‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เรื่องแบบนี้มันเป็นไปได้เหรอคะ
‎พี่ฮวายองเป็นเจ้าของทั้งหมดนี้ ‎ในชื่อฉันได้ยังไง
‎เคยฝากพาสปอร์ต ‎ไว้กับคุณฮวายองหรือเปล่าครับ
‎สี่ปีก่อน ฉันเคยไปเที่ยวสิงคโปร์ ‎กับพี่ฮวายองสองคนค่ะ
‎ตอนนั้นแม่พี่เขาเพิ่งเสียชีวิตไม่นาน
‎ฉันให้ไปเพราะต้องจองเที่ยวบินกับโรงแรม
‎คงจะตั้งแต่ตอนนั้นครับ
‎แปลว่าถ้าไปสิงคโปร์
‎ก็เท่ากับว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านฉัน ‎รถคันนี้เป็นรถฉันเหรอคะ
‎ครับ
‎ฉันจะไปตอนนี้เลยค่ะ
‎ไม่ได้ครับ
‎- ทำไมคะ ‎- มีสายตาจับจ้องคุณอินจูเยอะ
‎ขืนไปสิงคโปร์ปุบปับ มันจะมีพิรุธครับ
‎งั้นฉันควรทำไงคะ
‎เร็วๆ นี้จะมีงานกล้วยไม้นานาชาติที่สิงคโปร์
‎แม่ฮโยรินจะไปซื้อขายกล้วยไม้ที่นั่นทุกปี
‎เพื่อฟอกเงินครับ
‎เป็นงานที่คุณฮวายอง ‎กับกรรมการชินเคยทำด้วยกัน
‎ตอนนี้สองคนนั้นไม่อยู่แล้ว
‎เธอจะมาขอให้ผมช่วย
‎ผมมีธุระให้ไปทำที่สิงคโปร์ครับ
‎ผม
‎จะบอกเธอว่าทำไม่ได้เพราะยุ่งมาก
‎ถ้ามีคนช่วยผมอีกแรงก็ว่าไปอย่าง
‎คนนั้นคือฉันเหรอคะ
‎เราต้องไปตอนนั้นเท่านั้นครับ
‎ไม่มีโอกาสอื่นแล้ว
‎เพราะงั้นคุณอินจู
‎ต้องทำงานให้แม่ฮโยรินครับ
‎มันคงจะไม่ง่ายหรอก
‎เพราะเธอจุกจิกและอ่อนไหวง่าย
‎ต้องทำให้เธอเห็นว่าคุณคือคนที่ ‎ฝากฝังให้ฟอกเงินได้
‎คนที่ว่าคือคนแบบไหนคะ
‎คนที่ยอมเสี่ยงชีวิตตัวเอง
‎เพื่อปกป้องเงินของคนอื่น
‎คนแบบนั้นมันมีที่ไหนกันคะ
‎คุณอินจู
‎นั่นพี่อินจูไม่ใช่เหรอ
‎หือ
‎นั่นผู้ชายนี่นา
‎ไม่ยักรู้ว่าพี่คุยๆ กับใครอยู่
‎เอ๊ะ คนนั้น…
‎รู้จักเหรอ
‎เขาดังที่ม.เพนซิลเวเนีย
‎เป็นอัจฉริยะที่เรียนวอร์ตัน ‎แต่ไม่มีเพื่อนเลยสักคน
‎บางทีก็มีรถลีมูซีนน่าสงสัยมารับเขา
‎พอเรียนจบก็ทำงานที่บริษัทลงทุนรัสเซีย
‎เห็นว่าเป็นมือโปร ‎ด้านการฟอกเงินที่นั่นเลยมั้ง
‎ฮะ
‎ผู้ชายมีเป็นล้าน…
‎เขาอาจจะเลิกฟอกเงินแล้วก็ได้
‎พี่ฉันออกจะสวยนะว่าไหม
‎แต่จนแล้วจนรอด ‎ก็เลือกคบแต่ผู้ชายประหลาดๆ ทุกที
‎มือโปรด้านการฟอกเงินงั้นเหรอ
‎แม่จะสกัดไว้เอง
‎- ลานะ ‎- นี่
‎พี่เขย
‎อุ๊ย
‎โทษทีค่ะ
‎มองไกลๆ นึกว่าเป็นอดีตพี่เขยฉัน ‎ที่หย่ากับพี่เมื่อสี่ปีก่อนซะอีก
‎เอาอะไรมาพูดจ๊ะ อินกยอง
‎ไม่ได้คล้ายเลยสักนิด
‎ไม่ไง ก็เห็นมีรถเยอรมันเหมือนกัน
‎เออเนอะ พี่นี่แพ้ทางผู้ชาย ‎ที่ขับรถเยอรมันตลอดเลย
‎ผมเลยเปลี่ยนมาขับรถเยอรมันครับ
‎รู้เรื่องแล้วก็ไปซะได้ไหม
‎ขอโทษด้วยนะคะ ‎วันนี้น้องฉันคงเป็นบ้าน่ะค่ะ
‎ผมไม่เป็นไรครับ
‎ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดใช่ไหมคะ
‎ก็คุณมาเดตกับพี่ฉัน ‎ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าเคยหย่าแล้ว
‎คุณอินจูบอกผมตอนเดตครั้งแรกแล้วครับ
‎อ้อ แล้วก็เล่าเรื่องน้องสาวด้วยนี่ครับ
‎ที่ว่าชอบดื่มเหล้าเป็นชีวิตจิตใจ
‎อ้อ ฉันพูดงั้นเหรอ
‎ว่างั้นเหรอ
‎งั้นผมไปก่อนนะครับ
‎ไว้โทรหานะครับ คุณอินจู
‎ค่ะ
‎นี่ ไอ้น้องบ้า
‎แกแสดงแข็งเป็นหินแล้วยังกล้าที่จะ
‎พี่ รู้ไหมว่าหมอนั่นเป็นคนแบบไหน
‎มือโปรด้านการฟอกเงิน
‎เขามันตัวอันตราย
‎ใครบอกแก
‎- จงโฮ ‎- อุ๊ย
‎เดี๋ยวนี้ไปไหนมาไหนกับจงโฮเหรอ
‎แบบนั้นไม่งามเลยนะ ‎แกก็รู้ว่าจงโฮปิ๊งแก
‎เป็นฉันนะ จะตัดให้ขาดฉับ ‎ถ้าจะไม่คบกับเขาน่ะนะ
‎เอาตัวเองให้รอดก่อนจ้ะพี่ ‎ระวังผู้ชายไว้ให้ดีเถอะ
‎ผู้ชายที่ปกติ ‎เขาไม่หากินด้วยการฟอกเงินหรอก
‎เราเจอกันเพราะงานจ้ะ
‎เพราะฉันจะไปทำงานให้แม่ฮโยริน
‎อะไรนะ ทำงานให้แม่ฮโยรินเหรอ
‎มีสติไหมเนี่ย
‎งั้นแกจะให้ฉันนั่งชิล ‎ทั้งที่อินฮเยไปอยู่บ้านนั้นหรือไง
‎แม่ฮโยรินยุ่งมาก ‎ฉันเลยต้องไปดูแลเด็กๆ เอง
‎ฉันจะไปดูแลให้ดีเลย
‎โว้ย มันน่านัก
‎ไม่อยากเชื่อเลย
‎ว่าที่ไหนสักที่บนโลกใบนี้
‎มีใครบางคนใช้ชีวิตในชื่อฉัน
‎ในเมื่อพี่มีทั้งหมดนี้แล้ว
‎ทำไมถึงมาทำความสะอาดตอนเช้ามืด ‎ไปเรียนภาษาอังกฤษตอนค่ำอีกล่ะพี่
‎พี่ทิ้งของพวกนี้ไว้
‎แล้วตายไปได้ยังไง
‎แล้วทำไม
‎ถึงเป็นฉันเหรอ
‎อร่อยมากเลย
‎ถ้าอันนี้มีขายหน้าบริษัทนะ
‎ฉันคงกินได้ทุกวัน
‎เป็นอะไรไปพี่
‎แม่ฉันน่ะ
‎ถ้าเรามาเที่ยวกันเร็วกว่านี้สักหนึ่งเดือน
‎ท่านคงได้กินอันนี้แล้ว
‎แต่ท่านจากไปทั้งที่ไม่รู้เลยว่าบนโลกนี้
‎มีคายาโทสต์
‎ฉันขอโทษนะ
‎เดิมทีพี่ควรจะมากับแม่แท้ๆ
‎ฉันมัวแต่กินเพลิน ไม่ดูตาม้าตาเรือเลย
‎พูดอะไรแบบนั้น
‎ฉันรู้สึกขอบคุณด้วยซ้ำ ‎ที่เธอกินอย่างเอร็ดอร่อย
‎เป็นอะไรไปล่ะ อินจู
‎หลังจากหย่ามา
‎ฉันนึกว่าจะไม่มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นกับฉันซะแล้ว
‎การได้กินของอร่อยๆ ดูพระอาทิตย์ตกดิน
‎ช่วงเวลาแบบนี้
‎ฉันนึกว่ามันจะไม่เกิดขึ้นแล้ว
‎อย่างน้อยแค่ 15 นาที
‎ถ้าฉันได้กินคายาโทสต์กับแม่ที่นี่
‎ต่อให้ตาย ฉันก็คงไม่เสียดาย
‎สำหรับฉัน 15 นาทีมันสั้นเกินไป
‎ขอแค่วันเดียวก็ยังดี ‎ถ้าฉันได้ใช้ชีวิตเป็นคนรวยในที่แบบนั้นก็คงดี
‎มันต้องประมาณนั้นสิ ‎ถึงต่อให้ตายก็ไม่เสียดาย
‎แม่เจ้า
‎ฉันเองสินะ
‎ที่บอกว่าต่อให้ตาย
‎ก็อยากจะลองใช้ชีวิตเป็นคนรวยในที่แบบนั้น
‎ฉันจะทำให้เต็มที่นะ พี่
‎ไม่ว่าจะลำบากยังไง
‎ฉันจะสานต่อสิ่งที่พี่เริ่มไว้ให้จบ
‎ป้า
‎ใครเก็บกวาดที่นี่คะ
‎พื้นหมดจดไม่เหลืออะไรเลยเนี่ย
‎ฉันกำชับคนทำความสะอาดคนใหม่ ‎ว่าห้ามทำแบบนั้นแล้วแท้ๆ
‎เดรสสีเขียวมีกระดุมมันหายไปค่ะ
‎มันเคยอยู่ตรงนั้น
‎ถ้าไม่มีชุดนั้น ฉันก็ไปสิงคโปร์ไม่ได้นะ
‎ต้องออกเดินทางแล้วเนี่ย
‎ใช่ชุดนี้หรือเปล่าคะ
‎ใช่เลยค่ะ
‎ป้าแม่บ้านคงซักแห้ง ‎แล้วเอาไปแขวนตรงนั้นค่ะ
‎ไล่ยัยป้านั่นออกค่ะ
‎ถ้าชุดอยู่บนพื้น ‎มันก็ต้องมีเหตุผลที่อยู่บนพื้นสิ
‎เอาไปแขวนมั่วซั่วทำไม
‎รับทราบค่ะ คุณผู้หญิง
‎ตาไวจังเลยนะคะ คุณอินจู
‎เคยได้ยินคนบอกแบบนั้นอยู่บ้างค่ะ
‎ป้า เอากาแฟสองแก้วนะ
‎ใส่แก้วเก็บอุณหภูมิด้วย ‎จะได้เอาไปข้างนอกได้
‎ขึ้นรถสิคะ ไม่มีเวลาแล้ว ‎คุยกันระหว่างทางเถอะค่ะ
‎อ้อ ค่ะ
‎ฉันมีธุระให้ไปสิงคโปร์กะทันหันค่ะ
‎เพื่อนฉันเปิดห้างสรรพสินค้า ‎แล้วก็บอกว่าฉันต้องไปให้ได้
‎อ๋อ
‎เรื่องงานบ้าน ถึงไม่มีฉันก็ไม่มีปัญหาค่ะ
‎ปัญหาอยู่ที่พ่อฮโยรินนี่แหละ
‎เขางานยุ่งมาก ‎ฉันเลยพลาดจังหวะบอกซะแล้ว
‎กะว่าจะโทรบอกตอนไปถึงสิงคโปร์
‎เขาจะโกรธหรือเปล่าคะ
‎เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอก
‎แต่เมื่อไหร่ที่พ่อฮโยรินโกรธ
‎ฮโยรินจะกลัวค่ะ
‎แกอาจจะหายใจไม่คล่อง หรือนอนไม่หลับ
‎งั้นฉันต้องทำยังไงคะ
‎ถ้าแกหายใจเร็วเกิน
‎เอาอันนี้ให้กิน
‎ก่อนนอน ให้อันนี้กับอันนี้
‎ถ้าแกเกิดอาการตระหนก ‎แล้วบอกว่าเหมือนจะตาย…
‎แกอาจจะตายเหรอคะ
‎ไม่ค่ะ ไม่ตายหรอก
‎ให้กินอันนี้สองเม็ดก็พอ
‎"ไม่ตาย"
‎รู้ใช่ไหมคะว่าเด็กๆ ที่เป็นศิลปิน ‎จะอ่อนไหวง่าย
‎โชคดีที่แกได้เจอเพื่อน ‎ที่หนักแน่นอย่างอินฮเย เลยดีขึ้นเยอะแล้วค่ะ
‎ฉันรู้สึกขอบคุณมากเลยนะ
‎แต่เผื่อไว้ก่อน
‎วันนี้คุณมานอนค้างได้ไหม
‎ฉันเหรอคะ
‎สะดวกไหมคะ
‎ฉันอาจจะรบกวนอะไรแบบนี้บ่อยๆ
‎ฉันไม่ใช่พวกที่ชอบทิ้งลูกไว้คนเดียวน่ะ
‎สะดวกมากค่ะ
‎ไหนๆ ฉันก็ตัดสินใจทำงานกับคุณแล้ว
‎ฉันจะทำให้เต็มที่ทุกอย่างค่ะ
‎ช่วยยื้อเวลาบอกฮโยรินให้ช้าที่สุด ‎ว่าฉันไปสิงคโปร์นะคะ
‎วันนี้แกไปโรงเรียนอย่างอารมณ์ดี ‎เพราะสารคดีจะออกอากาศ
‎ฉันมีกำหนดการไปสามวันสองคืน
‎ให้แกอารมณ์ดีนานอีกหน่อยดีกว่า
‎ไม่ต้องห่วงค่ะ
‎ฉันเบาใจเพราะคุณเลย
‎งั้นไปได้แล้วค่ะ
‎คะ
‎ฉันจะไปส่งคุณที่สนามบินก่อน…
‎ฉันก็ต้องพักผ่อนนะ
‎เก็บข้าวของตั้งแต่เช้า ปวดหัวไปหมดเลย
‎นั่งแท็กซี่ไปนะคะ
‎ลูกแมวหลงทาง
‎ความรู้สึกแรกของฉันเป็นแบบนั้น ‎ตอนที่ได้เห็นอินฮเยค่ะ
‎กินอันนี้ด้วยสิ
‎กินเก่งจัง
‎เด็กคนนั้นต้องการความรักมากนี่เอง
‎อินฮเย
‎เจ็บมากเลยใช่ไหม
‎เธอร้องไห้ทำไมกัน คนป่วยคือฉันนะ
‎แม่ หนูสงสารอินฮเยมากเลย
‎ฮโยริน อินฮเยไม่ได้น่าสงสารนะ
‎เธอเจ๋งมากต่างหาก
‎การผ่าตัดแบบนี้ กับผู้ใหญ่ยังยากเลย
‎แต่อินฮเยผ่านมาได้ไง
‎ตั้งแต่วันนี้ ‎อินฮเยจะไปอยู่ที่บ้านของฮโยรินค่ะ
‎ถึงแล้ว
‎มีห้องของอินฮเยที่บ้านของฮโยรินค่ะ
‎(อินฮเยมีห้องของตัวเองบ้างแล้ว)
‎ยินดีต้อนรับจ้ะ อินฮเย
‎นี่คือห้องเธอนะ
‎ถ้าเกิดว่าฉันให้ความรักที่ว่านั้นได้ล่ะ
‎คงจะดีมากนะคะ
‎ฉันเป็นพวกชอบเอาแมวข้างถนน ‎กลับมาด้วยตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ
‎เป็นไงจ๊ะ
‎ถูกใจไหม
‎หนูชอบมากเลยค่ะ
‎หนูไม่เคยมีห้องเป็นของตัวเองมาก่อนเลย
‎จะมีอะไรที่น่าตื่นเต้นไปกว่า
‎- การมีห้องเป็นของตัวอีกไหมคะ ‎- ดูหน้าฉันสิ
‎อินฮเยที่ไม่เคยมีห้องเป็นของตัวเองมาก่อน…
‎ฮโยริน ลูกรู้หรือเปล่าว่าแม่ไปสิงคโปร์แล้ว
‎หนูไม่รู้นะคะ
‎แม่ไปสิงคโปร์แล้วเหรอคะ
‎ป้าก็ไม่รู้เหรอครับ
‎ขอโทษค่ะ ท่านประธาน
‎ฉันทราบอยู่แล้วค่ะ
‎คุณโออินจูมาทำอะไรที่นี่ครับ
‎แม่ฮโยรินขอให้ฉันมาดูแลเด็กๆ
‎ผมหลงสาวๆ ที่บ้านครับ
‎หลงทั้งลูกสาว หลงทั้งภรรยา
‎ฮโยริน เป็นอะไร
‎ไหวไหม
‎ฉันไปเอาน้ำมาให้นะ ฮโยริน
‎โทรถามแม่ซะ ว่าจะกลับเมื่อไหร่
‎คุณโออินจู
‎มาคุยกับผมหน่อยครับ
‎ภรรยาผมไปสิงคโปร์ทำไมครับ
‎เธอบอกว่าเพื่อนเปิดห้างสรรพสินค้า
‎เพื่อนเปิดห้างเหรอครับ
‎(ห้างกลอรี่)
‎(พิธีเปิดห้างกลอรี่)
‎(พิมพ์)
‎ให้ฉันบอกฮโยริน…
‎ว่าท่านประธานขอโทษดีไหมคะ
‎เอาสิครับ
‎ท่านประธานครับ
‎เธอไปร่วมพิธีเปิดห้างกลอรี่ที่สิงคโปร์
‎พากลับมาภายในพรุ่งนี้ได้ไหม
‎ครับ
‎พี่
‎พี่เอายาอะไรให้กิน นางถึงอ๊องเฉย
‎ก็เอาอันที่แม่ฮโยรินบอกให้เอาให้กินนะ
‎ฮโยริน
‎เป็นอะไรไหม
‎รู้ใช่ไหมว่าเธอจะไม่ตายหรอก
‎ไม่เป็นไรค่ะ
‎นี่เป็นวิธีการหายใจที่ฉันคิดขึ้นมา
‎ต้องห้ามหลุด…
‎จังหวะการหายใจค่ะ
‎พ่อเธอบอกว่าเขาขอโทษ
‎ให้คุยกันใหม่พรุ่งนี้
‎ก็แย่ละ หน้าตานี่ไม่ได้รู้สึกผิดสักนิด
‎วันนี้พี่จะนอนในห้องเธอเป็นเพื่อน
‎ถ้าอยากได้ยานอนหลับก็บอกนะ
‎ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ
‎ไม่งั้นคงเข้าห้องฉุกเฉินไปแล้ว
‎ฉันชอบห้องฉุกเฉินมากเลยนะคะ
‎แต่ว่าวันนี้
‎ฉันน่าจะไม่เป็นไรจริงๆ ‎เพราะมีพี่กับอินฮเยอยู่ด้วย
‎รู้ไหมคะว่าคนในบ้านนี้เป็นบ้ากันหมด
‎ไม่มีใครสติดีเลยสักคน
‎ไอ้บ้าที่อยู่เหนือเราที่กรรมการชินพูดถึง
‎คือพ่อฮโยรินใช่ไหมคะ
‎ตรงนี้มีกล้องวงจรปิดครับ
‎ใช่แหง ใช่เห็นๆ
‎ทำไมไม่บอกฉันคะ
‎ถ้าเรื่องแดงว่าเราเอาเงิน 7 หมื่นล้านไป
‎เราจะตายกันหมดไม่ใช่เหรอคะ ‎จากฝีมือไอ้บ้านั่น
‎ใจเย็นๆ ก่อน
‎ผมจะบอกแผนให้ฟังครับ
‎ผมสร้างเปเปอร์คอมปะนี ‎ในนามคุณอินจูไว้ครับ
‎พอไปสิงคโปร์ ‎ผมจะโอน 7 หมื่นล้านวอนไปที่นั่น
‎คุณอินจูก็อยู่ในที่ปลอดภัยไป ‎ระหว่างที่ผมเจรจาด้วยบัญชีแยกประเภท
‎แปลว่าจะให้บัญชีนั่น ‎แลกกับเงิน 7 หมื่นล้านเหรอคะ
‎- ถูกต้องครับ ‎- ฉันว่าเขาไม่น่าจะยอมนะ
‎ความรุนแรงของพัคแจซัง ‎ถูกคำนวณมาอย่างถี่ถ้วนแล้วครับ
‎เขาไม่มีทางทำร้ายสิ่งที่สำคัญกับตัวเอง
‎หมอนั่นไม่ได้เตรียมตัวแค่ปีสองปี ‎ก่อนจะเปิดตัวกับทั้งโลก
‎เขาจะยอมให้ 7 หมื่นล้านครับ
‎เพราะเขามีความฝันที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น
‎นี่เกาะอันดรอสในกรีซครับ
‎ที่ที่มีบ้านตากอากาศในวันสุดสัปดาห์ ‎ของพวกเจ้าสัวด้านการขนส่งทางทะเล
‎ผมจะซื้อบ้านบนเนินเขา ‎ที่มองเห็นทะเลอีเจียน
‎นี่คือมาซัตลาน
‎ที่ที่พวกค้ายาเม็กซิกันใช้พักผ่อนในวันหยุด
‎ในที่แบบนี้เนี่ย ขอแค่คุณคบเพื่อนดีๆ
‎คุณจะได้ใช้ชีวิตในที่ที่ปลอดภัยที่สุดในโลก
‎ผู้จัดการจะไปใช้ชีวิตในที่แบบนี้เหรอคะ
‎เคยคิดว่าอยากเกิดใหม่ไหมครับ
‎ตลอดเวลา
‎ทุกวันเลยค่ะ
‎ตัวตนใหม่ ใบหน้าใหม่
‎รวมถึงบ้านที่ปลอดภัย
‎ที่คุณจะย้ายไปอยู่ได้ในแต่ละฤดู
‎หกต่อสี่ ตามเงื่อนไขที่เราตกลงกันไว้
‎ไม่รู้สิคะ
‎ฉันมีน้องๆ ด้วยนี่คะ
‎ไม่เชื่อใจผมเหรอครับ
‎ค่ะ
‎ความเสี่ยงที่ใหญ่ที่สุดคือคุณอินจูนี่เอง
‎ทำไมครับ
‎ทำไมถึงเชื่อใจผมไม่ได้
‎คนปกติเขาไม่หากินด้วยการฟอกเงินกันนี่คะ
‎คนที่ฟอกเงิน
‎เสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อปกป้องเงินคนอื่นนะครับ
‎สำหรับผม คุณอินจูก็คือเงินของคนอื่น
‎เงิน 7 หมื่นล้านของคนอื่น
‎ไม่เชื่อเหรอครับว่าผมจะปกป้องคุณอินจู
‎เหมือนของมีค่าแค่ไหน
‎ฉันจะลองเชื่อคุณดูค่ะ
‎ให้เหมือนเชื่อใจเพื่อน
‎ไม่ใช่สิ
‎ให้เหมือนเชื่อใจธนาคารหรือที่ล็อกประตู
‎ตอนนี้คุณอินจู
‎กำลังขี่ม้าที่วิ่งอยู่ในสนามครับ
‎คุณมองเห็นรั้วที่อยู่สูงตรงนั้น
‎ม้าจะข้ามมันไปได้หรือไม่ได้
‎คุณอินจูไม่รู้หรอกครับ
‎แต่คุณจำเป็นต้องเชื่อใจมัน
‎เพราะม้านั่นกำลังวิ่งไป
‎ที่สำคัญก็คือถ้าคุณไม่เชื่อใจ
‎ม้าก็จะข้ามมันไปไม่ได้ครับ
‎คิดซะว่าผมคือม้าตัวนั้นนะครับ
‎ม้า
‎ก็ได้ค่ะ
‎ตามนั้น ไงก็เถอะ หกต่อสี่
‎ฉันได้หก ถูกไหมคะ
‎อินฮเย
‎หือ
‎พี่…
‎ตัดสินใจแล้วนะ
‎เรื่อง
‎จากนี้แกไม่จำเป็นต้องพึ่งคนบ้านนี้แล้ว
‎พี่จะพาแกออกไป
‎ทำไมล่ะ
‎อยู่ที่นี่ฉันก็สบายดี
‎ฉันวาดภาพดีขึ้น
‎อาหารก็อร่อย
‎ทุกคนก็ใจดีกับฉัน
‎ฉันไม่ได้จะชวนกลับบ้านเรา
‎หือ
‎นี่ ดูนะ
‎ไปอยู่ในที่แบบนี้กัน
‎ดูสิ
‎ที่นี่นะ มองไปทางไหนก็เหมือนภาพวาด
‎คิดดูสิว่าแกจะวาดภาพเก่งขึ้นขนาดไหน
‎แกจะได้กินของอร่อยๆ ทุกวัน
‎ส่วนอินกยอง ยัยนั่นคงไม่เอาด้วยแน่นอน
‎เพราะงั้นเราไปอยู่ที่นั่นกันก่อน…
‎ฉันก็ไม่เอาด้วย
‎ฉันไม่ค่อยชอบทะเล
‎ไม่สิ ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ทะเล
‎ต้องไปเรียนภาษาอังกฤษแล้ว
‎ฉันจะเดินทางเดือนหน้า
‎ไอ้แสบ
‎ฉันทั้งกลัว
‎และโดดเดี่ยวอยู่เสมอ
‎เพราะฉันเป็นลูกคนเดียว
‎วันที่แม่กับพ่อทะเลาะกัน
‎ฉันหายใจไม่ออก และรู้สึกเหมือนจะตาย
‎ต้องใช้คัตเตอร์กรีดแขนขาตัวเอง ‎ถึงจะใจเย็นลง
‎แม่ฉันก็เลยให้กินยาไง
‎เพราะกลัวว่าฉันจะทำอะไรไม่ดี
‎เหมือนกับความโดดเดี่ยว ‎ทั้งที่มีพี่น้องเยอะเลย
‎ฉันเจอวิธีแก้ตอนเด็กๆ
‎มีภาพน่ากลัวที่ฉันเห็นอยู่เรื่อยๆ
‎ฉันเลยเริ่มวาดมันออกมา
‎"เลือดไหลออกมายังไงนะ"
‎"ผิวเหมือนสีเทากับสีน้ำเงินผสมกัน"
‎พอฉันวาดภาพพวกนั้นไปเรื่อยๆ
‎ฉันก็ลืมกลัวไปเลย
‎เธอเจ๋งจัง
‎เธอก็ทำได้
‎สิ่งที่เธอกลัวจริงๆ คืออะไรเหรอ
‎(พิลซอกดีเวลลอปเมนต์)
‎ฉันได้ตัวเธอมาอย่างยากเย็นค่ะ
‎นี่คือกรรมการโออินกยอง
‎ที่จะเริ่มงานวันนี้ค่ะ
‎เดี๋ยวนะ กรรมการอะไรกันคะ
‎ไหนว่าให้หนูมาเรียนรู้งานแป๊บเดียว
‎(กรรมการโออินกยอง)
‎นี่ห้องทำงานของแก
‎ต้องทำแบบนี้ ‎แกจะได้รู้ตัว คนอื่นก็จะได้รู้ด้วย
‎ว่าฉันฝากอนาคตของบริษัทฉันไว้ที่แก
‎ทำไมหนูต้องรับผิดชอบอนาคตที่นี่ด้วยคะ
‎ลำพังนึกถึงอนาคตตัวเอง ‎หัวก็แทบจะระเบิดอยู่แล้ว
‎แกบอกว่าถ้าฉันให้ยืมค่ารักษาอินฮเย ‎แกจะยอมทำทุกอย่างไม่ใช่เหรอ
‎แต่คุณย่าไม่ได้บอกให้หนูออกจากงานนี่คะ
‎พอหมดช่วงพักงาน ‎หนูจะกลับไปทำงานที่สถานีค่ะ
‎ยังไม่โดนไล่ออกเหรอ
‎นึกว่าโดนปลดซะแล้ว
‎หนูเสี่ยงโดนปลดก็จริง
‎แต่ยังไงก็ต้องทนไปค่ะ
‎ฉันกับประธานบริษัทแกไปตีกอล์ฟด้วยกันอยู่
‎ฉันขอให้เขาช่วยสักหน่อยดีไหม ‎ให้ไล่แกออกหรือไม่ไล่ดี
‎คุณย่า
‎แกคุกเข่าอ้อนวอนฉัน
‎บอกว่าแม้แต่วิญญาณก็ยอมขายได้
‎คุณย่าเลยอยากให้หนูลาออกจากงานนักข่าว
‎แล้วมาทำงานในวงการอสังหาฯ ‎ที่หนูไม่สนเนี่ยนะคะ
‎ฉันดีใจที่แกเติบโตนะ
‎การทิ้งศักดิ์ศรีตัวเอง ‎แล้วขอความช่วยเหลือจากคนอื่น
‎ฉันรู้ว่ามันยากแค่ไหน
‎ต้องทำแบบนั้น ‎ชีวิตเราถึงจะเปลี่ยนไปตลอดกาลได้
‎ฉันเองก็
‎เริ่มใช้ชีวิตแบบนั้นเมื่อนานมาแล้ว
‎คุณย่าเคยคุกเข่าให้ใครด้วยเหรอคะ
‎แน่นอนสิ
‎คุณแซรม
‎ฉันวางเอกสารที่จำเป็นทั้งหมดไว้ตรงนี้นะคะ
‎ต้องการอะไรเพิ่มเติม ก็บอกฉันได้ตลอดค่ะ
‎ผู้จัดการ
‎ลูกน้องฉันเอาอะไรแปลกๆ ‎มาให้ฉันดูแหละ
‎ผู้จัดการกับคุณโออินจู
‎แอบเจอกันซะด้วย
‎ฉันเลยบอกไปค่ะ
‎ว่า "ถึงคุณโออินจูจะงุบงิบเงินสองพันล้านไป"
‎"แต่เธอยังจำเป็นสำหรับเรา"
‎"เธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับเงิน 7 หมื่นล้าน"
‎"ผู้จัดการไม่มีทางวางแผนตุกติก ‎กับคุณโออินจูหรอก"
‎แต่ฉันไม่รู้เนื้อหาที่คุณคุยกันน่ะสิ
‎บอกฉันได้หรือเปล่าคะว่าคุยอะไรกัน
‎ผมไม่เคยเอาอะไรแบบนี้ ‎มาปนกับเรื่องงานเลยนะ
‎แต่เราไม่ได้คบกันจริงๆ ครับ
‎แค่กิ๊กมั้ง
‎(งบแสดงสถานะการเงิน)
‎(หนี้สิน)
‎กินข้าวหรือยัง
‎หนูดูงบการเงินงวดสามปีแล้วนะคะ
‎สัดส่วนหนี้สินสูงจัดเลย
‎ถ้าเป็นบริษัททั่วไป ‎คงคิดว่าอีกไม่นานก็เจ๊งแล้ว
‎ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก
‎ฉันกำลังดูทุกอย่างอยู่
‎หนูเห็นโต๊ะทำงานว่างเยอะเชียว
‎คุณย่าปลดพนักงาน ‎เพื่อจะลดต้นทุนคงที่เหรอคะ
‎ภาษีก็จ่ายแทบไม่ไหว
‎ทำไมถึงกว้านซื้ออสังหาฯ ‎ที่จะมีการพัฒนาใหม่ล่ะคะ
‎แกดูงบการเงินงวดสามปีก็จริง
‎แต่งวด 30 ปีอยู่ในหัวฉันแล้ว
‎ถ้างบการเงินของเราเลวร้ายที่สุด
‎อีกห้าปีฉันคงรวยกว่านี้เยอะ
‎ฉันตัดใจไม่ซื้ออสังหาฯ พวกนั้นไม่ได้
‎ของพวกนั้นเหมือนแจ็กพอต
‎แจ็กพอตที่จะแตกในอีก 20 ปี
‎ฉันก็เลยต้องการแกไง
‎หลังจากนี้อีก 20 ปี ‎บริษัทนี้ก็ควรจะยืนหยัดอยู่ได้ไม่ใช่เหรอ
‎จริงสิ คุณย่าบอกว่าเมื่อก่อนเคยไปดูที่ดิน
‎กับคุณพัคอิลบก พ่อของพัคแจซังนี่คะ
‎หนูหาข้อมูลพวกนั้นจากที่นี่ได้ไหมคะ
‎พอใจหรือยัง
‎ขึ้นเครื่องมาราบรื่นไหม
‎ต้องทำแบบนี้ให้ได้เลยเหรอ
‎ผมอยากรู้แค่เรื่องเดียว
‎คุณไปสิงคโปร์ทำไม
‎ฉันซื้อเดรสผ้าแพรแข็งสีดำ
‎มาเกินสองเดือนแล้วนะ
‎แต่ยังไม่ได้ใส่เลย
‎ขืนฉันใส่ไปไหนมาไหนในโซล
‎ก็กลัวว่าภรรยา ‎ที่สมองกลวงและฟุ้งเฟ้ออย่างฉัน
‎จะทำให้คุณอดเป็นนายกเทศมนตรี
‎พอรู้ว่านาธานเปิดตัวห้าง
‎ฉันก็เลยรีบใส่ไปไง
‎โกหก
‎คุณก็รู้ว่าต่อให้คุณใส่ชุดอะไร ‎หรือใครจะว่าอะไรคุณ
‎ผมก็ไม่สนเลยสักนิด
‎จริงๆ แล้วคุณไปทำไม
‎สัปดาห์ที่แล้ว ‎ฉันมีนัดเกิน 30 ครั้งเลยนะ
‎มีคนคอยจับจ้องว่าฉันใส่อะไรบ้าง
‎รอดูฉันพลาดท่าเกลื่อนไปหมด
‎เหลือสองเดือนก่อนถึงเลือกตั้งใช่ไหม
‎สัปดาห์หน้าจะเริ่มเลือกผู้สมัครแล้วนี่
‎ฉันจะได้พักตอนไหนล่ะ
‎ฉันจะได้สบายใจ ได้หัวเราะ ได้สนุก ‎เมื่อไหร่ที่ไหนเล่า
‎จะเมื่อไหร่หรือที่ไหน ‎คุณก็หัวเราะและสนุกได้ทั้งนั้น
‎ที่มันไม่เป็นแบบนั้น ก็เพราะคุณไม่ทำเอง
‎คุณอยากเป็นภรรยานายกเทศมนตรี
‎แล้วก็อยากเป็นสตรีหมายเลขหนึ่งในอนาคต
‎เลยมาแต่งงานกับผมไง
‎บอกความจริงผมมาเถอะ
‎คุณไปทำอะไรที่นั่น
‎ดื่มแชมเปญ ชอปปิง
‎แล้วก็อ่อยหนุ่มๆ ฟิตๆ นิดหน่อย
‎ไม่ได้รู้สึกมีชีวิตแบบนั้นนานแล้ว
‎แค่นั้นก็ไม่ได้เหรอ
‎ผมไม่เข้าใจเลย
‎คุณโกหกทำไม
‎คุณมีอะไรใช่ไหม
‎คุณไม่เข้าใจจริงๆ สินะ
‎ฉันไม่โกหกคุณหรอก
‎มีใครเขาโกหกคนรับใช้ของตัวเอง ‎ไปหมดทุกเรื่องด้วยเหรอ
‎อย่านะ
‎อย่า
‎ฉันบอกว่าอย่าไง
‎อย่านะ
‎อย่าทำนะ
‎อย่า
‎แม่ จะไปไหน
‎ฮโยริน
‎แม่ต้องไปข้างนอกแป๊บหนึ่ง
‎จะกลับเมื่อไหร่
‎พอถึงพรุ่งนี้ ทุกอย่างจะเรียบร้อย
‎เข้าใจใช่ไหม
‎ไม่ต้องกังวล
‎กินยาแล้วเข้านอนนะ
‎(กล้องวงจรปิด)
‎นี่กล้องวงจรปิดหมดเลยเหรอ
‎แม่ฉันดูเศร้ามากว่าไหม
‎แต่ฉันทำอะไรเพื่อแม่ไม่ได้เลย
‎ฉันปกป้องแม่ด้วยกำลังฉันเองไม่ได้
‎ไม่นานมานี้ ท่านประธานพัคแจซัง ‎ได้ไปเยี่ยมเหยื่อที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นไส้ศึก
‎และขอขมาแทนพ่อตาของเขา
‎ซึ่งก็คือนายพลวอนกีซอน ‎ที่เคยเป็นผู้บัญชาการ
‎กองบัญชาการความมั่นคงแห่งชาติ ‎ช่วงปี 1970 ครับ
‎แม้ว่านายพลวอนกีซอนจะไม่เกี่ยวข้อง
‎กับเหตุการณ์ใส่ความไส้ศึก
‎แต่ทำไมคุณถึงรู้สึกว่า ‎ต้องรับผิดชอบต่อเรื่องนั้น
‎และผมอยากทราบว่าความตั้งใจ ‎ของนายพลวอนกีซอนเหมือนคุณด้วยหรือไม่ครับ
‎อย่างที่ทราบ
‎พ่อตาของผมนอนไม่รู้สึกตัวมาหลายปีแล้ว
‎ก่อนจะทรุด ท่านเคยบอกแบบนี้ครับ
‎(งานโต้วาที ‎ว่าที่ผู้สมัครนายกเทศมนตรีโซล)
‎"ลูกเขยพัค มีวิธีที่ฉันจะขอโทษ ‎ด้วยตัวเองได้บ้างไหม"
‎"ให้คนยุคใหม่เหยียบฉันขึ้นไปสู่อนาคต ‎จะดีกว่าไม่ใช่เหรอ"
‎ถึงผมจะเข้าถึงความรู้สึก ‎ของพ่อตาได้ไม่หมด
‎แต่ผมเข้าใจทัศนคติและความตั้งใจ ‎ที่ท่านมีมาโดยตลอด
‎ผมเลยคิดว่าสมควรที่จะ ‎แสดงออกถึงมุมมองของท่านครับ
‎เธอนี่เหลือเชื่อเลย
‎แววตาใสซื่อนั่นซ่อนอะไรแบบนี้ไว้เองเหรอ
‎ศิลปะคือคำเตือนถึงอนาคตครับ
‎ศิลปะนำหน้าหนึ่งก้าวเสมอ ‎ด้วยการมองไปยังอนาคต
‎เหมือนกับกรุงโซล
‎กรุงโซลของเราก็นำหน้าหนึ่งก้าวเสมอ ‎ด้วยการเปลี่ยนทางเท้าไงครับ
‎ผมขอแสดงความขอบคุณและเคารพ
‎ศิลปินทุกท่านที่มาเข้าร่วมครับ
‎และเหนือสิ่งอื่นใด ‎ผู้รับผิดชอบการจัดแสดงครั้งนี้
‎ผู้อำนวยการวอนซังอาครับ
‎คุณคืออนาคตของผมนะ รู้ใช่ไหม
‎เมื่อวานตอนอยู่บนเครื่อง
‎ปิโนต์ นัวร์อร่อยไปหน่อย ‎ฉันเลยดื่มเกลี้ยงขวด
‎ท้องไส้ปั่นป่วนจนวันนี้เลยแฮะ
‎ทำไงดีคะ เปลี่ยนเป็นเสื้อฉันก่อนดีไหม
‎(โรงเรียนวอนรยอง)
‎(26 ซอยโนมา)
‎โปรดิวเซอร์รายการจัดสวนทีวีเหรอครับ
‎ผมโปรดิวเซอร์รายการ ‎"ชีวิตส่วนตัวของพืช" ครับ
‎(จัดสวนทีวี ‎โปรดิวเซอร์ฮาจงโฮ)
‎ส่วนนี่ผู้กำกับภาพของผม
‎มาเก็บข้อมูลกล้วยไม้สีน้ำเงินเหรอครับ
‎ผมนึกไว้แล้วครับ ว่าสักวันต้องมาถึง
‎ตามมาสิครับ
‎กล้วยไม้สีน้ำเงินหายากทั่วโลก
‎แต่ในบรรดานั้น กล้วยไม้สีน้ำเงินที่เรามีอยู่ ‎สวยงามที่สุดแล้วครับ
‎เรียกว่าเป็นราชินีแห่งกล้วยไม้ก็ว่าได้
‎งั้นเหรอครับ
‎นั่นเป็นความจริงที่ไม่ค่อยรู้กันหรอกครับ
‎เพราะผมเก็บไว้เป็นความลับ
‎แต่ก็ปิดได้ไม่ตลอดหรอกครับ
‎ถ่ายได้เต็มที่เลยนะครับ
‎ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด
‎นักวิจัยกล้วยไม้ คุณโจเอล ฟีลด์ส
‎บอกว่าคุณประสบความสำเร็จ ‎ในการเพาะเลี้ยงเองที่นี่
‎เหลวไหลครับ
‎เป็นไปไม่ได้หรอก
‎มันแตกหน่อมาจากเมล็ด ‎ที่ร่วงลงบนต้นไม้เก่าแก่นั่นครับ
‎ได้กล้วยไม้สีน้ำเงินที่หายากนี้ ‎มาจากไหนตั้งแต่แรกเหรอครับ
‎เมื่อ 40 ปีก่อน ตอนที่ก่อตั้งโรงเรียนนี้
‎นายพลวอนกีซอนที่เป็นผู้ก่อตั้ง ‎ได้มอบไว้ให้ผมครับ
‎นายพลวอนกีซอนที่เป็นผู้บัญชาการ ‎กองบัญชาการความมั่นคงแห่งชาติ
‎ช่วงปี 1980 เหรอ…
‎เด็กๆ อย่างคุณรู้จักท่านนายพลด้วยเหรอครับ
‎ท่านนายพลคือวีรบุรุษลับ ‎ในสงครามเวียดนามแหละครับ
‎ท่านค้นพบกล้วยไม้นี้ขณะออกรบ
‎และเอากลับมาเองเลยครับ
‎นี่แหละ
‎เราจะเป็นคู่ที่ยอดเยี่ยมค่ะ
‎เราน่ะเหรอคะ
‎มองฉันสิคะ
‎ฉันดูเป็นไง
‎สวยงาม
‎แล้วก็เซ็กซี่
‎หญิงที่สมองกลวงหน่อยๆ ‎แล้วก็สิ้นเปลืองสุดๆ
‎ฉันเลยต้องการเงาที่มีรูปลักษณ์แบบนี้ค่ะ
‎หญิงสาวที่สวยแต่ไม่ให้ค่ากับอะไรแบบนั้น
‎ฉลาดและมีประโยชน์
‎ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นนะคะ
‎ก็นั่นแหละ ฉันถึงบอกว่าต่อไปจะช่วยดูแลไง
‎คุณมีเสน่ห์นะ
‎แต่งนิดเติมหน่อย จะดูเลิศมาก
‎ต่อจากนี้ไป ใส่เฉพาะชุดที่ฉันให้นะคะ
‎ฉันอยากให้คนที่ทำงานให้ฉัน
‎ได้เผยความสง่างามจากภายใน ‎ของตัวเองออกมา
‎ขอบคุณที่เอ็นดูฉันนะคะ
‎แต่ฉันว่าชุดที่ผู้อำนวยการใส่อยู่
‎ไม่ได้เผยความสง่างามจากภายในเลย
‎เนี่ยเหรอ
‎อันนี้คืออารมณ์ขันของฉันไง
‎ไหนพูดถึงภาพลักษณ์ของสามีฉัน ‎ที่คุณนึกออกมาซิคะ
‎เขามีความสามารถมาก
‎ประสบความสำเร็จ…
‎เฮงซวยใช่ไหมคะ
‎ภาพลักษณ์ฉันถึงได้เป็นแบบนี้ค่ะ
‎คนจะรู้สึกชอบอกชอบใจ ถ้าฉันดูโง่
‎พ่อฮโยรินก็จะดูฉลาดขึ้นสองเท่า
‎ฉันดูฟุ่มเฟือยนิดๆ ถูกไหม
‎พ่อฮโยรินก็จะดูประสบความสำเร็จไง
‎เจ้าหญิงไม่มีทางแต่งงาน ‎กับผู้ชายที่ไร้ความสามารถหรอก
‎การด้อยค่าตัวเองคืออารมณ์ขันขั้นสูงสุดค่ะ
‎ฉันเรียนรู้เรื่องนี้มาจาก ‎โรงเรียนละครเวทีนิวยอร์กแหละ
‎เราสู้กับใครในสงครามครั้งนี้ครับ
‎คำตอบก็คือตัวเราเอง
‎ก่อนมาสนามรบนี้ เราเคยเป็นใครครับ
‎คนงานก่อสร้างรายวัน คนงานในโรงงาน
‎- ช่างซ่อมรองเท้า ‎- ช่างไม้
‎- คนงานเหมือง ‎- คนสวน
‎ช่างไม้ คนงานเหมือง ลูกเรือ
‎เราทำงานเพื่อบ้านเกิด
‎จากจุดที่ต่ำต้อยที่สุด
‎เพื่อไต่ขึ้นไปยังจุดที่สูงกว่าและสว่างกว่า
‎เรายอมพลีทุกอย่างเพื่อการต่อสู้ที่นี่ครับ
‎(หออนุสรณ์วอนกีซอน)
‎ให้เราได้เป็นนักรบเพื่อแผ่นดินเกิดของเรา…
‎ท่านนายพลวอนเป็นวีรบุรุษสูงสุด ‎ในสงครามเวียดนามก็จริง
‎แต่คนบ้านเราไม่ค่อยรู้หรอกครับ
‎น่าสนใจใช่ไหมครับ
‎นั่นแหละคือจุดเหมือนระหว่างเขา ‎กับกล้วยไม้สีน้ำเงิน
‎ตอนนี้ถึงเวลาที่ประชาชน
‎จะได้รู้เกี่ยวกับท่านนายพลบ้างแล้ว
‎(โรงเรียนประถมจองนัน)
‎(จากจุดที่ต่ำและมืดที่สุด ‎สู่จุดที่สูงและสว่างที่สุด)
‎พอกลับบ้านเกิด ‎ท่านนายพลก็ทำอะไรเยอะมาก
‎รื้อถอนหมู่บ้านรกร้างแล้วสร้างบ้านใหม่
‎และสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกให้คนเร่ร่อน
‎ตั้งแต่ช่วงปลายยุค 70
‎ท่านเริ่มก่อตั้งโรงเรียน
‎เพื่อเด็กๆ ที่ยากจน
‎โรงเรียนนี้เป็นน้องใหม่สุด ‎จากทั้งหมดหกแห่งครับ
‎มยองจุน
‎หนูเรียนหนังสือเพื่ออะไรจ๊ะ
‎ถ้าเกิดว่าขยันเรียน
‎แม้แต่คนที่อยู่ในจุดที่ต่ำที่สุด ‎ก็ไปยังจุดที่สูงที่สุดได้ค่ะ
‎(จากจุดที่ต่ำและมืดที่สุด ‎สู่จุดที่สูงและสว่างที่สุด)
‎เรารู้เรื่องคนพวกนี้น้อยมากนะเนี่ย
‎(เหล่ารุ่นพี่ที่เชิดหน้าชูตาโรงเรียนเรา)
‎(นักข่าวจางมารี สำนักข่าวโอบีเอ็น)
‎ผมมีข้อมูลให้ไม่อั้น
‎ฝากทำรายการดีๆ ด้วยนะครับ
‎- ครับ ‎- ค่ะ
‎(ทหารเกาหลีในสงครามเวียดนาม ‎ทุกเรื่องเกี่ยวกับสงครามเวียดนาม)
‎เวร
‎เร็วค่ะ
‎ผู้อำนวยการ
‎ไปไหนดีครับ ผู้โดยสาร
‎ตรงไปก่อนค่ะ
‎มีใครตามมาเหรอคะ ผู้อำนวยการ
‎ปกติฉันทนไหวนะ
‎แต่วันนี้เกินทนซะแล้ว
‎ที่พ่อฮโยรินทำเหมือนฉันเป็นเด็ก
‎เขาคงจะเป็นห่วงผู้อำนวยการมากนะคะ
‎หมอนั่นทนมองฉันสนุกกับคนอื่นไม่ได้มากกว่า
‎บ้านฮวายอง
‎อยู่ที่ไหนรู้ไหมคะ
‎ตรงนั้นหรือเปล่าคะ
‎ข้างล่างนั้น
‎ฉันมองเห็นเท้าที่สวมส้นสูง
‎แต่มันไม่แตะพื้นค่ะ
‎คุณคงตกใจน่าดูเลย
‎ใช่ไหม
‎ที่จริง
‎ฉันยังทำใจเชื่อไม่ลงค่ะ
‎ทั้งที่เห็นเต็มสองตาตัวเอง
‎ฉันก็เหมือนกันค่ะ
‎ฉันยังนึกถึงฮวายองตลอด
‎ถึงนางจะขโมยเงินจากฉันแล้วหนีไป
‎แต่บางครั้ง
‎ฉันก็เชื่อว่าเราเป็นเพื่อนกันจริงๆ
‎ไม่งั้น ฉันคงทนกับความเศร้าไม่ไหว
‎ทำไมถึงไม่ชอบฉันเหรอคะ
‎เพราะฉันเอาแต่ใจเหรอ
‎หรือเพราะฉันโลภมากอยากได้อินฮเย
‎ฉันไม่ได้ไม่ชอบแล้วนะคะ
‎จริงเหรอ
‎พอมาลองคิดดู ‎มีหลายครั้งเลยค่ะที่ฉันรู้สึกขอบคุณ
‎ทั้งเรื่องที่คุณสนใจภาพวาดของอินฮเย
‎เรื่องที่โรงพยาบาลก็ด้วย
‎บางทีผู้อำนวยการอาจจะมีครบทุกอย่างแล้ว
‎ฉันเลยคิดไปว่าแค่ฉันเกลียดคุณสักคน
‎ก็คงไม่เป็นไรหรอก
‎คิดว่าฉัน
‎มีครบทุกอย่างแล้วเหรอคะ
‎ฉัน…
‎ล้มเหลวในสิ่งที่ฉันอยากทำที่สุดค่ะ
‎ผู้อำนวยการน่ะเหรอคะ
‎ฉันอยากแสดงละครค่ะ
‎มากๆ เลยด้วย
‎แต่ว่า
‎ฉันแสดงต่อหน้าคนอื่นไม่ได้ค่ะ
‎ฉันได้ยินมาสารพัดแล้ว
‎"เล่นแข็งเป็นหิน" "เส้นใหญ่"
‎"สวยแต่หน้า"
‎ฉันก็เลยเลิกเป็นนักแสดงค่ะ
‎แล้วก็
‎ตัดสินใจจะแอบแสดงแทนค่ะ
‎คะ
‎ตอนนี้ฉันกำลังแสดงละคร 24 ชั่วโมงค่ะ
‎เป็นภรรยาที่รักของพัคแจซัง
‎เป็นบทบาทเดียวที่ฉันเล่นได้ดีค่ะ
‎ฉันนึกว่าเป็นเรื่องจริงซะอีกค่ะ
‎พ่อฮโยรินกับฉันคือนักแสดงตีบทแตกค่ะ
‎เวลาที่เราแสดงเป็นคนรัก ‎ของอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน
‎เราจะรู้สึกถึงสิ่งที่คล้ายกับความรัก
‎ฉันเป็นคนแคสต์พ่อฮโยรินมาเองค่ะ
‎เพราะฉันอยากเป็นภรรยาของประธานาธิบดี
‎มีอยู่วันหนึ่ง ฉันเผลอมองมุมข้างของเขา
‎แล้วฉันก็คิดว่าเขา ‎ดูเหมือนกับประธานาธิบดีค่ะ
‎บางครั้ง
‎ฉันก็อยากซื่อตรงบ้างนะคะ
‎ฉันเลยระบายกับฮวายองหมดทุกอย่าง
‎ฉันขอบอกตามตรงนะคะ ผู้อำนวยการ
‎พ่อฮโยรินเขาทำแบบนี้ต่อหน้าฮโยรินค่ะ
‎อีกอย่าง รอยแผลพวกนั้นของผู้อำนวยการ
‎คุณต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่าคะ
‎ฉันช่วยได้นะคะ
‎พวกผู้ชายที่อยากแต่งงานกับลูกสาวนายพล
‎เป็นพวกทะเยอทะยานทั้งนั้นค่ะ
‎พ่อฮโยริน ‎คือผู้ชายที่มีความทะเยอทะยานสูงสุด
‎นั่นแปลว่า
‎เขามีช่องว่างในใจที่ใหญ่ด้วย
‎แต่เขาจะไม่มีทางทำร้ายฮโยรินหรอกค่ะ
‎เพราะเขารักแกจริงๆ
‎ฉันก็เลยยอมรับไว้ค่ะ
‎ไม่อย่างนั้น
‎ฉันก็ต้องยอมแพ้กับบทบาทเดียว
‎ที่ฉันแสดงได้ดีน่ะสิคะ
‎รู้อยู่แล้วเหรอคะ ว่าแม่ฮโยริน
‎เป็นคนน่าสงสาร ‎มากกว่าที่จะเป็นคนเสียสติ
‎แม่ฮโยรินคงตีบทแตกอีกแล้วสินะครับ
‎คะ
‎ผู้อำนวยการวอนซังอา ‎ไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกครับ
‎เธอคงทำไปเพื่อซื้อใจคุณอินจู
‎ทำไมคะ
‎คุณฮวายองตายไปแล้ว
‎เธอเลยต้องการจินฮวายองเบอร์สอง
‎เธอต้องการคนที่จะทำอะไรเสี่ยงๆ ‎เพื่อเธอไงครับ
‎ไม่น่าใช่นะ
‎ออกจะดูจริง
‎คนเราจะแสดงอะไรแบบนั้นได้ไงกัน
‎เธอแสดงอะไรครับ
‎ก็เธอเหมือนโดนทำร้าย…
‎ไม่ไง
‎ใครๆ ก็คงมีเรื่องที่อยากปิดบังกัน
‎ฉันคงบอกไม่ได้ แต่…
‎เสน่ห์ที่ใหญ่ที่สุดของคุณอินจู
‎คือการที่คุณเชื่อสนิทใจครับ
‎ดีสำหรับเราเลย
‎อีกเดี๋ยวแม่ฮโยรินคงขอให้คุณไปสิงคโปร์
‎ไอ้ฉันก็นึกว่าเราจะได้เป็นเพื่อนกันซะอีก
‎พี่ มีความจริงเกี่ยวกับชเวโดอิลที่พี่ต้องรู้
‎วันที่ 12 มกรา ปี 2012
‎รถเอสยูวีตกจากหน้าผา
‎บนถนนเลียบชายหาดในมาซัตลาน เม็กซิโก
‎สื่อท้องถิ่นสงสัยว่า ‎เป็นการเร่งความเร็วเองฉับพลัน
‎มีแค่คนขับ ชายเกาหลีวัย 20 ‎ที่ได้รับการช่วยชีวิต
‎ส่วนร่างหญิงลูกครึ่งเกาหลีอเมริกัน ‎ที่โดยสารมาด้วย
‎ค้นหาไม่เจอเพราะสภาพอากาศย่ำแย่
‎นี่คุณชเวโดอิล
‎สมัยเรียนมหาลัย ‎ผมเห็นเขาไปไหนมาไหนกับแฟน
‎แต่หลังจากปิดเทอมฤดูร้อน ‎ก็ไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นอีกเลยครับ
‎คนเขาลือกันว่า
‎บริษัทฟอกเงินรัสเซียไม่ชอบเธอ
‎จะบอกว่าคุณชเวโดอิลจัดฉากอุบัติเหตุ
‎เพื่อฆ่าแฟนงั้นเหรอ
‎ไม่ใช่แค่นี้นะ
‎วันที่ 9 สิงหา ปี 1998 ‎ชาวบ้านที่ขัดแย้งกับประธานกรรมการ
‎ที่รับมือผู้ถูกรื้อบ้าน ‎เพราะปัญหาเกี่ยวกับการพัฒนาใหม่
‎จู่ๆ ก็เหวี่ยงค้อนใส่ ‎แล้วก็ฆ่าประธานกรรมการ
‎คุณชเวโดอิลเป็นคนเหวี่ยงค้อนเหรอ
‎แม่เขาต่างหาก
‎ตอนนั้นคุณชเวโดอิลอายุ 12
‎นี่ เกินไปไหมเนี่ย
‎เด็กอายุ 12 คนนึง
‎สมควรโดนประณามเพราะสิ่งที่แม่ทำหรือไง
‎หลังเกิดเหตุไม่ทันไร
‎เด็กอายุ 12 นั่นก็ไปเรียนที่อเมริกา
‎ด้วยการสนับสนุนจากมูลนิธิทุนการศึกษา ‎ที่นายพลวอนกีซอนเป็นประธาน
‎วอนรยองการก่อสร้างที่รับผิดชอบ ‎การพัฒนาใหม่ในพื้นที่นั้น
‎มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนายพลวอนกีซอน
‎(จับกุมชาวบ้านข้อหา ‎ฆ่าประธานกรรมการรับมือผู้ถูกรื้อบ้าน)
‎นี่
‎แกลงทุนขุดเรื่องพวกนี้มาบอกฉันทำไม
‎เขาอาจจะประสบอุบัติเหตุ ‎กับแฟนเขาจริงๆ ก็ได้
‎แกไม่รู้จักเขาดีด้วยซ้ำ ‎พูดถึงเขาในแง่ร้ายแบบนี้ได้ไง
‎พี่ชอบเขาเหรอ
‎พูดอะไรของแก
‎- ไปข้างนอกแป๊บนะ ‎- นั่งลง จงโฮ ฉันไม่ได้ชอบตานั่น
‎ฉันเป็นน้องพี่นะ
‎ฉันรู้ก่อนเสมอแหละ ความรู้สึกของพี่น่ะ
‎แล้วยังไง
‎ความรู้สึกฉันมันเป็นไง
‎ฉันขอนะพี่
‎อยู่ห่างๆ จากผู้ชายคนนั้นเหอะ
‎ฉันเห็นเต็มสองตานะ ‎แววตาของพี่ที่มองไปที่เขา
‎มันดูพาซวย
‎ดูพาซวยมากๆ
‎ผู้ชายคนนั้น
‎ก็แค่เงินแหละ
‎แกก็รู้นี่ ว่าฉันชอบเงินแค่ไหน
‎ฉันมองผู้ชายคนนั้นเป็นเงิน
‎หมอนั่นมีความเกี่ยวข้องกับ ‎บัญชีแยกประเภทไหม
‎ไอ้ที่ว่าเอาบัญชีแยกประเภท ‎ไปต่อรองกับพัคแจซัง
‎ก็คือความคิดเขาใช่ไหม
‎เขาบอกว่าจะทำให้พี่เป็นเศรษฐีเหรอ
‎หมอนั่นฆ่าแฟนตัวเองได้เพื่อเงินนะ
‎- ขอแค่เขาทำให้พี่รวยได้ก็พอเหรอ ‎- เงียบปาก
‎บัญชีแยกประเภทเป็นของฉัน
‎ฉันจะเอาไปย่างกินหรือต้มกิน ‎แกก็อย่ามาเจ๋อ
‎จงโฮ พวกแกสองคนคบๆ กันไปไม่ได้เหรอ
‎รำคาญจะตายชัก
‎พี่
‎เอาเป็นว่าอย่าไปเจอเขาเลยครับ
‎ผมก็ว่าเขาไม่โอเค
‎โอ๊ะ
‎กล้วยไม้นั่น
‎เหมือนที่ฉันเคยเห็นที่บ้านพี่ฮวายองเลย
‎ฉันเก็บอันที่คล้ายกัน ‎ที่จุดเกิดอุบัติเหตุของกรรมการชินไว้ด้วย
‎เป็นไปไม่ได้หรอก
‎นั่นคือกล้วยไม้หายากจากทั่วโลกนะครับ
‎นั่นราชินีแห่งกล้วยไม้นะจ๊ะพี่สาว
‎ไม่โว้ย มันเหมือนกันจริงๆ
‎เดี๋ยวเหอะ
‎ดูนี่นะ
‎("ภาษาอังกฤษเพื่อธุรกิจ")
‎เหมือนใช่ไหมล่ะ
‎เหมือนกันเป๊ะเลย
‎เป๊ะสุดๆ
‎ก็บอกแล้วว่าเหมือน
‎(โอบีเอ็น)
‎คุณย่า
‎มาทำอะไรที่นี่คะ
‎อ้อ ฉันจะมากินข้าวกับเพื่อนสักมื้อน่ะ
‎ฉันมีเรื่องด่วน
‎ไว้เจอกันนะ
‎เข้าใจแล้วใช่ไหมคะ ‎ว่ากล้วยไม้นี่หายากขนาดไหน
‎ขนาดในเวียดนาม ตอนนี้ก็หาไม่ได้แล้ว
‎การตัดไม้ทำลายป่าแบบไม่ยั้ง ‎ทำลายแหล่งเติบโตของมัน
‎กล้วยไม้ที่หายากเบอร์นั้น
‎ถูกพบในจุดเกิดเหตุ ‎ที่มีการเสียชีวิตต่างกันดังนี้ค่ะ
‎มันแปลกมากนี่คะ
‎และเหตุการณ์พวกนี้
‎ก็เชื่อมโยงไปยังครอบครัวของพัคแจซัง ‎ทั้งทางตรงและทางอ้อม
‎อย่างกับนิยาย
‎ก็ใช่ไงคะ ถ้าไม่ได้มีพล็อตอยู่เบื้องหลัง…
‎ฟังนะ แล้วอย่าเข้าใจฉันผิด
‎เธอไม่ได้ดื่มเหล้ามาใช่ไหม
‎- รุ่นพี่ ‎- ถ้าเรื่องราวมันถึงขั้นนี้
‎ฉันก็จำเป็นต้องเช็กสติสตังเธอก่อน
‎และฉันจะเช็กหลักฐานกับพยานอีกครั้งด้วย
‎ฉันพร้อมแล้วค่ะ
‎รีบเริ่มเลยเถอะค่ะ ขอแค่อย่างเดียว
‎อย่าให้รุ่นพี่มารีรู้เรื่องนี้จนกว่าการสืบ…
‎ครับ
‎นักข่าวโออินกยองเหรอครับ
‎เอาเป็นว่าเข้าใจแล้วครับ
‎เช้าวันนี้ คณะกรรมการฝ่ายบุคคล ‎ตัดสินใจปลดเธอออกแล้ว
‎ปลดออกเหรอคะ
‎รอเดี๋ยวนะ
‎ฉันจะเช็กดูก่อนว่าเป็นมายังไง
‎ฉันโดนไล่ออกเหรอคะ
‎พี่ ฮโยรินลืมมือถือไว้ที่บ้าน ‎ฝากเอามาให้ที่กวดวิชาหน่อย
‎อยู่ตรงไหนเหรอ
‎คุณย่า
‎อยู่บ้านหรือเปล่าคะ
‎ทำไมไม่รับสายหนูคะ
‎คุณอินกยอง ท่านประธานไม่ค่อยสบาย ‎มาใหม่พรุ่งนี้เถอะ
‎มาคุยกับหนูหน่อยค่ะ คุณย่า
‎เกินไปแล้วนะคะ
‎ไว้คุยกันทีหลังนะ อินกยอง
‎คุณย่าไปบอกประธานบริษัทหนู ‎ให้ไล่หนูออกเหรอคะ
‎รอเดี๋ยวนะคะ
‎ฉันไม่เคยทำแบบนั้นนะ
‎บอกมาหน่อย ฮโยริน
‎ภาพนั้นคืออะไร เธอวาดอะไรเหรอ
‎สิ่งที่เธอเห็นเหรอ หรือได้ยินมา
‎เธอเห็นในข่าวหรือรูปมาเหรอ
‎ฉันไม่รู้ค่ะ
‎ไม่มีทางที่เธอจะไม่รู้สิ เธอวาดเองนะ
‎พี่ต้องรู้ให้ได้
‎ถ้าไม่ได้คำตอบ พี่ก็จะไม่ไป
‎เป็นอะไรของพี่เนี่ย ก็เธอบอกไม่รู้ไง
‎ฉันเป็นคนบอกให้วาดเองแหละ
‎หมายความว่าไง
‎แกบอกให้เพื่อนวาดอะไร
‎ภาพที่ฮโยรินกลัวที่สุด
‎ภาพที่เธอกลัวจนบอกใครไม่ได้ ‎แต่ก็นึกถึงมันตลอด
‎ฉันเป็นคนบอกเอง ‎ว่าถ้าวาดออกมาแล้วเธอจะดีขึ้น
‎ฮโยริน
‎พี่เห็นภาพนั้นในชีวิตจริง
‎เพื่อนของพี่
‎ตายอยู่ในห้องในสภาพนั้น
‎พี่ต้องรู้ให้ได้
‎ว่าเธอ…
‎วาดภาพนั้นทำไม
‎นั่นคือ…
‎ห้องเพื่อนพี่เหรอ
‎มันคือเมื่อไหร่คะ
‎ต่อไป จะเริ่มการถามตอบ ‎กับเหล่านักข่าวที่มาเข้าร่วมนะคะ
‎ลำดับแรก คุณนักข่าวชาซึงฮยอน ‎จากเอชทีเอ็น
‎เชิญถามได้ค่ะ
‎ฉันนักข่าวชาซึงฮยอนจากเอช…
‎ขอถามท่านประธานพัคแจซังค่ะ
‎กรุณาถามเมื่อถึงลำดับนะคะ นักข่าวโออินกยอง
‎วันนี้ฉันโดนปลดจากโอบีเอ็นแล้ว
‎เพราะงั้นนับจากพรุ่งนี้ก็คงจะไม่ถึงลำดับฉัน
‎ฉันมีคำถามที่ต้องถามตอนนี้เลยค่ะ
‎(พัคแจซัง พรรคพลเมือง)
‎คราวก่อน คุณตอบคำถามเรื่องพ่อ ‎ใน "อภิปรายวัยรุ่น" ใช่ไหมคะ
‎- ไมค์ ปิดไมค์เลยค่ะ ‎- ว่าพ่อคุณที่เคยร่วมรบในสงครามเวียดนาม
‎เจ็บป่วยด้วยผลจากฝนเหลือง
‎และตอนเด็กคุณลำบาก
‎แต่ว่าตามที่ฉันตรวจสอบมา
‎คุณพัคอิลบก พ่อของประธานพัคแจซัง…
‎ที่ดินป่าไม้ในปี 1982
‎ที่ดินเปล่าในปี 1985
‎อาคารย่านแดชีในปี 1988
‎อพาร์ตเมนต์เขตดงจักในปี 1992
‎ตึกที่ท่านครอบครองขณะมีชีวิต
‎มีมูลค่า 4,980 ล้านวอน
‎และที่ดินมูลค่า 3,050 ล้านวอน
‎ท่านมีอสังหาริมทรัพย์และทรัพย์สิน ‎มูลค่าทั้งหมดราว 8,000 ล้านวอน
‎มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหมคะ ‎ท่านประธาน
‎(พัคแจซัง พรรคพลเมือง ‎ผู้สมัครนายกเทศมนตรีกรุงโซล)
‎พี่
‎ฮโยรินหายไป
‎เธอไม่น่าจะออกไปจากบ้านนะ
‎หาหมดทุกที่หรือยัง
‎ไปซ่อนที่ไหนหรือเปล่า
‎คงไม่ได้เกิดเรื่องแย่ๆ ใช่ไหม
‎ฮโยริน
‎อยู่นั่นไง
‎ลานจอดรถ
‎ไหน ตรงไหนๆ
‎ตรงนั้น ฉันเห็นแสงจอมือถือจากในรถ
‎ฮโยริน
‎มีสติไว้นะ เป็นอะไรไหม
‎พี่
‎ทำไงดี
‎ภาพจากกล้องติดหน้ารถ ‎วันที่ 17 เดือนที่แล้ว
‎นั่นมันวันที่พี่ฮวายองตายนี่
‎ฮโยริน แป๊บนะ
‎นี่มันทางไปบ้านพี่ฮวายอง
‎วันนั้น
‎พ่อฮโยรินไปที่บ้านพี่ฮวายอง
‎พ่อออกจากบ้านไป โดยไม่มองฉันเลย
‎เพื่อนฉันตายทั้งคน
‎ทำไมถึงมั่นใจนักล่ะ ว่าเป็นคดีฆาตกรรม
‎เอาอะไรออกมาคะ
‎ต้องการอะไรครับ
‎เธอนึกถึงภาพนั้นเพราะได้กลิ่นกล้วยไม้นี่
‎มันต้องอยู่ตรงไหนสักแห่งในหัวเธอ
‎คุณย่าเป็นอะไรกับคนพวกนั้นคะ
‎ทางเดียวที่การตายของคุณฮวายอง ‎จะไม่สูญเปล่า
‎คุณรู้อะไรเกี่ยวกับกล้วยไม้เหรอคะ
‎อินฮเย
‎ถ้าเก็บนี่ไว้ คุณจะเสี่ยงอันตรายได้นะครับ
‎ทุกการตายเชื่อมโยงไปหากล้วยไม้ค่ะ
‎คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์