‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎อะไรเนี่ย
‎รอบต่อนาที…
‎อะไรวะเนี่ย
‎เบรกสิวะ เวรเอ๊ย
‎เด็กที่ชื่อพัคฮโยริน คือเพื่อนแกเหรอ
‎ยัยนั่นรังแกแกเหรอ
‎แกเป็นหมาหัวเน่าหรือเปล่า
‎นี่แก
‎ได้เงินจากการวาดรูปนั่นเหรอ
‎แบบนั้นเหรอ
‎ฉันจะใช้เงินนั่นไปเรียนเมืองนอก
‎แม่ฮโยรินรับปากว่าจะส่งฉัน ‎ไปโรงเรียนม.ปลายศิลปะบอสตันกับฮโยริน
‎แลกกับรูปวาด ‎สำหรับทำพอร์ตโฟลิโอให้นางไม่กี่รูป
‎อินฮเย นั่นมันอาชญากรรมนะ
‎ดาวินชี แรมบรันต์ เบลัซเกซ…
‎ทุกคนทำมาหากิน
‎ด้วยการวาดภาพราชา ขุนนาง ‎ภรรยา ลูกสาว แม้แต่หมาคนพวกนั้น
‎ฉันไม่คิดว่ามันน่าอาย
‎พี่ก็เห็นแล้ว
‎ฉันตั้งใจวาดมากจริงๆ
‎ด้วยความคิดที่ว่า ‎คนที่วาดคือพัคฮโยริน ไม่ใช่ฉัน
‎พัคฮโยรินที่หัดเดินเตาะแตะ ‎ในแกลเลอรีทั่วยุโรปตั้งแต่เด็ก
‎พัคฮโยรินที่ได้ไปหมู่บ้านเล็กๆ ‎ในฝรั่งเศสที่แวนโก๊ะเคยอยู่
‎พัคฮโยรินที่กินไอศกรีมหน้าน้ำพุ
‎ที่วิหารในอิตาลี
‎พอคิดแบบนั้นมันก็ง่ายซะไม่มี
‎คงเพราะงั้นถึงได้รางวัลมา
‎เพราะฉันคือพัคฮโยริน ไม่ใช่โออินฮเย
‎แต่มันไม่ถูกไง
‎นั่นเท่ากับแกขายวิญญาณนะ
‎พี่
‎วิญญาณสร้างจากอะไรเหรอ
‎ถ้าฉันมีวิญญาณ ‎แล้วแม่ฮโยรินซื้อไปในราคาแพง
‎ฉันคงซึ้งใจมากด้วยซ้ำ
‎พี่มีวิธีให้ฉันไปเรียนเมืองนอกได้ ‎นอกจากวิธีนี้เหรอ
‎ได้แล้วค่ะ กรรมการ
‎ออกมาได้แล้ว ไม่ต้องกังวลนะคะ
‎(โทรฉุกเฉิน)
‎ฮัลโหล
‎อึนซอ นี่จ้ะ
‎โจ๊กเห็ดน่ะ กินตอนร้อนๆ นะ
‎รอข้างนอกนะ กลับด้วยกันเถอะ
‎(อินฮเย)
‎กลับก่อนเลย ฉันมีนัด
‎อินฮเยออกไปเมื่อกี้ค่ะ
‎ไม่อยู่ที่นี่แล้ว
‎บ้าเอ๊ย
‎รู้ไหมว่าไปไหน
‎ไปบ้านพัคฮโยรินค่ะ
‎พัคฮโยรินได้รางวัล เลยจัดปาร์ตี้ที่บ้าน
‎พัคฮโยรินเหรอ
‎นี่ พัคฮโยรินมีเพื่อนกับเขาด้วยว่ะ
‎นั่นสิ เหลือเชื่อสุด นางมีเพื่อนคบด้วยเหรอ
‎ฉันก็ว่างั้น
‎ยี่สิบเจ็ด ยี่สิบแปด ยี่สิบเก้า สามสิบ…
‎(ชเวโดอิล)
‎- ผู้จัดการ ‎- คุณอินจู
‎เป็นอะไรไหมครับ
‎ทำไมคุณอินจูรับสายล่ะครับ
‎กรรมการชินประสบอุบัติเหตุค่ะ
‎อยู่ไหนครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้
‎ขอโทษนะครับ
‎ขอเช็กบัตรเชิญด้วยครับ
‎อ้อ พอดีมีคนรู้จักอยู่ข้างในน่ะค่ะ ฉันขอ…
‎นักข่าวโออินกยองใช่ไหม
‎นี่เป็นงานส่วนตัวค่ะ นักข่าวเข้าไม่ได้
‎ฉันมาด้วยเหตุผลส่วนตัว ‎น้องฉันอยู่ข้างในค่ะ
‎น้องชื่ออะไรครับ
‎เดี๋ยวผมเรียกให้
‎- เดี๋ยวครับ ‎- อินฮเย
‎- อินฮเย พี่มาแล้ว ‎- เข้าไปไม่ได้นะ จับเธอไว้
‎อินฮเย อินฮเยอยู่ไหน
‎บอกว่าอย่าแตะตัวฉันไงคะ
‎- ลากตัวไป ‎- อินฮเย นี่พี่เองนะ โออินฮเย
‎โออินฮเย ออกมาสิ
‎- พี่เธอจริงๆ เหรอ ‎- อินฮเย ไปกับพี่เถอะ
‎- อือ ‎- บอกให้ปล่อยฉันไง
‎อินฮเย
‎นางเป็นอะไร
‎- จะรู้เหรอ ‎- น่าขายหน้าไม่ไหว
‎การ์ดมัวทำอะไรกันอยู่
‎(พี่คนรอง)
‎เลขหมายที่ท่านเรียก ‎ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
‎เธอเองสินะ
‎เด็กมีพรสวรรค์ ‎ที่น่าเสียดายเกินกว่าจะอยู่เกาหลี
‎ฉันพูดถูกเห็นไหม
‎ทุกคนในครอบครัวฉันชอบภาพวาดของเธอ
‎พ่อฮโยรินเขาใจกว้าง ‎กับอัจฉริยะเป็นพิเศษน่ะ
‎การทุ่มสุดตัวให้อัจฉริยะสักคน
‎ได้ผลลัพธ์ดีกว่าการแบ่งเงินให้คนร้อยคนนะ
‎รู้ใช่ไหมจ๊ะ ‎ว่าเรากำลังคิดแผนเด็ดๆ ให้เธออยู่
‎ขอบคุณค่ะ
‎(โซจู)
‎ทั้งหมด 1,800 วอนครับ
‎(ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน)
‎เป็นอะไรไหมครับ
‎ไม่บาดเจ็บใช่ไหมครับ
‎ของคุณอินจูใช่ไหม
‎เห็นว่าเจอที่จุดเกิดเหตุ
‎ฉันไปที่นั่น…
‎เพื่อซักไซ้กรรมการชินค่ะ
‎ฉันกล่าวหาว่าเขามีส่วนรับผิดชอบ ‎ต่อการตายของพี่ฮวายอง
‎กรรมการชินปฏิเสธค่ะ
‎จากนั้นเขาก็บอกว่า
‎มีสิ่งที่น่ากลัวจริงๆ บนโลกนี้
‎มีใครบางคนอยู่เหนือเรา
‎จากนั้นเขาก็ขับรถออกไป แต่ว่า…
‎คุณคงตกใจมาก
‎ฉันทำซีพีอาร์ไม่หยุด
‎แต่ไม่มีประโยชน์เลยค่ะ
‎กรรมการชินตายแล้วครับ คุณอินจู
‎ตั้งสติแล้วฟังผมนะ
‎คุณอินจูไปหากรรมการชิน ‎เพื่อจะโอนงานให้หลังจากลาออก
‎พอคุยเสร็จก็แยกย้ายกัน ‎แล้วจู่ๆ ก็เกิดอุบัติเหตุ
‎ไม่ว่าใครถามก็ต้องตอบแบบนี้นะครับ
‎พูดกับผมอีกทีได้ไหม
‎เมื่อกี้คุณถามทันทีที่ฉันรับสาย ‎ว่าฉันเป็นอะไรหรือเปล่า
‎รู้อยู่แล้วเหรอคะ ‎ว่ากรรมการชินประสบอุบัติเหตุ
‎เขาไม่ได้ประสบอุบัติเหตุทั่วไปใช่ไหม
‎ถ้าฉันไม่โกหกตำรวจ
‎ใครบางคนจะเดือดร้อนเหรอคะ
‎คุณอินจูเดือดร้อนไปแล้วครับ
‎(กล้องวงจรปิดกำลังถ่ายภาพ)
‎- ลองอันนี้ด้วยสิ ‎- อินฮเยเอ๊ย
‎- กลับบ้านกับพี่เถอะ ‎- มาเอาไรเนี่ย
‎เอาอีกแล้ว
‎- โออินฮเย ออกมา ‎- ไปดูซิ
‎ออกมาเหอะ
‎เหลือเชื่อ
‎อินฮเย ออกมาเถอะถือว่าขอ
‎เข้าข้างในกันดีไหม
‎อินฮเยของเรา ‎มองแต่อะไรสวยๆ งามๆ ดีกว่าเนอะ
‎พี่ไม่กลับบ้านโดยไม่มีแกหรอกนะ
‎- คุณครับ ลงมาเถอะ ‎- ลงมาครับ
‎อินฮเย
‎ออกมาเถอะ ขอร้อง
‎เป็นอะไรของนางน่ะ ได้ยินว่าเป็นนักข่าวนี่
‎ดูท่าจะเมาเอามาก
‎โอ๊ยตาย อะไรกันเนี่ย
‎อินฮเย ภาพวาดของแกน่ะ ‎สวยเต็มสิบไม่หักเลยจริงๆ
‎แกคงเศร้ามากใช่ไหมที่ขายไป
‎พี่ขอโทษนะ
‎ที่ปกป้องแกไม่ได้
‎สมัยพี่เรียนม.ปลาย
‎พี่ก็ไม่อยากกลับบ้านเหมือนกัน
‎แต่รู้ไหมว่าทำไมพี่ถึงกลับบ้านไม่เว้นสักวัน
‎เพราะแกรออยู่ไง
‎ไม่ต้องไปก็ได้นะ
‎ถ้ากวนใจเธอ ฉันจะทำให้เงียบเอง
‎สนุกดีออก
‎ปล่อยนางไปเถอะค่ะ
‎คลิปนักข่าวขี้เหล้าอาละวาด
‎คนจะชอบใจค่ะ
‎คราวก่อนแค่พักงาน ‎แต่คราวนี้คงโดนไล่ออกแหงเลยค่ะ
‎ไม่ไปไม่ได้เหรอ
‎พี่เธอน่ากลัวมากเลย
‎ยังไงก็พี่เขานะ
‎คงไม่สบายใจหรอก
‎- คนนี้เหรอ ‎- ใช่แน่
‎คนนี้เหรอ
‎อินฮเย
‎มาแล้ว
‎เวรแล้วสิ
‎- เฮ้ย ‎- ระวังนะ
‎อย่าจับสิ อย่าจับ
‎ระวังครับ
‎หลีกไป
‎โอ๊ย ใครเนี่ย
‎แกนี่เอง อินฮเย อินฮเยน้องพี่
‎ขออนุญาตนะครับ
‎เราได้รับแจ้งเหตุมา ‎ขอสอบถามอะไรนิดหน่อยนะครับ
‎แจ้งเหตุอะไรคะ ยัยนี่น้องสาวฉันค่ะ
‎พี่ของเพื่อนลูกสาวผมเองครับ
‎ปล่อยเธอไปเถอะครับ
‎คุณพัคแจซัง
‎คุณพ่อฮโยริน
‎คนที่มีทุกอย่างครบแบบคุณ
‎ทำไมถึงอยากได้ลูกสาวคนสุดท้อง ‎ของครอบครัวจนๆ ด้วยไม่ทราบคะ
‎เงียบเลยพี่ กลับกันเถอะ
‎เด็กนี่น่ะ
‎คือคนที่ฉันรักที่สุดในโลกค่ะ
‎ถ้าคุณทำลายแก ฉันไม่อยู่เฉยแน่ค่ะ
‎ฉันจะตามล่าคุณไปจนสุดขอบโลก ‎แล้วล้างแค้นซะ
‎- หัวหน้าโก ‎- ค่ะ ท่านประธาน
‎แขกน่าจะดื่มไปเยอะ
‎บอกคนขับรถยางให้พาเธอไปส่งบ้านทีสิ
‎ไม่ต้องค่ะ
‎รอด้วยสิ อินฮเย
‎ภาพจากกล้องวงจรปิด ‎ที่ผมได้จากธนาคารเมื่อวานครับ
‎(ธนาคารกุกกา)
‎คุณฮวายองดูแลสมุดบัญชีเงินทุนซุกซ่อน ‎อยู่ประมาณ 20 เล่ม
‎วันก่อนที่เธอจะเดินทางไปยุโรป
‎เธอโยกเงินเข้าบัญชีนั้นบ้าง บัญชีนี้บ้าง
‎แล้วจู่ๆ ก็ถอนเงินสดสองพันล้านวอนครับ
‎ไม่แปลกเหรอครับ
‎เธอตั้งใจจะไปจากเกาหลีแท้ๆ
‎พกเงินนั่นไปเมืองนอกก็ไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎ก็แปลกนะคะ
‎แปลว่าคนที่เธอจะให้อยู่ในประเทศ
‎หรือก็คือ ผู้สมรู้ร่วมคิด
‎ผู้สมรู้ร่วมคิดเหรอคะ
‎ตัดพ่อคุณฮวายองไปก่อนเลยครับ
‎พอบริษัทเสนอ ‎เงินปลอบขวัญ 50 ล้านวอนให้
‎เขาก็เร่งให้เผาศพ ‎แล้วก็ให้ข้อมูลทั้งหมดมาเลย
‎แล้วคนใกล้ตัวคนอื่นล่ะ
‎เธอไม่มีพี่น้อง ไม่มีญาติ
‎เพื่อนคนเดียวที่มี…
‎ก็คือคุณอินจูครับ
‎เคยลองนึกถึงความรู้สึก ‎คนที่สูญเสีย 7 หมื่นล้านไหมครับ
‎คงจะหัวเสียไม่เบา
‎คนพวกนั้นจะหมกมุ่นอยู่กับเงินเป็นหลักครับ
‎ไม่มีทางรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรเพื่อทวงเงิน
‎แต่โชคดีที่ตอนนี้ ‎คุณอินจูอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นต่อครับ
‎ตรงไหนคะ
‎คิดซะว่ากรรมการชินเอาไป
‎กรรมการชินเหรอคะ
‎กรรมการชินชอบใช้วิธีแบบนั้นครับ
‎โบ้ยทุกอย่างให้คนตาย
‎ทั้งการฆ่าตัวตายของคุณฮวายอง ‎และอุบัติเหตุของกรรมการชิน
‎ปล่อยไปทั้งอย่างนี้ดีกว่าครับ
‎อย่าทำให้เรื่องบานปลาย
‎นี่ขู่เหรอคะ
‎หวังดีครับ
‎เท่ากับว่าผมปิดบังให้คุณอินจู ‎โดยไม่มีข้อแม้ไง
‎ทำไมคะ คุณไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย
‎แล้วผมเป็นคนแบบไหนครับ
‎คนที่ห่วงแต่เงิน
‎เพราะงั้นไว้ใจผมได้เลยครับ
‎ผมไม่ได้อะไรจากการแย่งเงินนั่น ‎มาจากคุณอินจู
‎และเอาไปให้ใครอยู่แล้ว
‎ฉันบอกให้เช็กเด็กนั่น ‎ให้ละเอียดไงคะ หัวหน้า
‎เรื่องนี้สำคัญกับฮโยรินมาก ‎อย่าให้เกิดปัญหาเด็ดขาด
‎ฉันสืบเรื่องพ่อแม่ ฐานะการเงิน ผลการเรียน ‎รวมถึงเพื่อนฝูงของโออินฮเยแล้ว แต่…
‎ไม่ได้เช็กพี่น้องเธอสินะ
‎พี่สาวเธอดันเป็นนักข่าวที่น่ารำคาญซะด้วย
‎ขอโทษค่ะ
‎ทำยังไงดีที่รัก
‎ผมว่าน่าสนใจดีออก
‎นักข่าวนั่นไม่มีทางปริปากหรอก
‎ไม่งั้นชีวิตใครล่ะที่จะป่นปี้
‎และเราก็ได้รู้แล้วว่า ‎นักข่าวนั่นรักใครที่สุดในโลก
‎วันนี้คือวันที่น่าอับอายที่สุดตั้งแต่เกิดมา
‎ฉันว่าฉันคงให้อภัยพี่ไม่ได้ ‎ตราบเท่าที่ฉันยังมีชีวิต
‎ฉันบล็อกนะ ไม่ขอคุยอะไรด้วยทั้งนั้น
‎ฉันจะทำยังไงดีพี่
‎ถ้าพี่ตายอย่างไม่เป็นธรรม ‎ฉันก็อยากจะเปิดเผยความจริงให้
‎แต่ฉันกลัวเหลือเกิน
‎ฉันคงไปต่อไม่ไหวแล้ว
‎ขอโทษจริงๆ นะพี่
‎แต่ฉันจะหลับหูหลับตาแล้วใช้ชีวิตต่อไป
‎แบบนั้นได้หรือเปล่า
‎โห
‎แกคือเจ้าหญิงจริงๆ ด้วย
‎(ออกดอก)
‎"รูปนี้วาดขึ้นจากความทรงจำครับ"
‎"เพราะคุณฮวายองเอาเจ้าหญิงมาด้วย
‎เลยต่อชีวิตผมได้พักหนึ่ง"
‎"วอนซังอู"
‎ประธานวอนซังอูเหรอ
‎ป.ล. ฉันมีเรื่องจะรบกวน
‎เมื่อไหร่ที่เจ้าหญิงออกดอก
‎ช่วยเอาไปให้ท่านประธานวอนซังอู ‎ที่อยู่โรงพยาบาลดูได้ไหม
‎(ผู้ส่ง: วอนซังอู ‎ผู้รับ: จินฮวายอง)
‎รู้ไว้อีกอย่างนะ
‎เขาก็เป็นสมาชิกคลับหัวเน่าของเราด้วย
‎ระบายเรื่องกลุ้มใจให้เขาฟังได้ทุกเรื่อง
‎(1 ข้อความที่ยังไม่อ่าน)
‎(วันนี้คือวันที่น่าอับอายที่สุดตั้งแต่เกิดมา…)
‎อินฮเยเอ๊ย กลับบ้านกับพี่เถอะ
‎อินฮเย ภาพวาดของแกน่ะ ‎สวยเต็มสิบไม่หักเลยจริงๆ
‎ข้อหาบุกรุกเคหสถาน ทำลายทรัพย์สิน
‎ก่อความไม่สงบ ข่มขู่ ดูหมิ่น
‎ทางพัคแจซังจะฟ้องค่ะ
‎ตราบใดที่เราไม่ไล่นักข่าวโออินกยองออก
‎นักข่าวโอทำตัวเป็นปฏิปักษ์ต่อผู้สมัครพัค ‎อย่างออกนอกหน้ามาหลายครั้งแล้ว
‎ขืนปล่อยไว้แบบนี้ ‎ความเป็นกลางของสื่อจะถูกตั้งคำถาม
‎และเราก็จะเป็นศัตรูกับผู้สมัคร ‎นายกเทศมนตรีโซลที่ทรงอิทธิพลด้วย
‎สรุปคือจะให้ไล่ออกเหรอ
‎ในเมื่อจะไล่ออกอยู่ดี ‎รีบจัดการให้จบๆ ดีกว่าค่ะ
‎ไม่งั้นเขาจะปล่อยคลิปแล้วก็ฟ้องเธอ
‎พวกนั้นปล่อยคลิปไม่ได้หรอกค่ะ
‎ทำไม
‎ถ้าปล่อย ฉันจะปริปาก ‎พูดเรื่องที่ไม่ควรพูดซะ
‎เธอกินเหล้าเหรอ
‎- ค่ะ ‎- ทำไม
‎คนติดเหล้ามีเหตุผลให้กินเหล้าที่ไหนล่ะคะ
‎มารี ไปรอข้างนอก
‎ว่าแต่ว่านะคะ รุ่นพี่
‎รุ่นพี่เข้างานปาร์ตี้ของพัคแจซังได้ไงคะ
‎มันเป็นงานส่วนตัว ‎ก็เลยห้ามนักข่าวเข้านี่นา
‎ฉันได้รับเชิญจากภรรยาพัคแจซัง
‎รู้จักกันเหรอคะ
‎คราวก่อนตอนประชุม ‎ฉันนึกว่าไม่รู้จักกันซะอีก
‎พัคแจซังจะได้เป็นนายกเทศมนตรีโซล
‎และสุดท้ายเขาก็จะชิงเก้าอี้ประธานาธิบดี
‎ฉันจับพลัดจับผลูได้รู้จักภรรยาเขา ‎ก็ต้องสร้างเส้นสายไว้ก่อนเขาจะชนะเลือกตั้งสิ
‎มันต่างจากคนที่รู้จักกัน ‎หลังชนะเลือกตั้งไปแล้วนะ
‎รุ่นพี่เป็นคนถ่ายเหรอคะ คลิปนี่น่ะ
‎- อะไรนะ ‎- น้องฉันบอกค่ะ
‎ว่ามีคนจากสถานีถือโทรศัพท์ถ่ายฉันอยู่
‎คงไม่จริงหรอกเนอะ
‎แต่คลิปที่เป็นกระแสคราวก่อน ‎รุ่นพี่ก็คงเป็นคนถ่าย
‎เสียงหายใจนี่เหมือนกันเชียว
‎- เธอเห็นฉันเป็นคนยังไง ‎- ออกไปก่อน
‎(แผนกสังคม ‎หัวหน้าแผนกโจวานกยู)
‎ฉันรู้ว่าเธอเป็นพวกบ้าบิ่น
‎แต่ก็ไม่ได้งี่เง่าถึงขั้นนี้นี่
‎เธอคงมีเหตุผล อธิบายมาหน่อย
‎รุ่นพี่คะ นักข่าวที่ดีน่ะ
‎แม้แต่เรื่องครอบครัวตัวเองก็ทำข่าวได้ ‎ถ้ามันจำเป็นถูกไหมคะ
‎เรื่องน้องเธอเหรอ
‎ไล่ฉันออกเลยค่ะ
‎ฉันว่าฉันไม่มีคุณสมบัติในฐานะนักข่าว
‎(โรงพยาบาลจิตเวชเซนต์เบเนดิกต์)
‎(วอนซังอู)
‎ขอบคุณนะครับ
‎ผมทราบข่าวคุณฮวายองแล้ว
‎ผมนึกว่า
‎จะไม่ได้เจอเจ้าหญิงอีกครั้งก่อนตายซะแล้ว
‎เชื่อหรือเปล่าคะ
‎ว่าพี่ฮวายองฆ่าตัวตาย
‎คุณคิดว่าไม่ใช่การฆ่าตัวตายเหรอครับ
‎พูดตามตรง
‎ฉันคิดว่ากรรมการชินเป็นคนฆ่าค่ะ
‎- แต่ว่า… ‎- กรรมการชินก็ตายด้วย
‎ท่านประธาน
‎ฉันมีเรื่องกลุ้มใจค่ะ
‎พี่ฮวายอง…
‎ทิ้งนี่ไว้ให้ฉันค่ะ
‎เงินสดสองพันล้าน
‎ตลอดชีวิตนี้ ฉันคิดเรื่องเงินบ่อยมากๆ ค่ะ
‎ฉันจะทำอะไร ‎ถ้าจู่ๆ มีเงินร้อยล้านกองอยู่ตรงหน้า
‎เอา 30 ล้านไปใช้หนี้พ่อ
‎และ 10 ล้านไปซื้อรถ
‎ตอนเด็กๆ ฉันหลับไปพร้อมความคิดพวกนั้นค่ะ
‎เพราะงั้น…
‎พอเห็นเงินก้อนนี้ ฉันก็ร้องไห้ออกมานิดนึง
‎เพราะดีใจมาก
‎แต่ว่าตอนนี้
‎ฉันกลัวค่ะ
‎ฉันควรทำยังไงดีคะ ท่านประธาน
‎ฉันไม่อยากตายเพราะเงินค่ะ
‎ฉันควรคืนไหม หรือว่าควรแจ้งตำรวจดีคะ
‎ช่วงแรกๆ ที่ผมมาดูแลบริษัท ผมช็อกมากครับ
‎เงินทุนซุกซ่อนจำนวนมหาศาล ‎ถูกโอนไปยังบางแห่งทุกๆ ปี
‎ผมฟ้องพ่อผมที่เป็นประธานในตอนนั้น
‎ในข้อหายักยอกและทุจริตต่อหน้าที่
‎ฟ้องคุณพ่อเหรอคะ
‎ท่านขอให้ผมสร้างบัญชีเงินทุนซุกซ่อนอยู่เรื่อย
‎จนสุดท้าย พ่อผมก็พ้นข้อกล่าวหา
‎มีแต่ผมที่ต้องเข้าโรงพยาบาลจิตเวช
‎หมายความว่าถึงจะแจ้งความไป
‎ก็ไม่ได้อะไรเหรอคะ
‎แบบนั้นคดีก็จะสิ้นสุดที่ว่า ‎คุณอินจูโกงเงินที่จินฮวายองยักยอกมา
‎แล้วก็มามอบตัวน่ะสิครับ
‎เงินสองพันล้าน ‎ก็จะกลับเข้ากระเป๋าพวกที่สั่งให้ยักยอก
‎ต้องการแบบนั้นเหรอครับ
‎ยังไงซะ คนพวกนั้นก็เป็นโจรทั้งนั้น
‎คุณอินจูเองก็มีสิทธิ์ครอบครองเงินนี้ ‎พอๆ กับพวกเขาครับ
‎รับๆ ไปเถอะครับ แล้วก็ปกป้องมันไว้
‎คุณคงจะ
‎บอกแบบนั้น
‎กับพี่ฮวายองด้วยสินะคะ
‎คุณฮวายองเป็นคนกล้าหาญครับ
‎เธอเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่ง
‎ว่าคนรวยเดิมพันด้วยความเสี่ยงบนเงินทุน ‎แต่คนจนต้องเดิมพันด้วยชีวิต
‎ฉัน…
‎ไม่เห็นจะเข้าใจเลยค่ะ
‎เงินนี้ สร้างความกังวลให้คุณอินจูเหรอครับ
‎ค่ะ
‎ใช้มันสิครับ
‎อะไรนะคะ
‎เงินคือสิ่งที่อนิจจัง ‎เลยทำให้คนเรากระวนกระวาย
‎เปลี่ยนเงินเป็นสิ่งของ ‎ที่ถูกพรากไปไม่ได้สิ
‎ถ้ามีเงิน คุณอยากซื้ออะไรล่ะครับ
‎เอ่อ…
‎เสื้อโค้ตกันหนาว
‎ความจนมันดูออกจากชุดกันหนาวค่ะ
‎ในหน้าร้อน เรายังพอถูไถ ‎ใส่เสื้อผ้าให้ดูเหมือนคนอื่นได้
‎แต่ชุดกันหนาวมันแพงมากนี่คะ
‎งั้นต้องซื้อเสื้อโค้ตกันหนาวนะครับ
‎พอมีเสื้อโค้ตกันหนาว ‎เราก็จะรอคอยฤดูหนาวไงครับ
‎ซื้ออะไรอีกครับ
‎ซื้ออะไรถึงจะเปลี่ยนชีวิตคุณอินจูได้ครับ
‎อพาร์ตเมนต์ค่ะ
‎นี่คือสิ่งที่คนพวกนั้น ‎อยากได้มากที่สุดในตอนนี้
‎เอาไปสิครับ
‎นี่มันอะไรเหรอคะ
‎บัญชีเงินทุนซุกซ่อนครับ
‎กรรมการชินรู้จักคนพวกนั้นดี
‎เขาเตรียมการไว้อย่างละเอียด ‎เผื่อว่ามีอะไรผิดพลาด
‎คุณฮวายองเองก็
‎คงจะไม่ตายถ้ามีนี่อยู่
‎ทำไมถึง
‎ใจดีกับฉันขนาดนี้คะ
‎คุณฮวายองบอกผมครับ ‎ว่าคุณอินจูคล้ายกับเจ้าหญิง
‎อะไรนะคะ
‎ถึงตอนนี้จะดูไม่มีอะไร
‎แต่เมื่อไหร่ที่เบ่งบาน ‎คุณจะเปล่งประกายยิ่งกว่าใคร
‎คิดซะว่าผมอยากรู้ ‎ว่าคุณจะเป็นยังไงเมื่อเบ่งบานแล้วกัน
‎ใครครับ
‎ผมชเวโดอิลครับ ท่านประธาน ‎เปิดประตูให้หน่อยครับ
‎ผมยุ่งอยู่ ค่อยมาทีหลังนะครับ
‎เรื่องด่วนครับ
‎เปิดให้ทีครับ ท่านประธาน
‎ส่งรูปเสื้อโค้ตกันหนาวมาให้ผมด้วยนะ
‎คงไม่ได้จะบอกให้ฉันออกไปทางนี้…
‎กลับมาใหม่เมื่อเบ่งบาน
‎อย่าลืมซื้ออพาร์ตเมนต์นะครับ
‎เดี๋ยว…
‎ขออนุญาตเข้าไปนะครับ
‎("ชีวิตพลิกผันของเคานต์ ‎แห่งมองเต กรีสโต")
‎เอ็ดมอนด์ ดองเตส์เพิ่งหนีไปได้พอดีเลยเชียว
‎ขอโทษทีครับ ‎พอดีผมรีบตามหาบางอย่างอยู่
‎เจออันนี้ในกระเป๋ากรรมการชินครับ
‎ตัวอย่างสำเนาบัญชีแยกประเภท ‎ของเงินทุนซุกซ่อน
‎เขาคงตั้งใจจะเอาไปต่อรองกับอัยการ
‎ผมตามหาต้นฉบับอยู่ครับ
‎ดูจากกล้องติดหน้ารถ
‎กรรมการชินแวะมาที่นี่เป็นที่สุดท้ายครับ
‎เหรอครับ
‎ก็ลองหาดูสิ
‎ขออนุญาตนะครับ
‎โอ๊ย
‎- ขอบคุณค่ะ ‎- ต้นไม้ต้นนี้
‎ผมกับพ่อตาปลูกไว้ ‎ตอนที่ฮโยรินคลอดออกมาครับ
‎ท่านประธานก้าวเข้าสู่เส้นทางการเมือง ‎คิดว่าพ่อตา ท่านนายพลวอนกีซอน
‎จะคิดเห็นยังไงเหรอคะ
‎ดูเหมือนคุณจะอยู่เส้นทางตรงกันข้าม ‎กับอุดมการณ์ของท่านเลย
‎"นายคิดอย่างนั้นเหรอ"
‎"ว่าแต่ เย็นนี้กินอะไรกันดี"
‎ผมว่าคงประมาณนั้นนะ
‎เพราะท่านเป็นคนที่ไม่ยัดเยียด ‎ความคิดตัวเองให้ใครเลย
‎ผมเป็นมือย่างเนื้อครับ
‎นี่เป็นงานของผู้ชาย
‎นับตั้งแต่หลายหมื่นปีก่อน ‎ตอนที่ผู้ชายล่าเนื้อมาให้คนในครอบครัวกิน
‎เอาล่ะ
‎อ้า
‎- อร่อยจัง ‎- อร่อยเนอะ
‎ต้องปล่อยให้ตาคนนี้ทำไป
‎เขาถึงจะอิ่มอกอิ่มใจ ‎ที่ได้ทำให้เรากินและปกป้องเราค่ะ
‎เพราะงั้นเขาถึงอยากลงเล่นการเมืองมั้งคะ
‎เพื่อจะป้อนเนื้อเข้าปากคนอีกหลายคน
‎นี่จ้ะ ฮโยรินด้วย
‎ให้คะแนนคุณพ่อเท่าไรคะ
‎เต็มร้อย
‎แต่ในฐานะสามี ‎เอาไป 200 คะแนนเลยค่ะ
‎หนูว่าพ่อรักแม่มากกว่าหนูอีกค่ะ
‎อิจฉาก็แต่งงานซะสิ ‎แต่งกับผู้ชายที่เหมือนพ่อ
‎หนูเป็นเพื่อนสนิทของฮโยรินใช่ไหม
‎เห็นพ่อแม่ฮโยรินแล้วรู้สึกยังไงจ๊ะ
‎หนูคิดว่าอยากโตเป็นผู้ใหญ่บ้าง
‎ก่อนหน้านี้หนูไม่เคยรู้สึกว่า ‎อยากโตเป็นผู้ใหญ่เลยค่ะ
‎เธอเรียกแม่หนูว่าแอรีแอดเน่ค่ะ
‎ตอนที่วาดหุ่นปูนปั้น เธอบอกว่า ‎จมูกแอรีแอดเน่เหมือนของแม่เป๊ะ
‎อินฮเย ขอบใจนะจ๊ะ
‎ทำไมความคิดน่ารักขนาดนี้นะ
‎กินเยอะๆ นะอินฮเย
‎กินสิจ๊ะ
‎อร่อยใช่ไหมล่ะ
‎ถ้าจิ้มอันนี้ จะอร่อยกว่าเดิมอีก
‎(โรงพยาบาลจิตเวชเซนต์เบเนดิกต์)
‎ประธานวอนซังอูคือลูกชาย ‎ที่ไม่ได้ดั่งใจนายพลวอนกีซอนครับ
‎ว่ากันว่าเขาตกกระป๋องจากการแย่งชิงอำนาจ ‎กับทนายพัคแจซังที่เป็นน้องเขย
‎เลยมาจบอยู่ที่โรงพยาบาลจิตเวช
‎อ๋อ
‎บัญชีแยกประเภทอยู่ในนั้นเหรอครับ
‎คุณรู้ได้ไงคะ
‎- ประธานวอนช่างคิดนะครับ ‎- คะ
‎ถ้าคุณอินจูเอาบัญชีออกไป ‎แล้วทำให้ทนายพัคลำบากได้
‎เขาคงสนุกน่าดูนะครับ
‎เท่ากับเขาได้แก้แค้น ‎โดยไม่ต้องกระดิกนิ้วเลย
‎แน่นอนว่าระหว่างนั้น ‎คุณอินจูอาจจะตายก็ได้
‎แต่เขาจะสนอะไรล่ะ ‎ไม่ใช่เรื่องตัวเองสักหน่อย
‎ว่าแต่ทำอีท่าไหนถึงไปอยู่ที่นั่นได้ครับ
‎ประธานวอนมีเอี่ยวกับการยักยอก ‎ของคุณฮวายองด้วยเหรอครับ
‎ผู้จัดการ
‎คุณมาตามหาบัญชีแยกประเภทใช่ไหมคะ
‎ครับ
‎เมื่อกี้ก็เจอแล้ว
‎ครับ
‎แล้วก็รู้ด้วยว่าฉันเอาเงินสองพันล้านไป
‎ครับ
‎มาต่อรองกันค่ะ เอาให้ชัดไปเลย
‎ฉันไม่หวังอะไรเยอะหรอกค่ะ
‎เงินสองพันล้านกับความปลอดภัย
‎แต่ต้องรับประกันความปลอดภัยของฉันอย่างดีค่ะ
‎กรรมการชินฮยอนมินเป็นคนละเอียดครับ
‎ตลอดเวลา 25 ปี ‎ตั้งแต่ทำงานที่วอนรยองการก่อสร้าง
‎เขาคงบันทึกไว้ละเอียดยิบว่า ‎ใช้เงินทุนซุกซ่อนยังไง ที่ไหน และเท่าไร
‎คุณต่อรองกับแค่สองพันล้านเนี่ยนะ
‎งั้นฉันควรทำยังไงเหรอคะ
‎รอก่อนครับ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาต่อรอง
‎บัญชีแยกประเภทจะยิ่งมูลค่าสูง ‎เมื่อใกล้ถึงการเลือกตั้ง
‎คงยากเกินกว่าคุณอินจูจะเจรจาเอง
‎ห้าต่อห้าแล้วกันครับ
‎นี่คุณกำลังเสนอให้เราร่วมมือกันเหรอคะ
‎ผมรับปากว่าจะตีราคาบัญชีแยกประเภท ‎มาให้ได้สูงที่สุด
‎นั่นเป็นงานถนัดของผม
‎ทานโทษนะคะ ผู้จัดการ คุณชเวโดอิล
‎ฉันบอกคุณแล้วใช่ไหมคะ ‎ว่าฉันคิดยังไงกับคุณ
‎ครับ คุณบอกว่าผมมันห่วงแต่เงิน
‎พูดตามตรง
‎ฉันคิดว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้อง ‎กับการตายของกรรมการชิน
‎แค่นั่งรถคันเดียวกับผู้จัดการ ‎ฉันก็เสียวสันหลังแล้วค่ะ
‎แล้วคิดว่าฉันจะยอมร่วมมือกับคุณเหรอคะ
‎วันนั้น
‎วันที่ผมได้เป็นเพื่อนกับคุณฮวายอง ‎ที่คาเฟ่เล็กๆ ในเจนีวา
‎เธอเล่าให้ผมฟังเยอะเลยครับ
‎ตั้งแต่เรื่องแม่ ‎ตลอดจนเรื่องนักบัญชีจากอนาคต
‎พี่เขาเล่าเรื่องนั้นด้วยเหรอคะ
‎ผมเอาแต่คิดอยู่เรื่อย
‎ว่ามันจะเป็นยังไง ‎ถ้าวันนั้นเธอขอให้ผมร่วมมือกับเธอ
‎ลงทุนกับที่ไหนอยู่เหรอครับ
‎โปรแกรมที่ฉันออกแบบมานาน
‎คุณฮวายองมีแผนการที่ดีอยู่ครับ
‎แต่มันเป็นสิ่งที่เธอทำคนเดียวไม่ได้
‎("การโอนเงินทุน")
‎ถ้าเธอร่วมมือกับผม
‎เธอก็คงจะไม่ตาย
‎ถ้าผู้จัดการหักหลังฉันล่ะคะ
‎สุดท้ายก็คงมีแค่ฉัน ‎ที่มีจุดจบเหมือนพี่ฮวายองกับกรรมการชินสิ
‎พกบัตรประชาชนอยู่ไหมครับ
‎ค่ะ
‎ผมจะไปส่งคุณที่ธนาคารในเมือง
‎เข้าไปข้างใน เช่าตู้เซฟ ‎แล้วใส่บัญชีแยกประเภทไว้
‎ใครก็ทำร้ายคุณสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้
‎เพราะคุณเป็นคนเดียวที่เอาออกมาได้
‎รู้ใช่ไหมว่าอย่าเอาเงินสดไปฝาก
‎มันจะเท่ากับคุณโฆษณาว่าตัวเองมีเงิน
‎ผมเคยบอกหรือยังครับ ‎ว่าผมคิดยังไงกับคุณอินจู
‎ยังค่ะ
‎คนเปลี่ยนเกม
‎คุณอินจูคือไต้ฝุ่นลูกเล็กๆ
‎ไม่ว่าคุณผ่านไปที่ไหน ‎กระแสอากาศก็จะแปรปรวน
‎ถึงคุณจะไม่รู้ตัวก็เถอะ
‎แต่ห้ามลงมือคนเดียวนะครับ
‎ถ้าอยากเล่นเกมนี้
‎คุณจำเป็นต้องมีผม
‎เอาเป็นหกต่อสี่แล้วกันค่ะ
‎สองพันล้านก็เป็นของฉันไป
‎ฉันหกนะคะ รู้ใช่ไหม
‎น้องสาวบล็อกเธอ ‎แถมเธอยังเสี่ยงจะโดนไล่ออกงั้นเหรอ
‎อือ
‎รู้ไหมว่าฉันเป็นอีทูเบอร์
‎นี่คือจะให้ฉันเป็นอีทูเบอร์เหรอ
‎เวลาคนเราว่างงานก็มักจะดูอีทูบกัน
‎เอาไว้ดูตอนไม่มีอะไรให้ดู
‎มันเกี่ยวกับอะไร
‎เสน่ห์ของผลผลิตมั้ง
‎(เกษตรกรซานฟราน)
‎(เสน่ห์ของไชเท้าอ่อน)
‎(ไชเท้าอ่อน ‎ชอบอากาศเย็นและแดดจ้า)
‎(ไชเท้าอ่อนกำลังงอก)
‎(ช่วยตัดแต่งต้นกล้าหน่อย)
‎(ไชเท้าอ่อนเติบโตอย่างแข็งแรง)
‎น่ารักเชียว
‎เผลอแป๊บเดียวก็ได้เป็นไชเท้าอ่อน ‎ที่แข็งแรงแค่ด้วยน้ำและแสงแดดแล้ว
‎เธอชอบกิมจิไชเท้าอ่อนนี่
‎ไว้มาเอาไปสิ
‎โห
‎แต่ไม่มีแม่หมักให้น่ะสิ
‎เดี๋ยวฉันหมักให้เอง
‎จริงเหรอ
‎ไหงคิดมาทำอะไรแบบนี้เฉย
‎ตอนที่ฉันลำบากในอเมริกา
‎ฉันบังเอิญได้ดูคลิปหนึ่งในอีทูบ
‎แล้วมันก็ทำให้ฉันฮึดสู้
‎ฉันเลยเริ่มทำเพราะแบบนั้น
‎คลิปที่ว่าคืออะไร
‎อะไรล่ะ ฉันขอดูด้วยสิ
‎ไต้ฝุ่นแคทเธอรีนกำลังพัดผ่าน ‎คาบสมุทรเกาหลี
‎และสร้างความเสียหายครั้งใหญ่ครับ
‎เราจะต่อสายไปยังนักข่าวโออินกยอง ‎ที่อยู่ในเหตุการณ์ครับ
‎นักข่าวโออินกยองครับ
‎ฉันดูเพราะอัลกอริทึมมันแนะนำมา
‎ขอบอกเลยนะว่าฉันไม่ได้ ‎ขยันค้นชื่อเธอเป็นประจำ
‎ค่ะ รายงานจากจังหวัดชอลลาใต้ ‎ซึ่งพายุแคทเธอรีนรุนแรงมากค่ะ
‎เกิดลมแรงอย่างต่อเนื่อง ‎จนยากเกินกว่าฉันจะทรงตัวได้ค่ะ
‎ฉันกำลังยืนหันหลังให้ลม ‎เพื่อให้การรายงานข่าวเป็นไปอย่างราบรื่น
‎แต่ฉันจะยืนปะทะกับลมสักครู่
‎เพื่อให้เห็นว่าพายุรุนแรงแค่ไหนค่ะ
‎(ความเร็วลมสูงสุด 25 เมตรต่อวินาที)
‎ขณะนี้ลมพัดรุนแรงที่สุด…
‎(ปริมาณน้ำฝน ‎มากกว่า 30 มิลลิเมตรต่อชั่วโมง)
‎ฉันไม่สามารถทรงตัวได้ค่ะ
‎ฉันจะคอยรายงาน ‎สถานการณ์ล่าสุดให้ทราบ
‎จากพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบสูงสุดค่ะ
‎ฉันโออินกยอง สำนักข่าวโอบีเอ็น ‎รายงานจากจังหวัดชอลลาใต้ค่ะ
‎(คิมชอลซอง หลานชายประธานคิมดัลซู)
‎ฮัลโหล
‎สวัสดีครับ ผมคิมฮีซองนะครับ
‎ผมเป็นน้องชาย ‎ของคุณคิมชอลซองที่เสียชีวิตไป
‎สำหรับพี่ผม
‎คุณลุงก็เหมือนพ่อเขาครับ
‎ลุงคือคนที่คอยสอนหนังสือ ‎และส่งเสียพี่ผมเรียน
‎คนที่วิ่งแจ้นมาหาเวลาพี่ก่อเรื่อง ก็คือลุง
‎เพราะงั้นพี่คุณถึงคอยดูแลท่านสินะคะ
‎น่าขำนะครับ
‎ลูกชายในไส้ไม่เหลียวมองด้วยซ้ำ
‎ไงก็เถอะ พี่ผมบอกว่าลุง ‎ไม่ใช่คนที่จะฆ่าตัวตายแน่นอน
‎เขาย้อนดูภาพในกล้องวงจรปิด ‎วันที่ลุงตายไม่เลิกเลยครับ
‎มีอะไรน่าสงสัยเหรอคะ
‎ไม่มีเลยครับ
‎เราทะเลาะกันบ่อยเพราะเรื่องนั้น
‎เขาหมกมุ่นเหมือนคนขาดสติ ‎ทั้งที่ลุงฆ่าตัวตายชัดๆ
‎อันนี้อยู่ในกระเป๋าเสื้อพี่ผม ‎ในวันที่เกิดอุบัติเหตุครับ
‎ภาพจากกล้องวงจรปิดเหรอ
‎ผมว่าเขาคงตั้งใจจะให้คุณนักข่าวครับ
‎เขากลัวตลอดเวลาที่อยู่ในโรงพยาบาล ‎ว่ามีคนจะมาฆ่าเขา
‎เพราะงั้นเลยมีการติดตั้งกล้องไว้
‎วันนั้นเขาหมกตัวอยู่ในห้องน้ำหลายชั่วโมง
‎เขาร้องไห้บอกว่าถ้าออกไปเขาจะตาย
‎จากนั้นทนายก็มา
‎ทนายพัคแจซังเหรอ
‎พอพัคแจซังมา เขาก็เชื่อฟังแต่โดยดี
‎ถึงขั้นหลับเลยแฮะ
‎แกล้งหลับหรอก
‎จู่ๆ เขาก็ลุกขึ้น
‎หยิบเข็มฉีดยาเข้าห้องน้ำ แล้วก็ไม่ออกมา
‎ครึ่งชั่วโมงต่อมา พยาบาลก็พบว่า ‎ประธานธนาคารคิมดัลซูเสียชีวิตแล้ว
‎ในสภาพปักยาแก้ปวดชนิดเสพติดบนแขน
‎น่ากลัวจัง
‎ฆ่าตัวตายชัดเจน ไม่มีอะไรให้สงสัย
‎แต่คุณชอลซองดูอันนี้ซ้ำไปซ้ำมา
‎อย่างกับจะเจอหลักฐาน ‎ว่าเป็นการฆาตกรรม
‎คุณชอลซองเห็นอะไรจากในนี้กันนะ
‎เดี๋ยวนะ
‎นั่นอะไรน่ะ ที่หน้ากระจก
‎- เข็มฉีดยาเหรอ ‎- ไม่ใช่เข็มฉีดยา ในมืออีกข้างน่ะ
‎เขาดมกลิ่น
‎มือเปื้อนอะไรงั้นเหรอ
‎ไม่ใช่ มีบางอย่างอยู่ในมือเขา
‎อันเล็กๆ สีน้ำเงิน
‎ไปกวดวิชาเหรอ
‎เอาไว้กินของอร่อยๆ ระหว่างนั้นนะ
‎เลี้ยงเพื่อนๆ ด้วย
‎- พี่ ‎- อือ
‎ฉันจะไปเรียนเมืองนอกนะ ที่บอสตัน
‎- หือ ‎- เดินทางวันที่ 24 เดือนหน้า
‎ว่าไงนะ
‎เดือนหน้าเหรอ
‎อือ
‎นี่
‎พูดให้มันรู้เรื่องหน่อย
‎นี่แกพูดเรื่องอะไรอยู่
‎ฮโยรินจะไปเรียนโรงเรียน ‎ม.ปลายศิลปะบอสตันตั้งแต่เทอมหน้า
‎เดิมทีแล้วแม่นางจะไปด้วย
‎แต่ไปไม่ได้แล้วเพราะเรื่องพ่อ
‎แต่นางนอนคนเดียวไม่ได้ ‎กินข้าวคนเดียวก็ไม่ได้ด้วย
‎- ฉันก็เลยจะไปด้วย ‎- ทำไมต้องแก
‎แกเป็นสาวใช้เด็กนั่นเหรอ
‎บอกเขาเลยว่าไปไม่ได้
‎พี่จะส่งแกไปเรียนเมืองนอกเอง
‎พี่จะทำยังไง
‎ด้วยการทำงานหลังขดหลังแข็งเหรอ
‎หรือด้วยการแต่งงานบ้าๆ นั่นอีก
‎คิดว่าฉันจะรู้สึกยังไง ‎ถ้าได้ไปเพราะแบบนั้น
‎พี่จะหลังขดหลังแข็ง หรือแต่งงานบ้าๆ บอๆ
‎พี่ก็จะจัดการของพี่เอง
‎โลกนี้ไม่มีอะไรฟรีหรอกนะ
‎ถ้าแกติดหนี้บุญคุณใครทั้งที่ชดใช้เขาไม่ได้
‎แกไม่มีทางรู้หรอก ‎ว่าแกจะต้องเสียอะไรบ้างในอนาคต
‎แทนที่จะใช้ชีวิตเหมือนพวกพี่ในบ้านหลังนี้
‎ฉันอยากใช้ชีวิต ‎เป็นสาวใช้บ้านฮโยรินมากกว่าอีก
‎อะไรนะ
‎ฉันตัดสินใจแล้ว ‎ตอนที่แม่หอบค่าทัศนศึกษาหนีไป
‎ว่าฉันจะทำทุกทาง
‎เพื่อไปจากที่นี่
‎พี่ โลกนี้มันไม่มีอะไรฟรีไง
‎ถ้าพี่หลังขดหลังแข็งส่งฉันเรียนเมืองนอก ‎ต่อไปฉันจะชดใช้ให้พี่ยังไง
‎ในเมื่อพี่พังไปแล้ว
‎แม่เซ็นเอกสารยินยอม ‎ส่งเมลไปให้โรงเรียนแล้ว
‎ยังไงพี่ก็ไม่ใช่แม่ฉันอยู่ดีนี่
‎นี่นายหมักเองจริงเหรอ
‎อะไรเนี่ย อร่อยเกินเบอร์
‎อินกยอง คราวหลังไปกับฉันนะ
‎ไปไหน
‎ถ้าคุณคิมชอลซอง ‎ไม่ได้บังเอิญประสบอุบัติเหตุ
‎และการฆ่าตัวตายของประธานธนาคารมีข้อกังขา ‎ก็แปลว่ามันอันตรายเกินไป
‎เวลาทำข่าวก็พาฉันไปด้วย ‎ฉันจะขับรถให้เอง
‎ฉันเป็นนักข่าวนะ ‎นักข่าวทำข่าวเรื่องพวกนั้นเป็นธรรมดา
‎ฉันเห็นที่เกิดเหตุแล้วนะ
‎ถ้าไม่เห็นก็ว่าไปอย่าง ‎นี่ฉันเห็นเต็มๆ จะให้เธอไปคนเดียวได้ไง
‎นายว่างมากเหรอ
‎อุตส่าห์ไปร่ำเรียนถึงเมืองนอก ‎จะมาขับรถให้ชาวบ้านเขาทำไม
‎ไม่หางานทำหรือไง
‎คุณปู่ท่านห่วงนายนะ
‎คุณปู่ป่วยหนัก
‎ฉันก็เลยอยากอยู่ใกล้ท่าน
‎จะได้ทำอาหารดีๆ ให้
‎แล้วก็ผลัดกันบ่นไปมา
‎ขอโทษนะ ฉันไม่รู้เลย
‎ถ้าคุณปู่จากไป
‎ฉันก็ไม่เหลือใครแล้ว
‎ฉันเลยปล่อยให้เธอเสี่ยงไม่ได้
‎นี่อะไรเหรอ
‎ดอกไม้อะไรดูแปลกตาจัง
‎ฉันเก็บมาจากจุดที่คุณคิมชอลซองรถชน
‎น่าจะเป็นกล้วยไม้หายากนะ
‎ปล่อยไว้ก็คงตาย ‎ฉันเลยกะว่าจะทำให้ดอกมันแห้ง
‎เดี๋ยวก่อน
‎ค้างไว้นะ
‎ดอกไม้นี่เอง
‎เขาดมดอกไม้อยู่
‎ดอกคล้ายๆ กันเลยแฮะ
‎อันเล็กๆ สีน้ำเงิน
‎อย่าบอกนะว่าเป็นกล้วยไม้แบบเดียวกัน
‎ฮโยรินเป็นลูกสาวคนเดียว
‎คุณคงกังวลแย่เลยนะคะ ‎ที่ต้องส่งแกไปอเมริกาลำพัง
‎อินฮเยก็เป็นน้องเล็กสุดที่รักของบ้านฉันค่ะ
‎ฉันกับน้องคนรองโตมากับความจน ‎เลยต้องคอยเกรงใจคนอื่น
‎แต่ฉันไม่อยากให้อินฮเย ‎เติบโตไปแบบนั้นค่ะ
‎อินฮเยเป็นเด็กที่มีวุฒิภาวะและผ่าเผยที่สุด ‎ในเด็กอายุ 18 ที่ฉันเคยเจอมาเลยค่ะ
‎ได้ยินว่าคุณจ่ายเงิน ‎สำหรับเรียนเมืองนอกให้แก
‎จะผ่าเผยสำหรับทุกเรื่องได้ ‎แกก็ต้องจ่ายเงินเองด้วยค่ะ
‎พี่สาวอินฮเยชื่ออะไรคะ
‎โออินจูค่ะ
‎ฉันชอบคุณอินจูนะคะ
‎ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอแล้วค่ะ
‎คงเพราะว่าฉันรับรู้ได้ถึง ‎ความทุ่มเทที่คุณอินจูมีต่อน้องสาว
‎แต่ว่าคุณอินจูคะ
‎คุณเข้าใจบางอย่างผิดอยู่
‎ฉันไม่ได้จ่ายค่าเรียนให้แกหรอกนะคะ
‎สามีฉันดูแลมูลนิธิทุนการศึกษาอยู่ค่ะ
‎มูลนิธิสำหรับเด็กๆ ที่มีพรสวรรค์เต็มเปี่ยม ‎แต่ด้อยโอกาสทางการเงิน
‎เป็นมูลนิธิสำหรับเด็กๆ อย่างอินฮเยเลยค่ะ
‎แกได้ทุนการศึกษา ‎ผ่านการพิจารณาอย่างเป็นทางการ
‎คุณเคยเห็นภาพวาดของอินฮเยหรือเปล่าคะ
‎นี่เป็นพอร์ตโฟลิโอที่แกส่งไปบอสตันค่ะ
‎ภาพวาดของแกยอดเยี่ยมมากก็จริง
‎แต่คุณรู้สึกยังไงคะ
‎หม่นหมองใช่ไหมคะ
‎อยากร้องไห้ใช่ไหม
‎เด็กคนนี้กำลังยืนอยู่ปากเหวค่ะ
‎ครั้งหนึ่งฉันเคยถามแกค่ะ
‎"อินฮเย"
‎"หนูทุกข์ใจเรื่องอะไรขนาดนั้น"
‎ทำไมถึงนอนอยู่ลำพังในป่ามืดๆ ล่ะจ๊ะ
‎นี่ไม่ใช่หนูค่ะ
‎พี่สาวหนูค่ะ
‎พี่สาวที่กำลังจะตาย
‎วันนี้พอได้เจอคุณอินจู ฉันก็เข้าใจค่ะ
‎เหตุผลที่อินฮเยวาดพี่สาวแบบนั้น
‎คุณคงลำบากน่าดูเลย ‎ที่หาเงินก้อนนี้มาแบบปุบปับ
‎คุณหักโหมเพื่ออินฮเยขนาดนี้เสมอเลยเหรอคะ
‎เด็กคือกระจกสะท้อนครอบครัวนะคะ
‎ในสายตาอินฮเย
‎มันสะท้อนว่าพี่สาวลำบากเพราะตัวเองค่ะ
‎ปีที่แล้วอินฮเยไม่สบายเหรอคะ
‎แกเข้าโรงพยาบาล ‎เพราะจู่ๆ ก็หมดสติไปค่ะ
‎หมอบอกว่าเพราะกล้ามเนื้อหดเกร็ง
‎แต่ตรวจแล้วก็ไม่รู้ชื่อโรคค่ะ
‎แกบอกว่าตอนนั้นแกทุกข์ใจมากค่ะ
‎ที่เป็นภาระให้กับพี่ๆ
‎อย่าหักโหมนักเลยนะคะ
‎คุณอินจูยังสาวยังแส้ ‎ยังมีชีวิตเป็นของตัวเองนะ
‎ไม่ใช่แม่อินฮเยสักหน่อย
‎หัวหน้า
‎ไหนว่าอินฮเยโดดทัศนศึกษา ‎เพราะทางบ้านไม่มีเงินส่งไง
‎แต่เมื่อกี้พี่สาวแกใส่รองเท้าแพงหูฉี่มา
‎แล้วก็จ่ายค่าเรียนน้อง ‎ด้วยเงินสด 70 ล้านวอนเชียวนะคะ
‎ฉันอยากรู้จังเลยว่าเธอ
‎ไปหาเงินมาจากไหน
‎(กล้วยไม้พันธุ์ใหม่จากสิงคโปร์ ‎เติบโตบนพื้นป่ามืด)
‎(กล้วยไม้แห่งโลก)
‎(พุงรัน ‎นีโอฟิเนเชีย)
‎เรดาร์การค้นหาของฉันน่าจะเจอนะ
‎ฉันว่าน่าจะเป็นกล้วยไม้อิงอาศัย
‎ที่ดูดน้ำกับสารอาหารทางอากาศนะ
‎แต่ไม่เจออันที่ตรงกันเป๊ะๆ
‎สูดลมหายใจเข้า
‎หายใจออก
‎ลงไปให้ลึกอีกค่ะ
‎แม่ ตัวเล็กไม่หายใจ
‎ลึกลงไปอีกขั้น
‎ข้างในนั้นมีตัวเราอยู่ค่ะ
‎ตามหาตัวเองที่ซ่อนอยู่ให้เจอ
‎ตัวเล็กเป็นอะไรเหรอแม่
‎ตายแล้วเหรอ
‎เจอแล้ว
‎"กล้วยไม้ผียูเรเชีย ดอกกล้วยไม้ ‎ที่คล้ายควันสีน้ำเงินลอยกลางอากาศชนิดนี้
‎เป็นที่รู้จักกันในนาม ผีแห่งเวียดนาม"
‎"ถูกนำเข้าอเมริกาโดยทหารอเมริกา ‎ขณะมีสงครามเวียดนาม
‎มีรายงานว่าล้มเหลวในการผสมพันธุ์ ‎ปัจจุบันมีอยู่เพียงไม่กี่ต้นเท่านั้น…"
‎- ฉันถือเอง ‎- ไม่เป็นไร
‎ปิดฝากระโปรงรถให้ทีสิ
‎- ฉันบอกจะถือเองไง ‎- ไม่เป็นไรน่า
‎หือ
‎นี่มันอะไร
‎เงินนี่
‎เกี่ยวข้องกับพี่ที่ทำงานของพี่ ‎ที่ตายไปเหรอ
‎อือ
‎ไม่ได้นะพี่
‎นี่คือการขโมยนะ
‎การขโมยคืออะไรเหรอ
‎การครอบครองเงินสกปรกที่ไม่มีเจ้าของ
‎ก็คือการขโมยเหรอ
‎เอาอะไรมาพูด
‎พี่คนนั้นฆ่าตัวตาย
‎เงินนั่นอาจทำให้พี่ตายก็ได้
‎ตอนเรายังเด็ก
‎ตอนที่โรงพิมพ์ของพ่อเจ๊ง
‎เราเก็บข้าวของกลางดึก
‎แล้วหนีออกจากอพาร์ตเมนต์ แกจำได้ไหม
‎ที่เรานั่งรถบรรทุก ‎ไปโรงเรือนพลาสติกด้วยกันน่ะเหรอ
‎ตอนนั้นเรามีน้องอยู่ด้วย
‎หมายถึงอินฮเยน่ะนะ
‎ไม่ ไม่ใช่อินฮเย
‎เด็กผู้หญิงอายุสองสามขวบ
‎อะไรนะ
‎น้องหลับๆ ตื่นๆ ไปสองสามวัน
‎แล้วจู่ๆ ก็ไม่ตื่นขึ้นมา
‎ทางโรงพยาบาลบอกว่าสายไปแล้ว
‎เพราะเราไม่มีเงิน
‎เพราะเราอยู่ในช่วงที่กำลังหนี
‎น้องตายโดยไม่ได้รับการรักษาดีๆ ด้วยซ้ำ
‎ไม่รู้เลย
‎ฉันจำไม่ได้
‎แกหกขวบ ส่วนฉันแปดขวบ
‎พอเด็กคนนั้นตาย
‎แม่ก็สติแตก พ่อก็เริ่มดื่มเหล้า
‎แกเลยถูกส่งไปอยู่บ้านคุณย่า
‎ฉันอยู่บ้านเพราะต้องไปโรงเรียน
‎แล้วเราก็ไม่คุยเรื่องนั้นกันเลยสักครั้ง
‎ตอนนั้นฉันจำขึ้นใจเลย
‎ว่าถ้าไม่มีเงิน ก็เท่ากับตาย
‎ฉันอยากให้
‎พ่อเอาเงินกลับมาบ้าน ‎ต่อให้ขโมยมาก็ตาม
‎เราจะได้มีกิน เราจะได้มีชีวิต
‎เราจะได้รอดตาย
‎เพราะคนเราตายเมื่อจน
‎ฉันจำไม่ได้
‎ฉัน…
‎จำอะไรไม่ได้สักอย่าง
‎ถ้าเรามีเงินก้อนนี้อยู่
‎ฉันคงไม่แต่งงานบ้าๆ นั่นหรอก
‎แกคงจะได้เรียนอะไรที่อยากเรียน
‎อินฮเยก็คงจะเป็นเด็กม.ปลาย ‎ที่วาดรูปเก่ง แล้วก็ยิ้มเก่ง
‎และเด็กคนนั้น
‎ก็คงจะมีชีวิตอยู่
‎เด็กคนนั้นชื่ออะไรแล้วนะ
‎ฉันโอเคกับความจน
‎เราเป็นแบบนั้นกันมาตลอดนี่
‎แต่ฉันไม่อยากเป็นขโมยเพราะจน
‎แบบนั้น…
‎เท่ากับฉันแพ้
‎ตอนฉันอยู่บ้านย่า
‎ตอนเพื่อนๆ คนอื่นรวยกันหมด ‎มีแต่ฉันที่จน
‎ฉันกลายเป็นหัวขโมยไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง
‎ทั้งที่ฉันไม่เคยขโมยอะไรเลย
‎ฉันเกลียดอะไรแบบนั้นยิ่งกว่าความตายอีก
‎ถ้าพี่จะเอาเงินนี้ไปจริงๆ
‎ฉันจะแจ้งความ
‎จะแจ้งก็แจ้งเลย
‎ฉันจะใช้เงินนี้ให้หมด แล้วค่อยเข้าคุก
‎พี่
‎อินฮเยรู้เรื่องเด็กที่ตายไป
‎เรื่องเกิดขึ้นก่อนอินฮเยเกิดด้วยซ้ำ ‎แต่น้องรู้ได้ยังไงกัน
‎ฉันนึกว่า
‎แกบอกน้องซะอีก
‎ลาก่อนค่ะ คุณลูกค้า
‎ฉันไม่เข้าใจเลย
‎ทำไมฉันถึงดื่มเหล้า
‎ทำไมหน้าตาของพ่อตอนดื่มเหล้า ‎ถึงดูเศร้าขนาดนั้น
‎ทำไมเวลาจะรายงานข่าวบางข่าวทีไร ‎มันถึงจุกอยู่ในคอทุกที
‎ทำไมอินฮเยถึงมีค่าสำหรับฉันขนาดนั้น
‎ขอบคุณค่ะ ลาก่อนนะคะ
‎ข่าวที่ฉันตามหาไปทั่วทุกมุมโลกก็คือ
‎หน้าตาครอบครัวจนๆ ของฉัน
‎เหล้าไข่น่ะ ของโปรดฉันเลย
‎ฉันสั่งให้เขามาเสิร์ฟ ‎จะได้ทนฟังเรื่องของแกไหว
‎ว่ามาสิ ไม่ต้องกลัว
‎หนูมี…
‎เงินสดสองพันล้านวอนอยู่ค่ะ
‎ไม่ใช่เงินที่ผิดกฎหมาย ‎แต่ก็ไม่ใช่เงินที่ถูกกฎหมายซะทีเดียว
‎อย่างน้อยมันก็ไม่ใช่เงินที่ได้มา ‎จากการทำร้ายใครค่ะ
‎หนูอยากซื้ออพาร์ตเมนต์ในโซลค่ะ
‎ขอเป็นสามห้อง เพราะน้องๆ หนูจะอยู่ด้วย
‎ขนาดราวๆ 25 ถึง 30 พยอง
‎แกก็รู้ใช่ไหม
‎ว่าแค่มีเงินสดไม่ได้แปลว่า ‎จะพรวดพราดไปซื้ออพาร์ตเมนต์ได้
‎ฉันต้องปรึกษากับทีมกฎหมายก่อน ‎คงต้องใช้เวลาหน่อย
‎อาจจะไม่ได้ด้วย
‎ไม่ค่ะ
‎ต้องทำให้ได้สิคะ
‎เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
‎มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องช่วยแกเหรอ
‎ความรู้สึกผิดค่ะ
‎ความรู้สึกผิดของคุณย่าจะน้อยลง
‎คุณย่าไม่ให้พ่อหนูยืมเงินนี่คะ
‎ตอนที่โรงพิมพ์ล้มละลายเพราะไอเอ็มเอฟ
‎ฉันไม่รู้สึกผิดเพราะอะไรแบบนั้นหรอก
‎เดิมทีฉันไม่ลงทุน ‎กับธุรกิจที่มีแววจะล้มเหลวอยู่แล้ว
‎ฉันเลยไม่ใส่ซองงานแต่งแกไง
‎ตอนที่โรงพิมพ์ล้มละลาย ‎และเราอาศัยอยู่ในโรงเรือนพลาสติก
‎น้องของเรา…
‎คุณย่ามาหาที่โรงพยาบาล ‎ตอนที่น้องตายนี่คะ
‎คุณย่าร้องไห้ ‎ถามว่าทำไมถึงไม่บอกว่าเด็กป่วย
‎ปกติแล้วคุณย่าเกลียดเด็ก
‎เวลาหนูไปเยี่ยมทีไร ‎คุณย่าจะให้เงินหนูออกไปเล่นข้างนอก
‎คุณย่าบอกว่า ‎ไม่ชอบเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กๆ
‎แต่จากนั้นไม่นาน ‎คุณย่ากลับพาตัวอินกยองไป
‎"เสียงอินกยองไม่ขัดหูเหรอ"
‎ตอนนั้นหนูสงสัยแบบนั้น
‎แต่ตอนนี้หนูเข้าใจแล้วค่ะ
‎ถ้าคุณย่าไม่ได้รู้สึกผิด ‎คงไม่มีทางทำแบบนั้นหรอกค่ะ
‎พอถึงบั้นปลายชีวิต ความรู้สึกผิด ‎ก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใช่ไหมคะ
‎คุณย่าก็เลยเรียกหาอินกยองอีก
‎คิดว่าคงจะดีขึ้นถ้าให้เงินแก
‎แต่ว่านะคะคุณย่า
‎ถ้าช่วยหนูซื้ออพาร์ตเมนต์ ‎ทุกอย่างจะคลี่คลายค่ะ
‎เราสามพี่น้องจะอยู่ในอพาร์ตเมนต์นั่น
‎เราจะใช้ชีวิตอย่างไม่มีอะไรติดขัด ‎ให้เหมือนกับอยู่ที่นั่นมาตลอดค่ะ
‎ก็ถูกของแก
‎ทำแบบนั้นอาจจะรักษา ‎โรคนอนไม่หลับที่ฉันเป็นมานานได้ด้วย
‎แต่ว่านะ
‎ฉันไม่ได้เกลียดเด็กหรอก ฉันเกลียดแกต่างหาก
‎ทำไมคะ
‎แกเป็นคนยิ้มเก่งตั้งแต่เด็ก
‎แกยิ้มให้ทุกคนที่แกสบตาด้วย
‎ฉันไม่ชอบตรงนั้นแหละ
‎ตอนเป็นเด็ก แกยังน่ารักน่าชัง ‎คนเขาเลยยิ้มตอบ
‎แต่ถ้าโตแล้วยิ้มแบบนั้น ‎โลกจะตบหน้าเรียกสติแก
‎ดูจากวันนี้ แกก็คงได้เรียนรู้ ‎เรื่องพวกนั้นมาบ้างแล้วสินะ
‎หนูผ่านอะไรมาเยอะค่ะ
‎ฉันจะดูเรื่องอพาร์ตเมนต์ให้พรุ่งนี้
‎ว่างเมื่อไหร่ก็เอาบัตรประชาชน ‎ตราประทับ ใบรับรองตราประทับของแก
‎มาฝากไว้ที่ทีมกฎหมายบริษัทฉัน
‎คนพวกนั้นจะหาทางให้
‎ขอบคุณค่ะ คุณย่า
‎จากนี้คุณย่าจะหายจากโรคนอนไม่หลับ
‎การย่อยอาหารก็จะดีขึ้นด้วยค่ะ
‎แอรีแอดเน่
‎ท่านนายพลซื้อมาตอนไปดูงานที่อังกฤษ
‎บ้านตุ๊กตาให้แม่ฮโยริน
‎ทหารดีบุกให้ลุงฮโยริน
‎วอนซังอู ลุงของฮโยริน ‎เอาทั้งหมดนั้นไปเล่นสนุกคนเดียว
‎จะยอมให้ฉันเล่นเฉพาะตอนที่เขาเบื่อ
‎ทหารทั้ง 12 นายอยู่หมวดเดียวกัน
‎อยู่มาวันหนึ่ง น่าจะยศสิบโทมั้ง
‎นายทหารตัวหนึ่งหายไป
‎เขาอาละวาดแล้วก็ค้นทั่วบ้านเลย
‎สุดท้ายก็หาไม่เจอเหรอคะ
‎ฉันทิ้งเองแหละ
‎คุณสองคนเป็นเพื่อนกัน ‎ตั้งแต่เด็กหรือเปล่าคะ
‎ซังอูเป็นลูกชายท่านนายพล ‎ส่วนฉันเป็นลูกชายคนขับรถ
‎ตอนนั้น ทุกอย่างในบ้านนี้ดูดีไปหมด
‎กลิ่นหอมแปลกๆ จากสบู่
‎ผ้าเช็ดมือ ส้อมสำหรับกินผลไม้ ‎แม้แต่กรรไกรตัดเล็บ
‎ฉันรีบคว้าทุกอย่างใส่กระเป๋า ‎แล้วโยนทิ้งก่อนกลับถึงบ้าน
‎ทำไมทำแบบนั้นคะ
‎ฉันโกรธที่ฉันไม่ใช่คนในบ้านนี้
‎ฉันอยากอยู่ที่นี่
‎สุดท้ายก็ทำได้นะคะ
‎พอไปดูงานครั้งต่อมา ท่านนายพล ‎ก็ซื้อเซตทหารที่เหมือนกันเป๊ะให้ฉัน
‎เขารู้มาตลอดว่าฉันคือคนร้าย
‎ฉันเลิกขโมยของ ‎แล้วพยายามทำให้เขาเห็นแทน
‎ว่าฉันเก่งเรื่องอะไร
‎ว่าฉันภักดีแค่ไหน
‎ว่าฉันเหมาะสมกับครอบครัวนี้ ‎มากกว่าซังอูแค่ไหน
‎ทำไมเธอถึงบอกให้ฮโยริน ‎ส่งภาพที่เธอวาดไปแทนล่ะ
‎ภาพนั้นฮโยรินเป็นคนวาดค่ะ
‎ตอนวาดภาพนั้น หนูคือฮโยริน
‎ด้วยสีหน้าที่เหมือนฮโยรินที่สุด
‎หนูใช้สีที่ฮโยรินชอบ
‎และผิวสัมผัสที่เธอชอบ
‎ภาพนั้นสมบูรณ์แบบค่ะ
‎ท่านนายพลรู้ว่าฉันพิเศษ
‎ท่านก็เลยยกบ้านหลังนี้ให้ฉัน ไม่ใช่ซังอู
‎ถึงฉันจะต้องเสียสละครั้งใหญ่ ‎เพื่อให้เป็นแบบนั้น
‎แต่ฉันก็ฝ่าฟันมาจนได้
‎เธออยากได้
‎ตุ๊กตานั่นเหรอ
‎ค่ะ
‎ถ้างั้น…
‎เธอทำได้เหมือนกันไหม
‎เธอคิดว่าจะทรยศคนที่
‎รักเธอที่สุดในโลกได้หรือเปล่า
‎ฉันมีบัญชีแยกประเภทอยู่
‎ฉันจะเอามันมาต่อรอง ‎ให้ได้เงินก้อนใหญ่ที่สุดมา
‎ตัดสินใจภายในพรุ่งนี้เช้าได้ใช่ไหม
‎สงครามยังไม่จบครับ
‎คนที่เคยอยู่จุดต่ำสุด…
‎เหมือนหน้าคนเลยไม่ใช่เหรอ
‎ก็เลยได้ชื่อว่ากล้วยไม้ผีเหรอ
‎จากนี้ไป นี่คือกล้วยไม้ของเธอ
‎ฉันรู้จักนายนะ
‎ชื่อพัคแจซังใช่ไหม
‎จู่ๆ ฉันก็สงสัยขึ้นมา ‎ว่าเธอจะไปได้ไกลแค่ไหนเพื่อเงิน
‎ถ้าไม่มีเงิน แค่นี้ก็ต้องทนให้ได้สิ
‎ฉันทนได้ทุกอย่าง
‎คุณโออินจูสำคัญกับเราครับ
‎ถ้าพลาดไป อาจจะเกิดปัญหา ‎กับเงิน 7 หมื่นล้านนะครับ
‎มาเป็นผู้ช่วยฉันนะคะ
‎ฉันอยากให้คุณอินจูทำงานให้ฉัน
‎คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์