SEBUAH SIRI NETFLIX
Kenapa awak suruh Hyo-rin hantar lukisan awak?
Itu lukisan Hyo-rin.
Saya ialah Hyo-rin semasa melukisnya.
Saya gunakan ekspresi wajahnya,
warna kegemarannya dan tekstur yang dia suka.
Lukisan itu sempurna.
Jeneral Won tahu yang saya istimewa.
Sebab itulah dia pilih saya sebagai pewaris keluarga ini, bukannya Sang-woo.
Saya perlu buat pengorbanan besar,
tapi akhirnya, saya berjaya.
Awak mahu…
anak patung itu?
Ya.
Kalau begitu,
boleh awak lakukan juga?
Bolehkah awak khianati orang
yang paling sayang awak?
Apa jenis
pengorbanan yang awak kena lakukan?
Ayah saya…
mati.
Sebaik saja nenek bercerai dan balik dari Amerika,
nenek beli apartmen kecil di depan Sungai Han.
Semua orang cuba halang nenek.
Nenek disuruh kahwin semula dengan duit yang ada
daripada membeli rumah berseorangan.
Nenek tak pernah menyesal?
Nenek percaya orang memilih untuk menjadi kaya.
Patutkah nenek berkahwin atau patutkah nenek jadi kaya? Ia dilema.
Nenek pilih untuk jadi kaya.
Awak boleh tunggu saya di bawah. Saya pasti datang cepat.
Tak apa. Bagus juga saya datang ke sini.
Saya teringin nak melihat rumah awak.
Awak kawan saya.
Nenek nak simpan dan sewakannya.
Nenek tak nak jual kepada sesiapa.
Nenek pasti
nak jualkan kepada saya?
Setiap rumah ada jiwa yang sesuai dengannya.
Kalau rumah ini pilih untuk menerima awak, jadi nenek patut angkat kaki.
Jangan buka!
Kenapa?
Nanti tak boleh tutup.
Macam mana awak mandi di sini?
Sebenarnya…
Macam ini.
Macam ini?
Awak akan lebih cenderung untuk berjaya kalau tinggal di rumah yang bagus.
Sebab awak boleh lupakan semuanya apabila berada di rumah.
- Ini semutkah? - Ya.
Duduklah di situ. Ini laluan semut.
Kapitalisme ialah permainan psikologi.
Ada emosi yang orang kaya boleh atasi,
tapi orang miskin tak mampu lakukan.
Emosi apa yang awak maksudkan?
Rasa kehilangan.
Ya.
Awak mesti rugi sebelum mendapat habuan lumayan.
Lebih banyak risiko diambil, lebih besar kemenangan.
Awak tahu,
walau nenek kehilangan semuanya, nenek boleh bermula semula dari bawah
kalau nenek ada rumah seperti ini.
Betul.
Saya pun fikir begitu.
Awak boleh duduk di sini sendirian melihat matahari terbenam dan malam berlabuh.
Boleh awak buat keputusan pagi esok?
Semua benda di rumah awak rasa sangat benar.
Rumah awak pula? Palsukah?
Nampaknya kakak-kakak awak sangat sayangkan awak.
Sebab itulah kadangkala saya rasa marah.
Awak menerima kasih sayang macam ia perkara yang biasa.
Kalau saya, pasti saya bersyukur.
Kasih sayang…
Perlukah kita menerimanya?
Kita tak perlu terima kalau tak nak, bukan?
Yakah?
Hei, bagaimana dengan tingkap yang tak boleh tutup itu?
Tak apa kalau tutup lampu.
Penutupnya terjatuh, jadi serangga boleh masuk.
Tapi mungkin tikus akan masuk.
Pernah sekali tikus kecil masuk.
- Kita patut tutup. - Tikus!
Kakak, saya tidur di rumah kawan hari ini.
Sempurna.
Saya rasa rumah ini sukakan saya.
Saya tak pernah terbayang saya boleh memiliki apartmen begini dalam hidup saya.
Jadi awak nak beli rumah itu dengan duit yang awak curi?
Kenapa awak asyik kata itu duit curi?
Saya hanya menerimanya.
Apa pun, datanglah dan lihat tempat ini.
Sebaik awak sampai, awak akan faham.
Macam mana nak kata?
Rasa macam ada penjaga yang boleh diharap yang sentiasa melindungi saya.
Tak, saya takkan faham.
Awak pernah kata begini sebelum awak berkahwin.
Masa awak bawa bakal suami awak.
Awak kata dia akan sentiasa melindungi awak
dan dia ada apartmen di Seoul.
Hei! Mana boleh buat perbandingan begitu?
In-kyung, mari mulakan hidup baharu di rumah ini.
Saya akan cari kerja lagi dan mula belajar bahasa Inggeris.
Saya akan dapatkan sijil dalam perakaunan.
Selama ini kita hidup miskin. Kita layak gembira sekarang.
Apa salahnya kalau kita miskin?
Ada orang yang gagal kerana miskin, tapi ada juga yang jadi lebih kuat.
Kita atasi segala-galanya dan sampai ke sini.
Saya dah rasa cukup bangga.
Saya tak nak buat begitu untuk setakat dua bilion won.
"Setakat dua bilion"?
Awak memang berpura-pura.
Hei, bulan lepas, kita begitu terdesak sebab kita cuma tak ada 2.5 juta.
Kita tak boleh baiki tingkap, jadi ia dah tersekat selama tiga tahun.
Adik kita pula…
mati sebelum dia pergi ke hospital.
Kenapa awak kata duit ini begitu? Ia boleh mengubah hidup kita.
"Setakat dua bilion"?
Saya pun sedih tentang adik kita.
Sebab itulah…
kita kena berhenti.
Saya akan berhenti minum dan ubah hidup saya sekarang.
Saya boleh buat.
Bodoh. Hanya ada satu cara untuk awak ubah hidup awak.
Apa dia?
Tak hidup dalam kemiskinan lagi.
Saya akan bawa semuanya pulang.
Mak, ayah, In-hye dan awak.
Kita takkan risau soal duit lagi.
In-joo, saya orang yang melaporkan penyelewengan, kecurian
dan jenayah penipuan.
Macam mana nak buat begitu kalau hidup di rumah
yang dibeli dengan duit curi?
Jadi?
Awak nak laporkan saya kalau saya beli rumah ini?
Kalau awak nak juga buat begitu, kita putuskan saja hubungan.
- Saya tak boleh terima keputusan awak. - Apa?
Jangan telefon saya buat sementara. Saya akan sekat awak.
Hei, In-kyung!
Menjengkelkan betul.
SEKAT KENALAN
Ingat tak hari ini?
Pesakit buat hal sejak pagi.
Dia menjerit-jerit ada orang nak bunuh dia.
Dia mengunci tandas dan tak nak keluar.
Saya buka pintu dan masuk.
Seperti yang saya jangka, di dalamnya sangat bersepah.
Orang yang ada masalah dalam kepala
selalu membuatkan keadaan sekeliling huru-hara juga.
Pertama, saya sediakan ubat penenang.
Saya agak cepat,
jadi saya perlukan kurang 30 saat untuk menyediakannya.
- Tapi pesakit itu dah tenang. - Peperangan…
Kami perlukan masa agak lama untuk tenangkan pesakit
ketika adrenalina mereka meletup.
Saya fikir, "Siapa peguam itu?"
"Pesakit bernafas dan bercakap hampir seperti normal."
Awak dengar apa yang dia kata?
Peperangan masih belum berakhir.
"Peperangan masih belum berakhir."
Jeneral sedang menunggu.
"Jeneral sedang menunggu."
Sejauh mana orang akan naik selepas jatuh terduduk?
Ke tempat paling tinggi
dan paling terang.
Kemudian peguam itu memandang saya.
Masa itulah saya hampir menjerit.
Kenapa?
Sebab pandangannya dingin.
Ada lelaki macam dia dalam kalangan doktor berbakat.
Orang yang menetapkan nadi mereka kurang 90 walau dalam situasi tegang
seperti di Unit Kecemasan.
"Peguam pun begitu jugakah?"
Saya ingat terfikir begitu.
Apa itu?
Saya rasa pesakit memegang sesuatu dalam tangannya.
Itu bunga. Bunga biru dan nipis.
Peguam itu yang beri kepadanya.
Mungkinkah…
ini bunganya?
Ya.
ORKID BIRU
Bukankah nampak macam wajah?
Kalau awak lihat betul-betul, ia nampak seperti merenung kita semula.
Sebab itukah namanya orkid hantu?
Pelik ada sebuah buku yang ditulis tentang orkid ini.
"Joel Fields. Jang Sa-pyeong."
Lebih pelik ada orang menterjemahkannya.
Macam mana awak jumpa buku ini? Awak pun pelik juga.
Kita main detektif masa kecil.
Awak pengarah dan saya penolong.
Kita sepatutnya tukar setiap minggu, tapi awak terlupa.
Jadi saya terus jadi pengarah,
berlagak macam saya lupa.
Saya tak lupa.
Saya takut awak berhenti kalau saya nak tukar.
Di mana Hyo-rin?
Mari kita keluar sementara Hyo-rin bersama tutor matematiknya.
Awak pandai menyimpan rahsia?
Ya.
Saya nak minta tolong awak buat sesuatu tanpa orang lain tahu.
"Orkid yang juga dikenali sebagai hantu."
"Antara 30,000 jenis orkid, orkid biru ini yang paling misteri."
"Ramai penyelidik dan ahli botani menggeledah hutan di Vietnam
dan dapat beberapa kuntum,
tapi orkid ini menyebabkan mereka kehilangan nyawa."
"Sebab itulah orkid ini juga dipanggil
Orkid Kematian."
Ini bilik orkid rahsia ayah saya.
Kenapa rahsia?
Bukan saja orkid ini hampir pupus,
tapi juga beracun, jadi dilarang untuk menanam dan mengimportnya.
Tapi
saya percaya ayah saya mahu menyimpan ini untuk dirinya.
Tak perlu tunjukkan kepada orang yang tak faham.
Ia sangat cantik.
Ini nampak bagus.
Mulai sekarang,
ini orkid awak.
Ini untuk saya?
Ini untuk awak…
tapi letak di sini.
Pokok ini memastikan yang orkid akan terus hidup.
Awak dah pandang hidung saya betul-betul?
Awak tak rasa nak melukisnya?
Saya memang rasa nak lukis.
Ini akan menjadi
potret rahsia kita.
Saya takkan tunjuk kepada orang lain.
"Dalam kalangan orang tempatan pun,
hanya beberapa orang bomoh saja yang tahu di mana orkid itu berada."
"Kalau orang biasa menemui orkid ini, mereka akan ditimpa bahaya."
"Jika ada orang menemuinya,
kesakitan seseorang akan hilang dengan menghidunya
dan rasa pening yang menggembirakan."
Jadi dia gunakan orkid sebagai sedatif
sebab En. Kim Dal-su terlalu runsing?
Kalau dia hidu secara berterusan di depan cermin,
pasti dia tahu apa kesan orkid itu.
"Kepada orang yang sangat sensitif,
ia boleh menyebabkan nadi menjadi laju dan di awang-awangan."
"Adakalanya, seseorang boleh mengalami halusinasi."
Lari. Laju lagi.
Kenapa potret ini rahsia?
Saya hanya berminat dengan benda rahsia.
Tak seronok
kalau orang lain tahu.
Bukankah awak begitu juga?
Lari. Laju lagi.
Awak kena larikan diri. Laju lagi!
Awak okeykah?
Awak nampak pucat.
"Kalau minum akar orkid itu sebagai teh, seseorang boleh kehilangan deria
dan tidur seperti koma.
Bomoh memanggil saat ini
sebagai permulaan tangga ke syurga."
Awak kena larikan diri. Laju lagi!
"Dalam proses ini, seseorang boleh bertemu roh orang mati."
Kenapa tak lari laju?
Jangan berhenti.
Kalau awak tak lari,
awak akan mati.
In-hye!
In-hye.
In-hye! Bangun!
In-hye!
Dia dah tidur.
Agaknya dia letih
selepas banyak ujian.
Maaf sebab saya sukar untuk dihubungi.
Pasti terkejut.
In-hye.
Maaflah saya terlambat datang.
Pasti awak susah.
Unit kecemasan kata dia menghidap takikardia ventrikel,
jadi saya terus ke hospital ini.
Profesor di sini ialah doktor terbaik untuk penyakit jantung keturunan.
Penyakit jantung keturunan?
Kalau terlambat, pasti dia lebih parah.
ECG menunjukkan tanda-tanda penyakit Luigi.
Dia boleh jatuh pengsan dan mati bila-bila masa.
Dia perlu jalani pemeriksaan dan pembedahan secepat mungkin.
Pembedahan?
Ia dipanggil defibrilator.
Dia perlukan peranti sebesar ini dimasukkan ke dalam kulit dadanya.
Jika dia mengalami serangan jantung, ia akan terus menghantar renjatan elektrik
dan menstabilkan denyutan jantungnya.
Awak ada ahli keluarga yang mati akibat penyakit jantung?
Ibu bapa atau adik beradik?
Sebenarnya…
Tak, mak.
Dia dah okey sekarang.
Dia tak akan mati kalau menjalani pembedahan.
Jangan menangis.
Kami ada adik, bukan?
Dia tiba-tiba pengsan dan mati masa dia masih bayi.
Betul tak?
Sejak bila awak ingat?
Dia perlukan pembedahan secepat mungkin.
Kita tak tahu bila hal begini akan berlaku lagi.
Insurans kita tak lindungi penyakit ini, jadi kosnya agak mahal.
Dia perlukan ubat.
Alat ini perlu ditukar setiap beberapa tahun,
jadi memerlukan duit yang banyak.
Dia akan terus hidup
asalkan dia dibedah?
Saya akan gunakan duit itu.
Adik kita yang mati…
Namanya In-seon.
Dia juga mengalami penyakit yang sama.
Dia pasti hidup kalau dibedah.
Walaupun awak membantah,
saya akan gunakan duit itu.
Saya tak kisah kalau masuk penjara.
Saya tak kisah kalau awak putuskan hubungan kita.
Apa pun…
dia tak akan mati, bukan?
Sila angkat tangan jika anda ada soalan untuk Peguam Park Jae-sang.
Helo. Saya lelaki muda daripada keluarga yang miskin.
Saya buat yang terbaik untuk hidup,
tapi ada masa, saya tetap salahkan ayah saya yang miskin.
Macam mana awak boleh jadi berjaya dalam situasi awak?
Ayah saya ialah veteran Perang Vietnam.
Disebabkan Agen Jingga,
dia menghidap penyakit kulit dan mental.
Saya tak pernah ada mak, jadi saya membesar dengan nenek.
Ramai orang bertanya.
Macam mana saya sampai ke sini walau dalam keadaan begitu?
Bagaimana caranya?
Jawapannya mudah.
Sebab semua yang berlaku masa kecil lebih susah.
Jawapan itu datang daripada pengalamannya,
jadi banyak yang dia ingat, bukan?
Jadi mari kita ke soalan seterusnya.
Awak mengekori Cik Oh In-joo?
Hanya pemeriksaan latar belakang.
Awak tak pernah dapat masalah masa buat kerja begini?
Cik Oh penting bagi kita.
Kalau buat silap, kita akan hilang 70 bilion.
En. Park kata awak akan dipecat
kalau awak buat sesuatu lagi.
Beliau memang memiliki kekayaan dan nama…
- En. Park. - Ada berita baik?
Rating penerimaan dah keluar.
Tempat kedua.
Tempat kedua, tapi macam 1.5.
Apa maksud awak macam 1.5?
Saya bercakap tentang trend.
Sebulan lalu, rating awak hanya 2.3 peratus.
Tak ada siapa tahu siapa awak.
Rating awak mencanak naik dalam kalangan generasi muda,
di mana calon lain disokong hanya kerana sikap.
Satu langkah untuk menang.
Kita perlu sediakan peluru,
tapi di mana 70 bilion itu?
Kami sedang mencarinya secara manual, jadi ia memerlukan lebih masa.
Boleh cari duit itu di tempat lain dulu?
Bukan di Switzerland, tapi mungkin di Hong Kong atau Singapura.
Jadi kita hanya perlukan satu langkah saja lagi.
Dokumentari yang awak rakam bersama stesen TV.
Ia akan lebih bagus kalau masukkan kisah yang menyentuh hati.
Apa patut saya buat?
Saya rasa bersalah.
Ia bukan sekadar anemia atau tekanan darah rendah.
Dia ada penyakit yang membawa maut.
Penyakit genetik jarang jumpa.
Cik Go, keluarga In-hye ada duit untuk rawatannya?
Bukankah awak kata Cik Oh In-joo tak ada apa-apa duit?
Tak ada.
Sayang, tak bolehkah yayasan kita taja rawatannya
dan bukan sekadar biasiswa?
Macam mana dengan Hyo-rin kalau In-hye mati?
Penyakit genetik jarang jumpa…
Bunyinya menyentuh hati.
In-hye.
In-kyung.
Saya di sini.
- Saya risau. - Soal apa?
Saya mati sebelum membatalkan
sekatan nombor awak.
In-hye.
Maafkan saya.
Pasti saya memalukan awak tempoh hari.
Saya tahu
awak sayangkan saya.
Tapi ada masa, saya bencikannya.
Maafkan saya.
Saya tak akan minum lagi. Saya janji tak buat begitu lagi.
Kenapa agaknya?
Saya fikir saya mahu
disayangi kerana sebab yang berbeza.
Bukan disayangi kerana saya adik
dan bukan sebab kita membesar bersama.
Awak nak disayangi atas sebab apa?
Sebab saya pelukis yang bagus.
Sebab saya gadis yang hebat.
Sebab rambut saya cantik. Sebab saya berguna.
Kasih sayang sebegitu.
Saya takut saya akan mati sebelum tunjukkan
siapa diri saya.
Saya selalu rasa seperti dikejar.
Tiba-tiba rasa seperti saya akan mati.
In-hye.
Saya sayangkan awak
sebab jari kaki awak yang menonjol,
sebab awak selalu sendawa selepas makan sejak awak bayi lagi,
sebab awak bernafas dan bau rambut awak masa awak bangun pagi,
sebab awak tak minta maaf walau buat salah,
tapi awak pastikan dendam awak dibalas.
Sebab itulah saya sayangkan awak.
Tak ada sebab lain.
Saya bencikannya.
Awak di mana?
Kenapa? Saya sibuk.
Jangan usik duit itu buat sementara.
Park Jae-sang sedang memeriksa latar belakang awak.
Saya tak boleh buat begitu. Saya perlu gunakannya.
Tak bolehkah awak tunggu sehingga saya benarkan?
En. Choi.
Awak risau tentang isu kewangan yang melibatkan saya?
Ya.
Jadi buatlah apa saja untuk halang. Ini mustahak.
Go Su-im yang mengekori awak.
Dia licik dan kejam.
Saya risau awak mungkin akan…
Saya di dalam lif sekarang.
Kita bincang kemudian.
Maafkan saya.
- Awak tak boleh masuk. - Sebentar saja.
Awak tak boleh masuk begitu saja. Itu lokar!
Apa yang awak nak?
Nama saya Go Su-im. Saya bekerja dengan Yayasan Park Jae-sang.
Ada apa?
Saya mencari dua bilion won yang Cik Jin Hwa-young curi.
Kenapa awak tanya saya?
Hwa-young ambil dua bilion won…
menggunakan beg galas dengan saiz yang sempurna.
Itukah begnya?
Mula mengira.
Teruskan mengira.
Maafkan saya, puan.
Saya akan berikan awak duit itu,
tapi boleh tak pinjamkan saya hanya 100 juta won?
Saya akan pulangkan baju dan duit tunai juga.
Lihatlah dia ini.
Dia masih tak faham, bukan?
Hei, duit ini dan duit itu, semuanya duit kami.
Bukan duit yang awak berikan.
Saya juga ada hak terhadap duit ini.
Hak apa?
Ada beberapa cara untuk seseorang mendapat duit itu.
Bekerja, mewarisi, mencuri atau mengambil.
Awak yang mula curi duit itu, tapi saya hanya mengambilnya.
Saya terpaksa berusaha dan habiskan masa, sama macam awak mencurinya.
Saya simpan di tempat yang selamat, risaukannya sepanjang hari
dan mengiranya berulang kali…
Apa yang dia merepek ini?
Saya juga fikir dua bilion won terlalu banyak.
Bolehkah saya uruskan duit sebanyak ini?
Berbaloikah nyawa saya dengan dua bilion won?
Tapi awak tahu, bukan adik saya.
Kalau ada harga pada setiap orang, harga In-hye
lebih daripada dua bilion.
Biar saya rawat dia dulu, kemudian saya akan bayar balik.
Kalau saya gadaikan jiwa dan raga, ia setidaknya 100 juta, bukan?
Dia memang tak masuk akal.
Awak pelawakkah? Atau jenis tak tahu malu?
Saya jenis nak tahu,
jadi saya nak tahu sejauh mana awak sanggup pergi
demi duit.
Cubalah.
Kita bercakap macam-macam demi faedah yang sikit.
Sebab itulah saya sukakan keganasan.
Semua orang jadi jujur
kerana keganasan.
Macam mana?
Saya akan pukul awak sembilan kali lagi.
Selepas sepuluh kali, awak boleh pinjam 100 juta won.
Jerit "teruskan" kalau awak boleh hadapinya lagi.
Jadi saya akan teruskan.
Tapi kalau berhenti separuh jalan,
awak dapat kosong, tak kira dah kena berapa kali.
Jadi?
Teruskan.
Bangun.
Awak dah faham sekarang? Awak boleh mati.
Ketakutan wujud paling cepat antara semua emosi manusia.
Mungkin awak fikir apa awak boleh buat untuk mengelak daripada dipukul.
Teruskan.
Awak menyesalkah?
Ia akan makin sukar. Ketakutan awak makin membesar.
Tapi makin sukar nak mengalah
sebab tak boleh sia-siakan usaha.
Teruskan.
Awak faham?
Ini masa paling sesuai untuk mengalah.
Teruskan.
Biar saya beri amaran. Seterusnya kepala awak.
Saya tak akan bertanggungjawab.
Aduhai. Mungkin hari ini hari untuk kita hilangkan tekanan.
Patutkah kita berhenti?
Saya malas nak selesaikan hal selepas ini.
Adik awak bukannya tahu kalau awak mengalah pun.
Lima lagi.
Teruskan.
Kalau itu yang awak nak.
Saya betul-betul nak berhenti.
Apa ini?
Apa yang awak buat, Cik Go?
Tak guna.
Bukankah saya dah cakap awak akan dipecat
kalau awak buat sesuatu lagi?
Ini? Kami buat atas kerelaan masing-masing.
Saya buat halkah, Cik Oh?
Tak, saya yang mahukannya.
Betul tak? Awak masih nak teruskan.
Cakaplah kalau awak nak teruskan.
Saya nak teruskan. Kita dah sampai lima.
Saya tak apa-apa. Saya boleh bertahan.
Sedarlah, Cik Oh. Semuanya dah berakhir.
Tak, biar saya teruskan, Cik Go.
Saya boleh buat. Saya tak apa-apa.
Cik Go!
Mak Hyo-rin?
Awak cuba nak bunuh Cik Oh?
Dia dah pulangkan duit.
Macam mana awak…
Cik Oh bukan orang jahat.
Jangan ganggu dia lagi.
Kalau ada apa-apa masalah,
saya akan uruskannya.
Tak apa, Cik Oh.
Bagus, bukan?
Sangat bagus!
Pasti awak sejuk.
Saya tak apa-apa.
Saya lapar. Marilah cepat.
Jenama Bruno Zumino.
Saya hadiahkan diri sendiri untuk hari jadi saya.
Saya pernah datang ke sini.
Hwa-young bawa awak ke sini?
Awak rapat dengannya?
Kami datang ke sini sebulan sekali.
Ini restoran kegemaran saya.
Saya beritahu dia tentang kelas yoga juga.
Saya juga berikan dia baju dan beg yang saya tak gunakan.
Itu bermakna kami rapatkah?
Hari itu saya sedar.
Masa awak datang
dengan kasut ini.
Saya sedar yang awak rapat dengan Hwa-young
sampai dia tinggalkan sesuatu untuk awak
dan awak boleh ambil duit itu.
Saya berikan dia kasut itu
pada hari jadinya tahun lepas.
Saya ingat Pengarah Shin pergi ke kedai dan membelinya sendiri.
Pengarah Shin belikan untuk saya pada hari jadi saya.
Saya sangat sukakannya, jadi saya belikan untuk Hwa-young.
Pengarah Shin memang pandai memilih kasut.
Dia tak pernah sebut tentang awak sepanjang empat tahun lepas.
Yang dia ada kawan kaya.
Tidak.
Yang dia ada kawan rapat.
Saya jumpa gambarnya dengan seseorang.
Bayaran itu tiada dalam fail resitnya.
Sehari sebelum hari jadi Hwa-young.
Resit untuk kasut yang bernilai 4.3 juta won.
Ini dah cukup untuk buktikan yang kami ialah kawan?
Kami serasi
dengan cara begitu.
Kami saling menyimpan rahsia.
Baiklah.
Saya anggap saja ini benar.
Tapi kenapa awak beritahu saya?
Hwa-young masih buat saya
sangat marah.
Bukan soal duit.
Tapi dia tiba-tiba mati. Sikapnya itu.
Macam mana nak cakap, ya?
Ia buat saya rasa terhina.
Saya teragak-agak nak buat tawaran ini,
tapi saya nak awak bekerja untuk saya.
Tolong jadi pembantu saya.
Apa?
Awak akan uruskan jadual, duit dan orkid saya.
Banyak kerja yang menyibukkan.
Saya rasa sunyi untuk bekerja dengan orang macam Cik Go.
Kalau ini tugas yang Hwa-young lakukan,
saya menolak.
Saya tahu ini kerja yang berbahaya.
Bukankah awak
perlukan duit?
Saya anggap ini kerja khas.
Saya tak boleh kerja dengan sesiapa.
Mesti dengan orang yang saya suka.
Secara jujurnya,
saya tak percaya awak dan Hwa-young berkawan.
Awak mungkin fikir begitu, tapi bukan Hwa-young.
Dia tahu orang kaya macam awak
takkan berkawan dengan orang macam kami.
Dia tahu lebih daripada sesiapa pun.
Kalau awak tak minta saya jadi kawan,
saya akan lakukannya.
Berapa awak akan bayar saya?
Saya perlukan duit untuk rawatan segera In-hye.
Saya akan suruh Cik Go berikan kontrak kepada awak,
termasuk persetujuan sulit.
Ada cara untuk dapatkan duit rawatan In-hye.
Ini suami saya yang minta.
Tunggu sekejap.
Hei, In-kyung. Ada apa?
In-hye kena serangan jantung lagi. Cepat.
Apa?
In-joo.
Saya takut.
Semuanya akan baik-baik saja. Jangan risau.
Ia akan berjalan lancar.
Saya mungkin akan mati.
Awak tak akan mati.
Awak tak boleh mati.
Apabila awak sedar nanti, jantung awak akan lebih sihat.
Doktor di sini yang terbaik, hospital juga yang terbaik
dan awak juga yang terbaik.
Hanya pesakit saja dibenarkan masuk.
Okey.
Tidur sekejap, okey?
In-joo, kenapa dengan muka awak?
Mesti sebab saya terlalu banyak menangis.
Awak ada bawa duit?
In-kyung, saya akan cari duit.
Awak jangan risau.
Mungkin sesuatu yang menyusahkan akan berlaku nanti.
Contohnya?
Awak cuma perlu duduk diam.
Barulah kita ada duit yang cukup.
Lari. Lari lebih laju.
Kalau awak lari, awak boleh lepaskan diri.
Laju lagi.
Saya kena lari laju lagi.
Saya tak boleh…
lakukannya.
In-hye.
Awak okeykah?
Mak.
Pembedahan berjalan lancar.
Awak buat dengan baik.
Boleh telefon mak?
Mak?
- Mak. - In-hye!
Syabas, ya.
Bila mak balik?
Apa? Mak belum boleh balik.
Walaupun saya sakit begini?
Sekarang musim mangga, jadi mak ada banyak kerja.
Mak akan ke sana apabila dah selesai.
Saya ada soalan.
Ada apa? Tanyalah.
Mak, kenapa saya rasa macam…
saya pernah mati?
Ada orang dukung saya di belakang dan berlari di tengah malam.
Malam itu, jantung saya berhenti dan tak berdenyut lagi.
Kenapa masa itu nama saya In-seon?
Sebenarnya…
Tunggu sekejap, In-hye.
Saya pernah cakap dulu, tapi mak kata jangan beritahu sesiapa.
Apa mak beritahu dia?
Mak beritahu soal kematian In-seon?
- Sebenarnya, mak… - Saya tak boleh…
Kenapa? Bila?
Malam itu,
In-seon pengsan,
tapi ayah awak bekerja di luar dan telefon kita telah dipotong.
Mak dukung dia di belakang untuk ke hospital
walaupun mak tahu dia dah mati.
Kenapa mak beritahu itu kepada dia? Dia budak lagi!
Mak tak boleh beritahu sesiapa, jadi mak beritahu dia masa dia masih bayi.
Malam itu muncul kembali semasa mak tidurkan In-hye.
Okey. Baliklah cepat.
Balik dan terangkan kepadanya.
Mak tak boleh balik sekarang. Mak kena memetik mangga.
Berhentilah bercakap tentang mangga! In-hye sedang sakit!
Mak tak nak melaluinya lagi.
Kalau mak laluinya sekali lagi, mak akan mati.
Mak.
In-hye anak mak.
Dia tanggungjawab mak.
Ayah bukan kemalangan, betul tak?
Dia masih berjudi, bukan?
Mak tak balik
sebab mak tiada duit dan pasport.
Dulu pun sama juga.
Mak pun tak tahu.
Ayah kata dia minta maaf.
Kami boleh balik lepas bayar hutang,
jadi kita bincang lagi esok.
Hei, mak. Jangan telefon kami lagi. Kita patut putuskan hubungan.
In-kyung, In-joo, maafkan mak.
- Maafkan mak! Mak… - Maaf, saya akan sekat mak.
SEKAT KENALAN
In-hye.
Pasti sangat sakit.
Kenapa awak menangis? Saya yang sakit.
Mak, saya kasihankan In-hye.
Hyo-rin, awak tak perlu kasihankan dia.
Dia sangat hebat.
Pembedahan ini sukar untuk orang dewasa,
tapi dia berjaya melaluinya.
Betul tak?
Maafkan saya.
Apa yang kamu buat?
Tunggu sekejap.
Boleh awak keluar sekejap? Saya akan uruskan ini.
Apa?
Nanti saya beritahu awak.
Keluarlah.
Marilah. Mari keluar.
Saya bersyukur dengan keberanian yang ditunjukkan walau keadaannya serius.
Bukan senang nak terima sesuatu daripada orang bukan keluarga.
Terima kasih kerana memberi kami peluang, keluarga In-hye.
Sudahlah.
Dia perlu berehat.
Jadi kami akan menemu ramah ahli keluarga sebelum balik.
Ya, saya akan…
Biar saya lakukan.
- Sudahlah. - Maaf.
Biar saya lakukan.
Saya fikir bertemu mak dan ayah Hyo-rin
ialah nasib terbaik saya.
Kalau bukan kerana mereka, saya dah mati semalam.
Saya memang selalu sakit sejak kecil,
tapi tak pernah jalani pemeriksaan betul-betul.
Saya dapat tahu keadaan saya dan jalani pembedahan disebabkan mereka.
Terima kasih banyak.
Saya rasa seperti dilahirkan semula.
Awak lakukan itu demi duit?
Awak kata ada dua bilion.
Itu sebahagian daripada dana haram Yayasan Park Jae-sang.
Saya dah pulangkan semua.
Tapi yayasan akan taja kos rawatan.
Itu duit Park Jae-sang?
Kos rawatan melebihi 100 juta won.
Kita boleh bertolak ansur. Cuma pejamkan mata saja.
Mari lakukan satu lagi temu ramah selepas ini.
Awak tahu dia orang macam mana?
Dia beli lukisan In-hye untuk hantar anaknya belajar di luar negara.
Perlukah In-hye jual nyawanya juga?
Hei, awak boleh bercakap selepas awak bayar.
Kasih sayang perlukan duit.
Kalau awak tak ada duit, diam sajalah.
Saya boleh saja diamkan diri.
Kalau tak, apa beza saya dengan orang tua kita?
Mereka tak balik melihat anak yang sakit sebab nak memetik mangga orang asing.
Wartawan Oh In-kyung.
Awak tak perlu berhenti menyiasat saya sebab saya bayar kos rawatan In-hye.
Saya tak akan beritahu yang dia ialah adik awak.
Tak perlu rasa terbeban.
Ya, saya memang nak buat begitu.
Jumlahnya 95,002,400 won.
Macam mana puan nak membayarnya?
Tolong berikan saya nombor akaun.
Biar saya yang bayar.
Puan, saya tak tahu siapa puan,
tapi yayasan kami akan menaja rawatan In-hye.
Apa maksud awak?
Saya dah bercakap dengan mak dia dan kata saya akan bayar.
Dia nenek saudara kami.
Dia dengar tentang keadaan In-hye dan tawarkan diri untuk bayar.
Perkara begini patut diselesaikan sesama keluarga.
Suruh semua orang balik.
Mereka memang baik,
tapi mereka boleh tolong kanak-kanak malang lain.
Puan, In-hye ialah penerima biasiswa yayasan kami.
Bukan sebab kasihan.
Kami mahu mengetengahkan bakat luar biasanya.
Tolong beri kami peluang untuk menaja In-hye…
Saya kenal awak.
Nama awak Park Jae-sang, bukan?
Ya.
Saya kenal ayah awak.
En. Park Il-bok.
Saya selalu bersama ayah awak mencari tanah untuk dibeli.
Apa pun, saya akan bayar ini.
Awak terima kad kredit?
Bayaran langsai.
Hei, Joseph. Awak dah dapat?
Dah dapat. Di Singapura.
Saya dah periksa 65 bilion itu juga.
- Bagus. Kerja yang cepat. - Ya.
Kita boleh jumpa semuanya kalau kita cari di bank-bank lain.
Nasib baik saya tahu Singapura luar dan dalam.
Baiklah. Hati-hati.
Ya. Saya akan hantar butirannya melalui e-mel sulit.
Oh ya, tapi…
Nama pemegang akaun tak sama dengan yang awak beritahu.
Yakah? Saya akan periksa semula.
MEL SELAMAT SILA MASUKKAN KATA LALUAN
Nah.
Saya tinggal di rumah Hyo-rin selepas keluar hospital.
Apa?
Kenapa awak nak ke sana sedangkan awak ada rumah?
Mak Hyo-rin yang suruh datang untuk buat persediaan.
Awak sakit. Awak tak boleh belajar di luar negara.
Doktor kata boleh pergi kalau saya betul-betul bersedia.
Mak Hyo-rin kata saya tak patut mengalah hanya kerana sakit.
In-hye, awak tahu awak berperangai pelik, bukan?
Nak belajar di luar negara sekarang?
Awak boleh pergi masa masuk kolej.
Kami akan cuba untuk hantar awak ke luar negara.
Belajar di luar negara bukan hanya soal duit saja.
Saya perlu makan, berpakaian dan bercakap dengan orang.
Saya tak pernah ke restoran pun,
jadi bagaimana nak pesan makanan di sana?
Saya ke majlis perkahwinan pakai baju sekolah.
Jadi nak pakai apa untuk parti hari jadi?
Saya selalu disuruh lari jika orang asing cakap dengan saya.
Macam mana saya nak cakap dengan orang asing di sana?
Banyak yang saya perlu belajar.
Mak Hyo-rin kata dia akan ajar saya.
Saya tak belajar apa-apa daripada kamu berdua.
Jadi?
Awak nak dengar cakap dia saja?
Cakap kami dah tak penting lagi?
Kalau awak di tempat saya, awak juga akan buat begitu.
Mak Hyo-rin kata,
awak akan ke rumah itu dan bekerja dengannya tak lama lagi.
Apa yang dia kata?
Saya kata saya akan kerja dengannya sebagai ganti kos rawatan In-hye.
Saya tak perlu lakukan lagi.
Budak bernama In-seon itu.
Dia beritahu saya setiap kali dia pengsan dan mati.
Kalau saya tak lari daripada keluarga ini, saya akan…
mati juga.
Macam mana dia boleh jadi begitu?
HOSPITAL UNIVERSITI KEBANGSAAN CHUNGHYE
In-hye macam dah jadi orang lain.
In-kyung.
Saya juga perlu jadi orang lain.
Aduhai. Kenapa dengan awak ini?
Apa yang awak nak jadi?
Saya ada lejar.
Lejar tentang dana haram yang Pengarah Shin simpan selama 25 tahun.
Saya akan gunakannya dan dapatkan duit sebanyak mungkin.
Lebih daripada dua bilion.
Saya nak beli rumah di Sungai Han
dan saya akan hantar In-hye belajar di luar negara.
Saya nak jadi orang begitu.
Orang yang boleh melindungi keluarganya dengan duit.
Seseorang yang In-hye boleh pelajari.
Aduhai, In-joo.
Awak betul ada lejar begitu?
- Ya… - Kalau betul, duit bukanlah masalah.
Kalau saya kaji lejar itu,
saya boleh tahu setiap jenayah yang Park Jae-sang dan keluarganya buat.
Saya boleh jadikannya bom, dedahkan siapa dia yang sebenar
- dan musnahkan dia… - Hei!
Awak tak rasa duit itu perlu?
Saya nak guna duit itu hantar In-hye ke luar negara.
Kenapa awak cuba capai cita-cita awak?
Awak selalu…
Macam mana dengan In-hye?
Dia makin sihat.
Awak dah hubungi En. Joel Fields?
Ya, kita boleh buat panggilan video.
ORKID BIRU
Saya nak melihat orkid biru
walau sekali seumur hidup.
Abang saya mati semasa Perang Vietnam.
Orang kata orkid biru boleh memanggil roh orang mati.
Mungkin saya cuma nak jumpa abang saya sekali lagi.
Tapi saya tak boleh mencarinya di dunia ini.
Saya ada berbincang soalnya dengan penterjemah buku saya di Korea.
Dia kata kalau saya tak tunjuknya kepada umum
atau gunanya untuk tujuan komersial,
dia boleh beri kepada saya.
Jika awak ada sebab untuk lihat orkid ini, tolong hubungi lelaki ini.
Dia sangat baik dan murah hati.
Seorang yang budiman.
Awak tahu alamatnya?
Ya, saya ada alamatnya.
Gyeonggi-do, Musim-gun, Noma-myeon…
Maaf, tapi boleh ulang semula?
"Gyeonggi-do, Musim-gun,
Noma…"
Cheol-seong beri saya alamat ini.
Dia suruh saya siasat dari sini.
26 GIMTAN-RI, NOMA-MYEON MUSIM-GUN, GYEONGGI-DO
26 GIMTAN-RI, NOMA-MYEON, MUSIM-GUN, GYEONGGI-DO
Saya dah lupakan
dua bilion won itu.
Lagipun, kita akan dapat duit yang lebih daripada itu
dengan lejar itu.
Sekarang, apa rancangan yang seterusnya?
Kita tak akan gunakan lejar itu sekarang.
Rancangan seterusnya…
adalah untuk awak bekerja dengan mak Hyo-rin.
Apa?
PERSATUAN ORKID ANTARABANGSA
Apa pendapat awak?
Apa semua ini?
Apartmen di bawah nama awak.
Di Sentosa, Singapura.
Sebuah kereta klasik Inggeris warna hijau di bawah nama awak.
Saya tak tahu apa yang awak kata.
Sekolah perniagaan yang awak hadiri.
Pemilik kafe ialah kenalan rapat Cik Oh In-joo dari Korea.
Lihat betul-betul.
Cik Oh In-joo di Singapura.
Ini Hwa-young.
Sejak tiga tahun lalu,
dia tinggal di Singapura guna nama awak.
Pada 13 hari bulan bulan lalu…
REKOD TRANSAKSI
dia bahagikan 70 bilion won dan masukkan dalam tujuh bank berbeza.
Sudah tentu di bawah nama Oh In-joo.
PEMILIK AKAUN: JIN HWA-YOUNG PENERIMA: OH IN-JOO
Tolong tandatangan.
Kenapa semuanya dalam bahasa Inggeris?
Dah alang-alang, saya nak daftarkan di luar negara.
BORANG PEMBUKAAN AKAUN PERIBADI
BANK KOOKGA
Saya perlu ke Singapura sekarang.
Kita akan jadi gabungan yang hebat.
Kita?
Saya kena cepat ke Singapura.
Boleh selesaikannya esok?
Awaklah masa depan saya.
Semua orang dalam keluarga ini gila.
Si gila di atas sana. Dia ayah Hyo-rin, bukan?
Ada babak mengerikan yang saya selalu nampak.
Saya mula melukisnya.
Ini Pengarah Oh In-kyung yang akan bermula hari ini.
Ini dah melampau.
Orkid itu.
Sama, bukan?
In-joo.
Hyo-rin dah hilang.
Saya tak rasa dia keluar.
Saya perlu tahu.
Lukisan itu…
Kenapa awak lukis?
Terjemahan sari kata oleh Rozailina Othman