Tak. Mawiała,
że pierwsze pokolenie imigrantów wykonuje proste prace.
Jeżdżą taksówkami, wożą jedzenie.
Drugie kształci się
na lekarzy, prawników, etc.
Trzecie pokolenie mieszka w piwnicy matki,
całe dnie paląc trawę.
Wiecie...
Tak powiedziała?
Mówiła ogólnie o sytuacji imigrantów.
Mieszkałem w piwnicy mamy.
Mówiła o imigrantach.
To wszystko.
Muszę się odlać.
O, tak.
Podniosę w drodze do łazienki. Bez obaw.
Czas na siusiu.
Przepraszam.
Nie ma za co.
Biedak jest pogubiony.
Chce być dobry. Widać tę iskrę.
Tak. Absolutnie.
Wybaczcie, nie widzę tej iskry.
Przestań. Widać, że coś go dręczy.
Jest zabawny
i uroczy w całym tym szaleństwie.
Żal mi go.
- Zawsze taki był? - Tak.
Zawsze miał góry i dołki.
Jest wrażliwy i świetnie zna się na ludziach.
Ale powiesz coś nie tak i coś w nim pęka.
Nie wypada mi o tym mówić.
Nic w tym złego.
Widać, że coś się dzieje między wami,
a on wyraźnie cierpi.
Czyż nie każdy jakoś cierpi?
Co działo się z naszymi rodzinami?
Skąd pochodzimy?
Kto nie jest jakoś doświadczony?
- Ty masz się dobrze. - Wcale nie.
Biorę pigułki na moją nerwicę natręctw,
biegam, medytuję, co rano idę do pracy.
Wracam do domu pod koniec dnia i prę naprzód.
Mój ból nie jest wyjątkowy,
więc nie czuję potrzeby
obciążania nim wszystkich.
- Tak. - Zgadza się.
O, rety. Wybaczcie.
W porządku.
Przepraszam. Bredzę. Ale po prostu...
Sam nie wiem.
Po prostu jestem nim czasami tak cholernie wyczerpany.
Kocham go
i nienawidzę.
Chciałbym go zabić
i chciałbym nim być.
Czuję się
przy nim jak palant,
tak jest wyluzowany i wszystko ma w dupie.
A poza tym
bycie tu z nim to dla mnie pieprzona łamigłówka.
To po prostu zdumiewające,
jak ten gość może być potomkiem ocalałych z tego koszmaru?
Twój wujek musiał sprzedawać używane meble bogaczom,
nie mógł studiować.
Ty przetrwałeś
najgorszy koszmar na tej planecie od trzydziestu lat.
A nasza babcia przeżyła dzięki tysiącom cudów,
kiedy cały świat próbował ją unicestwić.
A ja patrzę na niego
i chcę zadać mu to pytanie...
Chcę go zapytać, ale nie potrafię.
Jak to się stało, że produkt tysiąca pieprzonych cudów
przedawkował tabletki nasenne?
Co?
Co powiedziałeś?
Tak, on próbował...
Przepraszam. Nie powinienem tego mówić.
W porządku. Tak mi przykro.
To bardzo przygnębiające.
Kiedy to się stało?
Pół roku temu.
Ciocia Leah, jego mama, znalazła go na sofie.
Wiem, że jest zabawny i czarujący.
I wszystkim wam zostanie w pamięci obraz niesamowitego człowieka,
którym jest pod wieloma względami.
Ale kiedy go sobie wyobrażam
nieprzytomnego na kanapie w piwnicy,
gdy ja jestem z moją piękną żoną i uroczym dzieckiem,
rozpierdala mnie to.
Przepraszam. Za dużo powiedziałem.
Znowu zaczynają.
To on.
Wiedziałeś, że gra?
Braliśmy razem lekcje.
Przepraszam.
Ależ to ładne, Benji.
To było świetne, Benji.
Szlag.
Cześć, przepraszam za kłopot.
Czy wchodził może mój kuzyn?
On jest...
Przekierowanie do automatycznego systemu.
Palant
nie jest dostępny.
Nie można nagrać wiadomości, skrzynka jest pełna.
Żegnam.
- Halo? - Gdzie jesteś, stary?
Czekamy na ciebie.
Cholera.
Ruszaj zadek.
Oto i on. Dzień dobry, Dave.
Nie słyszałeś budzika?
Telefon padł, bo go nie podłączyłem.
Całą noc cię szukałem. Gdzie byłeś?
Przepraszam. Spałeś jak zabity.
Wystraszyłeś mnie jak cholera.
Wybacz, stary.
Zasiedziałem się z Marcią.
- Dzień dobry, ludzie. - Dobry.
Ranne ptaszki.
To mi się podoba.
Wóz powinien już być.
To będzie niezwykle krótka przejażdżka. W porządku?
Dobrze, chciałbym prosić o uwagę.
Nie powiem nic odkrywczego,
ale to będzie trudny dzień.
Zwiedzanie obozu koncentracyjnego
może być przytłaczające.
Będziemy tam za dwie minuty.
W porządku? Dziękuję.
Wszyscy cali?
Pierwsze, co zwraca uwagę,
to, że Majdanek znajduje się kilka kilometrów od rynku w Lublinie.
Wyobrażacie sobie, że życie toczyło się obok,
w gwarnym centrum miasta tak blisko tych terenów?
Zanim Armia Czerwona dotarła na Majdanek,
naziści wyprowadzili więźniów
do obozów na zachodzie kraju.
W pośpiechu SS nie zniszczyło dowodów.
W porównaniu do innych,
obóz na Majdanku jest całkiem
dobrze zachowany, z braku lepszego określenia.
Zanim przejdziemy dalej,
będę dziś bardziej oszczędny w przekazywaniu faktów.
To miejsce pamięci, w którym zamordowano wiele tysięcy ludzi.
Przekonacie się, że mówi ono samo za siebie.
W porządku?
Hej.
To są baraki.
To jest łaźnia męska.
„Chwycił swój bat i zapędził nas do łaźni.
Stamtąd, kiedy obcięto nam włosy i ogolono całe ciała,
przeszliśmy dalej”.
To jest komora gazowa.
Niebieskie plamy na ścianach to pozostałość po gazie,
cyklonie B.
Piece krematoryjne.
Poczekajcie chwilę.
Dobrze.
Zbierzmy się tu na moment.
Jak się trzymacie?
Nie czuję się najlepiej.
Odrętwiała?
Mniej więcej tak.
Eloge, jak się masz? Nie masz komfortu
dystansu, że tak powiem.
W porządku. Jestem wstrząśnięty.
Ale...
- To lepsze niż nie czuć nic. - Tak.
Dziękuję za podzielenie się tym ze mną i ze wszystkimi.
Nie chcę nikogo poganiać, ale zaraz ruszamy do Zamościa.
Zmieniając temat,
tracimy chłopaków.
To smutne.
Zostają tu na kolejną noc, a potem
dokończą pielgrzymkę do domu babci Dory.
Tak, zgadza się.
Będę za wami tęsknił. Jak za dziwną, porąbaną rodziną.
- Czy mogę... - Tak.
Jesteś niesamowity.
Dzięki wielkie.
Wyślij zdjęcie domu babci.
Chcę go zobaczyć.
Tak zrobię.
Dbaj o siebie, skarbie.
Ty też. I o niego.
Sam nie zadba.
Zajmij się tym gościem.
Jesteś dobry gość.
Nie. Ty nim jesteś.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Odejdź w pokoju.
To wiele dla mnie znaczy.
Sprawdzę, co to znaczy.
Benji, chcę tylko powiedzieć...
Robię to od pięciu i pół roku.
Zwykle mawiam:
„Dajcie znać, co mogę poprawić”.
Jesteś pierwszą osobą, która dała mi
konkretne wskazówki.
- Wielkie dzięki. - Nie pierdol. Co takiego powiedziałem?
Jeszcze pytasz? To wszystko o interakcji
z tutejszymi ludźmi, polską kulturą...
Świetnie. Powinieneś to zrobić.
Wiem. Odrzuciłem ten pomysł,
ale stale o nim myślę.
Naprawdę coś we mnie obudziłeś.
- Nie zalewaj. - Jesteś bardzo szczery,
- a to rzadkość. - Zamknij się.
- Dawaj. - Wielkie dzięki.
Potrzebowałem to z siebie wyrzucić.
Dzięki, David.
Miły gość.
- Tak. Co? - Do twarzy mi?
- Co? - Ile to kosztuje?
Po co ci on?
Też chcesz?
Jak z reklamy Ricoli.
Proszę. Nie, to dla ciebie.
Zatrzymaj je.
Nie są mi potrzebne.
Możemy zjeść coś, co nie jest kiszone?
Pierogi?
- Pierogi też nie. - Kapusta?
Kapusta jest kiszona i niemiecka.
...lizali twarze dzieci na widowni.
- Ohyda. - The Bushwhackers!
Pamiętam to.
Cześć, piesku.
Mogę łyka?
Pij, ile chcesz. To tanie świństwo.
- Ale budynek. - No.
Wysoki. Mamy jointa.
Jak się tam dostaniemy?
Idziemy?
- Dobrze jest. - Nieźle.
Wiesz, co to?
Co?
Widzisz te trzy światła?
Raz, dwa, trzy.
Myślę, że to obóz.
Tak.
Jest naprawdę blisko.
Co zamierzasz robić
po powrocie do Binghamton?
W sensie?
Jaki masz plan?
Daj mi go, skoro się tylko gapisz.
To mój ostatni.
- Wybacz. - Spoko.
Przepraszam.
Będzie się działo.
Poważnie?
To świetnie.
Kumpel wymienia dach,
pewnie mu w tym pomogę.
Zgromadził tony gliny
i nie wie, co robić.
- Poważnie? - Tak.
Będzie dobrze.
Będzie fajny efekt.
Glina zatrzyma wilgoć,
nie to co toksyczny plastik
- z badziewnych przedmieść. - Super.
Będzie niezła zabawa.
Ale to dom Tima.
- I? - I...
co ty zamierzasz?
Dlaczego o to pytasz?
Chcę się upewnić, że masz jakiś plan.
Może jestem ujarany. Wybacz.
- Weź to. - Spoko.
- Nie można mi ufać. - Dobra.
A co ty zrobisz po powrocie?
Nie wiem. Wrócę do
pracy i rodziny, do codzienności.
Czekam na ten telefon za pół roku.
O co ci chodzi?
Dobrze wiesz.
Nie chcę zaczynać.
Nie zaczynaj.
Kiedyś byłeś inny. Byłeś taki emocjonalny.
Płakałeś z każdego powodu.
To było okropne. Kto chce nad wszystkim płakać?
Nie słuchasz mnie.
Mówię, że kiedyś byliśmy
- „my”. - Tak, Benji,
- mam pracę i rodzinę. - Wiem.
Nie mogę szlajać się po nocach.
Nie chcę tego.
Chcesz. Jesteś osobą totalną.
Nie widzisz tego.
Nigdy mnie nie odwiedzasz.
Przepraszam, w Binghamton?
Tam mieszkam.
A ja mieszkam w Nowym Jorku.
Tobie byłoby łatwiej.
Łatwiej? To ten sam dystans.
Tak, ale to NYC.
Lepsze na spotkanie niż Binghamton.
Co z nim nie tak?
Nic.
Robisz ze mnie palanta.
Pierdol się, stary.
Ty się pierdol.
Czemu już cię nie obchodzę?
Obchodzisz mnie.
Po prostu nie rozumiem,
jak mogłeś zrobić sobie coś tak głupiego.
Dave, chłopie.
Benji.
Chodzę z tym
okropnym obrazem ciebie w mojej głowie.
I nie chcę...
Nie chcę cię stracić. Rozumiesz?
Nie widzisz, jak ludzie cię kochają?
Co dzieje się, gdy wchodzisz do pokoju?
Oddałbym wszystko, by wiedzieć, jakie to uczucie.
Wiedzieć, jak to jest mieć taki urok.
Rozświetlać świat wokół.
A ty wnosisz światło, a potem srasz na to wszystko.
Dobra. Masz wolne.
Dzięki.
Taksówka przyjechała.
Niech sprawdzę.
Widzisz gdzieś nr 25?
Nigdzie nie widzę numerów.
Ja też nie.
To chyba ten kierunek.
„Magistrat”. Co to może znaczyć?
- Pewnie magistrat. - No tak.
To jest ulica, czy...
Dwadzieścia osiem.
To chyba tutaj.
- Tutaj? - Tak.
Dwadzieścia pięć.
O, mój Boże.
To możliwe?
Jest taki... niepozorny.
Nie wiem, co sobie wyobrażałem.
Ja też nie.
Raz mnie spoliczkowała.
Co?
Babcia dała mi w twarz.
- Cholera. Naprawdę? - Tak.
Spóźniłem się na kolację z nią.
Tylko kwadrans.
Byłem ujarany. To było w Hudson na Trzeciej Alei.
W czyśćcu Murray Hill.
Tak, wiem. Bolało?
Tak, bolało. Jasne.
To najlepsze, co mnie spotkało.
Byłem cały
podekscytowany przez całą dobę.
- Naprawdę? Dlaczego? - Nie wiem.
To restauracja,
w której bywała. Wszyscy ją tam znali.
Ubrała się elegancko, jakby to była wielka okazja.
- Tak. - Nie wiem.
Martwiła się o mnie,
a nie o to, co ludzie pomyślą.
Nie wiem.
Dobrze się poczułem.
Hej,
mam pomysł.
Jaki?
Połóżmy tu kamyki.
To znaczy?
Znajdźmy mały kamień,
by zaznaczyć, że tu byliśmy,
że nie została zapomniana.
- To nie jej grób. - Wiem.
Ale to ostatnie jej miejsce w Polsce.
I ostatnie dla nas.
Zróbmy to.
Dobry pomysł.
- Jeden, drugi. - Masz?
Znalazłem dwa.
- Chcesz jeden? - Tak.
Dzięki.
Przepraszam, jesteśmy Amerykanami.
Mówisz po angielsku?
Nie rozumiem.
To by było na tyle.
Czuję się jak dupek, mówiąc „Amerykanie”.
Jesteśmy nimi.
Wkurzył się?
Proponuje śniadanie?
Może tak być.
„Chodźcie, zjecie ciasto”.
Albo kaszankę.
Jest ich więcej.
Cześć.
Znacie angielski?
- Tak. - Trochę.
Cześć. W czym problem?
Ojciec twierdzi, że kładziecie kamienie przy drzwiach?
Mieszkała tu nasza babcia,
właśnie zmarła.
Przykro mi.
Dzięki, człowieku.
Dlaczego położyliście kamienie przed drzwiami?
To taka żydowska tradycja.
Kiedy odwiedzasz czyjś grób,
możesz położyć na nim kamień, by pokazać, że tam byłeś.
Ale ona nie jest pochowana pod drzwiami.
Nie. To po prostu
taki sentymentalny gest.
- Symboliczna rzecz. - Tak.
- Taki gest. Tak? - Tak.
- Rozumiem. To urocze. - Dziękujemy.
Dzięki.
Chwileczkę.
Dobra, panowie.
Przykro mi, rozumiem waszą sytuację.
Ale ojciec powiedział,
że zostawianie kamieni jest niebezpieczne.
Mieszka tam starsza kobieta,
- mogłaby się potknąć. - Racja.
- Jasne. - Rozumiemy.
- Musicie... - Tak jest.
Jasna sprawa.
I już.
Dobra.
Hej, a może...
złapiemy taksówkę,
wpadniesz na kolację.
- Tak? - Pewnie.
Priya się ucieszy,
a Abe opowie ci wszystko o Statui Wolności.
- Kuszące. - Dawaj.
Nie trzeba, stary.
- Na pewno? - Tak.
To przynajmniej złapmy taksówkę do miasta
i podrzucę cię na Penn Station.
Wiesz co? Pokręcę się tu przez chwilę.
Po lotnisku?
Tak. Podoba mi się tu.
Pełno tu niezłych świrów.
- Na pewno? - Tak.
Co jest, w mordę?
- Wybacz. - Za co?
Mówiłeś, że to najlepsze,
co cię spotkało.
To było co innego. Miałem 18 lat.
Wiem. Racja. Wybacz.
- To przemoc. - Wiem.
Może to ożywi...
- Okej. - W porządku?
Masz ślad.
Bo dałeś mi w pysk.
Ja też mogę?
Nie.
Wybacz, stary.
Chodź tu.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Będzie dobrze.
Wiesz to.
Na pewno?
Przepraszam.
Nie skończyłeś.
No dobra.
Widzimy się.
Do zobaczenia.
Halo?
Jesteście?
Halo!
Cześć!
- Jesteś! - Chodź tu.
Cześć, słonko.
- Skarbie. - Kocham cię.
Tekst - Anna Wasiewicz