SEBUAH SIRI NETFLIX
Untuk kali yang terakhir,
saya nak tengok
70 bilion won saya.
Betul juga.
Awak bersusah payah bawa sampai ke sini.
Awak perlu lihat untuk kali terakhir.
Saya…
sangat suka riak wajah awak itu.
Seperti budak kecil
yang kehilangan mainannya.
Semuanya sangat seronok tadi.
Awak ingat saya sebodoh itu?
Awak ingat saya betul-betul percaya
Hwa-young masih hidup?
Ya.
Tentu awak ingat awak masih ada peluang.
Awak memang bodoh.
Semua ini tetap akan berakhir dengan kematian awak.
Kalau saya mati,
macam mana dengan 70 bilion won itu?
Duit setakat 70 bilion won tak penting bagi saya.
Awak ingat saya buat ini demi duit semata-mata?
Saya seorang pencinta seni.
Saya anggap ini filem hebat yang bernilai 70 bilion won.
Ada orang melaporkan benda ini diterbangkan dari balkoni.
Ini melanggar polisi peraturan apartmen.
Awak perlu bayar denda 1,000 dolar.
Awak yang buat?
Ya.
Saya kebosanan menunggu.
Awak tak tahukah membuang sampah merata-rata di Singapura boleh didenda?
Entahlah.
Awak datang untuk duit?
Tapi duit tiada di sini.
Saya ada idea bernas.
Kamu berdua bergaduh kerana duit.
Kemudian dia tembak awak
dan dia terjun bunuh diri.
Macam mana? Penamatnya bagus, bukan?
Lagipun, memburu pengkhianat macam awak hanya akan memenatkan saya.
Saya bukan datang untuk duit.
Sayang, berhenti.
Apa ini?
Telefon bimbit awak dimatikan.
Ini untuk awak.
Kenapa awak selalu masuk campur?
Awak suka buat saya marah!
Awak janji tak buat masalah sebelum pilihan raya tamat.
Ini takkan jadi satu masalah.
Saya dah buat persiapan yang sempurna.
Penamatnya pasti hebat.
Saya tak boleh mengalah!
Awak boleh mengalah.
Seluruh harta awak jadi taruhan.
Harta apa yang awak maksudkan?
Helo.
Saya Wartawan Oh In-kyung.
Lejar dana rahsia yang diuruskan oleh keluarga awak ada dalam tangan saya.
Saya bersusah payah menelitinya semalaman.
Saya bayangkan jumlah wang yang besar,
tapi tak sangka ia mencecah angka trilion.
Siapa kamu berdua?
Berani kamu buat saya begini?
Sayang, tak bolehkah awak bunuh saja dia?
Jika saya mati, perkara ini akan sedia untuk didedahkan.
Ini laporan eksklusif yang boleh menggegarkan seluruh negara,
tapi saya juga banyak berfikir.
Perlukah saya tukar ini dengan nyawa kakak saya?
Saya tahu saya akan rugi, tapi mari kita bertukar.
Nyawa kakak saya untuk lejar ini.
Tak boleh. In-kyung, jangan.
In-joo, jangan bersuara sebelum saya ubah fikiran.
Saya memang benci kamu!
CHOI DO-IL
Pengarah Shin Hyeon-min, yang menulis lejar ini,
ialah orang pertama yang menyeleweng antara kami.
Tiga trilion won digelapkan selama lebih 25 tahun.
Kenapa awak anggap ini penyelewengan individu?
Ini ialah bukti penyelewengan organisasi.
Kami tak anggap menyimpan wang demi organisasi
sebagai "penyelewengan".
Malah kami anggap penyelewengan adalah
apabila seseorang enggan mati demi semua.
Pengarah Shin takut mati, jadi dia terjebak dalam perjudian.
Ayah dia askar berani yang menyelamatkan nyawa jeneral dalam peperangan,
namun anaknya memiliki kekuatan mental yang lemah.
Adakah "organisasi" yang dimaksudkan
ialah Jeongranhwi?
Ahli Jeongranhwi yang menerima orkid akan dibunuh secara paksa
jika enggan mati dengan rela, betul?
Awak tahu tak
yang saya hormat awak, Cik Oh?
Saya dah jumpa ramai wartawan sejak menjadi ahli politik,
tapi tiada wartawan yang buat saya rasa gementar selain awak.
Saya anggap jawapan awak itu sebagai ya.
Cik Oh, pernah tak awak terfikir
kenapa awak masih hidup?
Adakah awak bertanya kenapa kamu semua belum bunuh saya?
Awak takkan boleh membahayakan saya.
Skandal bank simpanan berakhir dengan pemecatan awak.
Menjawab spekulasi aset hartanah telah menaikkan kadar tinjauan undi saya.
Orang pasti fikir
awak bekerja untuk saya.
Tunggu dan lihat.
Akan tiba saatnya
Jeongranhwi dilaporkan di berita jam 9.
Semasa awak jadi pelatih,
awak terkenal dalam kalangan mangsa kes bank simpanan.
Walaupun awak tahu ia takkan disiarkan,
awak bersungguh-sungguh menyiasatnya.
Sebab itu awak dapat banyak maklumat.
Saya bertanya kepada meja berita,
"Bolehkah dia terus dibiarkan?"
Ini jawapan meja berita.
"Lebih baik dia terus di sini untuk lihat sejauh mana penyiasatan dia."
Tak mungkin awak maksudkan
Ketua Jabatan Jo Wan-gyu, bukan?
Ribut taufan, kebakaran, kes seluruh keluarga bunuh diri…
Kenapa awak hanya diberi berita sebegini?
Awak tak pernah rasa curiga?
En. Jo mengatakan sesuatu yang menarik.
"Dia sepatutnya sudah berputus asa,
tapi dia degil sebab membesar dalam kesusahan."
Saya tak perlukan stesen penyiaran.
Ada banyak cara lain.
Betul.
Tapi
tanpa lejar ini…
siapa yang akan percaya kata-kata awak?
Selama ini, tiada siapa percayakan awak.
Orang tetap takkan percaya selepas ini.
En. Choi.
Hwa-young…
dah meninggal dunia.
Maafkan saya.
Tentu awak terkejut
sebab saya lari membawa duit itu.
Ini salah saya.
Saya patut jangkakan semua situasi berbahaya.
Saya tak sangka awak akan mengkhianati saya.
Ingatkan awak percaya.
Saya bukan tak percayakan awak.
Saya cuma terlalu ingin…
berjumpa Hwa-young.
Saya memang nak bahagikan duit itu nanti.
Di mana 70 bilion won itu?
Kenapa ada batu bata?
Tujuh puluh bilion won itu…
di Stesen MacPherson,
lokar nombor 6.
Puan Foster bawakan batu bata untuk saya.
Ini kunci lokar.
Saya beri kepada awak kerana saya betul-betul percayakan awak.
Saya rasa
saya akan pengsan sekejap lagi.
Kalau saya mati begini…
Awak takkan mati.
Tiada siapa yang pasti.
Kalau saya tak sedar semula,
tolong simpankan bahagian
untuk adik-adik saya.
Saya harapkan awak.
Park Jae-sang ada beritahu sesuatu tentang awak.
Saya tak percaya kerana ia amat mustahil.
Adakah awak tahu tentang Jeongranhwi?
Awak yang mengajar erti seorang wartawan kepada saya.
Cara buat liputan dan cara tulis artikel.
Awak kata jangan tunduk kepada sesiapa
kerana kita mencari kebenaran.
Kita hanya perlu yakin apabila berdepan orang ramai dan sejarah!
Selepas saya dibuang kerja dari HTN,
saya bertahan selama tiga tahun.
Tapi isteri saya sakit dan saya jadi buntu.
Sepupu saya memandu trak tunda.
Saya cuba belajar bekerja selama berbulan-bulan.
Tapi apa awak rasa?
Ada banyak hari di mana saya tak dapat pelanggan langsung.
Ketika itu,
CEO sekarang mendekati saya.
"Bukankah awak perlu terus menjadi seorang wartawan?"
Itu caranya saya mendapat orkid
dan berjumpa Jeneral Won Gi-seon.
Ikrarnya mudah.
"Soal hidup dan mati saya bergantung kepada Jeongranhwi.
Saya takkan beritahu tentangnya kepada sesiapa tanpa kebenaran."
Selagi saya tak sentuh tentang Jeongranhwi,
saya takkan ada sebarang halangan sebagai seorang wartawan.
Saya boleh membuat siasatan dan membuat liputan
berpandukan hati nurani saya.
"Hati nurani"?
Semua siasatan saya tentang mangsa kes bank simpanan.
Awak berkali-kali halang berita itu daripada disiarkan, ya?
Kerana saya dibenci sejak terima latihan,
awak cuba buat saya putus asa
dengan berita taufan, kebakaran dan kes bunuh diri.
Awak sengaja beri tugasan yang bukan kepakaran saya?
Betul.
Saya cuba buat awak berputus asa.
Saya nak awak sedar yang ada banyak lagi jalan lain di dunia ini.
Awak buat begitu untuk jadikan saya
ahli Jeongranhwi?
Semasa saya gantung orkid saya di Pokok Bapa,
saya rasa bebas untuk pertama kali.
Mereka yang lahir miskin akan faham.
Mereka yang dilahirkan oleh ibu bapa yang kaya bebas melakukan apa saja.
Bagaimana jika awak mempunyai seorang bapa yang hebat?
Tentu awak dikenali sebagai wartawan muda yang cemerlang.
Saya nak awak
ada bapa sebegitu
yang mampu membantu menaikkan awak…
Saya tak perlukan bapa sebegitu!
Malah, saya tak perlukan bapa sama sekali.
Apalah sangat jadi wartawan?
Siapa buat begitu semata-mata nak jadi wartawan?
Kalau saya,
saya akan bertahan memandu trak tunda.
Kalau bukan trak tunda, saya boleh memandu kenderaan lain.
Sesiapa saja akan perlukan bapa sebegitu.
Tanpa mengira status ibu bapa, dunia di mana orang paling hina
boleh menjadi orang yang disanjungi.
Itulah dunia yang betul-betul adil dan saksama.
Jika Park Jae-sang menjadi datuk bandar Seoul dan seterusnya presiden,
semua orang boleh menjadi ahli Jeongranhwi.
Awak memang dah gila.
Saya tak sangka awak seperti ini.
Saya sanggup terjun ke dalam neraka jika itu yang awak arahkan.
Awak akan tahu nanti
betapa besarnya
dan betapa kuatnya kami.
Tempat Ma-ri akan kosong kerana dia
akan menjadi jurucakap datuk bandar Seoul.
Fikir masak-masak.
Awak perlu kembali bekerja dan buat liputan berita yang awak mahukan.
Atau jangan buat hal dan hidup dengan senyap.
Jika tidak, awak boleh mati.
Kematian yang tidak bermakna.
Macam mana…
Macam mana saya nak hidup selepas ini
dengan ibu yang sebegitu rupa?
Saya dah bertekad…
semasa ibu saya
melarikan duit lawatan sekolah saya.
"Saya akan hidup tanpa mak."
Mari kita lari, In-hye.
Mari kita pergi jauh dari sini dan jangan kembali.
Kalau begitu, mari kita pergi cepat sebelum ada orang perasan.
Sekarang juga?
Selepas sekolah esok.
Kita boleh merancang dan bersedia.
Kalau saya cakap saya ada latihan teater di akademi,
tiada siapa akan tahu kita hilang sehingga jam 11:00 malam.
Sebelum itu, kita perlu tiba di luar negara.
Apa kata kita pergi ke Jepun
dan sembunyi di kolam air panas luar bandar?
Dari Tokyo, kita naik kereta api ke Hokkaido.
Kita pergi ke Rusia dari sana.
Bilik Rubens di Muzium Hermitage…
Kalau kita duduk di sana,
kita akan lupa yang kita berdua tiada ibu.
Kemudian kita naik feri dan pergi ke Finland.
Kita habiskan musim panas di kabin kecil jauh di dalam hutan.
Seperti Moomin!
Petik dan makan beri biru dan raspberi.
Kita melukis dan menjualnya di pasar.
Betulkah kita boleh hidup begitu?
Ia seperti sebuah mimpi.
En. Jo orang yang sangat menakutkan.
Hasrat saya adalah untuk mendapat pujian daripada dia sekurang-kurangnya sekali.
Apa yang saya buat selama ini?
Demi siapa?
Apakah berita yang saya ingin laporkan?
In-kyung.
Awak nak ikut saya ke AS?
Apa?
Semalam hasil keputusan ujian datuk bagus.
Dia suruh saya cepat dapatkan ijazah.
Awak pun nak belajar, bukan?
Apa maksud awak?
Adakah
ini perkara yang sama seperti dahulu?
Saya harap awak lupakan Jeongranhwi.
Saya rasa awak dah buat yang terbaik
dan ia terlalu berbahaya.
Awak perlu jalani kehidupan awak sendiri.
Awak
anggap semuanya begitu senang.
Kalau ada masalah, awak boleh pergi ke AS.
Saya hanya ada tempat tinggal di sini.
Jadi saya akan selesaikannya sampai habis di sini.
Dahulu,
semasa kita berumur 24 tahun,
saya memang nak belajar di luar negara.
Itu impian saya.
Tapi awak kata awak bukannya serius nak belajar,
tapi awak nak pergi kerana kebosanan.
Awak kata kalau saya kahwini awak, saya boleh ikut.
Awak ajak saya belajar menggunakan duit ayah awak.
Awak tahu saya benci awak cakap begitu?
Kita terputus hubungan bertahun lamanya kerana saya malu mengaku
yang diri saya terlalu menyedihkan.
"Mudahnya semua perkara jika ada duit."
"Hidup ini seperti satu gurauan."
Saya seperti bergurau kerana saya terlalu muda dahulu.
Saya sepatutnya cakap dengan lebih jelas.
Kerana saya sukakan awak,
kerana saya tak boleh sukakan orang lain selain awak,
saya melamar awak.
Awak dah salah anggap.
Kita terlalu banyak hadapi perkara bersama sejak kita kecil lagi.
Kematian ibu awak dan ayah awak berkahwin semula.
Secara psikologinya, awak rasakan satu ikatan
dan secara biologinya, awak boleh rasakan satu kesan emosi.
Tapi itu bukan emosi antara lelaki dan perempuan.
Ia seperti emosi sesama ahli keluarga.
Apa pula emosi antara lelaki dan perempuan?
Bukankah keluarga terbentuk selepas berkahwin?
Apabila saya…
bersama dengan awak,
ada gelombang alfa daripada otak saya.
Gelombang alfa yang tenang seperti sedang bertafakur atau berehat.
Emosi antara lelaki dan perempuan mendebarkan
dan membuat jantung berdegup laju.
Betul kata In-joo.
Saya yang patut menjaga batas.
Jomlah balik.
Dahulu, awak tak pergi kerana duit?
Awak tak dapat pergi kerana keluarga.
Saya nak bawa awak pergi jauh dari sini.
Saya tertanya-tanya bagaimana diri awak di dunia yang berbeza.
Sekarang awak boleh pergi.
Awak tak perlu rasa bersalah lagi.
Itu yang saya nak cakap hari ini.
Betul kata awak, En. Choi.
Ia tak boleh dilakukan
melalui laporan berita.
Apa yang dah berlaku?
Saya beri lejar kepada Park Jae-sang.
Sekarang,
saya tiada apa-apa lagi.
Baguslah.
Selepas saya bunuh dia,
kongsikan kisah saya kepada dunia.
Saya pun nak ikut awak
bunuh Park Jae-sang.
DANTÈS: LIPUTAN AWAK BETUL TAPI SOALAN AWAK SALAH…
Aduhai!
Apa awak buat?
Kenapa awak tengok orang tidur?
Saya takut awak mati.
Saya tidur dengan sangat nyenyak.
Duit dimasukkan ke syarikat palsu di bawah nama awak.
Awak CEO dan saya pengarah.
Kita akan pergi ke Greece hari ini dan bahagikan duit 60-40 di sana.
Broker di sana sudah sediakan tempat penginapan.
Ini syarikat perunding yang boleh dipercayai.
Awak akan dibantu untuk menetap selepas adik-adik awak tiba.
Akauntan ini akan hubungi awak tentang pengurusan harta.
Tanpa menjejaskan duit pokok awak,
aturan dibuat agar awak menikmati keuntungan harta.
Awak akan pergi ke mana?
Macam kita takkan berjumpa lagi.
Pengarah Won Sang-a cepat bosan.
Apabila dia balik Korea dan ada sasaran baharu,
dia akan lupakan awak.
Tapi dia takkan lupakan saya.
Ada perkara yang rumit antara saya dan mereka.
Selepas pembahagian duit,
lebih baik kita tak berjumpa lagi.
Barulah awak akan selamat.
Saya ingatkan…
kita masih boleh bertanya khabar di media sosial.
Ibu!
Ibu pergi ke mana?
Ibu tahu tak ayah marahkan saya kerana ibu menghilang?
Maafkan ibu, Hyo-rin.
Awak susah hati kerana ibu?
Kamu berdua baik sahaja?
Ya.
Ibu ada belikan banyak hadiah.
Hadiah?
Ibu pergi ke Festival Orkid setiap tahun.
Ibu tak nak pergi kerana pilihan raya tahun ini,
tapi ibu terfikir satu perkara.
Walaupun ayah awak menjadi ahli politik,
ibu tak nak tinggalkan kehidupan ibu.
Apa yang ibu buat di sana?
Ada orkid yang ibu memang nak beli.
Tapi sayangnya ibu terlepas.
Tapi ibu tak menyesal.
Selama ini ibu senyum secara paksa di depan kamera,
tapi semasa ibu di sana,
ibu seperti hidup semula.
Saya faham. Kebelakangan ini, saya juga berlatih teater
dan saya rasa benda yang sama.
Betulkah?
Apa watak awak?
Pembunuh bersiri.
Apa?
Adakah Macbeth pembunuh bersiri?
Untuk jadi raja, tentu dia boleh bunuh beberapa orang.
Begitukah?
Sayang.
Tentu awak penat.
Saya sempat tidur.
Awak dari mana?
Saya dari Pasar Garak untuk berjumpa awak.
Awak nak ikut ke hospital kanak-kanak hari ini?
Berehat kalau penat.
Saya tak penat pun.
Saya boleh pergi.
Ibu awak belikan hadiah?
Saya rasa nak muntah.
Saya tertanya-tanya
kenapa semua benda di rumah saya terasa palsu.
Rupanya memang palsu.
Semuanya.
Hebat betul lakonan awak tadi.
Saya melebih-lebih kerana saya tak nak kalah.
Awak dah bawa wang tunai, buku akaun bank dan bon, bukan?
Ya.
Tak bolehkah awak yang simpan?
Saya selalu hilangkan barang.
Tuan perlu bertolak tujuh minit lagi.
Awak dah nak pergi?
- Ikut saya sekejap. - Kenapa?
Saya nak tunjuk sesuatu.
Apa dia?
Lima minit lagi, tuan!
Lima minit cukup, bukan?
Saya sentiasa terfikir tentang awak.
Awak berjanji akan sentiasa melindungi saya.
Demi saya,
apa yang awak sanggup buat?
Saya boleh lakukan semuanya.
Saya akan buktikannya.
Awak tahu, bukan?
Wartawan itu.
Bunuh dia.
Saya akan buat begitu.
Saya dah ada rancangan.
Cepat bunuh dia.
Jangan tangguhkan.
Ia terlalu memalukan.
Awak nak biarkan isteri awak hidup menanggung malu?
Boleh awak buat itu untuk saya?
Baiklah, saya akan buat.
Hapuskan Wartawan Oh In-kyung hari ini.
Hari ini?
Tapi bukankah tuan suruh tunggu selepas pilihan raya tamat?
Selesaikannya sebelum saya balik kerja.
Baiklah.
Para penumpang Penerbangan Nebo 129 ke Athens pada jam 3:50 petang,
sila ke pintu nombor lima. Pesawat akan berlepas sebentar lagi.
Kenapa, Jong-ho?
In-kyung dah hilang, In-joo.
Apa maksud awak?
Dia tak dapat dihubungi seharian
dan rumah dalam keadaan bersepah.
Ada tapak kaki di merata tempat
dan burung kakak tua…
Awak dah telefon polis?
Laporan orang hilang tak diterima kerana In-kyung baru saja hilang.
Jika ada keluarga,
isyarat telefonnya boleh dijejak dengan bantuan jabatan bomba.
Bila awak boleh sampai?
Jong-ho, saya hanya akan sampai selepas tujuh jam.
Boleh tak awak periksa wad kecemasan di sekitar pusat bandar Seoul
dan cari jika In-kyung antara mangsa kemalangan jalan raya?
Telefon peronda Sungai Han dan maklumkan butiran In-kyung.
In-joo.
Tiada perkara buruk berlaku kepada In-kyung, bukan?
Boleh awak tunggu sekejap?
Saya akan fikirkan penyelesaiannya.
Tak boleh.
Terima kasih kerana nak menolong,
tapi saya perlu balik ke Korea.
Kalau In-kyung terancam, ia kerana saya.
In-joo, sekarang awak juga dalam bahaya.
Kita rancang sebelum pergi.
Saya tak boleh ikut awak sekarang.
En. Choi.
Kalau saya mati, macam mana dengan duit itu?
Jika CEO mati,
saya diberi hak istimewa dan kuasa dalam kewangan
mengikut undang-undang perdagangan.
Jika apa-apa terjadi, ini pesanan sebelum saya pergi.
Antara semua orang saya pernah jumpa,
awak orang yang paling baik dengan saya.
Jadi saya percayakan awak sebelum pergi.
Jika apa-apa terjadi,
tolong jaga kebajikan adik-adik saya.
Awak faham, bukan?
Kenapa saya begini?
Saya terkejut dengan semua bunyi.
Tangan saya meragut kedua-dua belah mata saya.
Bolehkah semua air laut Neptun mencuci darah yang terpalit pada tangan saya?
Tidak, Malah, tangan saya akan
mewarnakan air laut menjadi merah.
Tidak, Malah, tangan saya akan
mewarnakan air laut menjadi merah.
Lady Macbeth?
In-hye! Giliran awak untuk muncul!
Cikgu, In-hye tiada di sini dari tadi.
Ke mana dia pergi?
In-hye balik awal hari ini?
Cuba telefon dia.
Telefon dia dimatikan.
Kenapa dengan dia?
Hyo-rin, adakah awak okey?
Hyo-rin!
Dari Tokyo, kita naik kereta api ke Hokkaido.
Kita pergi ke Rusia dari sana.
Bilik Ruben di Muzium Hermitage…
Kalau kita duduk di sana,
kita akan lupa yang kita berdua tiada ibu.
Cubalah cakap sesuatu, Hyo-rin.
Apa yang dah berlaku?
Menurut Pejabat Imigresen, In-hye berlepas ke Jepun pukul 4:00 petang hari ini.
Adakah awak memang tahu?
Buku akaun bank, bon dan wang tunai di peti besi awak juga dah hilang.
In-hye yang curi, betul?
Kalau awak tak beritahu,
ibu perlu laporkan kepada polis.
Adakah awak okey?
Saya yang berikannya.
Apa?
Saya suruh dia pergi jauh
dan lihat lukisan yang dia nak.
Bukankah kamu berdua nak belajar di luar negara nanti?
Kenapa In-hye pergi sendirian
dan membawa semua duit itu?
Begini…
Saya dah banyak kali pergi ke galeri seni sejak saya kecil.
Tapi In-hye cakap dia tak pernah pergi ke luar negara.
Jadi saya yang suruh dia pergi.
Dia akan balik selepas beberapa hari.
Dia akan balik selepas beberapa hari?
Dia akan telefon sekejap lagi.
Jadi…
tolong jangan buat laporan polis.
"Dulu, saya berkurung di dalam bilik ini.
Saya takkan…
boleh keluar dari bilik ini."
LARIKAN DIRI
Awak dah bangun?
Makan kalau awak lapar.
Apa yang awak cakap kepada Hyo-rin?
Awak pergi ke Jepun seorang diri.
Takkan saya nak cakap
saya culik awak dari sekolah?
Adakah Hyo-rin menangis?
Berapa lama agaknya sebelum dia lupa?
Kenapa?
Awak tak rasa
awak boleh keluar dari sini?
Dulu 2,922 hari.
Macam mana orang itu
boleh hidup selama itu di sini?
Macam mana awak tahu?
Saya nampak dalam album.
Semua gambar dia digunting.
Itu ibu awak, bukan?
Gambarnya banyak
dan kamu nampak begitu rapat.
Orang di dunia ini takkan pernah tahu
yang ibu saya pernah hidup di sini.
Awak juga
akan jadi seperti dia.
Saya dah beritahu.
Saya sukakan rahsia.
"Bilik tertutup."
Adakah akhirnya saya akan mati…
tergantung di situ?
Saya nak lukis babak itu.
Ini pasti bukan lari dari rumah.
Wayar sistem keselamatan dipotong.
Kamera CCTV juga dipadamkan.
Adakah orang normal boleh membunuh burung kakak tua sebegini?
Tentu ini penculikan yang dirancang oleh penjenayah profesional.
Cik.
Orang takkan boleh diculik dengan begitu senang.
Adakah orang yang hilang ada teman lelaki?
Awak…
Bukan saya.
- Telefon Oh In-kyung berjaya dijejaki. - Mari lihat.
Lokasi terakhir telefonnya adalah di sekitar Gwangju-si, Gyeonggi-do.
Ada keluarga awak di sana?
Tiada.
Mari kita lihat.
"Hospital Sakit Jiwa St. Benedictus"?
HOSPITAL SAKIT JIWA ST. BENEDICTUS
Helo?
Helo. Saya telefon dari Hospital Sakit Jiwa St. Benedictus.
Adakah awak penjaga Cik Oh In-joo?
Saya Oh In-joo.
Cik Oh In-joo?
Awak di mana?
Saya sangat risau kerana awak tiba-tiba hilang dari hospital.
Saya hilang?
Ya, betul.
Itu adik saya.
Dia datang seorang diri tanpa ditemani sesiapa, betul?
Dia sendiri daftar masuk dengan nama Oh In-joo?
Ya. Dia ingin dimasukkan ke dalam wad.
Tak masuk akal.
Kenapa pula dia nak masuk ke hospital sakit jiwa?
Dia nak menerima rawatan ketagihan alkohol.
Kalau begitu, di mana dia sekarang?
Takkanlah pesakit boleh hilang dari hospital begitu saja?
Liputan awak betul,
tapi soalannya salah, Wartawan Oh In-kyung.
Awak tak patut tanya jumlah tanah dimiliki Park Il-bok,
tapi kenapa dia memilikinya.
Adakah awak tahu kebanyakan tanah Park Il-bok yang awak jumpa
telah mendapat untung besar melalui Projek Pembangunan Bandar?
BALAS
Terima kasih atas e-mel awak.
Siapakah awak?
Jika awak setuju, saya ingin berjumpa dan berbincang.
DANTÈS
Terima kasih atas e-mel awak.
Saya ialah Won Sang-woo.
Saya anak Jeneral Won Gi-seon dan abang kepada Won Sang-a.
Tiada siapa boleh masuk atau keluar dari tempat ini.
Saya dah tulis semuanya dalam e-mel lepas.
Semoga ia membantu liputan awak.
Saya nak tangkap dia. Ini peluang terakhir.
Impaknya luar biasa jika dia beri keterangan depan semua orang.
Dia anak Jeneral Won Gi-seon.
Bekas CEO Perindustrian Wonryeong.
Dia fokus utama kes Bank Bobae.
Adakah Sang-woo
di Hospital Sakit Jiwa St. Benedictus?
Macam mana awak tahu?
Saya sangat kenal hospital itu.
Saya menyelia pembinaannya semasa namanya Pusat Kebajikan Seonjin.
Saya juga penyelia semasa ia dijadikan hospital pada tahun 1998.
Tunggu sekejap.
Tiga gambar pertama ialah pelan sistem paip Pusat Kebajikan Seonjin.
Yang tiga lagi ialah pelan saluran udara Hospital Sakit Jiwa St. Benedictus.
Kerana nisbah lantai,
sistem paip hospital itu dibiarkan dan hanya ditambah tingkat baharu.
Dahulu, semua saluran udara dalam bangunan berhubung di tengah-tengah.
Sistem pengudaraan pusat dipasang di dapur.
Ia ibarat terminal bagi semua saluran udara di seluruh bangunan.
Ada saluran udara yang boleh memuatkan seorang manusia.
Awak pernah menerima latihan gerila?
Tidak.
Awak hebat bersukan?
Tidak.
Awak boleh bertahan lama di tempat yang gelap dan kotor?
Saya yakin saya boleh.
SEJARAH HOSPITAL SAKIT JIWA ST. BENEDICTUS
Ini bukan hospital sakit jiwa yang normal.
Apa?
Dulu Pusat Kebajikan Seonjin dan jadi hospital tahun 1998.
Pusat Kebajikan Seonjin mengurung kutu rayau, penjual jalanan, kaki botol,
malah orang biasa secara haram dan paksa mereka bekerja pada tahun 80-an.
Pengarah Sim Jae-seung, ahli Jeongranhwi
mati dalam kemalangan selepas didedahkan pada tahun 2004.
In-kyung mungkin dikurung di tempat ini.
Kalau tak, kenapa ada tapak kaki dan burung kakak tua mati?
Jong-ho.
Saya rasa In-kyung memang sengaja masuk sendiri ke sini.
Kenapa?
Kenapa dia sengaja masuk ke tempat ini?
Tentu dia perlu jumpa seseorang.
Adakah awak tidur dengan lena?
Ubat baharu yang diberikan sesuai dengan saya.
Saya tidur dengan lena tanpa terjaga.
Ubat awak akan terus dikekalkan.
Kita jumpa esok.
Terima kasih.
En. Won Sang-woo.
Saya Wartawan Oh In-kyung.
Apa awak buat ini?
Maaf kerana datang begini.
Boleh awak gunakan pemutar skru untuk membuka penutup ini?
Macam mana awak boleh terfikir untuk datang begini?
Ada sesuatu yang saya perlu tanya.
Saya juga perlu beritahu sesuatu.
Saya dengar awak pasti akan lakukan sesuatu yang awak rasa betul.
Apa?
Itu kata seseorang tentang awak.
Teruskan.
Saya anggap awak sebagai teras dalam kes Bank Simpanan Bobae.
Awak didakwa melarikan
140 bilion won hasil kutipan pinjaman haram.
Tapi kenapa awak dikurung di sini?
Awak rasa apakah sebab utama dalam kes Bank Simpanan Bobae?
Krisis politik dan perniagaan?
Rasuah pelesenan?
Pinjaman haram?
Perkara paling mengerikan dalam kes ini adalah
tak kira bagaimana saya melobi, lesen tak dikeluarkan dan perniagaan jatuh merudum.
Mereka membiarkan bank itu muflis dengan sengaja.
Jadi penarikan dana bukannya berlaku kerana pinjaman bertambah,
tapi bank sengaja dibiarkan muflis?
Jika bank itu muflis, wang pinjaman tak perlu dipulangkan.
Kerugian akan ditanggung oleh kerajaan,
syarikat insurans dan pemegang akaun.
Saya marah apabila dapat tahu.
Jadi saya dimasukkan ke sini.
Kenapa orang itu bermati-matian ingin menjadi datuk bandar Seoul
dan presiden?
Dia sangat memahami yang
perkara utama dalam semua perniagaan ialah pelesenan.
Jika Park Jae-sang menjadi datuk bandar, awak rasa apa akan jadi?
Semua perniagaan yang mereka luluskan
dan pemilik tanah yang terlibat perlu diselidik.
Walaupun awak berminat dengan jumlah hartanah milik Park Il-bok,
yang penting adalah apa kegunaan tanah tersebut selama ini
dan apa kegunaannya pada masa hadapan.
Tolong berikan keterangan.
Siapa nak percaya kata-kata orang gila?
Saya akan buktikan keterangan itu.
Saya akan cari bukti, konteks dan kumpulkan saksi.
Saya yakin jika ia kebenaran, ia pasti akan terbongkar.
Awak hanya perlu beri keterangan tanpa rasa gentar.
Bolehkah saya keluar dari sini?
Walaupun saya keluar, saya akan menjadi sasaran mereka serta-merta.
Saya datang untuk bawa awak keluar.
Saya akan lindungi awak di luar sana.
Kita dibantu orang yang boleh dipercayai.
HOSPITAL SAKIT JIWA ST. BENEDICTUS MAKLUMAT
Kenapa awak gagal cam dia sebagai Oh In-kyung?
Dia guna nama kakaknya.
Ini kebimbangan utama En. Park.
Kalau dia tak ditangkap di sini, masa depan kita akan menjadi suram.
Maafkan saya.
Kita akan hidup dalam kegelapan.
In-kyung belum ditangkap. Dia masih selamat.
Saya tak boleh biarkan adik saya ditangkap olehnya.
Kita halang pencarian dia.
Macam mana?
Dengan apa cara sekalipun.
Awak dah periksa keadaan VIP?
Ya, doktor dah ronda sepuluh minit lalu
dan dia masih tidur, jadi tiada apa-apa masalah.
Apa itu?
Itu penggera kebakaran.
PEJABAT PENGURUSAN
DIBUKA
Apa?
- Pengawal! Mari sini! - Ya, tuan.
Pergi tangkap perempuan itu.
Baiklah.
In-kyung, lari! Ini kakak!
Ada perempuan berbahaya datang nak tangkap awak!
In-joo.
Cepat lari, In-kyung!
Pergi ke atas bumbung.
Tak guna.
- Buka! - In-joo!
Cik Go. Awak berhutang dengan saya, bukan?
Berapa kali awak pukul saya?
Empat?
Lima kali!
Saya penyimpan kira-kira, jadi saya marah kalau kiraan tak betul!
Saya dipukul lima kali dan dua bilion won saya dirampas.
Saya tertanya-tanya bilalah saya dapat balas balik semua itu?
Cik Oh, awak tak nak hidup lama?
Orang saya akan dapat pecah masuk.
Berani awak buat begini?
Kalau saya akan mati juga,
saya akan habiskan lima pukulan dulu.
Sekarang barulah saya faham maksud awak.
Bukankah awak suka fitrah sebenar manusia apabila melibatkan kekasaran?
Tak guna.
Hei!
Apa awak buat ini?
Lepaskan saya!
- Saya tolak dia kalau datang dekat! - Hei!
In-joo, telefon polis.
Sebentar.
- Tangkap dia! - Tunggu!
Baiklah. Lepaskan saya!
VIP dah hilang.
Mereka berjaya alihkan perhatian kita.
Kurung mereka di ruang bawah tanah sampai kita jumpa VIP itu.
Adakah awak okey?
Ya, saya okey.
Mari kita ke sana.
Ya.
Kakak saya ada di hospital.
Saya perlu bawa dia ke sini.
Saya dah hantar seseorang tadi jika apa-apa berlaku.
HOSPITAL SAKIT JIWA ST. BENEDICTUS
Apa semua ini?
Mari kita keluar sekarang.
Kenapa awak datang?
Saya cuba cari penyelesaian.
Tapi gagal, jadi saya terus datang.
Kakak!
Awak sudah gila.
Saya sangka saya akan mati kerana awak!
Kenapa dengan ini?
Saya tak apa-apa.
Awak tak tercedera?
Saya tak cedera.
Tangan awak dah luka.
Hei…
En. Won, adakah awak sihat?
Ya. Awak pula?
Saya belum hantar gambar kot musim sejuk, bukan?
Oh, ya.
Saya akan tunjukkan sekarang.
In-kyung.
Saya tak harapkan perkara lain.
Saya…
Saya cuma nak ketenangan.
PERHIMPUNAN PARK JAE-SANG 4 ZON
Tiga hari lagi,
Park Jae-sang akan adakan perhimpunan besar-besaran di sekitar Seoul.
Persiapan kita perlu selesai ketika itu.
Perlukah kita bunuh dia?
Jika tidak, kita takkan boleh hidup normal lagi.
Saya rasa keadaan dah agak berbeza.
Kita ada En. Won Sang-woo bersama kita.
Tiga hari lagi,
jika kita berjaya dedahkan Park Jae-sang dan bank simpanan…
Semalam awak cakap berita itu tak boleh disiarkan, Wartawan Oh.
Saya hampir putus asa ketika itu.
Tapi kalau saya putus asa, saya bukan lagi seorang wartawan.
Saya akan melaporkan berita itu.
Baiklah, saya faham.
Wartawan Oh terkeluar.
Yang ragu-ragu, keluar.
Saya memang sepatutnya buat bersendirian.
In-kyung.
In-hye…
Awak dah hubungi In-hye?
Belum.
Kita perlu ambil dia sekarang.
Biar saya yang pergi.
Saya akan tinjau keadaan melalui orang di rumah Park.
Saya nak ikut.
Hati-hati, kakak. Nanti saya telefon.
Awak gagal tangkap wartawan tak guna itu, tapi Sang-woo…
Awak biarkan Sang-woo terlepas?
Maafkan saya, tuan.
Saya memang tertanya-tanya.
Kenapa awak boleh buat begitu?
Saya masih belum cukup bagus.
Saya akan buat kerja dengan lebih baik selepas ini.
Helo?
Ini saya, Sang-woo.
Awak di mana sekarang?
Bukan saya yang nak.
Dari awal lagi, saya tiada niat bekerjasama dengan mereka.
Awak juga tahu, bukan?
Saya bukan orang yang suka menonjolkan diri.
Saya datang. Beritahu lokasi awak.
Saya nak pampasan untuk masa saya dikurung.
Sediakan wang tunai dan kad pengenalan.
Saya nak pergi jauh.
Saya nak hidup dengan senyap.
Awak boleh sediakan, bukan?
Jangan risau.
Saya akan sediakan semua secukupnya.
Beritahu lokasi awak sekarang.
Gerai di tepi laut. Awak ingat, bukan?
Tempat yang saya bawa awak
selepas awak gagal masuk ke universiti?
Sebab awak cakap awak nak mati.
Boleh awak datang berseorangan?
Jangan beritahu Sang-a.
Mari kita minum soju untuk kali yang terakhir.
Saya perlukan dua jam.
Jangan fikir bukan-bukan dan teruskan menelefon.
Apa?
Cari dia.
Apa khabar, Jae-sang?
Lama tak berjumpa.
Awak rasa dia pergi bunuh Park Jae-sang bersendirian?
Tolong jangan beritahu kakak-kakak saya dan Hyo-rin yang saya dah mati.
Awak dah bersedia?
Pindahkan duit ke tempat selamat.
Tandatangan di sini.
Biar saya beri awak nasihat. Awak percayakan Choi Do-il?
Tak kira di mana awak berada atau apa saja yang awak buat,
- hubungi saya sekarang juga. - Hyo-rin!
Boleh aturkan agar kami boleh pergi sekarang?
Kenapa tak biarkan dia hidup bebas buat seketika?
Jangan buat begini dengan berita itu.
Peperangan dilakukan menggunakan senjata api.
Terjemahan sari kata oleh Diyanah Ramli