‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ทำไมเธอถึงบอกให้ฮโยริน ‎ส่งภาพที่เธอวาดไปแทนล่ะ
‎ภาพนั้นฮโยรินเป็นคนวาดค่ะ
‎ตอนวาดภาพนั้น หนูคือฮโยริน
‎ด้วยสีหน้าที่เหมือนฮโยรินที่สุด
‎หนูใช้สีที่ฮโยรินชอบ และผิวสัมผัสที่เธอชอบ
‎ภาพนั้นสมบูรณ์แบบค่ะ
‎ท่านนายพลรู้ว่าฉันพิเศษ
‎ท่านก็เลยยกบ้านหลังนี้ให้ฉัน ไม่ใช่ซังอู
‎ถึงฉันจะต้องเสียสละครั้งใหญ่ ‎เพื่อให้เป็นแบบนั้น
‎แต่ฉันก็ฝ่าฟันมาจนได้
‎เธออยากได้
‎ตุ๊กตานั่นเหรอ
‎ค่ะ
‎ถ้างั้น…
‎เธอทำได้เหมือนกันไหม
‎เธอคิดว่าจะทรยศคนที่
‎รักเธอที่สุดในโลกได้หรือเปล่า
‎แล้วลุง
‎เสียสละอะไรมาบ้างเหรอคะ
‎ความตายของ…
‎คุณพ่อ
‎สิ่งแรกที่ฉันทำหลังจากหย่า ‎แล้วกลับมาจากอเมริกา
‎คือซื้ออพาร์ตเมนต์เล็กๆ ‎ที่มองเห็นวิวแม่น้ำฮัน
‎ทุกคนต่างก็ห้ามฉัน
‎บอกว่าเอาเงินนั้น ‎ไปใช้กับการแต่งงานใหม่สิ
‎จะซื้อบ้านเพื่ออยู่คนเดียวไปทำไม
‎ไม่นึกเสียดายเหรอคะ
‎ฉันคิดว่าฉันเลือกหนทางสู่การเป็นเศรษฐีนะ
‎บนทางแยกระหว่าง ‎การแต่งงานกับการเป็นเศรษฐี
‎ฉันเลือกที่จะเป็นเศรษฐี
‎เธอน่าจะรอข้างล่าง ฉันจะได้รีบไปรีบมา
‎ไม่เป็นไร ฉันดีใจมากที่ได้มานะ
‎ฉันอยากไปบ้านเธอมานานแล้วด้วย
‎ก็เราเพื่อนกันนี่
‎ฉันตั้งใจว่าจะเก็บที่นี่ไว้ปล่อยเช่า
‎ฉันเสียดาย ไม่อยากขายให้คนอื่น
‎แล้ว…
‎โอเคที่จะขายให้หนูเหรอคะ
‎บ้านทุกบ้านมีจิตวิญญาณที่คู่ควรอยู่
‎ถ้าอพาร์ตเมนต์นี้ยอมรับแก ‎ฉันก็ต้องหลีกทางให้
‎ห้ามเปิดนะ
‎ทำไมเหรอ
‎มันปิดกลับไม่ได้
‎ที่นี่อาบน้ำยังไงเหรอ
‎เอ่อ…
‎แบบนี้
‎แบบนี้เหรอ
‎เมื่ออยู่ในบ้านที่ดี ‎อัตราความประสบความสำเร็จก็สูงขึ้น
‎เพราะเมื่อกลับมาบ้าน ‎เราจะเอาชนะแทบทุกอย่างได้
‎- นี่มดเหรอ ‎- อือ
‎นั่งด้านนู้นสิ ตรงนั้นทางผ่านมด
‎ทุนนิยมคือเกมจิตวิทยา
‎มีความรู้สึกนึงที่คนรวยเอาชนะได้
‎แต่คนจนทำไม่ได้
‎มันคือความรู้สึกอะไรเหรอคะ
‎ความรู้สึกสูญเสีย
‎อ๋อ
‎เราจะแตะเงินก้อนใหญ่ได้ ‎ก็ต่อเมื่อพร้อมจะสูญเสีย
‎เพราะใครยอมเสี่ยงได้มากกว่าก็ชนะไป
‎ฉันน่ะ
‎ต่อให้สูญเสียทุกอย่างไป ‎ฉันก็เริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นได้
‎ขอแค่มีบ้านแบบนี้ก็พอ
‎หนูว่า…
‎ก็คงจะอย่างนั้นค่ะ
‎แกอยู่ดูพระอาทิตย์ตก ‎และยามค่ำของที่นี่คนเดียวได้เลย
‎ตัดสินใจภายในพรุ่งนี้เช้าได้ใช่ไหม
‎ทุกอย่างในบ้านเธอคือของจริงทั้งนั้นเลย
‎งั้นบ้านเธอล่ะ ปลอมหรือไง
‎พี่ๆ ของเธอก็ดูจะรักเธอมากจริงๆ
‎ฉันเลยอารมณ์เสียบ่อยๆ ไง
‎เธอรับความรักอย่างกับว่า ‎สมควรได้อยู่แล้วงั้นแหละ
‎ถ้าเป็นฉัน ฉันคงซึ้งใจกว่านี้เยอะเลย
‎สิ่งที่เรียกว่าความรัก
‎ถ้าให้มาก็ต้องรับไว้หมดเลยเหรอ
‎ถ้าไม่อยากได้ จะไม่รับก็ได้ไม่ใช่เหรอ
‎งั้นเหรอ
‎นี่ จะทำไงกับหน้าต่างบานเมื่อกี้ ‎ที่ปิดไม่ได้เหรอ
‎แค่อย่าเปิดไฟก็พอ
‎มุ้งลวดหลุดอยู่ เดี๋ยวแมลงจะเข้ามา
‎หนูก็อาจจะเข้ามาได้เหมือนกัน
‎คราวก่อนมีลูกหนูตัวเล็กเข้ามาด้วยแหละ
‎- ต้องรีบปิดแล้วสิ ‎- หนู
‎พี่ วันนี้ฉันนอนค้างบ้านเพื่อนนะ
‎เพอร์เฟกต์
‎ฉันว่าบ้านหลังนี้ชอบฉันนะ
‎ชีวิตนี้ฉันไม่เคยจินตนาการเลยว่า ‎จะได้เป็นเจ้าของห้องอพาร์ตเมนต์แบบนี้
‎สรุปคือจะเอาเงินที่ขโมยมา ‎ไปซื้ออพาร์ตเมนต์นั่นว่างั้น
‎ทำไมแกเอาแต่เรียกว่า ‎"เงินที่ขโมยมา" อยู่ได้
‎เงินที่ได้มาต่างหาก
‎ไงก็เถอะ แกต้องมาเห็นที่นี่กับตา
‎พอมาเห็น แกก็จะเข้าใจ
‎จะบอกว่าไงดี
‎มันรู้สึกเหมือนฉันมีผู้พิทักษ์ที่ไว้ใจได้ ‎คอยปกป้องฉันในทุกสถานการณ์มั้ง
‎ไม่ล่ะ ไม่เห็นจะเข้าใจ
‎ก่อนหน้านี้ พี่ก็เคยพูดทำนองนั้นมาแล้ว
‎ตอนพี่พาว่าที่พี่เขยมาก่อนจะแต่งงาน
‎พี่บอกว่าเขาจะปกป้องพี่ในทุกสถานการณ์
‎บอกว่าเขามีอพาร์ตเมนต์ในโซล
‎นี่ แกเอาเรื่องนี้ไปเทียบกับเรื่องนั้นได้ไง
‎อินกยอง เรามาเริ่มต้นใหม่ที่นี่กันเถอะ
‎ฉันจะหางานใหม่ทำ ‎เรียนกวดวิชาภาษาอังกฤษด้วย
‎แล้วก็จะสอบใบอนุญาตด้านบัญชีด้วย
‎เราอยู่แบบจนๆ มานานแล้วนะ ‎ควรจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกันได้แล้ว
‎เราเคยจนแล้วมันทำไม
‎ความจนทำให้คนตกต่ำลงได้ ‎แต่ก็ทำให้คนแข็งแกร่งได้เหมือนกัน
‎เราเอาชนะทุกอย่างมาได้จนถึงจุดนี้
‎ฉันออกจะภูมิใจ
‎ฉันไม่ยอมทิ้งเวลาพวกนั้น ‎ไปกับเศษเงินสองพันล้านหรอก
‎"เศษเงินสองพันล้าน" เหรอ
‎แกนี่มันมั่นเป็นบ้าเลยว่ะ
‎นี่ เดือนก่อนเรายังแทบอกแตกตาย ‎เพราะหาเงินแค่สองล้านห้าไม่ได้อยู่เลย
‎เราซ่อมหน้าต่างบ้านไม่ได้ ‎จนมันปิดตายมาสามปีแล้ว
‎น้องเรา…
‎ตายไปทั้งที่ไม่ได้รักษาด้วยซ้ำ
‎แล้วแกพูดพล่อยๆ เรื่องเงินนั่นได้ไง ‎นั่นเงินที่จะเปลี่ยนชีวิตเราเลยนะ
‎"เศษเงินสองพันล้าน" เหรอ
‎เรื่องน้อง ฉันก็ปวดใจเหมือนกัน
‎เพราะงั้น
‎เราต้องหลุดพ้นออกมาไง
‎ฉันจะเลิกเหล้า ‎และจะใช้ชีวิตต่างไปจากเดิม
‎ฉันทำแบบนั้นได้
‎ยัยโง่ มันมีแค่วิธีเดียว ‎ที่แกจะใช้ชีวิตต่างไปจากเดิมได้
‎อะไรล่ะ
‎การไม่จนอีกต่อไป
‎ฉันจะทวงทุกอย่างคืนมา
‎แม่ พ่อ อินฮเย แล้วก็แก
‎ฉันจะทำให้ทุกคน ‎ใช้ชีวิตโดยไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน
‎พี่ ฉันคือคนที่รายงานข่าว ‎ว่าการยักยอก ขโมย ต้มตุ๋น
‎คืออาชญากรรมนะ
‎ฉันจะเอาหน้าที่ไหนไปรายงานข่าว ‎ทั้งที่ตัวเองอาศัย
‎ในบ้านที่ซื้อจากเงินที่ขโมยมาล่ะ
‎แล้วยังไง
‎แกจะแจ้งความ ‎ถ้าฉันซื้ออพาร์ตเมนต์นี้หรือไง
‎ถ้าพี่จำเป็นต้องทำแบบนั้น ‎งั้นเราตัดขาดกันไปเถอะ
‎- ฉันยอมรับการตัดสินใจของพี่ไม่ได้หรอก ‎- อะไรนะ
‎อย่าโทรมาหาฉันสักพัก ฉันจะบล็อกพี่
‎นี่ โออินกยอง
‎ไอ้นี่มันวอน
‎(ปิดกั้นการติดต่อ)
‎จำวันนี้ได้ไหมคะ คุณพยาบาล
‎คนไข้คนนี้ก่อเรื่องแต่เช้าเลยค่ะ
‎เขาร้องไห้ดังลั่นบอกว่ามีคนจะมาฆ่า
‎ล็อกประตูขังตัวเองไว้ในห้องน้ำ ‎ไม่ยอมออกมาค่ะ
‎พอฉันเปิดประตูเข้าไป
‎ก็ปรากฏว่าเละเทะตามคาดค่ะ
‎คนที่อยู่ในอาการปั่นป่วน
‎มักจะอยากทำให้สิ่งรอบข้าง ‎ปั่นป่วนตามไปด้วย
‎ฉันเตรียมยาระงับประสาทก่อนเลยค่ะ
‎ฉันเป็นพวกคล่องแคล่ว
‎เลยใช้เวลาเตรียมยา ‎ไม่ถึง 30 วิด้วยซ้ำมั้งคะ
‎- แต่คนไข้ก็สงบลงแล้วค่ะ ‎- สงคราม…
‎ปกติถ้าจะกล่อมคนไข้ ‎ที่อะดรีนาลีนพลุ่งพล่านขนาดนั้น
‎ต้องใช้เวลานานมากแท้ๆ
‎"ทนายคนนั้นเป็นใครกันนะ"
‎"คนไข้กำลังหายใจ ‎และพูดคุยแทบเป็นปกติเลย"
‎ได้ยินไหมคะว่าเขาพูดอะไร
‎สงครามยังไม่จบครับ
‎"สงครามยังไม่จบ"
‎ท่านนายพลรออยู่นะครับ
‎"ท่านนายพลรออยู่"
‎คนที่เคยอยู่ในจุดที่ต่ำที่สุด ‎จะปีนขึ้นไปได้สูงแค่ไหนกันครับ
‎จนถึงจุดที่สูงที่สุด
‎และสว่างที่สุด
‎แล้วคุณทนายเขาก็มองฉัน
‎จังหวะนั้นฉันแทบจะกรี๊ดออกมาเลยค่ะ
‎ทำไมคะ
‎เพราะเขาดูเลือดเย็นสุดๆ
‎มีคนแบบนั้นอยู่ในบรรดาหมอที่เก่งๆ ค่ะ
‎คนที่คุมอัตราการเต้นหัวใจตัวเอง ‎ไม่ให้เกิน 90 ได้ในสถานการณ์ตึงเครียด
‎เหมือนหน่วยกู้ระเบิด
‎"ทนายความก็เป็นอาชีพแบบนั้นเหรอ"
‎ฉันจำได้ว่าสงสัยแบบนั้นค่ะ
‎นี่อะไรเหรอคะ
‎เหมือนคนไข้ถืออะไรอยู่ในมือเลย
‎ดอกไม้น่ะค่ะ ดอกบางๆ สีน้ำเงิน
‎รู้สึกว่าทนายเป็นคนให้นะ
‎ไม่ทราบว่า…
‎ใช่อันนี้หรือเปล่าคะ
‎ใช่เลยค่ะ
‎("กล้วยไม้น้ำเงิน")
‎เหมือนหน้าคนเลยไม่ใช่เหรอ
‎พอมองดีๆ เหมือนกล้วยไม้ก็มองเราอยู่
‎เพราะงั้นมันเลยชื่อกล้วยไม้ผีเหรอ
‎น่าทึ่งนะที่มีหนังสือ ‎ที่เขียนเรื่องกล้วยไม้นี่อย่างเดียวด้วย
‎"โจเอล ฟีลด์ส จางซาพยอง"
‎ฉันอึ้งหนักกว่าอีก ‎ที่มีคนแปลอะไรแบบนี้ด้วย
‎นายไปหาหนังสือแบบนี้มาได้ไงเนี่ย ‎ทึ่งจริงอะไรจริง
‎สมัยเด็กๆ เราเล่นเปิดสำนักสืบกันไง
‎เธอเป็นผอ. ส่วนฉันเป็นรองผอ.
‎เราตกลงว่าจะสลับกันทุกสัปดาห์ แต่นายลืม
‎ฉันก็เลยได้เป็นผอ.ยาวๆ
‎ตีเนียนทำลืมด้วยคน
‎ฉันเปล่าลืมนะ
‎ฉันกลัวว่าเธอจะเลิกเล่น ถ้าฉันเป็นผอ.
‎ฮโยรินล่ะคะ
‎ระหว่างที่ฮโยรินติวเลขอยู่ ‎เราไปเดตกันเถอะ
‎เธอเก็บความลับเก่งไหม
‎ค่ะ
‎ฉันมีเรื่องอยากจะขอเธอ ‎โดยไม่ให้คนอื่นรู้แหละ
‎"กล้วยไม้ที่ถูกเรียกว่าผี"
‎"จากกล้วยไม้ 30,000 สายพันธุ์ ‎ไม่มีอะไรลี้ลับเท่ากล้วยไม้น้ำเงินนี้แล้ว"
‎"นักสำรวจและนักพฤกษศาสตร์มากมาย ‎เข้าค้นหาในป่าของเวียดนาม
‎และได้ติดมือมาไม่กี่ดอก
‎แต่ทุกคนกลับต้องแลกด้วยชีวิต"
‎"ด้วยเหตุนั้น กล้วยไม้นี้จึงมีฉายาว่า
‎กล้วยไม้แห่งความตาย"
‎ห้องกล้วยไม้ลับของคุณพ่อฉันเอง
‎ทำไมถึงลับล่ะคะ
‎คงเพราะกล้วยไม้ชนิดนี้ใกล้สูญพันธุ์
‎แล้วก็ถูกห้ามนำเข้าหรือเพาะปลูก ‎เพราะมีพิษแหละมั้ง
‎แต่ว่า
‎ฉันคิดว่าพ่อฉันคงอยากจะ ‎ครอบครองทั้งหมดนี้คนเดียว
‎มันไม่มีความจำเป็น ‎ที่จะให้คนที่ไม่รู้คุณค่าดูนี่เนอะ
‎สวยมากเลยค่ะ
‎ดอกนี้เยี่ยมเลย
‎จากนี้ไป
‎นี่คือกล้วยไม้ของเธอนะ
‎ให้หนูเหรอคะ
‎ฉันให้เธอก็จริง…
‎แต่ฉันจะเกี่ยวไว้ตรงนี้นะ
‎ต้นไม้นี้จะคอยดูแลกล้วยไม้ ให้มันมีชีวิตรอด
‎เห็นจมูกฉันชัดไหม
‎ไม่อยากลองวาดดูเหรอ
‎หนูอยากวาดดูค่ะ
‎นี่จะเป็น
‎ภาพเหมือนแบบลับๆ นะ
‎ห้ามเอาให้ใครดู
‎"แม้แต่ในบรรดาคนท้องถิ่น
‎ก็มีร่างทรงเพียงไม่กี่คน ‎ที่รู้แหล่งที่อยู่ของกล้วยไม้"
‎"เพราะถ้าคนทั่วไปเข้าใกล้ดอกกล้วยไม้ ‎ก็อาจจะเสี่ยงอันตรายได้"
‎"สำหรับคนที่ได้ใกล้ชิดกล้วยไม้ครั้งแรก
‎จะรู้สึกว่าความเจ็บปวดหายไป ‎แค่เพียงดมกลิ่นมัน
‎และจะรู้สึกถึงความวิงเวียน ‎ที่น่าพอใจตามมา"
‎งั้นแปลว่าเขาใช้กล้วยไม้ ‎เป็นยาระงับประสาท
‎เพราะคุณคิมดัลซูกำลังตื่นตระหนกงั้นเหรอ
‎ดูจากที่คุณคิมดัลซู ‎ดมกลิ่นหน้ากระจกอย่างมีสติ
‎แปลว่าเขาก็คงจะรู้สรรพคุณ ‎ของมันเหมือนกัน
‎"คนที่ไวต่อความรู้สึกมากๆ
‎ชีพจรจะเต้นถี่ขึ้น รู้สึกว่าเท้าเบาลง
‎และบางครั้งก็อาจเกิดอาการหลอน"
‎วิ่ง รีบวิ่งไป
‎ทำไมภาพเหมือนนี่ถึงเป็นความลับคะ
‎ฉันสนใจแค่อะไรที่เป็นความลับน่ะ
‎เรื่องที่ใครๆ ก็รู้กัน
‎มันไม่สนุกนี่นา
‎เธอก็ด้วยหรือเปล่า
‎วิ่ง รีบวิ่งไป
‎ต้องหนีนะ เร็วกว่านี้
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎หน้าเธอดูซีดเผือดเลย
‎"หากต้มรากกล้วยไม้ดื่ม ‎จะทำให้สูญเสียประสาทสัมผัสโดยสมบูรณ์
‎ด้วยการดำดิ่งสู่การหลับลึก"
‎"คนทรงเจ้าเรียกห้วงเวลาขณะนี้ว่า
‎ขั้นแรกในการไต่ขึ้นสู่สวรรค์"
‎ต้องหนีนะ เร็วกว่านี้
‎"ในขั้นนี้ คนทรงเจ้ามักจะได้เจอ ‎วิญญาณของคนตาย"
‎วิ่งให้เร็วกว่านี้สิ
‎อย่าหยุดนะ
‎ถ้าเธอหนีไปไม่ได้
‎เธอก็จะตาย
‎อินฮเย
‎อินฮเย ฟื้นสิ
‎อินฮเย
‎หลับอยู่ค่ะ
‎ตรวจนู่นนี่ไปเยอะเลย
‎เธอคงจะเหนื่อยน่ะค่ะ
‎ขอโทษด้วยนะคะ ที่ฉันติดต่อยาก
‎คงตกใจมากใช่ไหม
‎อินฮเย
‎พี่ขอโทษที่มาช้านะ
‎แกคงลำบากแย่
‎พอได้ยินห้องฉุกเฉินบอกว่า ‎หัวใจห้องล่างเต้นเร็วผิดปกติ
‎ฉันก็รีบพามาที่นี่เลยค่ะ
‎อาจารย์หมอที่นี่เชี่ยวชาญ ‎ด้านโรคหัวใจทางพันธุกรรมค่ะ
‎โรคหัวใจทางพันธุกรรมเหรอคะ
‎ถ้ามาช้ากว่านี้นิดเดียวคงแย่ไปแล้วครับ
‎จากการตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจพบว่า ‎ตรงกับโรคใหลตาย
‎จะหมดสติจนเสียชีวิตเมื่อไหร่ก็ไม่แปลกครับ
‎คนไข้ต้องเข้ารับการตรวจโดยละเอียด ‎และผ่าตัดทันทีนะครับ
‎ผ่าตัดเหรอคะ
‎มันเรียกว่าเครื่องกระตุ้นหัวใจ
‎เราจะติดตั้งอุปกรณ์ขนาดเท่านี้ ‎ใต้ผิวหนังตรงหน้าอกครับ
‎เมื่อคนไข้หัวใจวายกะทันหัน ‎สัญญาณไฟฟ้าจะถูกส่งไปทันที
‎เพื่อทำให้หัวใจเต้นปกติครับ
‎มีคนในครอบครัวที่เสียชีวิตฉับพลัน ‎เพราะปัญหาหัวใจไหมครับ
‎พ่อแม่ หรือพี่น้อง
‎เอ่อ…
‎เดี๋ยวก่อน แม่
‎ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว
‎ถ้าผ่าตัด น้องก็จะไม่ตาย
‎แม่อย่าร้องแล้วบอกหนูมา
‎เรามีน้องถูกไหม
‎จู่ๆ น้องก็หมดสติแล้วก็ตายไปตอนเด็กๆ ไง
‎ถูกไหม
‎แกจำเรื่องนั้นได้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‎น้องต้องรีบผ่าตัดให้เร็วที่สุด
‎เพราะอาจอาการกำเริบได้ตลอดเวลา
‎ประกันสุขภาพไม่ครอบคลุม ‎เลยมีค่าใช้จ่ายเยอะ
‎น้องต้องกินยาตลอด
‎แล้วก็ต้องเปลี่ยนเครื่องมือทุกสองสามปี
‎ในอนาคตก็คงใช้เงินเยอะด้วย
‎แค่เข้าผ่าตัด
‎ก็จะไม่ตายใช่ไหม
‎ฉันจะใช้เงินก้อนนั้น
‎น้องเราคนที่ตายไป
‎ชื่อว่าอินซอน
‎แกเป็นโรคเดียวกับอินฮเย
‎ถ้าได้ผ่าตัดก็คงรอดชีวิต
‎ต่อให้แกไม่เห็นด้วย
‎ฉันก็จะใช้เงินก้อนนั้น
‎ต่อให้ติดคุก ฉันก็ไม่สน
‎ต่อให้แกตัดขาดกับฉัน ฉันก็ไม่สนด้วย
‎แต่ยังไง
‎น้องก็จะไม่ตายใช่ไหม
‎ใครมีคำถามจะถามทนายพัคแจซัง ‎ยกมือขึ้นได้เลยค่ะ
‎สวัสดีครับ ผมเป็นเด็กหนุ่มที่บ้านจนครับ
‎ผมสู้ชีวิตจนถึงที่สุดแล้ว
‎แต่บางครั้งก็นึกโกรธที่พ่อจนครับ
‎คุณทนายประสบความสำเร็จ ‎แม้อยู่ในสถานการณ์แบบนั้นได้ยังไงครับ
‎พ่อผมเป็นทหาร ‎ที่ร่วมรบในสงครามเวียดนามครับ
‎ผลจากฝนเหลือง
‎ทำให้ท่านเป็นโรคผิวหนัง ‎และป่วยทางจิตใจครับ
‎ผมไม่ได้อยู่กับคุณแม่ ‎แต่โตมากับคุณย่าครับ
‎คนถามผมเยอะมากครับ
‎ว่าผมมาถึงจุดนี้ได้ยังไง ‎ทั้งที่อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น
‎ผมทำยังไงน่ะเหรอ
‎ง่ายๆ เลยครับ
‎เพราะสิ่งที่ผมพบเจอในวัยเด็ก ‎ยากลำบากกว่านั้นเยอะ
‎คงเพราะคุณทนายเล่าประสบการณ์ตรง ‎จากชีวิตตัวเอง
‎ก็เลยน่าประทับใจเข้าไปใหญ่เลยค่ะ
‎ถ้าอย่างนั้น คำถามต่อไปเลยนะคะ
‎สะกดรอยตามคุณโออินจูอยู่เหรอครับ
‎ฉันแค่กำลังเช็กภูมิหลังทั่วๆ ไปค่ะ
‎คราวก่อนคุณก็สร้างเรื่อง ‎ระหว่างที่เช็กภูมิหลังทีนึงแล้ว
‎คุณโออินจูสำคัญกับเราครับ
‎ถ้าพลาดไป อาจจะเกิดปัญหา ‎กับเงิน 7 หมื่นล้านได้ครับ
‎ถ้าทำตัวนักเลงอีก ก็เชิญออกไปซะ
‎ท่านประธานเคยพูดแบบนั้นไงครับ
‎ความมั่งคั่งและชื่อเสียงรับประกันด้วย…
‎- ท่านประธานคะ ‎- มีข่าวดีเหรอ
‎ผลสำรวจประชามติออกแล้วค่ะ
‎ได้อันดับสองค่ะ
‎อันดับ 2 ที่เหมือนกับอันดับ 1.5
‎อันดับ 2 ที่เหมือนอันดับ 1.5 ‎คืออะไรกัน
‎แนวโน้มไงคะ
‎เมื่อเดือนก่อน ‎คะแนนของท่านอยู่ที่ 2.3 เปอร์เซ็นต์
‎ท่านเริ่มจากศูนย์ ไม่เป็นที่รู้จักเชียวนะคะ
‎คะแนนฝ่ายเรากำลังพุ่งสูง ‎จากคนหนุ่มสาวเป็นหลัก
‎ในขณะที่คู่ต่อสู้ได้คะแนนจากคนกลุ่มเดิม
‎อีกหมัดเดียว เกมก็พลิกแล้วค่ะ
‎ถึงเวลาที่เราจะบรรจุดินปืนแล้ว
‎แต่ 7 หมื่นล้านช้าจังเลยนะคะ
‎เราตามหาด้วยตัวเอง ‎เลี่ยงไม่ได้ที่จะใช้เวลานานครับ
‎หามาจากที่อื่นก่อนได้ไหม
‎ที่สวิสคงยากครับ ‎ฮ่องกงหรือสิงคโปร์น่าจะทำได้
‎งั้นอีกแค่หมัดเดียวก็รู้เรื่องน่ะสิคะ
‎มีสารคดีที่ท่านถ่ายทำ ‎กับทางสถานีโทรทัศน์อยู่นี่คะ
‎ถ้าใส่เรื่องราวที่กินใจลงไปหน่อย ‎คงจะเลิศเลย
‎ทำยังไงดีล่ะ
‎สงสารชะมัดเลย
‎มันไม่ใช่แค่โลหิตจางหรือความดันต่ำ
‎แต่เป็นโรคที่อาจตายได้เลย
‎เธอเป็นโรคทางพันธุกรรมที่หายาก
‎หัวหน้า ‎บ้านอินฮเยมีเงินจ่ายค่ารักษาไหมคะ
‎คุณบอกว่าคุณโออินจู ‎ไม่มีช่องทางหาเงินใช่ไหมคะ
‎ไม่มีค่ะ
‎ที่รัก มูลนิธิเรา ‎สงเคราะห์ค่ารักษาทำนองนี้
‎นอกจากค่าเรียนได้ไหม
‎ถ้าเกิดว่าอินฮเยตาย ‎ฮโยรินลูกเราก็จะเป็นยังไงล่ะ
‎โรคทางพันธุกรรมที่หายาก
‎ต้องกินใจแน่ค่ะ
‎อินฮเย
‎พี่
‎พี่มาแล้ว
‎- กำลังกลุ้มอยู่เลย ‎- เรื่อง
‎กลัวว่าฉันจะตายไป
‎ทั้งที่บล็อกพี่อยู่
‎อินฮเย
‎ขอโทษนะ
‎วันนั้นแกคงอายแย่เลย
‎ฉันรู้นะ
‎ว่าพี่รักฉัน
‎แต่บางครั้งฉันก็ไม่ชอบ
‎ฉันผิดไปแล้ว
‎ฉันจะไม่ดื่มเหล้าอีกแล้ว ‎และจะไม่ทำแบบนั้นอีก
‎เพราะอะไรกันนะ
‎คงเป็นเพราะว่า
‎ฉันอยากได้รับความรักแบบอื่นแน่เลย
‎ไม่ใช่แค่เพราะฉันเป็นน้อง
‎ไม่ใช่แค่เพราะเราโตมาด้วยกัน ‎พี่ก็เลยรักฉัน
‎แกอยากได้ความรักแบบไหนล่ะ
‎รักฉันเพราะฉันวาดภาพเก่ง
‎เพราะฉันเป็นเด็กดี
‎เพราะฉันผมสวย หรือเพราะฉันมีประโยชน์
‎รักฉันเพราะแบบนั้น
‎ฉันกลัวว่าจะตายไป ‎ทั้งที่ยังไม่ได้พิสูจน์ให้ใครเห็น
‎ว่าฉันเป็นคนแบบไหน
‎ฉันรู้สึกเหมือนถูกไล่ตามตลอดเวลา
‎เหมือนจู่ๆ ฉันก็กำลังจะตาย
‎อินฮเย
‎สำหรับพี่นะ
‎เพราะนิ้วเท้าแกปูดออกมา
‎เพราะแกเรอหลังจากกินข้าว ‎ตั้งแต่ยังเป็นเด็กน้อย
‎เพราะกลิ่นปากกับกลิ่นผมแก ‎หลังตื่นนอนตอนเช้า
‎เพราะความเกรี้ยวกราดของแก ‎ที่จ้องจะแก้แค้นคนอื่นให้สาสม
‎ทั้งที่เวลาแกทำผิด แกไม่ยอมขอโทษ
‎ฉันรักแกเพราะอะไรแบบนั้นแหละ
‎ไม่มีเหตุผลอื่นหรอก
‎เกลียดชะมัด
‎อยู่ไหนครับ
‎ทำไมคะ ฉันยุ่งอยู่
‎อย่าแตะต้องเงินสักพักนะครับ
‎ทางพัคแจซังแอบสืบประวัติคุณอินจูอยู่
‎คงไม่ได้ค่ะ ฉันมีเหตุให้ใช้
‎รอสักหน่อยไม่ได้เหรอครับ ‎จนกว่าผมจะบอกว่าไม่เป็นไร
‎ผู้จัดการ
‎คุณกังวลว่ามันจะกระทบผลประโยชน์ ‎ที่เกี่ยวข้องกับฉันใช่ไหมคะ
‎ใช่ครับ
‎งั้นหาทางขัดขวางเอาเองนะคะ ‎พอดีฉันมีเรื่องด่วนมาก
‎โกซูอิม คนที่กำลังขุดคุ้ยคุณอินจู
‎เธอเจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยมมาก
‎ผมห่วงว่าคุณจะเจ็บตัว…
‎ตอนนี้ฉันอยู่ในลิฟต์ค่ะ
‎ไว้โทรคุยใหม่นะคะ
‎ฉันขอเสียมารยาทนะคะ
‎เข้าไปไม่ได้นะคะ
‎แป๊บเดียวครับ
‎บอกว่าไม่ได้ไงคะ นั่นมันห้องล็อกเกอร์
‎เกิดอะไรขึ้น
‎ฉันชื่อโกซูอิมค่ะ ทำงานในมูลนิธิพัคแจซัง
‎มีธุระอะไรเหรอคะ
‎ฉันกำลังตามหาเงินสองพันล้าน ‎ที่คุณจินฮวายองยักยอกไปค่ะ
‎แล้วมาหาฉันทำไมเอ่ย…
‎คุณฮวายองเอาเงินสองพันล้าน
‎ใส่ในเป้ที่ขนาดเหมาะเจาะ
‎คือใบนั้นถูกไหมคะ
‎นับ
‎นับค่ะ
‎คือว่า คุณผู้หญิง
‎ฉันจะคืนเงินให้หมดเลย
‎ขอยืม 100 ล้านก่อนไม่ได้เหรอคะ
‎ฉันจะคืนเสื้อผ้ากับเงินสดให้หมดเลยด้วย
‎ดูนางสิ
‎ยังอ่านไม่ขาดอีก
‎นี่ เงินส่วนไหนก็เป็นของเราทั้งนั้น
‎ไม่ใช่ว่าเธอให้มาสักหน่อย
‎ฉันเองก็มีสิทธิ์ในเงินนั้นนะคะ
‎สิทธิ์อะไร
‎มันมีวิธีอยู่ไม่กี่วิธี ‎ที่คนเราจะได้เงินมานี่คะ
‎ได้จากการทำงาน จากมรดก ‎จากการขโมย หรือเก็บมาได้
‎เดิมทีนั่นเป็นเงินที่คุณขโมยมา ‎แล้วฉันก็บังเอิญเก็บได้ค่ะ
‎การเก็บมาได้ก็ใช้ทั้งเวลา ‎และความพยายามพอๆ กับการขโมยนี่คะ
‎ฉันเก็บไว้ในที่ปลอดภัย ‎พะวงทั้งวันทั้งคืน
‎ว่างเมื่อไหร่ก็นับแล้วนับอีก…
‎แถซะสวยหรูอะไรเบอร์นี้
‎พูดตามตรง ‎ฉันก็ลำบากใจกับเงินสองพันล้านค่ะ
‎ว่าฉันจะจัดการเงินก้อนนี้ได้หรือเปล่า
‎ทั้งชีวิตฉันมีค่าถึงสองพันล้านหรือเปล่า
‎แต่ว่านะคะ นั่นไม่ใช่กับน้องฉันค่ะ
‎ถ้าคนเราแต่ละคนมีมูลค่า อินฮเยน้องฉัน…
‎มีค่าเกินสองพันล้านค่ะ
‎ฉันขอช่วยชีวิตน้องก่อน แล้วจะจ่ายคืนค่ะ
‎ถ้าฉันยอมทุ่มทั้งชีวิตและวิญญาณ ‎มันก็น่าจะถึง 100 ล้านไม่ใช่เหรอคะ
‎ยัยคนนี้ขายขำนะ
‎เธอเป็นตลกเหรอ หรือว่าเป็นพวกเพี้ยนๆ
‎พวกขี้สงสัยแบบฉัน
‎จู่ๆ ก็ชักจะอยากรู้ขึ้นมา ‎ว่าเธอจะไปได้ไกลแค่ไหน
‎เพื่อเงิน
‎ทดสอบฉันดูสิคะ
‎คนเราพูดเป็นน้ำไหลไฟดับ ‎เพื่อผลประโยชน์เล็กๆ ตรงหน้าเรา
‎ฉันก็เลยชอบความรุนแรง ‎เพราะเมื่อเผชิญหน้ากับความรุนแรง
‎ไม่ว่าใครก็ซื่อสัตย์ขึ้น
‎ทนมือไหวไหมล่ะ
‎ฉันขอแค่สิบที รวมกับเมื่อกี้
‎ถ้ายอมโดนครบสิบที ‎ฉันจะให้เธอยืม 100 ล้าน
‎ถ้าโดนหนึ่งครั้งแล้วคิดว่ายังรับไหว ‎ให้ตะโกนว่า "โก"
‎แล้วฉันจะฟาดเธอต่อ
‎แต่ถ้าเธอหยุดกลางคัน
‎เธอก็จะอดได้เงิน ‎ไม่ว่าจะโดนตบกี่ครั้งแล้วก็ตาม
‎ว่าไง
‎โก
‎ลุกขึ้น
‎ทีนี้รู้ซึ้งแล้วใช่ไหม ว่าเธออาจจะตายก็ได้
‎ความกลัวแผ่ซ่านเร็วที่สุด ‎ในบรรดาความรู้สึกทั้งหมดของมนุษย์
‎เธอคงใช้ความคิดอยู่ ‎ว่าจะหลบยังไงไม่ให้โดน
‎โก
‎นึกเสียใจไหม
‎มันจะแรงขึ้นเรื่อยๆ นะ ‎ความกลัวของเธอก็จะมากขึ้นด้วย
‎แต่ยิ่งยากที่จะถอดใจ
‎เพราะเสียดายที่โดนมาจนถึงตอนนี้
‎โก
‎เข้าใจหรือยัง
‎ตอนนี้แหละเหมาะสุด ถ้าเธอจะถอดใจ
‎โก
‎ฉันขอเตือนนะ ต่อไปที่หัว
‎ฉันรับผิดชอบผลลัพธ์ไม่ได้นะ
‎เอาไงดี สงสัยวันนี้ ‎จะเป็นวันปลดปล่อยของเรา
‎หยุดแค่นี้ดีไหม
‎ถ้าเรื่องมันบานปลาย เดี๋ยวจะยุ่งยากอีก
‎ยังไงน้องเธอก็ไม่รู้อยู่ดีนี่ ‎ว่าเธอถอดใจกับแกแล้ว
‎เหลืออีกห้าครั้งค่ะ
‎โก
‎เธออยากได้เองนะ
‎ฉันกะว่าจะหยุดจริงๆ แล้วเชียว
‎อะไรวะ
‎ทำอะไรของคุณครับ หัวหน้าโก
‎เฮ้อ เชื่อเขาเลย
‎ถ้าทำตัวนักเลงอีก ก็เชิญออกไปซะ
‎ผมเตือนชัดแล้วไม่ใช่หรือไงครับ
‎นี่น่ะเหรอ ‎เราเล่นเกมกันด้วยความยินยอมค่ะ
‎นี่ฉันทำตัวนักเลงเหรอคะ คุณอินจู
‎ไม่ค่ะ ฉันเป็นคนขอเอง
‎เนอะ คุณอยากเล่นต่อนี่นา
‎ถ้าอยากไปต่อ ก็พูด "โก" ค่ะ
‎ยังไงฉันก็ "โก" ค่ะ เราถึงครั้งที่ห้าแล้ว
‎ฉันไม่เป็นไรค่ะ ฉันทำได้
‎ตั้งสติหน่อยครับ คุณอินจู มันจบแล้ว
‎ไม่ค่ะ ต่อเลยค่ะ หัวหน้าโก
‎ฉันทำได้ค่ะ ไม่เป็นไร
‎หัวหน้าโก
‎แม่ฮโยรินเหรอ
‎จะฆ่าคุณอินจูหรือไงคะ
‎เธอคืนเงินแล้วก็ควรจบสิ
‎ทำไมทำกันขนาดนี้
‎คุณโออินจูไม่ใช่คนเลวร้ายนะคะ
‎ต่อไปอย่าแตะต้องเธออีก
‎ถ้ามีปัญหาอะไร
‎ฉันจะจัดการเองค่ะ
‎ไม่เป็นไรแล้วนะคะ คุณอินจู
‎ดีงามใช่ไหมคะ
‎ดีชะมัดเลย
‎หนาวแย่เลย
‎ฉันไม่หนาวหรอกค่ะ
‎ฉันหิวแล้วค่ะ รีบมาเร็ว
‎บรูโน ซูมิโนน่ะ
‎ฉันซื้อเป็นของขวัญให้ตัวเองเมื่อวันเกิดปีที่แล้ว
‎ฉันเคยมาที่นี่แล้วค่ะ
‎ฮวายองพามาเหรอคะ
‎คุณสนิทกับพี่ฮวายองเหรอคะ
‎เรามาที่นี่ด้วยกันเดือนละครั้งค่ะ
‎เพราะที่นี่เป็นร้านโปรดของฉัน
‎ฉันแนะนำโรงเรียนสอนโยคะให้เธอ
‎ส่งต่อเสื้อผ้ากับกระเป๋าที่ไม่ได้ใช้ให้ด้วย
‎ถึงขั้นนี้ถือว่าสนิทหรือเปล่าคะ
‎ฉันได้รู้เมื่อวันนั้นค่ะ
‎วันที่คุณอินจู
‎สวมรองเท้าคู่นี้มา
‎"คุณอินจูสนิทกับฮวายองนี่เอง"
‎"นางคงจะทิ้งอะไรไว้ให้ก่อนตาย"
‎"คุณอินจูอาจจะเอาเงินนั่นไปก็ได้"
‎รองเท้านั่น ฉันซื้อเป็นของขวัญให้เธอค่ะ
‎เมื่อวันเกิดฮวายองปีที่แล้ว
‎ฉันทราบมาว่ากรรมการชิน ‎ไปซื้อที่ร้านเองนะคะ
‎ของฉัน กรรมการชินซื้อให้ในวันเกิดฉันค่ะ
‎ฉันรู้สึกถูกใจมาก ก็เลยซื้อให้ฮวายองด้วย
‎ถ้าเป็นเรื่องรองเท้า กรรมการชินเขารู้ดีค่ะ
‎ฉันไม่เคยได้ยินอะไรแบบนั้น ‎ตลอดสามปีที่อยู่กับพี่เขาเลยนะคะ
‎เรื่องที่พี่เขามีเพื่อนรวย
‎ไม่สิ
‎แม้แต่เรื่องที่พี่เขามีเพื่อนสนิทด้วยค่ะ
‎ฉันเจอรูปที่มีคนอื่นอยู่ด้วยค่ะ
‎ค่าอาหารของวันนี้ไม่มีอยู่ในใบเสร็จ
‎ใบเสร็จหนึ่งวันก่อนวันเกิดฮวายอง
‎ค่ารองเท้า 4,300,000 วอน
‎ใช่เพื่อนหรือเปล่าล่ะคะ ถึงขั้นนี้แล้ว
‎เราสองคน
‎เข้ากันได้ดีค่ะ
‎ด้วยนิสัยที่เก็บความลับเป็นความลับเสมอ
‎ก็ได้ค่ะ
‎เอาเป็นว่าใช่ก็ได้
‎แต่ทำไมถึงเอาเรื่องนี้มาบอกฉันคะ
‎ฉันยังคงโกรธฮวายอง
‎มากอยู่เลยค่ะ
‎ไม่ใช่เพราะเรื่องเงิน
‎แต่ทัศนคติของเธอ ‎ที่เธอจากไปกะทันหันแบบนั้น
‎สำหรับฉันมัน…
‎เรียกว่าดูถูกกันหรือเปล่านะ
‎ฉันก็เลยลังเลกับการยื่นข้อเสนอนี้
‎แต่ฉันอยากให้คุณอินจูทำงานให้ฉันค่ะ
‎มาเป็นผู้ช่วยฉันนะคะ
‎อะไรนะคะ
‎ดูแลตารางงาน เงิน แล้วก็กล้วยไม้ของฉัน
‎มีงานเล็กๆ น้อยๆ เยอะเลยค่ะ
‎เวลาที่อยู่กับคนอย่างหัวหน้าโก ‎ฉันเหงามากค่ะ
‎ถ้ามันเป็นงานที่พี่ฮวายองเคยทำ
‎ฉันขอปฏิเสธค่ะ
‎ฉันรู้ค่ะว่ามันเป็นงานเสี่ยงอันตราย
‎คุณ
‎ต้องการเงินไม่ใช่เหรอคะ
‎ฉันคิดว่านี่เป็นงานที่เฉพาะทางนะ
‎ฉันร่วมงานกับใครไปทั่วไม่ได้
‎นอกจากคนที่ฉันชอบมาก
‎พูดตามตรง
‎ฉันไม่เชื่อว่าแม่ฮโยรินกับพี่ฮวายอง ‎เป็นเพื่อนกันค่ะ
‎คุณอาจจะคิดแบบนั้นจริง ‎แต่พี่ฮวายองไม่ใช่ค่ะ
‎คนรวยอย่างแม่ฮโยรินกับคนอย่างพวกเรา ‎ไม่มีทางเป็นเพื่อนกันได้
‎พี่เขารู้เรื่องนั้นดียิ่งกว่าใคร
‎ตราบใดที่คุณไม่ขอฉันเป็นเพื่อน
‎ฉันก็จะลองดูค่ะ
‎จะจ่ายให้เท่าไรเหรอคะ
‎ฉันต้องการเงินสำหรับรักษาอินฮเยตอนนี้เลย
‎ฉันจะบอกหัวหน้าโกให้ส่งสัญญาไปให้นะคะ
‎รวมถึงหนังสือสัญญาไม่เปิดเผยข้อมูลด้วย
‎อีกอย่าง ฉันมีวิธีการหาค่ารักษา ‎ให้อินฮเยด้วยค่ะ
‎อันนี้เป็นคำขอจากสามีฉัน
‎สักครู่นะคะ
‎อือ อินกยอง มีอะไรเหรอ
‎พี่ อินฮเยอาการกำเริบอีกแล้ว รีบมาเลย
‎อะไรนะ
‎พี่
‎ฉันกลัว
‎มันจะราบรื่น ไม่ต้องห่วงนะ
‎ทุกอย่างกำลังเป็นไปได้สวย
‎ได้ยินว่าฉันอาจจะตายก็ได้
‎ไม่ตายหรอก
‎แกจะไม่ตายเด็ดขาด
‎พอแกหลับไปแป๊บเดียว ‎แกจะตื่นมาพร้อมกับหัวใจที่แข็งแรง
‎คุณหมอก็เยี่ยมที่สุด โรงพยาบาลนี้ก็เยี่ยมที่สุด
‎แกเองก็เยี่ยมที่สุดด้วย
‎หลังจากตรงนี้เข้าไปได้แค่คนไข้นะคะ
‎ค่ะ
‎หลับให้เต็มอิ่มแล้วตื่นมานะ
‎พี่ หน้าไปโดนอะไรมา
‎อ้อ ฉันร้องไห้เยอะเกินน่ะ
‎เอาเงินมาด้วยไหม
‎อินกยอง พี่จะจัดการเรื่องเงินเอง
‎แกไม่ต้องห่วงหรอก
‎หลังจากนี้ อาจจะมีเรื่องกวนใจ
‎เรื่องอะไร
‎แกอยู่เฉยๆ ไปก็พอ
‎แล้วเราจะไม่มีปัญหาเรื่องเงิน
‎วิ่ง วิ่งเร็วเข้า
‎ถ้าวิ่งเร็วกว่านี้ ก็จะหนีไปได้นะ
‎เร็วอีก
‎ฉันต้องวิ่งให้เร็วกว่านี้
‎ฉัน…
‎ทำไม่ได้
‎อินฮเย
‎โอเคไหม
‎แม่
‎การผ่าตัดเรียบร้อยดี
‎แกเก่งมากเลย
‎โทรหาแม่ให้หน่อย
‎โทรหาแม่เหรอ
‎- แม่ ‎- อินฮเย
‎เก่งมากลูก
‎เมื่อไหร่จะมา
‎หือ แม่ยังกลับไม่ได้
‎ทั้งที่หนูป่วยขนาดนี้เนี่ยนะ
‎ตอนนี้ที่นี่ถึงหน้ามะม่วงพอดี ‎เลยมีอะไรให้ทำเยอะมาก
‎แม่จะรีบทำให้เสร็จแล้วกลับไปนะ
‎หนูมีเรื่องอยากถาม
‎อะไรจ๊ะ ว่ามาสิ
‎แม่ ทำไมเหมือนกับว่า…
‎หนูเคยตายมาแล้วครั้งนึงเลย
‎ใครบางคนกำลังแบกหนู ‎แล้ววิ่งไปตอนกลางคืนมืดๆ
‎หัวใจหนูหยุดเต้นในคืนนั้น ‎และไม่กลับมาเต้นอีกเลย
‎ทำไมตอนนั้นหนูถึงชื่ออินซอนเหรอ
‎เอ่อ…
‎แป๊บนะ อินฮเย
‎คราวก่อนที่หนูเล่าให้ฟัง ‎แม่ก็ห้ามไม่ให้หนูบอกใคร
‎แม่บอกอะไรน้องกันแน่คะ
‎เล่าตอนที่อินซอนตายให้ฟังเหรอ
‎- คือฉัน… ‎- ไม่สิ…
‎ทำไม เมื่อไหร่กัน
‎คืนนั้น
‎อินซอนหมดสติไป
‎พ่อแกไม่อยู่เพราะไปหาเงิน ‎โทรศัพท์เราก็โดนตัด
‎แม่แบกเด็กคนนั้นวิ่งไปถึงโรงพยาบาลเลย
‎ทั้งที่รู้ว่าแกตายแล้ว
‎เล่าเรื่องนั้นให้น้องฟังทำไม ‎เด็กจะไปรู้เรื่องอะไร
‎ฉันพูดกับใครไม่ได้ ‎ก็เลยระบายกับเด็กที่ยังพูดไม่ได้
‎อุ้มอินฮเยเข้านอนทีไร ฉันก็นึกถึงวันนั้นทุกที
‎เข้าใจแล้ว รีบกลับมาเถอะ
‎กลับมาอธิบายให้อินฮเยเข้าใจ
‎กลับตอนนี้ไม่ได้ ฉันต้องเก็บมะม่วง
‎เลิกพูดถึงมะม่วงสักที อินฮเยป่วยอยู่นะ
‎แม่ทนมองภาพนั้นไม่ไหวหรอก
‎ถ้าเจอเรื่องแบบนั้นอีก แม่ต้องตายแน่ๆ
‎แม่
‎อินฮเยคือลูกแม่นะ
‎แม่มีส่วนรับผิดชอบแกนะ
‎พ่อไม่ได้รถชนใช่ไหม
‎เล่นพนันอยู่ที่นั่นล่ะสิ
‎ที่กลับมาไม่ได้
‎เพราะสูญทั้งเงินทั้งพาสปอร์ตใช่ไหม
‎คราวก่อนก็เหมือนกัน
‎แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน
‎พ่อบอกว่าขอโทษ
‎เราต้องจ่ายคืนให้ครบถึงจะกลับไปได้
‎ไว้โทรคุยกันใหม่พรุ่งนี้นะ
‎แม่ ไม่ต้องโทรมาแล้ว ‎เราอย่าเจอหน้ากันจะดีกว่า
‎อินกยอง อินจู แม่ขอโทษ
‎- แม่ขอโทษ เดี๋ยว… ‎- ขอโทษนะคะ หนูขอบล็อกสักพัก
‎(ปิดกั้นการติดต่อ)
‎อินฮเย
‎เจ็บมากเลยใช่ไหม
‎เธอร้องไห้ทำไมกัน คนป่วยคือฉันนะ
‎หนูสงสารอินฮเยมากเลย
‎ฮโยริน อินฮเยไม่ได้น่าสงสารนะ
‎เธอเจ๋งมากต่างหาก
‎การผ่าตัดแบบนี้ กับผู้ใหญ่ยังยากเลย
‎แต่อินฮเยผ่านมาได้ไง
‎เห็นไหม
‎โทษนะคะ
‎ทำอะไรกันคะเนี่ย
‎แป๊บนะคะ
‎อินกยอง แกออกไปก่อน เดี๋ยวฉันเคลียร์เอง
‎อะไร
‎ไว้จะบอกทีหลัง
‎เร็วสิ
‎เถอะน่า ขอร้องล่ะ
‎ผมรู้สึกซาบซึ้งที่เด็กตัวเล็กๆ ‎แสดงความกล้าหาญเมื่อต้องเผชิญกับโรคภัย
‎สำหรับครอบครัวอินฮเย ‎ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยอมรับอะไรจากคนอื่น
‎แต่ขอบคุณพวกเขามาก ‎ที่ให้โอกาสเราช่วยเหลือ
‎เบาได้เบานะคะ
‎คนไข้ต้องการพักฟื้น
‎งั้นสัมภาษณ์สักคนในครอบครัว ‎แล้วออกไปดีไหมคะ
‎ค่ะ ฉันเอง…
‎ฉันเองค่ะ
‎- พอได้แล้ว ‎- โทษนะคะ
‎หนูให้สัมภาษณ์เองค่ะ
‎การได้มาเจอแม่กับพ่อของฮโยริน
‎คือเรื่องโชคดีที่สุดในชีวิตสำหรับหนูค่ะ
‎ถ้าไม่ได้ทั้งสองท่าน ‎เมื่อวานหนูคงตายไปแล้วค่ะ
‎หนูป่วยบ่อยตั้งแต่ยังเด็ก
‎แต่ไม่เคยได้ตรวจจริงจังสักครั้งเลย
‎เพราะพวกเขาช่วยไว้ ‎หนูเลยตรวจพบโรคและได้ผ่าตัด
‎ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ
‎รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่เลยค่ะ
‎ที่ทำแบบนั้นก็เพราะเงินเหรอ
‎ไหนว่ามีสองพันล้านไง
‎เงินนั่นเป็นเงินทุนซุกซ่อน ‎สำหรับมูลนิธิพัคแจซัง
‎ฉันคืนไปหมดแล้ว
‎แต่ทางมูลนิธิเสนอจะจ่าย ‎ค่ารักษาทั้งหมดให้เป็นการตอบแทน
‎เงินนั่นเป็นของพัคแจซังงั้นเหรอ
‎ค่ารักษามันจะมากกว่า 100 ล้านนะ
‎แค่นั้นแกเออออไปไม่ได้เหรอ ‎แกล้งๆ ไม่รู้เรื่องไปเหอะ
‎สัมภาษณ์เพิ่มอีกสักรอบเถอะ
‎นี่พี่ไม่รู้จริงๆ เหรอ
‎หมอนั่นซื้อภาพวาดของอินฮเย ‎เพื่อส่งลูกตัวเองไปเรียนเมืองนอกนะ
‎เรายังต้องขายชีวิตอินฮเย ‎ให้คนแบบนั้นด้วยเหรอ
‎มีปัญญาจ่ายก่อนแล้วค่อยมาพูด
‎ความรักมันต้องใช้เงิน
‎ถ้าไม่มีเงิน แค่นี้แกก็ต้องกล้ำกลืนไป
‎จะแค่ไหนฉันก็ทนได้ทั้งนั้น
‎ถ้าทำไม่ได้ ฉันก็ไม่ต่างอะไรจากพ่อกับแม่
‎คนที่กลับมาหาลูกที่กำลังป่วยไม่ได้ ‎เพราะต้องเก็บมะม่วงให้ใครก็ไม่รู้กิน
‎นักข่าวโออินกยอง
‎คุณไม่จำเป็นต้องหยุดสืบเรื่องผม ‎เพราะผมจ่ายค่ารักษาให้อินฮเยหรอกครับ
‎ผมไม่ได้อยากจะป่าวประกาศ ‎ว่าช่วยเหลือน้องสาวคุณอยู่แล้ว
‎ไม่ต้องลำบากใจ ทำให้เต็มที่เถอะครับ
‎ค่ะ ฉันก็กะว่างั้นแหละ
‎ต้องชำระ 95,002,400 วอนนะคะ
‎จะจ่ายแบบไหนดีคะ
‎ขอเลขบัญชีหน่อยค่ะ
‎ฉันขอจ่ายเองค่ะ
‎คุณยายคะ ฉันไม่ทราบว่าคุณยายเป็นใคร
‎แต่มูลนิธิของเราตกลงไว้แล้วว่า ‎จะจ่ายค่ารักษาให้อินฮเยค่ะ
‎พูดอะไรน่ะ
‎ฉันคุยกับแม่เด็กเรียบร้อยแล้วว่าฉันจะจ่ายให้
‎ท่านเป็นคุณย่าของเราค่ะ
‎พอทราบข่าวว่าอินฮเยไม่สบาย ‎ท่านก็บอกว่าจะจ่ายค่ารักษาเองทันที
‎เรื่องแบบนี้ ‎ฉันว่าควรจัดการกันภายในครอบครัวนะคะ
‎บอกให้ทุกคนออกไปซะ
‎ก็น่าขอบคุณอยู่หรอก
‎แต่เอาไว้ช่วยเด็กที่น่าสงสารคนอื่นก็ได้เนอะ
‎คุณครับ อินฮเยเป็นนักเรียนทุนของมูลนิธิเรา
‎ไม่ใช่เพราะเธอน่าสงสาร
‎เราอยากต่อยอดพรสวรรค์ ‎ที่เป็นเลิศของอินฮเยครับ
‎ให้โอกาสเราสนับสนุนอินฮเย…
‎ฉันรู้จักนายนะ
‎ชื่อพัคแจซังใช่ไหม
‎ครับ
‎ฉันรู้จักพ่อนาย
‎คุณพัคอิลบก
‎สมัยสาวๆ ฉันตระเวนไปดูที่ดิน ‎กับพ่อนายบ่อยๆ
‎ยังไงก็เถอะ ฉันจะจ่ายเงินเอง
‎รูดบัตรได้ใช่ไหมคะ
‎จ่ายเต็มจำนวน
‎โจเซฟ เจอหรือยัง
‎เจอแล้ว ในสิงคโปร์
‎ผมเช็ก 65,000 ล้านแล้วด้วย
‎- เยี่ยมเลย ถือว่าเร็วอยู่นะ ‎- ใช่
‎ผมว่าเราน่าจะเจอทั้งหมด ‎ถ้าเราดูธนาคารที่เหลือด้วย
‎โชคดีนะที่ผมรู้จักสิงคโปร์ดี
‎โอเค ระวังตัวด้วย
‎ได้เลย เดี๋ยวผมส่งรายละเอียดให้ ‎ทางอีเมลเข้ารหัส
‎อ้อ แต่ว่า…
‎ชื่อเจ้าของบัญชีคนละชื่อกับที่คุณบอกผมนะ
‎เหรอ เดี๋ยวผมเช็กดู
‎(เซฟเมล ‎กรุณาใส่รหัส)
‎นี่
‎พอออกจากโรงพยาบาล ‎ฉันจะไปอยู่ที่บ้านฮโยรินสักพักนะ
‎เดี๋ยวนะ
‎บ้านเราก็มี จะไปอยู่บ้านฮโยรินทำไม
‎แม่ฮโยรินชวนฉันไป ‎จะได้เตรียมตัวเรียนเมืองนอกด้วยกัน
‎แกป่วยขนาดนี้ จะไปเรียนเมืองนอกได้ยังไง
‎หมอบอกว่าถ้าฉันเตรียมตัวดีก็ไปได้
‎แม่ฮโยรินบอกไว้ว่า ‎ห้ามถอดใจแค่เพราะป่วย
‎โออินฮเย รู้ตัวใช่ไหมว่าแกแปลก
‎จำเป็นต้องไปเมืองนอกตอนนี้เลยเหรอ
‎ค่อยไปตอนเรียนมหาลัยก็ได้
‎พี่บอกแล้วไงว่าเราจะทำเต็มที่ ‎เพื่อส่งแกไปเรียน
‎การไปเรียนเมืองนอก ‎มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินเฉยๆ นะพี่
‎ฉันต้องกิน แต่งตัว แล้วก็พูดคุยกับคนที่นั่น
‎ฉันไม่เคยเข้าร้านอาหารแถวบ้านด้วยซ้ำ
‎คิดว่าฉันจะกล้าไปสั่งอาหารที่นั่นกินเหรอ
‎ขนาดงานแต่งญาติ ‎ฉันยังใส่ชุดนักเรียนไปเลย
‎ทีนี้พอปาร์ตี้วันเกิด ฉันต้องใส่อะไรไปล่ะ
‎ฉันถูกสอนให้วิ่งหนี ‎เวลามีคนแปลกหน้าชวนคุยมาทั้งชีวิต
‎แล้วฉันจะยิ้มให้คนอื่น ‎แล้วคุยเรื่องสัพเพเหระกับเขาได้ยังไง
‎ฉันมีหลายอย่างมากที่ต้องเรียนรู้
‎แม่ฮโยรินบอกว่าจะสอนทุกอย่างให้
‎ฉันไม่มีอะไรให้เรียนรู้จากพวกพี่เลยนี่
‎แล้วยังไง
‎แกจะเชื่อคำพูดแม่ฮโยรินคนเดียวเหรอ
‎ตอนนี้คำพูดพวกพี่ไม่มีความหมายแล้วเหรอ
‎ถ้าอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ‎พี่ก็คงทำเหมือนฉัน
‎แล้วแม่ฮโยรินก็บอกว่า
‎อีกไม่นานพี่ก็จะไปทำงานกับเธอ ‎ที่บ้านนั่นด้วยนี่
‎หมายความว่าไง
‎ฉันรับปากว่าจะทำแลกกับค่ารักษาอินฮเย
‎แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องไปแล้วไง
‎เด็กที่ชื่ออินซอน
‎บอกฉันแบบนี้ทุกครั้งที่หมดสติและตายไป
‎ว่าถ้าฉันหนีไปจากบ้านนี้ไม่ได้ ‎สักวันนึงฉันเองก็จะ…
‎ตายเหมือนกัน
‎ทำไมเป็นงั้นไปได้นะ
‎(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยจองฮเย)
‎อินฮเยของเราเหมือนกลายเป็นคนอื่นเลย
‎อินกยอง
‎ฉันต้องกลายเป็นคนอื่นบ้างละ
‎เฮ้อ พี่เป็นอะไรไปอีกคนเนี่ย
‎จะเป็นคนแบบไหนล่ะถามจริง
‎ฉันมีบัญชีแยกประเภทอยู่
‎บัญชีเงินทุนซุกซ่อนที่กรรมการชิน ‎จดมาตลอด 25 ปี
‎ฉันจะเอามันมาต่อรอง ‎ให้ได้เงินก้อนใหญ่ที่สุดมา
‎เอาให้เยอะยิ่งกว่าสองพันล้าน
‎ฉันจะซื้ออพาร์ตเมนต์ที่มองเห็นวิวแม่น้ำฮัน
‎แล้วก็จะส่งอินฮเยเรียนเมืองนอกให้ได้
‎ฉันอยากเป็นคนแบบนั้น
‎เป็นคนที่ปกป้องครอบครัวได้ด้วยเงิน
‎เป็นคนที่มีอะไรให้อินฮเยเรียนรู้
‎พระเจ้าช่วย พี่
‎มีอะไรแบบนั้นอยู่จริงๆ เหรอ
‎- ใช่… ‎- ถ้าเป็นเรื่องจริง เงินก็ไม่ใช่ประเด็นแล้ว
‎ถ้าขุดคุ้ยบัญชีนั้นดีๆ
‎ฉันก็จะได้รู้ว่าพัคแจซังกับครอบครัวนั้น ‎ก่ออาชญากรรมอะไรไว้บ้าง
‎ฉันจะเอาอันนั้นมาทำเป็นระเบิด ‎แล้วก็แฉไอ้หมอนั่น
‎- ไม่ให้ได้ผุดได้เกิด… ‎- นี่
‎แกรู้สึกร่วมกับชาวบ้านเขาไม่เป็นเหรอ
‎ฉันบอกว่าจะเอาเงินนั่น ‎ส่งเสียน้องเรียนเมืองนอกนะ
‎แต่แกกลับโพล่งขึ้นมาว่า ‎จะทำฝันให้เป็นจริงเนี่ยนะ
‎แกนี่มัน…
‎อินฮเยเป็นยังไงบ้าง
‎ดีขึ้นเยอะแล้ว
‎นายบอกว่าติดต่อ ‎คุณโจเอล ฟีลด์สได้แล้วเหรอ
‎อือ วิดีโอคอลหาเขาตอนนี้ได้เลย
‎("กล้วยไม้น้ำเงิน")
‎ผมอยากเห็นกล้วยไม้สีน้ำเงิน
‎แค่สักครั้งในชีวิต
‎พี่ชายผมตายในสงครามเวียดนาม
‎เขาว่ากันว่ากล้วยไม้น้ำเงิน ‎เรียกวิญญาณของคนตายออกมาได้
‎และผมก็คงอยากเจอพี่ชายผมอีกสักครั้ง
‎แต่ผมหาไม่เจอเลย ไม่ว่าที่ไหนบนโลกนี้
‎ผมคุยเรื่องนั้น ‎กับนักแปลเกาหลีของหนังสือผม
‎แล้วเขาก็บอกผมว่า ‎ถ้าผมไม่เปิดเผยสู่สาธารณะ
‎หรือเอาไปใช้ในทางการค้า
‎เขาจะส่งให้ผมหนึ่งดอก
‎ถ้าคุณมีเหตุผลที่ต้องดูกล้วยไม้นี้กับตา ‎ก็ติดต่อคนนี้ไปนะ
‎เขาใจดีและใจกว้างมาก
‎เป็นสุภาพบุรุษ
‎คุณรู้ที่อยู่เขาไหม
‎รู้สิ ผมมีที่อยู่เขา
‎จังหวัดคยองกี อำเภอมูชิม ตำบลโนมา…
‎ขอโทษทีนะคะ แต่บอกอีกทีได้ไหม
‎"จังหวัดคยองกี อำเภอมูชิม
‎ตำบลโนมา…"
‎ที่อยู่ที่คุณชอลซองบอกฉัน
‎เขาบอกให้ฉันเริ่มเก็บข้อมูลจากที่นี่
‎(เลขที่ 26 หมู่บ้านคิมทัน ตำบลโนมา ‎อำเภอมูชิม จังหวัดคยองกี)
‎ตอนนี้
‎ฉันลืมเงินสองพันล้านไปแล้วค่ะ
‎ยังไงเราก็จะกวาดเงินก้อนใหญ่กว่านั้นมานี่คะ
‎ด้วยบัญชีแยกประเภท
‎เอาล่ะ แผนการต่อไปคืออะไรคะ
‎เราจะไม่ใช้บัญชีแยกประเภทไปสักพักนะครับ
‎แผนการต่อไปก็คือ
‎ให้คุณอินจูทำงานให้แม่ฮโยรินครับ
‎อะไรนะคะ
‎(สมาคมกล้วยไม้นานาชาติ)
‎เป็นไงบ้างครับ
‎นี่มันอะไรกันคะ
‎อพาร์ตเมนต์ในชื่อคุณอินจูครับ
‎ในเซนโตซา สิงคโปร์
‎รถคลาสสิกอังกฤษสีเขียวในชื่อคุณอินจู
‎ฉันไม่เห็นเข้าใจเลยว่าคุณพูดอะไร
‎คณะบริหารธุรกิจที่คุณอินจูไปเรียน
‎เจ้าของคาเฟ่นี้รู้จักกับคุณโออินจู ‎ที่มาจากเกาหลีเป็นอย่างดี
‎พอดูให้ละเอียด
‎นี่คือคุณโออินจูที่อาศัยอยู่ในสิงคโปร์ครับ
‎นี่พี่ฮวายองนี่คะ
‎ตั้งแต่สามปีก่อน คุณฮวายอง
‎ใช้ชีวิตอยู่ในสิงคโปร์ ‎ด้วยชื่อของคุณอินจูครับ
‎และวันที่ 13 เดือนที่แล้ว
‎(บันทึกการทำธุรกรรม)
‎เธอแบ่งเงิน 7 หมื่นล้านวอน ‎แล้วโอนเข้าธนาคาร 7 แห่ง
‎แน่นอนว่า ทำในชื่อโออินจู
‎(เจ้าของบัญชี: จินฮวายอง ‎ผู้รับ: โออินจู)
‎เซ็นให้หน่อยนะ
‎เอกสารอะไรมีแต่ภาษาอังกฤษ
‎ไหนๆ ทำแล้ว ‎ฉันอยากลงทะเบียนกับต่างชาติด้วย
‎(แบบฟอร์มเปิดบัญชีส่วนบุคคล)
‎(ธนาคารกุกกา)
‎ฉันต้องไปสิงคโปร์เดี๋ยวนี้ค่ะ
‎เราจะเป็นคู่ที่ยอดเยี่ยมค่ะ
‎เราน่ะเหรอคะ
‎ฉันมีธุระให้ไปสิงคโปร์กะทันหันค่ะ
‎จัดการภายในพรุ่งนี้ได้ไหม
‎คุณคืออนาคตของผม
‎รู้ไหมคะว่าคนในบ้านนี้เป็นบ้าทั้งนั้น
‎ไอ้บ้าที่อยู่ข้างบนนั่น ‎คือพ่อฮโยรินใช่ไหมคะ
‎มีภาพน่ากลัวที่ฉันเห็นอยู่เรื่อยๆ
‎ฉันเลยเริ่มวาดมันออกมา
‎นี่คือกรรมการโออินกยอง ‎ที่จะเริ่มงานวันนี้ค่ะ
‎เกินไปแล้วนะคะ
‎กล้วยไม้นั่น
‎เหมือนกันเป๊ะเลย
‎พี่
‎ฮโยรินหายไป
‎เธอไม่น่าจะออกไปจากบ้าน
‎พี่ต้องรู้ให้ได้
‎ว่าแก…
‎วาดภาพนั้นทำไม
‎คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์