‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ฉันอยากเห็น
‎เงิน 7 หมื่นล้านของฉันสักครั้ง
‎เป็นอย่างสุดท้ายค่ะ
‎จริงด้วย
‎เธอลำบากแทบตายกว่าจะมาถึงจุดนี้
‎ก็ควรจะได้เห็นเป็นครั้งสุดท้ายสิ
‎ฉัน
‎ชอบสีหน้านี้ที่สุดเลย
‎อย่างกับเด็กตัวน้อยๆ
‎ที่ทำของเล่นหาย
‎ฉันสนุกมากจนถึงเมื่อกี้
‎คิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ
‎คิดว่าฉันเชื่อจริงๆ หรือไง
‎ว่าพี่เขายังมีชีวิตอยู่
‎อือ
‎เล่นคิดว่าจะทำอะไรได้ด้วยไอ้นั่น
‎ไม่โง่แล้วเรียกอะไร
‎ไม่ว่าจะทำยังไง ตอนจบเธอก็ตายอยู่ดี
‎ถ้าฉันตาย
‎จะทำยังไงกับ 7 หมื่นล้าน
‎ฉันไม่ยึดติดกับอีแค่เงิน 7 หมื่นล้านหรอก
‎เธอคิดว่าฉันทำขนาดนี้เพราะเงินเหรอ
‎ฉันเป็นศิลปินนะ
‎คิดซะว่าใช้ 7 หมื่นล้าน ‎ถ่ายหนังฟอร์มยักษ์เอาก็ได้
‎มีรายงานว่ามีคนโยนอันนี้มาจากระเบียงครับ
‎มันผิดกฎของอพาร์ตเมนต์
‎คุณต้องจ่ายค่าปรับ 1,000 ดอลลาร์นะครับ
‎เธอทำงั้นเหรอ
‎ก็…
‎ฉันเบื่อๆ ตอนรอน่ะ
‎นี่ ไม่รู้หรือไงว่าในสิงคโปร์ ‎แค่ทิ้งขยะเรี่ยราดก็โดนปรับได้
‎ไม่รู้
‎มาเอาเงินเหรอคะ
‎ทำไงดีล่ะ ไม่อยู่ที่นี่ซะด้วย
‎คิดอะไรดีๆ ออกแล้ว
‎เธอสองคนทะเลาะกันเรื่องเงินเนอะ
‎จากนั้นผู้หญิงก็ยิงผู้ชาย
‎แล้วผู้หญิงก็โดดตึกฆ่าตัวตาย
‎เป็นไง ตอนจบพอไหวไหม
‎ถ้าให้ตามจับคนทรยศ ‎ฉันคงเหนื่อยแย่เลย
‎ผมไม่ได้มาเอาเงินนะครับ
‎ที่รัก พอได้แล้ว
‎อะไรเนี่ย
‎ทราบมาว่าคุณผู้หญิงปิดเครื่อง
‎ผมเลยเอาโทรศัพท์มาให้คุณคุยน่ะครับ
‎ทำไมถึงจุ้นจ้านไม่เลิก
‎จุ้นไปหมดจนน่ารำคาญ
‎คุณรับปากว่าจะไม่ก่อเรื่อง ‎จนกว่าการเลือกตั้งจะจบไง
‎เรื่องนี้ไม่เป็นปัญหาหรอก
‎ฉันอุตส่าห์เตรียมการไว้ดิบดี
‎ทุกอย่างจะจบแบบงามๆ เลย
‎ฉันยอมแพ้เรื่องนี้ไม่ได้
‎ยอมแพ้ได้สิ
‎ถ้ามันเดิมพันด้วยทรัพย์สินทั้งหมดของคุณ
‎ทรัพย์สินอะไร
‎สวัสดีค่ะ
‎ฉันนักข่าวโออินกยองค่ะ
‎ฉันได้บัญชีแยกประเภทของเงินทุนซุกซ่อน ‎ที่ครอบครัวคุณผู้หญิงดูแลมา
‎ฉันหลังขดหลังแข็งจัดการทั้งคืน
‎คิดไว้แล้วว่าคงจะใหญ่โตมาก
‎แต่นึกไม่ถึงว่าจะแตะหน่วยล้านล้าน
‎อะไรของพวกเธอเนี่ย
‎มีสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันแบบนี้
‎ที่รัก ฆ่าๆ นางไปซะไม่ได้เหรอ
‎ฉันเตรียมการไว้แล้วค่ะ ‎เรื่องนี้จะถูกเปิดเผย ถ้าฉันตาย
‎พูดตามตรง นี่เป็นสกู๊ปพิเศษ ‎ที่พอจะทำให้แผ่นดินเกาหลีสะเทือนได้
‎ฉันเองก็ลังเลมากเหมือนกันค่ะ
‎ว่าควรวางมือจากเรื่องนี้ ‎เพื่อช่วยชีวิตพี่สาวหรือเปล่า
‎ฉันรู้ว่าฉันขาดทุน แต่มาแลกกันเถอะค่ะ
‎ระหว่างพี่ฉันกับบัญชีแยกประเภท
‎ไม่ อย่านะ อินกยอง
‎อยู่นิ่งๆ ไปพี่ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ
‎เกลียดนังพวกนี้ชะมัด
‎(ชเวโดอิล)
‎กรรมการชินฮยอนมิน ‎ที่เขียนบัญชีแยกประเภทเล่มนี้
‎เป็นคนแรกในหมู่พวกเราที่ทำตัวเหลวแหลก
‎ยักยอกเงิน 3 ล้านล้านมาตลอด 25 ปี
‎พูดอย่างกับเขาสารเลวคนเดียวงั้นแหละ
‎นี่คือหลักฐานความเหลวแหลกของทั้งองค์กรค่ะ
‎เราไม่เรียกการสะสมเงินเพื่อองค์กร
‎ว่า "ความเหลวแหลก" ครับ
‎ในวินาทีที่ต้องตายเพื่อส่วนรวม
‎แต่กลับทำไม่ได้ ‎นั่นแหละถึงจะเรียกว่าเหลวแหลก
‎กรรมการชินติดการพนัน ‎เพราะกลัวความตายครับ
‎พ่อเขาคือทหารผู้แข็งแกร่ง ‎ที่ช่วยชีวิตนายพลในสงคราม
‎แต่ทำไมลูกชายถึงขี้ขลาดตาขาวนักก็ไม่รู้
‎"องค์กร" ที่ว่า
‎หมายถึงสมาคมจองรันเหรอคะ
‎สมาชิกที่ได้รับกล้วยไม้จากสมาคมจองรัน ‎ถ้าไม่เลือกตายด้วยความเต็มใจ
‎ก็จะถูกบังคับให้ตายเหรอคะ
‎ทราบไหมครับว่า
‎ผมนับถือนักข่าวโออินกยองนะ
‎ตั้งแต่ลงเล่นการเมือง ‎ผมก็เจอนักข่าวมามากมาย
‎แต่ไม่มีนักข่าวคนไหนเลย ‎ที่ทำผมประหม่าได้เหมือนนักข่าวโออินกยอง
‎ฉันจะเข้าใจว่า ‎คุณตอบคำถามเมื่อกี้ว่าใช่แล้วกันค่ะ
‎นักข่าวโอเคยลองคิดไหมครับว่า
‎ทำไมตัวเองถึงยังมีชีวิตอยู่
‎คือจะถามว่าทำไมจนป่านนี้แล้ว ‎พวกคุณยังไม่ฆ่าฉันน่ะเหรอคะ
‎นักข่าวโอไม่มีทางทำร้ายผมได้หรอกครับ
‎ตอนคุณตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับธนาคารออมทรัพย์ ‎ก็จบลงที่คุณโดนปลดออก
‎คำถามเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์นั่น ‎ก็มีแต่ทำให้คะแนนนิยมผมเพิ่มขึ้น
‎ทำถึงขนาดนี้
‎เหมือนคุณทำงานให้ผมอยู่เลยนะ
‎คอยดูเถอะค่ะ
‎วันที่ฉันจะรายงานข่าวเกี่ยวกับ
‎สมาคมจองรัน ‎ในข่าวหลักสามทุ่มต้องมาถึงแน่
‎สมัยนักข่าวโอเป็นเด็กฝึกงาน
‎คุณโด่งดังในหมู่เหยื่อของธนาคารออมทรัพย์
‎เพราะรู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นข่าวไม่ได้
‎แต่คุณก็ยังตั้งหน้าตั้งตาเก็บข้อมูล
‎เพราะงั้นก็เลยได้ข้อมูลมาเพียบ
‎ผมถามทางแผนกมาแล้วนะครับ
‎ว่าปล่อยให้คุณทำแบบนั้นต่อไปได้หรือเปล่า
‎แล้วทางแผนกก็บอกว่า
‎"ปล่อยให้อยู่ในมือเราดีกว่า ‎จะได้ดูด้วยว่าเธอจะได้ข้อมูลมากน้อยแค่ไหน"
‎นี่คุณคงไม่ได้หมายถึง
‎หัวหน้าแผนกโจวานกยูใช่ไหมคะ
‎ไต้ฝุ่น ไฟไหม้ ฆ่าตัวตายยกครัว
‎"ทำไมฉันถึงได้ทำแต่ข่าวแบบนี้นะ"
‎ไม่เคยสงสัยบ้างเหรอครับ
‎ที่หัวหน้าแผนกโจพูดไว้น่าสนใจนะครับ
‎"ถึงขั้นนี้เธอควรจะยอมแพ้ได้แล้ว
‎แต่เธอโตมาแบบลำบากก็เลยทนไม้ทนมือ"
‎ต่อให้ไม่ได้ออกข่าวทางสถานี ฉันก็ไม่สนค่ะ
‎มีวิธีอีกเยอะแยะ
‎ถูกต้องครับ
‎แต่ว่า…
‎ถ้าไม่มีบัญชีแยกประเภทพวกนี้
‎ใครมันจะเชื่อเรื่องที่คุณพูด
‎จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครเชื่อเลยสักคน
‎ในอนาคตก็คงไม่ต่างกันครับ
‎ผู้จัดการ
‎พี่ฮวายอง…
‎ตายแล้วค่ะ
‎ขอโทษนะคะ
‎คุณคงตกใจมากใช่ไหม
‎ที่ฉันหอบเงินหนีไป
‎ผมผิดเองครับ
‎ผมควรจะคาดการณ์สถานการณ์ ‎ที่อาจเกิดขึ้นทั้งหมด
‎แต่ผมนึกไม่ถึงว่าคุณอินจูจะหักหลังผม
‎นึกว่าคุณจะเชื่อใจผมซะอีก
‎ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อใจผู้จัดการนะ
‎แต่ฉันแค่…
‎อยากเจอพี่เขาเหลือเกินค่ะ
‎ฉันตั้งใจไว้ว่าจะแบ่งเงินทีหลัง
‎ว่าแต่ 7 หมื่นล้านอยู่ไหนครับ
‎แล้วอิฐพวกนั้นมาได้ไง
‎เงิน 7 หมื่นล้าน…
‎อยู่ที่สถานีแมคเฟอร์สัน
‎ล็อกเกอร์เบอร์หก
‎ส่วนอิฐ คุณฟอสเตอร์เอามาให้ค่ะ
‎นี่กุญแจล็อกเกอร์
‎ฉันเชื่อใจผู้จัดการจริงๆ ถึงได้ให้นะคะ
‎ฉันว่า
‎อีกเดี๋ยวฉันคงหมดสติแน่
‎ถ้าเกิดว่าฉันตายไปทั้งอย่างนี้…
‎ไม่ตายหรอกครับ
‎ไงก็เถอะ สมมติว่า…
‎ถ้าฉันไม่ตื่นขึ้นมาอีก
‎ช่วยเตรียมส่วนแบ่ง
‎ให้น้องๆ ฉันด้วยนะคะ
‎ฉันขอร้อง
‎พัคแจซังพูดอะไรบางอย่างถึงรุ่นพี่ค่ะ
‎แต่ฉันไม่เชื่อหรอก เพราะมันเหมือนคำโกหก
‎รุ่นพี่รู้จักสมาคมจองรันหรือเปล่าคะ
‎รุ่นพี่สอนฉันว่านักข่าวคืออะไรนี่คะ
‎สอนว่าต้องเก็บข้อมูลยังไง ‎สอนว่าต้องเขียนข่าวยังไง
‎สอนว่าอย่าอ่อนข้อให้ใครหน้าไหน
‎เพราะเราเสาะหาความจริง
‎บอกว่าเราไม่ต้องกลัวอะไร ‎ยกเว้นประวัติศาสตร์กับมวลชน
‎หลังโดนไล่ออกจากเอชทีเอ็น
‎ฉันก็ทนอยู่สามปี
‎แต่พอแม่มาล้มป่วย ฉันก็อับจนหนทาง
‎ลูกพี่ลูกน้องฉันขับรถลาก
‎ฉันตามเขาอยู่หลายเดือนเพื่อเรียนรู้งาน
‎เธอคิดว่าเป็นไง
‎วันที่ฉันไม่มีงานเข้ามา มันนับไม่ถ้วนเลยล่ะ
‎แล้วตอนนั้น
‎ท่านประธานก็มาหาฉัน
‎"นักข่าวโจควรเป็นนักข่าวต่อไป ‎ไม่ใช่เหรอครับ"
‎แล้วฉันก็ได้กล้วยไม้มาแบบนั้น
‎ฉันได้เจอนายพลวอนกีซอน
‎คำปฏิญาณก็ง่ายๆ เลย
‎"ฉันขอฝากชีวิตและความตาย ‎ไว้กับสมาคมจองรัน"
‎"ไม่บอกเรื่องนี้กับใครทั้งนั้น ‎เว้นแต่จะได้รับอนุญาต"
‎ตราบใดที่ฉันไม่ล้ำเส้นเรื่องสมาคมจองรัน
‎การทำงานในฐานะนักข่าวก็ไม่มีข้อจำกัดใดๆ
‎ฉันเก็บข้อมูลและรายงานข่าวได้
‎ตามจิตสำนึกของฉัน
‎"จิตสำนึก" เหรอคะ
‎ข้อมูลเกี่ยวกับ ‎เหยื่อธนาคารออมทรัพย์ที่ฉันได้มา
‎รุ่นพี่ดักทางทุกครั้ง อ้างว่ามันเป็นข่าวไม่ได้
‎พยายามทำให้ตัวน่ารังเกียจอย่างฉัน
‎ยอมแพ้ตั้งแต่ตอนฝึกงาน
‎ด้วยการส่งไปทำข่าวไต้ฝุ่น ไฟไหม้ ‎ฆ่าตัวตายยกครัว
‎ข่าวที่ฉันไม่ถนัดเลยทั้งนั้นนี่คะ
‎ใช่แล้ว
‎ฉันพยายามทำให้เธอถอดใจ
‎เธอจะได้เข้าใจไง ‎ว่ามันมีวิธีการอื่นอยู่บนโลกนี้
‎ที่ทำแบบนั้นเพื่อจะให้ฉัน
‎เข้าสมาคมจองรันเหรอคะ
‎ตอนที่แขวนกล้วยไม้ไว้บนต้นไม้พ่อ
‎ฉันรับรู้ได้ถึงอิสระเป็นครั้งแรก
‎เด็กบ้านจนจะเข้าใจ
‎ว่ามีแค่เด็กที่พ่อแม่ร่ำรวย ‎ที่เล่นสนุกได้อย่างอิสระ
‎ถ้าเธอมีพ่อที่มีกำลังช่วยเธอได้ ‎จะเป็นยังไงล่ะ
‎เธอคงมีชื่อเสียงไปทั่วแล้ว ‎ในฐานะนักข่าวสาวที่เก่งกาจ
‎ฉันอยากให้
‎พ่อแบบนั้นกับเธอ
‎คนที่พาเธอขึ้นไป…
‎ฉันไม่ต้องการพ่อแบบนั้นค่ะ
‎ฉันไม่ต้องการพ่อแบบไหนทั้งนั้น
‎เป็นนักข่าวแล้วไง
‎ใครมันจะทำขนาดนั้นเพื่อเป็นนักข่าวล่ะคะ
‎ถ้าเป็นฉันนะ
‎ฉันคงทำทุกวิถีทางเพื่อขับรถลาก
‎ถ้าขับรถลากไม่ได้ ขับรถแบบอื่นเอาก็ได้นี่คะ
‎ใครๆ ก็ต้องการพ่อแบบนั้น
‎โลกที่แม้แต่คนที่เคยอยู่ในจุดต่ำสุด ‎ก็ขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดได้
‎โดยไม่สนว่าพ่อแม่เราคือใคร
‎นั่นแหละคือความเท่าเทียมและความยุติธรรม
‎ถ้าพัคแจซังได้เป็นนายกเทศมนตรีโซล ‎และประธานาธิบดี
‎ทุกคนก็จะเข้าสมาคมจองรันได้
‎เป็นบ้านี่เอง
‎ไม่ยักรู้ว่าเป็นคนแบบนี้
‎ฉันเคยคิดว่าต่อให้ตกนรกก็ยอม ‎ขอแค่รุ่นพี่สั่งมา
‎อีกไม่นานเธอจะได้รู้
‎ว่าเรายิ่งใหญ่
‎และแข็งแกร่งแค่ไหน
‎มารีคงจะได้เป็นโฆษกนายกเทศมนตรีโซล
‎ทีนี้ตำแหน่งมารีก็จะว่าง
‎คิดให้ดีๆ นะ
‎ว่าเธอจะกลับมาทำงาน ‎เพื่อทำข่าวที่เธออยากทำ
‎หรืออย่าเสนอหน้าแล้วใช้ชีวิตเงียบๆ ไป
‎ไม่งั้นเธอจะตายเอานะ
‎ตายอย่างไร้ความหมาย
‎ฉัน…
‎จะใช้ชีวิตต่อไปยังไง
‎ในเมื่อแม่ฉันเป็นคนแบบนั้น
‎ฉันตัดสินใจแล้ว
‎ตอนที่แม่ฉัน
‎หอบเงินค่าทัศนศึกษาของฉันหนีไป
‎"ต่อไปฉันจะอยู่โดยไม่มีแม่"
‎หนีไปกันเถอะ อินฮเย
‎หนีไปให้ไกลแล้วอย่ากลับมาอีก
‎งั้นไปกันเลยเถอะ ก่อนที่ใครจะสนใจเรา
‎เดี๋ยวนี้เลยเหรอ
‎หลังเลิกเรียนพรุ่งนี้
‎เราจะได้คิดแผนเตรียมไว้ก่อนถึงตอนนั้น
‎ถ้าบอกทางกวดวิชาไว้ว่าเราซ้อมละครเวที
‎ก็จะไม่มีใครรู้ว่าเราหายไปจนถึงห้าทุ่ม
‎เราต้องไปถึงต่างประเทศก่อนห้าทุ่ม
‎เราไปญี่ปุ่นกันก่อน
‎แล้วไปซ่อนแถวๆ บ่อน้ำพุร้อนในชนบทดีไหม
‎เราจะไปโตเกียวแล้วนั่งรถไฟไปฮอกไกโด
‎แล้วข้ามไปรัสเซียทางนั้นกัน
‎ห้องรูเบนส์ในพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิเทจ…
‎ถ้านั่งอยู่ตรงนั้น
‎เราจะลืมไปเลยว่าไม่มีแม่
‎แล้วเราก็นั่งเรือไปฟินแลนด์กันเถอะ
‎ใช้เวลาช่วงหน้าร้อน ‎ในกระท่อมหลังเล็กๆ กลางป่า
‎เหมือนกับมูมิน
‎เด็ดพวกราสป์เบอร์รีกับบลูเบอร์รีกิน
‎แล้วก็วาดภาพไปขายที่ตลาดดีไหม
‎เราจะใช้ชีวิตแบบนั้นได้จริงๆ ไหมนะ
‎อย่างกับฝันเลย
‎ที่แท้ก็เป็นรุ่นพี่ที่น่ากลัวสุดๆ
‎ฉันเคยหวังว่าจะได้ฟังคำชมจากเขา ‎แค่สักครั้งแท้ๆ
‎ที่ผ่านมาฉันทำอะไรอยู่นะ
‎ทำไปเพื่อใคร
‎ฉันอยากทำข่าวแบบไหนกันแน่
‎อินกยอง
‎ไปอเมริกากับฉันไหม
‎หือ
‎เมื่อวานผลตรวจของคุณปู่ออกมาดี
‎ท่านเลยเร่งฉันว่า ‎ให้ใช้โอกาสนี้รีบคว้าปริญญามา
‎เธอเองก็อยากเรียนเหมือนกันนี่
‎จะสื่อว่าไงน่ะ
‎นี่มัน
‎คล้ายๆ กับเรื่องเมื่อตอนนั้นหรือเปล่า
‎ฉันอยากให้เธอวางมือจากสมาคมจองรัน
‎เธอทำเต็มที่แล้ว
‎และมันก็เสี่ยงอันตรายมาก
‎ฉันอยากให้เธอได้ใช้ชีวิตของตัวเอง
‎สำหรับนาย
‎ทุกอย่างมันง่ายไปหมดเลยเนอะ
‎มีปัญหาเมื่อไหร่ ก็แค่ไปอเมริกา
‎แต่ฉันน่ะยังไงก็มีที่ไปแค่ที่นี่
‎ฉันเลยจะอยู่แก้ปัญหาที่นี่ให้จบ
‎ตอนนั้น
‎ตอนที่เราอายุ 24
‎ฉันอยากไปเรียนเมืองนอกสุดใจ
‎นั่นเป็นความฝันฉันเลย
‎แต่นายไม่ได้อยากไปเรียนด้วยซ้ำ
‎นายไปเรียนต่อเมืองนอก ‎เพราะไม่มีอะไรจะทำ
‎นายบอกว่าถ้าเราแต่งงานกัน ‎ฉันก็ไปกับนายได้
‎ให้เราไปเรียนด้วยเงินของพ่อนายด้วยกัน
‎รู้ไหมว่าฉันเกลียดคำนั้นแค่ไหน
‎ฉันอธิบายออกมาไม่ได้เลย
‎ว่ามันรู้สึกแย่แค่ไหน ‎ฉันเลยเลิกติดต่อกับนายไปหลายปี
‎"ถ้ามีเงิน ทุกอย่างก็ง่ายไปหมดสินะ"
‎"ชีวิตคงเหมือนการเล่นสนุกสิท่า"
‎ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก ‎ก็เลยดูเหมือนพูดเล่นใช่ไหม
‎ฉันน่าจะพูดให้ชัดเจนกว่านั้น
‎ฉันชอบเธอ
‎และคงจะชอบคนอื่นนอกจากเธอไม่ได้แล้ว
‎ฉันเลยอยากแต่งงานกับเธอ
‎นายคิดผิดแล้วแหละ
‎ตอนเด็กๆ เราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะไง
‎คุณแม่นายเสียชีวิต คุณพ่อนายก็แต่งงานใหม่
‎ก็เลยไม่แปลกที่จะเกิดความรู้สึก ‎ที่เรียกว่า "ความผูกพัน" ในทางจิตวิทยา
‎หรือที่เรียกว่า "ความฝังใจ" ในทางชีววิทยา
‎แต่นั่นไม่ใช่ความรู้สึกเชิงชู้สาว
‎ใกล้เคียงกับความรู้สึกระหว่าง ‎คนในครอบครัวมากกว่า
‎งั้นความรู้สึกเชิงชู้สาวคืออะไร
‎การแต่งงานทำให้คนสองคน ‎กลายเป็นครอบครัวไม่ใช่เหรอ
‎สำหรับฉัน
‎เวลาอยู่กับนาย
‎สมองฉันมันหลั่งคลื่นอัลฟ่าออกมา
‎คลื่นอัลฟ่าแห่งความสงบ ‎ที่จะหลั่งตอนนั่งสมาธิหรือพักผ่อน
‎ความรู้สึกเชิงชู้สาว ‎มันต้องใจเต้นและหวั่นไหว
‎จนอัตราการเต้นของหัวใจพุ่งสูงสิ
‎พี่พูดถูกจริงๆ
‎ฉันควรจะขีดเส้นไว้แท้ๆ
‎วันนี้เราพอแค่นี้เถอะ
‎เธอคิดว่าตอนนั้น ‎เธอไปไม่ได้เพราะเงินเหรอ
‎เธอไปไม่ได้เพราะครอบครัวต่างหาก
‎ฉันอยากพาเธอหนีไปให้ไกล
‎เพราะฉันอยากรู้ว่า ‎เธอจะเป็นแบบไหนในโลกอีกใบ
‎ตอนนี้เธอไปได้แล้วนะ
‎โดยไม่ต้องรู้สึกผิดอีกต่อไป
‎นั่นแหละสิ่งที่ฉันอยากบอกเธอวันนี้
‎คุณพูดถูกจริงๆ ค่ะ
‎ฉันเล่นงาน
‎ด้วยข่าวไม่ได้
‎มีเรื่องอะไรครับ
‎ฉันยกบัญชีแยกประเภทให้พัคแจซังแล้วค่ะ
‎ตอนนี้ฉัน
‎ไม่มีอะไรสักอย่าง
‎ดีแล้วครับ
‎พอผมฆ่าพัคแจซัง
‎นักข่าวโอจะได้บอกให้โลกรับรู้เรื่องของผม
‎ฉันขอร่วมด้วยคนสิคะ
‎กับการฆ่าพัคแจซัง
‎(ดองเตส์: มาถูกทางแล้วแต่ถามผิดไป…)
‎ว้ายแม่
‎อะไรคะเนี่ย
‎มาดูชาวบ้านเขานอนหลับทำไม
‎เผื่อคุณตาย
‎หลับสบายเลยเรา
‎ผมใส่เงินในเปเปอร์คอมปะนี ‎ในชื่อคุณอินจูแล้วนะครับ
‎คุณอินจูเป็นประธาน ผมเป็นกรรมการ
‎และวันนี้เราจะบินไปที่กรีซ ‎เพื่อคิดบัญชีหกต่อสี่กันครับ
‎นายหน้าที่นั่นเตรียมที่อยู่ชั่วคราวให้แล้ว
‎เป็นบริษัทให้คำปรึกษาที่ผมไว้วางใจ
‎พวกเขาจะช่วยคุณลงหลักปักฐานที่นั่น ‎เมื่อน้องๆ คุณไปถึง
‎ในส่วนของทรัพย์สิน ‎นักบัญชีคนนี้จะติดต่อไปครับ
‎ผมวางแผนให้คุณอินจูอยู่ได้
‎ด้วยกำไรจากทรัพย์สิน ‎โดยไม่เสียเงินต้นไว้แล้ว
‎ผู้จัดการจะไปไหนเหรอคะ
‎พูดอย่างกับจะไม่ได้เจอกันอีก
‎ผู้อำนวยการวอนซังอาเป็นคนขี้เบื่อครับ
‎พอเธอกลับไปเกาหลีแล้วมีเป้าหมายใหม่
‎ไม่นานเธอก็จะลืมคุณอินจู
‎แต่เธอจะไม่ลืมผมหรอกครับ
‎ระหว่างผมกับคนพวกนั้น มีอะไรที่ซับซ้อนอยู่
‎พอคิดบัญชีเสร็จแล้ว คุณอินจูกับผม
‎อย่าเจอกันอีกดีกว่า
‎แล้วคุณอินจูจะปลอดภัยครับ
‎ไอ้ฉันก็นึกว่า…
‎เราจะได้รู้ข่าวคราวกัน ‎ทางโซเชียลมีเดียซะอีก
‎แม่
‎ไปไหนมา
‎รู้ไหมว่าหนูโดนพ่อดุแค่ไหนเพราะแม่ไม่อยู่
‎ขอโทษนะจ๊ะ ฮโยริน
‎หนูลำบากเพราะแม่เหรอ
‎อินฮเยสบายดีไหม
‎ค่ะ
‎เพื่อเป็นการไถ่โทษ ‎แม่ซื้อของขวัญมาเยอะเลยนะ
‎ของขวัญเหรอ
‎แม่ไปงานกล้วยไม้ทุกปีถูกไหม
‎ปีนี้กะว่าจะไม่ไปเพราะติดเรื่องเลือกตั้ง
‎แต่จู่ๆ ก็ฉุกคิดขึ้นมา
‎ว่าถึงพ่อจะเป็นนักการเมือง
‎แม่ก็ไม่อยากยอมแพ้ที่จะใช้ชีวิตตัวเอง
‎แม่ไปทำอะไรที่นั่นเหรอ
‎มีกล้วยไม้ที่แม่อยากซื้อมากๆ
‎แต่น่าเสียดายที่หลุดมือไป
‎แม่ไม่เสียดายหรอก
‎แม่ยิ้มปลอมๆ หน้ากล้องมาตลอด
‎แต่เวลาอยู่ที่นั่น
‎รู้สึกเหมือนมีชีวิตเลย
‎หนูเข้าใจนะ ช่วงนี้หนูก็ซ้อมละครเวทีอยู่
‎รู้สึกทำนองนั้นเลย
‎จริงเหรอ
‎รับบทอะไรเหรอจ๊ะ
‎ฆาตกรต่อเนื่อง
‎อะไรนะ
‎แมคเบธเป็นฆาตกรต่อเนื่องตรงไหน
‎ถ้าอยากเป็นราชา ‎ฆ่าคนไม่กี่คนไม่เห็นจะเป็นไรเลย
‎งั้นเหรอ
‎ที่รัก
‎มาแต่เช้ามืดคงเหนื่อยใช่ไหม
‎ก็หลับไปนิดหน่อย
‎ไปไหนมาเหรอ
‎กลับจากตลาดย่านคารัก เพื่อมาหาคุณน่ะ
‎ได้ยินว่าช่วงบ่าย ‎จะไปเยี่ยมโรงพยาบาลเด็กกับผมนี่
‎ถ้าเหนื่อยก็พักเถอะ
‎ฉันจะเหนื่อยได้ไง
‎ฉันไปได้
‎ซื้อของขวัญมาเนี่ยนะ
‎แทบจะอ้วก
‎ฉันเคยสงสัยนะ
‎ว่าทำไมทุกอย่างในบ้านฉัน ‎ถึงเหมือนของปลอม
‎แต่ก็ปลอมหมดจริงๆ นั่นแหละ
‎ปลอมหมดไม่มีเหลือ
‎นี่ การแสดงของเธอเอาเรื่องเลยนะ
‎ฉันเล่นใหญ่ไปนิดหนึ่ง เพราะไม่อยากแพ้
‎เตรียมเงินสด สมุดบัญชี ‎แล้วก็พันธบัตรครบแล้วใช่ไหม
‎อือ
‎เธอเก็บไว้ให้หน่อยได้ไหม
‎ฉันมันพวกทำหายได้ทุกอย่างไง
‎อีกเจ็ดนาทีต้องออกเดินทางนะคะ ผู้สมัคร
‎ต้องไปแล้วเหรอ
‎- มากับฉันแป๊บหนึ่ง ‎- ทำไมเหรอ
‎มีอะไรจะให้ดูน่ะ
‎อะไรกัน
‎เหลือห้านาทีนะคะ
‎ห้านาทีพอใช่ไหม
‎ฉันนึกถึงคุณมาตลอด
‎ที่คุณเคยสัญญาว่า ‎ไม่ว่ายังไงก็จะปกป้องฉัน
‎เพื่อฉันแล้ว
‎คุณไปได้ไกลแค่ไหนเหรอ
‎ผมทำได้ทุกอย่าง
‎ผมจะพิสูจน์ให้ดู
‎รู้ใช่ไหม
‎นักข่าวคนนั้น
‎ฆ่ามันซะ
‎ผมจะฆ่ามัน
‎ผมมีแผนแล้ว
‎ฆ่ามันเดี๋ยวนี้เลย
‎อย่ามัวแต่ลังเล
‎ฉันเสียหน้ามาก
‎คุณโอเคกับการที่ภรรยา ‎ต้องอยู่กับความอับอายแบบนี้เหรอ
‎แค่นั้นก็ทำให้ไม่ได้เหรอ
‎ได้ ผมจะทำให้
‎จัดการนักข่าวโออินกยองวันนี้เลย
‎วันนี้เหรอคะ
‎ท่านบอกว่าจะรอจนจบการเลือกตั้ง ‎ฉันเลยเตรียมการไว้แบบนั้น
‎ทุกอย่างต้องเรียบร้อยก่อนผมเลิกงานนะ
‎รับทราบค่ะ
‎เที่ยวบิน 129 เนโบแอร์ไลน์ส ‎ที่จะมุ่งหน้าไปยังกรุงเอเธนส์เวลา 15:50 น.
‎ขณะนี้เปิดให้ขึ้นเครื่องแล้วที่ประตูห้า
‎จงโฮ ว่าไง
‎อินกยองหายไปครับพี่
‎หมายความว่าไง
‎ผมติดต่อเธอไม่ได้ทั้งวัน ก็เลยแวะมาดู
‎ในบ้านเละเทะไปหมด
‎มีรอยเท้าอยู่ทุกที่
‎และนกแก้วก็…
‎แจ้งตำรวจหรือยัง
‎เห็นว่าอินกยองเพิ่งหายไปไม่นาน ‎เลยแจ้งคนหายไม่ได้
‎แต่ทางสถานีดับเพลิง ‎ติดตามตำแหน่งมือถือให้ได้
‎ถ้ามีคนในครอบครัวมาขอครับ
‎พี่มาได้ตอนไหนครับ
‎จงโฮ ต่อให้ฉันออกเดินทางตอนนี้ ‎ก็ใช้เวลาไม่ต่ำกว่าเจ็ดชั่วโมง
‎นายช่วยไปที่ห้องฉุกเฉิน ‎แถบชานเมืองโซลแล้วดูว่า
‎มีอินกยองในกลุ่มผู้ประสบอุบัติเหตุ ‎ทางรถยนต์หรือเปล่าให้หน่อยได้ไหม
‎โทรหาหน่วยลาดตระเวนแม่น้ำฮัน ‎แล้วบอกรูปพรรณสัณฐานอินกยองด้วย
‎พี่
‎คงไม่ได้เกิดอะไรขึ้นกับอินกยองใช่ไหมครับ
‎รอสักแป๊บหนึ่งได้ไหมครับ
‎จนกว่าผมจะคิดแผนออก
‎ไม่ได้ค่ะ
‎ฉันซึ้งใจนะคะที่คุณจะช่วยคิด
‎แต่ฉันต้องกลับไปก่อนค่ะ
‎ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับอินกยอง ก็เป็นเพราะฉัน
‎ตอนนี้คุณอินจูก็เสี่ยงนะครับ
‎ก่อนไปวางแผนหน่อยเถอะครับ
‎ที่ผมพูดเพราะผมไปด้วยตอนนี้ไม่ได้
‎ผู้จัดการ
‎ถ้าฉันตาย เงินนั่นจะเป็นยังไงคะ
‎เมื่อประธานเสียชีวิต
‎ผมที่เป็นกรรมการจะเป็นตัวแทน ‎ตามกฎหมายพาณิชย์
‎และมีสิทธิในการจ่ายเงินครับ
‎ฉันขอพูดแบบนี้เผื่อไว้ก่อนจะไป
‎ในบรรดาคนที่ฉันพบเจอมาทั้งชีวิต
‎ผู้จัดการใจดีกับฉันที่สุดแล้วค่ะ
‎เพราะงั้นฉันจะเชื่อใจคุณค่ะ
‎ถ้าเกิดอะไรขึ้น
‎ช่วยเตรียมส่วนแบ่งให้น้องๆ ฉันด้วยนะคะ
‎เข้าใจใช่ไหม
‎เหตุใดข้าถึงเป็นเช่นนี้
‎ข้าขวัญผวากับทุกเสียงเชียวหรือ
‎มือข้าควักลูกตาทั้งสองออกมา
‎น้ำทะเลแห่งดาวเนปจูนอันยิ่งใหญ่ ‎จะชำระเลือดจากมือข้าให้สะอาดหรือไม่
‎ไม่หรอก กลับกันมือข้า
‎จะย้อมทะเลให้แดงฉานเสียมากกว่า
‎ไม่หรอก กลับกันมือข้า
‎จะย้อมทะเลให้แดงฉานเสียมากกว่า
‎ภรรยาแมคเบธ
‎อินฮเย ปรากฏตัวสิ
‎ครูคะ โออินฮเยไม่อยู่สักพักแล้วนะคะ
‎หายไปไหนนะ
‎วันนี้อินฮเยกลับก่อนเหรอ
‎โทรหาดูซิ
‎มือถือปิดอยู่นะคะ
‎เป็นอะไรไป
‎ฮโยริน เธอโอเคไหม
‎ฮโยริน ไหวไหม
‎เราจะไปโตเกียวแล้วนั่งรถไฟไปฮอกไกโด
‎แล้วข้ามไปรัสเซียทางนั้นกัน
‎ห้องรูเบนส์ในพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิเทจ…
‎ถ้านั่งอยู่ตรงนั้น
‎เราจะลืมไปเลยว่าไม่มีแม่
‎บอกแม่มาหน่อย ฮโยริน
‎มันเกิดอะไรขึ้น
‎ดูจากบันทึกออกนอกประเทศ ‎อินฮเยไปญี่ปุ่นตอนสี่โมงเย็น
‎ลูกรู้เรื่องไหม
‎สมุดบัญชี พันธบัตร เงินดอลลาร์ ‎ที่อยู่ในตู้เซฟลูกหายไปหมด
‎อินฮเยเอาไปใช่ไหม
‎ถ้าลูกไม่พูด
‎แม่ก็ต้องโทรแจ้งตำรวจนะ
‎แม่ทำแบบนั้นได้ใช่ไหม
‎หนูให้ไปเอง
‎อะไรนะ
‎หนูบอกให้เธอไปให้ไกล
‎ไปดูภาพวาดที่เธออยากดู
‎อีกไม่นานพวกหนู ‎ก็จะไปเรียนเมืองนอกกันแล้วนี่
‎แต่ทำไมอินฮเยถึงไปตั้งไกล
‎แล้วหอบเงินนั่นไปแค่คนเดียวล่ะ
‎หนู…
‎เคยไปพิพิธภัณฑ์ศิลปะมาตั้งแต่เด็กจนเบื่อแล้ว
‎แต่อินฮเยยังไม่เคยไปเมืองนอกสักครั้งเลย
‎หนูเลยบอกให้เธอไป
‎อีกไม่กี่วันก็กลับมา
‎อีกไม่กี่วันก็มาเหรอ
‎เดี๋ยวเธอก็ติดต่อมา
‎เพราะงั้น
‎แม่อย่าโทรแจ้งตำรวจเลยนะคะ
‎"ห้องที่ฉันปิดประตูขังตัวเองไว้เมื่อนานมาแล้ว"
‎"ฉันไม่มีทาง
‎ออกไปจากห้องนี้ได้"
‎(หนีไป)
‎ตื่นแล้วเหรอ
‎ถ้าหิวก็กินได้นะ
‎บอกฮโยรินไปว่าอะไรคะ
‎บอกว่าเธอไปญี่ปุ่นคนเดียว
‎จะให้บอกว่าฉัน
‎ลักพาตัวเธอจากโรงเรียนก็ไม่ได้ไง
‎ฮโยรินร้องไห้หรือเปล่าคะ
‎กว่าเธอจะลืมต้องใช้เวลานานแค่ไหนนะ
‎ทำไมล่ะ
‎เธอคิดว่า
‎จะไม่ได้ออกไปจากที่นี่เหรอ
‎ทั้งหมด 2,922 วัน
‎คนคนนั้นอยู่ในที่แบบนี้
‎นานขนาดนั้นได้ยังไงกันคะ
‎เธอรู้เรื่องนั้นได้ยังไง
‎หนูเห็นในอัลบั้มค่ะ
‎มันถูกตัดออกจากทุกรูป
‎แม่ของคุณป้าใช่ไหมคะ
‎ถึงได้มีรูปเยอะขนาดนี้
‎คนที่ใกล้ชิดกับคุณป้าขนาดนี้
‎บนโลกนี้ไม่มีใครรู้
‎ว่าแม่ฉันเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่
‎เธอเองก็
‎จะได้ใช้ชีวิตแบบนั้น
‎ฉันบอกแล้วใช่ไหม
‎ว่าฉันชอบความลับ
‎"ห้องที่ปิดตาย"
‎สุดท้ายแล้ว
‎หนูจะแขวนคอตายตรงนั้นเหรอคะ
‎หนูอยากวาดภาพนั้นค่ะ
‎ไม่ใช่การหนีออกจากบ้านแน่นอนค่ะ
‎สายเคเบิลระบบรักษาความปลอดภัย ‎ถูกตัดออกพอดี
‎แถมกล้องวงจรปิดก็ปิดอยู่ด้วยค่ะ
‎คนธรรมดาที่ไหนจะฆ่านกแก้วแบบนี้ได้คะ
‎น้องฉันถูกลักพาตัวแน่นอนค่ะ ‎ฝีมือคนที่เชี่ยวชาญด้วย
‎นี่หนู
‎คนเราไม่ได้ถูกลักพาตัวกันง่ายๆ ‎ขนาดนั้นนะครับ
‎ผู้สูญหายมีแฟนไหมครับ
‎เอ่อ…
‎ผมไม่ใช่แฟนนะครับ
‎- ผลติดตามตำแหน่งมือถือคุณโออินกยองครับ ‎- ดูซิ
‎ตำแหน่งสุดท้ายของมือถือก่อนดับไป ‎อยู่แถวๆ ควังจู จังหวัดคยองกี
‎มีคนรู้จักแถวนั้นไหมครับ
‎ไม่นะคะ
‎ดูซิ
‎"โรงพยาบาลจิตเวชเซนต์เบเนดิกต์" เหรอ
‎(โรงพยาบาลจิตเวชเซนต์เบเนดิกต์)
‎ฮัลโหล
‎สวัสดีค่ะ โทรจากโรงพยาบาลจิตเวช ‎เซนต์เบเนดิกต์นะคะ
‎ใช่ผู้ปกครองคุณโออินจูหรือเปล่าคะ
‎ฉันนี่แหละค่ะโออินจู
‎คุณโออินจูเหรอคะ
‎อยู่ไหนคะ
‎จู่ๆ คุณก็หายไปจากโรงพยาบาล ‎เป็นห่วงแทบแย่เลยค่ะ
‎ฉันเนี่ยเหรอคะ
‎โอ๊ะ ใช่ค่ะ
‎น้องสาวฉันเองค่ะ
‎เธอมาคนเดียว ไม่มีใครมาด้วยใช่ไหมครับ
‎แล้วก็กรอกเอกสารเองในนามโออินจู
‎ใช่ค่ะ เธอบอกว่าอยากเข้ารับการรักษา
‎ไม่สมเหตุสมผลเลยค่ะ
‎น้องฉันปกติขนาดนั้น ‎จะเข้าโรงพยาบาลจิตเวชไปทำไมคะ
‎เธอบอกว่าอยากบำบัดอาการติดเหล้าครับ
‎งั้นตอนนี้เธออยู่ไหนล่ะคะ
‎คนไข้จะหายไปจากโรงพยาบาล ‎เฉยเลยได้ยังไงคะ
‎มาถูกทางแล้ว
‎แต่ถามผิดไปครับ นักข่าวโออินกยอง
‎แทนที่จะถามว่าที่ดิน ‎ที่พัคอิลบกครอบครองมีมูลค่าเท่าไร
‎คุณควรจะถามว่าทำไม ‎เขาถึงครอบครองไว้สิครับ
‎คุณนักข่าวรู้ไหมครับว่า ‎ที่ดินของพัคอิลบกส่วนใหญ่ที่คุณเจอ
‎ทำกำไรได้มหาศาลจากโครงการพัฒนาเมือง
‎(ตอบกลับ)
‎ได้รับเมลแล้วค่ะ
‎คุณคือใครคะ
‎ถ้าไม่ว่าอะไร ‎ฉันอยากเจอคุณแล้วพูดคุยกันค่ะ
‎(ดองเตส์)
‎ได้รับเมลแล้วครับ
‎ผมชื่อวอนซังอูครับ
‎เป็นลูกชายนายพลวอนกีซอน ‎และเป็นพี่ชายผู้อำนวยการวอนซังอา
‎ผมอยู่ในที่ที่ไม่มีใครเข้าหรือออกไปได้
‎ผมเขียนทุกอย่างที่อยากบอกไว้ในเมลแล้ว
‎หวังว่าจะช่วยในการเขียนข่าวได้นะครับ
‎ฉันอยากคว้าไว้ค่ะ ‎น่าจะเป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว
‎ถ้าเขาออกมาพูดต่อหน้าสาธารณชน ‎พลังทำลายล้างจะสูงมากค่ะ
‎เขาเป็นลูกชายแท้ๆ ของนายพลวอนกีซอน
‎และเคยเป็นประธานวอนรยองอุตสาหกรรมนี่คะ
‎แล้วก็เป็นแก่น ‎ของคดีธนาคารออมทรัพย์โบแบด้วย
‎ซังอูอยู่ที่
‎โรงพยาบาลเซนต์เบเนดิกต์ใช่ไหมครับ
‎รู้ได้ไงคะ
‎ผมรู้จักโรงพยาบาลนั้นดีครับ
‎ผมเป็นหัวหน้าคนงานก่อสร้าง ‎สมัยที่มันยังเป็นศูนย์สวัสดิการซอนจิน
‎แล้วก็เป็นผู้คุมงาน ‎ตอนที่ต่อเติมเป็นโรงพยาบาลในปี 1998
‎รอเดี๋ยวนะครับ
‎สามแผ่นแรกคือผังการเดินท่อ ‎ของศูนย์สวัสดิการซอนจิน
‎สามแผ่นหลังคือผังท่อระบายอากาศ ‎ของโรงพยาบาลจิตเวชเซนต์เบเนดิกต์
‎เนื่องจากสัดส่วนพื้นที่อาคาร
‎เราจึงต่อเติมชั้นใหม่โรงพยาบาล ‎โดยคงการวางท่อไว้แบบเดิมครับ
‎ตอนนั้น เราวางผังให้ท่อระบายอากาศ ‎ทุกตัวเชื่อมกับศูนย์กลางครับ
‎ระบบระบายอากาศศูนย์กลาง ‎ติดตั้งอยู่ในห้องครัวตึกเก่า
‎เรียกว่าปลายทางของช่องลมทั้งหมด ‎ภายในอาคารก็ว่าได้
‎ตรงนั้นมีท่อขนาดใหญ่ ‎พอจะให้คนเข้าไปได้ครับ
‎เคยผ่านการฝึกจู่โจมมาไหมครับ
‎ไม่ค่ะ
‎เล่นกีฬาเก่งไหม
‎ไม่ค่ะ
‎ทนอยู่ในที่ที่มืดและสกปรกนานๆ ได้ไหมครับ
‎เรื่องนั้นฉันมั่นใจค่ะ
‎(ความเป็นมา ‎โรงพยาบาลจิตเวชเซนต์เบเนดิกต์)
‎ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลจิตเวช ‎ธรรมดาๆ นะครับพี่
‎ฮะ
‎มันบอกว่าปรับปรุงจากศูนย์สวัสดิการซอนจิน ‎เมื่อปี 1998 ครับ
‎ในช่วงปี 1980 ศูนย์สวัสดิการซอนจิน ‎เป็นที่กักขังและบังคับใช้แรงงานผิดกฎหมาย
‎ทั้งเด็กเร่ร่อน คนขายของริมทาง คนติดเหล้า ‎ไปจนถึงคนทั่วไปเลยครับ
‎ผอ.ชิมแจซึง สมาชิกสมาคมจองรัน
‎ก็เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ‎หลังถูกเปิดโปงในปี 2004 ครับ
‎อินกยองอาจจะถูกขัง ‎อยู่ที่ไหนสักแห่งในนี้ก็ได้ครับ
‎ไม่งั้นจะอธิบายเรื่องรอยเท้า ‎กับนกแก้วยังไงล่ะครับ
‎จงโฮ
‎ฉันว่าอินกยองคงจะจงใจเข้ามาที่นี่
‎ทำไมครับ
‎ทำไมต้องจงใจเข้ามาในที่แบบนี้
‎เพราะมีคนที่ต้องเจอ
‎หลับสนิทดีไหมครับ
‎ยาตัวใหม่ที่สั่งมาให้ น่าจะถูกกับผมนะครับ
‎หลับสนิทไม่ตื่นกลางดึกเลย
‎งั้นกินยาตามเดิมไปนะครับ
‎เจอกันพรุ่งนี้ครับ
‎ขอบคุณครับ
‎ท่านประธานวอนซังอู
‎ฉันนักข่าวโออินกยองค่ะ
‎อะไรครับเนี่ย
‎ขอโทษที่พรวดพราดมาหานะคะ
‎ช่วยเอาไขควงนั่นเปิดอันนี้ให้ทีสิคะ
‎กล้าบุกมาหาผมแบบนี้ได้ยังไงครับ
‎ฉันมีบางอย่างที่อยากถามให้รู้เรื่อง
‎และมีบางอย่างที่อยากบอกด้วยค่ะ
‎ได้ยินมาว่าคุณทำทุกวิถีทาง ‎เพื่อสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง
‎คะ
‎มีคนเคยพูดถึงนักข่าวโออินกยอง ‎ไว้แบบนั้นน่ะครับ
‎ช่างมันเถอะ
‎ฉันมองว่าท่านประธานคือหัวใจหลัก ‎ของคดีธนาคารออมทรัพย์โบแบค่ะ
‎คุณเป็นตัวแทนจัดหาเงินทุนโครงการ ‎และฮุบเงิน 140,000 ล้านวอน
‎ที่กู้มาอย่างผิดกฎหมายนี่คะ
‎แต่ทำไมถึงติดแหง็กอยู่ในนี้คะ
‎คิดว่าหัวใจของคดีธนาคาร ‎ออมทรัพย์โบแบคืออะไรครับ
‎การรวมหัวของธุรกิจกับรัฐเหรอ
‎หรือการทุจริตการออกใบอนุญาต
‎หนี้เสียเหรอ
‎สิ่งที่น่าขนลุกที่สุดในคดีนี้ก็คือ
‎เมื่อไหร่ที่ไม่ได้ใบอนุญาต ‎แล้วธุรกิจตกที่นั่งลำบาก แม้จะวิ่งเต้นแค่ไหน
‎พวกเขาจะทำให้ธนาคารล้มครับ
‎แปลว่าหนี้เสียไม่ได้ทำให้เกิดการแห่ถอนเงิน
‎แต่พวกเขาจงใจล้มธนาคารเหรอคะ
‎พอธนาคารล้มละลาย ‎ก็ไม่จำเป็นต้องใช้หนี้ไงครับ
‎ประเทศชาติ บริษัทประกัน และเจ้าของบัญชี
‎ก็แค่ต้องแบกรับความเสียหายไป
‎ผมพยายามเปิดโปงความจริงนั้น
‎จนมาลงเอยอยู่ที่นี่ครับ
‎คิดว่าทำไมพวกเขาถึงทุ่มสุดตัว
‎เพื่อจะเป็นนายกเทศมนตรีโซล ‎และประธานาธิบดีล่ะครับ
‎เพราะพวกเขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า
‎ใบอนุญาตคือหัวใจของทุกธุรกิจ
‎ถ้าพัคแจซังได้เป็นนายกเทศมนตรี ‎คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นล่ะครับ
‎คุณต้องจับตามองโครงการที่เขาอนุญาต
‎รวมถึงเจ้าของที่ดินที่เกี่ยวข้องไว้นะครับ
‎นักข่าวโอสนใจมูลค่าอสังหาฯ ‎ของพัคอิลบกที่สุดก็จริง
‎แต่ประเด็นคือที่ดินพวกนั้นเคยเป็นอะไรมาก่อน
‎และจะเป็นอะไรในอนาคตครับ
‎ออกไปให้การเถอะนะคะ ท่านประธาน
‎ใครมันจะเชื่อสิ่งที่คนบ้าพูดล่ะครับ
‎ฉันจะพิสูจน์คำพูดนั้นเองค่ะ
‎ฉันจะตามหาหลักฐาน ‎พยานแวดล้อม รวมถึงพยานมาค่ะ
‎ถ้าเป็นความจริง ‎ฉันว่ามันก็ควรจะถูกเปิดเผยนะคะ
‎ท่านประธานแค่ต้องให้การ ‎โดยไม่หวั่นไหวค่ะ
‎คิดว่าผมจะออกไปจากที่นี่ได้เหรอครับ
‎หรือต่อให้ออกไปได้ ‎ผมก็คงกลายเป็นเป้าของพวกมันทันที
‎ที่ฉันมาก็เพื่อพาคุณออกไปค่ะ
‎ฉันจะพาคุณออกไปอยู่ที่ปลอดภัย
‎เรามีคนที่วางใจได้คอยช่วยอยู่ค่ะ
‎(โรงพยาบาลจิตเวชเซนต์เบเนดิกต์ ‎ประชาสัมพันธ์)
‎ทำไมไม่จำนักข่าวโออินกยองให้ได้ ‎ตั้งแต่ตอนแรกคะ
‎เราพลาดเพราะเธอเข้ามาด้วยชื่อพี่สาวครับ
‎เรื่องนี้ผู้สมัครให้ความสนใจที่สุดนะคะ
‎ถ้าจับเธอที่นี่ไม่ได้ ‎หัวหน้าทีมกับฉันอนาคตดับทั้งคู่แน่ค่ะ
‎ขอโทษด้วยครับ
‎เราต้องอยู่อย่างมืดมนมากๆ แน่
‎อินกยองยังไม่ถูกจับได้ มันยังไม่เป็นอะไร
‎ฉันปล่อยให้น้องฉัน ‎ถูกคนแบบนั้นจับไปไม่ได้หรอก
‎ต้องขัดขวางไว้
‎ยังไงครับ
‎จะยังไงก็เถอะ
‎ตรวจอาการวีไอพีแล้วเหรอคะ
‎แพทย์ประจำตัวเพิ่งออกตรวจ ‎เมื่อสิบนาทีก่อนครับ
‎เขานอนหลับสนิท ไม่มีปัญหาอะไรครับ
‎อะไรกันคะ
‎สัญญาณเตือนไฟไหม้ครับ
‎(สำนักงานบริหาร)
‎(เปิด)
‎โอ๊ะ
‎- รปภ. มานี่ ‎- ครับ
‎บอกให้จับผู้หญิงคนนั้นมาค่ะ
‎รับทราบครับ
‎อินกยอง หนีไป นี่พี่เอง
‎นังตัวอันตรายมาแล้ว ดูเหมือนจะมาจับแก
‎พี่
‎หนีไป อินกยอง เร็วเข้า
‎ไปดาดฟ้ากันค่ะ
‎โอ๊ย ให้ตาย
‎- เปิดประตู ‎- พี่
‎หัวหน้า ฉันเป็นหนี้คุณอยู่ใช่ไหม
‎ตอนนั้นฉันโดนตบไปกี่ทีนะ
‎สี่มั้ง
‎ห้าหรอกย่ะ
‎ฉันเป็นนักบัญชีมาก่อน ‎ก็เลยหงุดหงิดถ้าคิดเลขผิด
‎ฉันโดนตบห้าครั้งแล้วโดนพรากสองพันล้านไป
‎ไม่นึกไม่ฝันว่าชีวิตนี้ฉันจะได้เอาคืน
‎คุณอินจู จะมีชีวิตแค่ตอนนี้เหรอ
‎อีกเดี๋ยวเด็กๆ ของฉันก็เข้ามาได้
‎จะเอายังไงถึงทำแบบนี้
‎ในเมื่อยังไงก็ตายอยู่ดี
‎ฉันขอตบให้ครบห้าครั้งก่อนแล้วกัน
‎ฉันเพิ่งเข้าใจคำพูดของหัวหน้าเอาตอนนี้เองค่ะ
‎คุณบอกว่าชอบที่คนเราซื่อสัตย์ ‎เวลาเผชิญกับความรุนแรงใช่ไหมคะ
‎บ้าเอ๊ย
‎นี่
‎แกจะทำอะไร
‎อย่านะ
‎- ถ้าเข้ามาใกล้ผมจะปล่อยเธอนะครับ ‎- นี่ๆ
‎พี่ รีบโทรแจ้งตำรวจครับ
‎รอเดี๋ยวนะ
‎- จับมัน ‎- เดี๋ยวก่อน
‎ก็ได้ ปล่อยฉัน
‎วีไอพีหายไปครับ
‎ไอ้พวกนี้ ล่อซะลงล็อกเชียวนะ
‎เอาพวกมันไปขังที่ห้องใต้ดินจนกว่าจะเจอวีไอพี
‎เป็นอะไรไหมคะ
‎ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร
‎ทางนั้นค่ะ
‎ครับ
‎พี่ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ
‎ต้องไปรับเธอมา
‎ผมส่งคนไปเผื่อแล้วครับ
‎(โรงพยาบาลจิตเวชเซนต์เบเนดิกต์)
‎นี่มันอะไร
‎ออกไปกันครับ
‎มาได้ไงคะ
‎ผมกะว่าจะคิดแผนการก่อน
‎แต่คิดไม่ออก เลยมาทั้งอย่างนั้นครับ
‎พี่
‎ไอ้เด็กบ้า…
‎ฉันเกือบตายเพราะแกแล้วเนี่ย
‎ไปโดนอะไรมา
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎บาดเจ็บตรงไหนไหม
‎ไม่เจ็บสักนิด
‎ไม่เจ็บก็บ้าแล้ว
‎นี่…
‎ท่านประธาน สบายดีไหมคะ
‎ครับ คุณอินจูล่ะ
‎ฉันยังไม่ได้ส่งรูป ‎เสื้อโค้ตกันหนาวไปให้ใช่ไหมคะ
‎ครับๆ
‎นั่งตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวเอาให้ดูค่ะ
‎อินกยอง
‎ฉันจะไม่หวังอะไรอีกแล้ว
‎ขอแค่ความสงบ…
‎ขอแค่ความสงบให้ฉันก็พอ
‎(จุดหาเสียงของพัคแจซัง ‎4 โซน)
‎อีกสามวัน
‎พัคแจซังจะปราศรัยหาเสียงครั้งใหญ่ในโซล
‎ผมกะว่าจะเตรียมพร้อมให้พอดีกับตอนนั้น
‎ต้องฆ่าแกงกันเลยเหรอครับ
‎ไม่งั้น จากนี้ไป ‎เราจะไม่ได้ใช้ชีวิตปกติสักคนครับ
‎สถานการณ์น่าจะเปลี่ยนไปแล้วนะคะ
‎ท่านประธานวอนซังอูก็อยู่นี่แล้ว
‎ขอแค่เรา
‎แฉเกี่ยวกับพัคแจซังและธนาคารออมทรัพย์ ‎ภายในสามวันนี้…
‎นักข่าวโอเพิ่งบอกเมื่อวานไม่ใช่เหรอ ‎ว่าเล่นงานด้วยข่าวไม่ได้
‎ตอนนั้นฉันสิ้นหวังค่ะ
‎แต่ถ้าทำแบบนั้น ฉันก็จะไม่ใช่นักข่าวอีก
‎ฉันจะเล่นงานด้วยข่าวค่ะ
‎โอเค เข้าใจแล้ว
‎งั้นตัดนักข่าวโอออก
‎ใครไม่ยินดีทำก็เชิญนะครับ
‎เดิมทีผมตั้งใจจะทำคนเดียวอยู่แล้ว
‎อินกยอง
‎อินฮเย…
‎แกได้ติดต่ออินฮเยหรือยัง
‎ยังเลย
‎ฉันว่าเราควรพาน้องมาตอนนี้เลยนะ
‎ผมไปเองครับ
‎ผมจะถามสถานการณ์ ‎จากคนที่อยู่ในบ้านพัคแจซังดูก่อน
‎ฉันไปด้วยค่ะ
‎พี่ ระวังตัวนะ แล้วฉันจะโทรไป
‎แค่นักข่าวหนูโสโครกนั่นคนเดียวก็จับไม่ได้ ‎แถมยังปล่อยซังอู…
‎ออกมาสู่โลกภายนอกได้ยังไง
‎ขอโทษค่ะ ผู้สมัคร
‎ที่ถามนี่เพราะอยากรู้จริงๆ นะ
‎ปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นได้ยังไง
‎ฉันบกพร่องเองค่ะ
‎ต่อไปฉันจะทำให้ดีกว่านี้ค่ะ
‎ฮัลโหล
‎ฉันเองนะ ซังอู
‎ตอนนี้อยู่ไหน
‎ฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้นะ
‎ฉันไม่ได้คิดจะร่วมมือ ‎กับคนพวกนั้นตั้งแต่แรก
‎นายก็รู้นี่
‎ฉันไม่ใช่พวกที่กล้าออกหน้าขนาดนั้น
‎ฉันจะไปหาเอง บอกมาสิว่าอยู่ที่ไหน
‎ฉันอยากได้รับการชดเชย ‎สำหรับช่วงเวลาที่ผ่านมา
‎เตรียมเงินสดกับบัตรประชาชนให้หน่อย
‎ฉันจะไปให้ไกลเลย
‎ฉันอยากใช้ชีวิตเงียบๆ
‎แค่นั้นทำให้ฉันได้ใช่ไหม
‎ไม่ต้องห่วง
‎ฉันจะเตรียมไปไม่ให้ขาดเลย
‎บอกฉันมาว่าตอนนี้นายอยู่ไหน
‎จำซุ้มร้านอาหารริมหาดได้ไหม
‎ที่ที่ฉันเคยไปรับนาย
‎ตอนนายสอบไม่ติดมหาลัยน่ะเหรอ
‎นายโทรหาฉันว่าจะฆ่าตัวตาย
‎มาคนเดียวได้ไหม
‎อย่าบอกอะไรซังอา
‎มาดื่มโซจูกันเป็นครั้งสุดท้ายนะ
‎น่าจะใช้เวลาราวสองชั่วโมง
‎อย่าคิดทำอะไรโง่ๆ แล้วโทรคุยกันเรื่อยๆ
‎อะไรน่ะ
‎หาให้เจอ
‎สบายดีไหม แจซัง
‎ไม่เจอกันนานนะ
‎เขาไปฆ่าพัคแจซังหรือเปล่าคะ
‎ห้ามบอกพวกพี่ๆ ‎กับฮโยรินนะคะ ว่าหนูตายแล้ว
‎เตรียมใจไว้หรือยัง
‎เราต้องย้ายเงินไปไว้ที่ที่ปลอดภัย
‎เซ็นสิครับ
‎ฉันขอเตือนอะไรอย่างนะ ‎เธอเชื่อใจชเวโดอิลเหรอ
‎ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน หรือทำอะไรอยู่
‎- รีบติดต่อกลับมานะคะ ‎- ฮโยริน
‎เตรียมพร้อมให้เรา ‎จากไปทันทีได้ไหมครับ
‎ปล่อยไปก่อนสักแป๊บหนึ่งดีไหมคะ
‎จัดการด้วยข่าวไม่ได้หรอก
‎สงคราม มันต้องใช้ปืน
‎คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์