A ver, estabades atentos?
Xogabamos a un xogo.
Eu digo: "Son o porco."
- E vós dicides… - Non lle toquedes o ovo!
- Iso. - Non lle toquedes o ovo.
Máis alto, plebeos.
- Enerxía. - Máis alto.
- Despois é moi divertido. - É.
Xogade ben e seguide as normas.4
Non, veña. Toma.
Arriguccio, creo que debes ser o porco.
- Si! - Si.
- É unha honra, Stratilia, mais… - Veña.
- Arriguccio, tócache "porquear"! - Arrigucciño, vaiche encantar!
Pégache moito.
Colle o ovo. E agora, bule!
- Son o porco. - Non lle toquedes o ovo!
Non lle toquedes o ovo!
Arriguccio, así non. Mírame a min.
Tes que rosmar e perseguirnos.
Ídesme tocar o ovo porque son a porca!
Non lle toquedes o ovo!
Non me vas coller!
Oviño! Tócame o oviño!
- Cólleme se podes! - Aí che vai o ovo!
- Son a porca! - Non lle toquedes o ovo!
Ola!
Son os mercenarios!
- Collede as espadas. - Agrupádevos, soldados.
Será arduo conservar a vila, mais lograrémolo.
- Iso. - Os mercenarios cren
que está fortificada e custodiada.
Estamos fortificados e custodiados.
- Iso. - O que estamos é parvos.
Temos moito ó noso favor: o cume dun outeiro, unha porta fiable,
elevados muros con auga e comida dabondo,
etcétera.
Acho que podemos resistir uns…
cinco anos.
- Cinco anos! - Veña!
Con canibalismo limitado, seis.
Irán por unha presa máis doada moito antes.
- Ai, Deus santo! - Homes, collede as armas.
Sr. Tindaro, esta pica é decorativa.
Lindísima.
Vaites, é Licisca.
Abrídelle.
Lévao ti.
Vistes os mercenarios? Cantos hai?
Ai!
Vistes a Pampinea?
Licisca, agarda!
Licisca, para.
- Licisca. - Deixádeme en paz.
- Mais a onde vas? - Á "prostiporta", xa que insistes.
Xa están ás portas.
Tindaro di que podemos resistir dentro.
Quen? O xenio militar?
Pois trabúcase, mais boa sorte.
Escoita.
Son horrible, mais…
Estou mellorando, non?
E son túa irmá.
Sei que antes non significaba nada, mais agora si. Se puideses…
darme unha oportunidade.
En toda a miña vida só pasei dous días sen tervos diante.
O día que te tirei da ponte e o día seguinte, cando cheguei aquí.
Gusteille ós mozos e fixen o que me petou e todos me trataban coma unha persoa.
E agora véxovos de novo diante da porta intentando arrastrarme á servidume.
Non debín tirarte da ponte.
Debín decapitarte, hostia.
Espera.
Vivir aquí contigo cambioume.
Misia cambioume…
Pese ó teu cambio,
pese ó teu amorío con Misia…
Non é un amorío.
Quéroa.
Só es capaz de quererte a ti mesma.
Deus bendito. Non.
Licisca di que están ás portas.
- Temos problemas. - Non.
Esa porta leva 200 anos resistindo. Dános tempo de sobra a ferver o aceite.
Atravesaron a porta!
- Sirisco! - Non!
Aí.
Ceo santo.
Deben ser uns 30. E por riba altos.
Veña!
Conformarémonos con posicións secundarias e aceite frío!
Aceite frío!
Dálle.
Descoñecía a vosa forza.
Grazas.
Mirádenos. É o que sempre soñei.
Toc, toc, amigos!
- Non. - Ceo santo.
Non. Pero que carallo?
Amigos meus?
Estaba a pasalo tan ben!
- Tranquila. - Amigos!
Porto boas novas.
Fixen un bo trato con aqueste cabaleiro e os seus camaradas.
É bastante razoable malia o seu adusto exterior.
Podedes entrar se izades a bandeira da tregua.
- Non! - Por que?
Deixade as armas no chan e agardade en silencio…
Que carallo?
…mentres retiramos a nosa feroz defensa.
Soa ben.
Baixade as armas.
- Baixa as armas. - Non, vaime matar.
- Baixade as armas! - Tira iso!
Déixaa no chan! No chan!
- Xa a tirei. - Tira iso!
- Contenta? - Vainos…
Merda.
Hostia.
Ós vosos postos. Calandrino, á porta.
Moi forte es!
Abre, caro Calandrino.
Por fin.
Sirisco.
Tindaro.
Demais amigos.
Saúdos.
Preséntovos ó xeneral dos Discípulos da Orde.
Chámase Eric.
Un nome ben raro.
É da Galia.
En fin, que me crucei con el e pensei:
"Podo axudarlles ós meus amigos."
Todo o que precisamos, literalmente, o único que piden,
é o meu dote.
Dirasnos onde o tiñas?
Xa. Para servos sincera, cando me botastes levaba o dote, así que…
Que? Como?
Tanto ten.
O importante é que mo roubou Licisca.
Se o entrega agora, non nos pasará nada.
O diñeiro soluciónao todo.
Licisca?
Que tal o ollo?
- Amor. - Non atopo a Jacopo.
Que?
Iralle ben. É un animal.
- Perdoa, ese vestido? - Agora é meu.
- Está divina. - Grazas.
- Es un fénix. - Xa foi.
Son boas, eh?
A que si?
Pois dicídelles que deben perdoarme e deixarme quedar coa vila.
Eric, grazas.
Xa podes dicir que a vila é miña e todos contentos.
Cría que Villa Santa estaba ben defendida.
Cría que erades fortes.
Dou fin ó noso trato e reclamo a vila para a miña orde.
Os meus homes faranse coas riquezas que vos corromperon a alma
e mataranvos a todos.
Mirade, Eric. Eric!
- Ese non era o noso acordo. - Non era, non.
Fágase o apocalipse!
Arriguccio! Non!
- Non! - Jacopo!
A vila é miña!
- Jacopo, atrás! - Agarda.
- Atrás, mellor amigo. - Ven.
Quedamos en que nada de armas!
Enfróntate a min!
Enfróntate á ollada de Medusa!
Non!
Seica a coiraza non che vos era auténtica.
- Calandrino! - Xesús!
Termádeme do viño.
Vouvos matar!
Deus santo.
Que? Non ides aplaudir?
- Fantástico. - Si!
Foi fantástico.
Conseguímolo.
- Si! - Conseguímolo.
- Estivestes incrible. - Grazas.
Hurra!
Estou morto?
Admitiredes que…
Fixen o que estaba na miña man para axudar.
Sigo vivo? Ai.
Décheslle ti o dote, non?
Non si?
E que ía facer? Deixala morrer de fame?
É seu. É o seu dote.
Como rica, deberiádelo entender.
Obrigoute a matar unha persoa.
Xa a oístes, fixo un trato para salvarnos a vida.
- É moi lista… - Lavouche o cerebro.
Nunca deixarás de querela, certo?
Licisca ódiame.
E ti deberías odiar a Pampinea. Por que non a odias?
Pasaches un mesiño de criada e xa pensas que es outra.
Mais non.
Só es quen de ver unha cara das persoas.
Non o que viviron.
O amor ten máis dunha dimensión.
Ten garras afiadas.
Mais supoño que todo iso che soa a chinés, certo?
Xa leriaron dabondo as donas. Reunámonos co inimigo.
- Non. - Co que queda deles.
- Calade. - Estou listo.
- Parade. - Listo para loitar.
Que cales.
Es incrible. Un soldado.
- Parade de falar. - Quero máis.
Fagamos o amor despois.
- Abonda. - Se xa o saben todos.
Esquecín a trompeta.
Atención, mercenarios.
Rogo que escoitedes.
A todos vos guía a avaricia e a maldade,
mais porto boas novas.
Hoxe pode ser o día da vosa liberación.
Non é preciso loitar.
Todos somos iguais neste fermoso planeta.
Eric está morto!
Acoiteleino eu!
E recibiredes o mesmo tratamento se aquí permanecedes.
Puñalada para ti e para ti.
Puñalada.
- Puñalada. - Mercenarios!
Eu, Tindaro,
merco os vosos servizos co presente.
A vosa primeira tarefa será obedecer as ordes
da lexítima dona desta vila, Stratilia.
Será a vosa raíña.
Achégate para contemplaren a túa beleza.
Contemplade a súa beleza.
Liscade.
- Dixen que lisquedes. - Liscade!
- Non nos venceredes. - Iso!
Matádeos!
Vano pensar.
Estades ben?
Estou.
Xenial, grazas.
A folla só me perforou un pulmón, pola mañá espero estar coma novo.
Teño dous.
De que rides? Que carallo vos pasa?
Non…
Veña!
Dádelle duro!
Veña, mamalóns!
O ariete.
Imos pasar!
Infame instrumento bélico.
Ou contarán cun xigante?
- Xa case! - Vans esforzos realizamos.
Amigos meus,
ó longo da historia moitos militares tiveron a honra de comunicar esta mensaxe
que eu vos anunciarei agora.
- Vitoria. - Conseguímolo.
- Case estamos. - Imos morrer todos.
Non.
As pregarias rara vez funcionan
e a miúdo, de feito, ofenden ás Parcas,
que tanto traballaron para conseguir mortes interesantes.
Só nos queda a retirada.
Agochémonos embaixo mentres saquean os nosos nobres bens
e racionemos os poucos minutos que nos quedan de vida.
Con coraxe, fuxamos xuntos.
Un, dous, tres!
- Panfilo? - Si, ruliña?
- Que facedes? - Quero quedar e contemplar.
- Non tedes medo? - Parécevolo?
Estou namorando de vós?
Un descansiño.
Non funcionaría. Estou casado.
- Moi ben. - Moi ben.
Stratilia, por aí.
- Por aí. - Que?
Por aí.
Bulide.
Licisca ou Filomena?
Deus santo!
Si que sodes pequena…
cal víbora.
Grazas.
Miña nai cabía na bandexa do día da Anunciación.
- Deus a teña na gloria. Filomena! - Que?
Perdoade por non crervos ó dicirme que non erades criada.
Agora está claro, abofé.
É bastante obvio.
Tedes ese tipo de beleza, non si?
Esa coa que unha serva… nin sequera soñaría.
Coma Misia?
Exacto!
Podemos colaborar. Filomena!
Parade!
Teño xemas fecais.
Damas, parade!
Quietas!
Grazas a Deus, xusto quen precisaba.
Puidemos marchar. Tiñamos opción.
Talvez isto vos console.
Jacopo é varudo,
contratarano como neno soldado de quedar orfo.
Grazas.
Pensei que eses inútiles labregos nos defenderían.
- Leveivos á ruína. - Non, iamos marchar.
Porén, regresei e reclamei a vila para o meu fillo.
- Can arrogante. - Non era arrogante, era o xusto.
Xusto. A vila é súa.
Non te culpes porque chegaran uns monstros para roubala.
Enfuréceme que penses que cometiches erro algún.
- Falleille ó meu fillo. - Non.
Déchesllo todo.
E, sobre todo, amor.
Can afortunado é.
Enténdelo, Jacopo?
Es afortunado.
Mira, toma.
Érguete e colle isto. Toma, pona ti.
Axúdalle a poñela.
Agora es ti o xeneral. Toma.
Quédache ridícula. Sácaa.
Non a precisas. Mellor sen ela.
De acordo?
- Non é peste. É unha coitelada. - Nunca se sabe.
Rexistrade as alcobas. Apañade todo o de valor.
Matade a quen atopedes.
Son pecadores.
É un alivio verte, Misia.
É un alivio que se deixara ver, vizcondesa.
- Preocupábame que me odiases. - Nunca podería odiarvos.
Conque Filomena, eh? É…
É guapa.
Si que é, si.
Sodes íntimas?
Somos, iso espero.
Estades ben, vizcondesa?
Non me sentou ben algo que comín.
Adiante.
Non só quería as abellas, respectábaas.
Calandrino era marabilloso.
Tiña ganas de que fósedes amigos.
Así seguro que se abría un pouco.
Malditos homes aquestes! Ceos!
Hannos oír.
Dáme igual.
Porque imos achar o xeito de vencelos agora mesmiño.
Precisamos ideas. Ideas.
Veña, pensade. Quen ten ideas?
- Unha idea é a rendición. - Empezas forte.
Que alternativa temos?
Todos queremos vivir, aínda que sexa aquesta estraña vida nosa.
É mellor morrer, Arriguccio, que lamberlles o cu.
Xa abonda de lamber cus!
Sirisco, non sobrevivimos tanto tempo por mor do orgullo.
Pois vai sendo hora de terdes algo de orgullo, amigo.
Quen ten máis ideas?
Quen? Ideas. Veña.
Podemos montarlles unha trampa.
Atraelos a algún sitio. Moi ben. É un bo comezo. Si!
Máis. Seguide. Veña. Si.
Finximos estar mortos e apuñalámolos.
Si! Así si que imos chegar a algo.
Senta. A ver, poñede cara de morto.
Facede o morto. Todos. Veña.
En fin. Será mellor que non. Mala idea.
Iamos polo bo camiño! Conseguirémolo xuntos!
E se finximos ser monstros?
Que?
Leva un home contigo.
E ese que fai?
Ah, xa. Aterrorízaos a peste.
A min tampouco me encanta.
Neifile era a miña favorita.
Era divertida.
Si, era moi divertida.
Que morrera non foi tan divertido.
O loito é así?
Pode ser liberdade ou loucura.
Non sei, algo vos é
e síntoo nos meus adentros.
Eu tamén me sinto bastante libre.
Sen ataduras.
Xa. Ten sentido.
A morte está próxima.
Dan ganas de poñer a cara para o golpe final.
Queredes morrer ou que?
Non queredes ser libre?
Total, que vos queda aquí?
Non!
Sóltame!
Veña, abonda de riquezas.
- Non! - E as mulleres?
- É Filomena? - Iso parece.
Que? Esperades que viva?
- Non o pensara. - Pois non comecedes agora, cariño.
Xa.
- Que tes aí? - Un porco.
- Axudádesme a baixar? - Ó voso servizo, patroa.
Porén…
poderiades marchar.
Ninguén garda a porta.
Queredes marchar de aquí?
Liberádevos dela.
Sede unha señora.
Ou rameira.
Ou pallasa.
Ou o que vos pete.
Ó final,
o amor é unha carga.
Vouna salvar.
Enténdoo.
Dende cando é Panfilo tan incrible?
Achegádevos.
Non vedes? Non ten xeito…
Son o porco!
Si!
Non me toquedes o ovo!
Non o toquedes! Porquiño.
Onde vai o porquiño?
E o porquiño?
Aí che vai. Son o porco!
Non me toquedes o ovo.
O amor é unha carga.
Unha para ti, outra para ti.
Axudádeme!
Axuda!
Socorro!
Axuda!
Licisca, salváchesme de novo.
Salvei, parva do carallo. O amor ten garras afiadas.
Acho que é a miña fin.
Tindaro?
Si?
Pasamos moitas cousas xuntos estes días
Non me queres.
O teu amor non é requisito para o meu.
Non me coñecedes para nada.
- Coñézote mellor cá maioría. - Pode ser, mais…
Sei que recibiches pouco
e que che quitaron moito.
Non é certo?
É.
Só pido…
que me deixes darche o que podo,
o que teño.
Agora non é moito,
mais facédeme a honra.
- Este colar era de… - Grazas.
Fantástico.
Jacopo…
prestoume ser amigo teu.
No fondo do corazón
gustaríame que algún día me vises coma un pai.
Importaríache facelo?
Pensarías en min coma un pai?
Si.
Ai, Deus, pensei que morrera!
Como se recoñece o derradeiro hálito?
Pasámolas peores, miña señora.
Lembrades cando tirastes co sombreiro o armario do voso pai?
- Deus bendito. Como se enfadara! - Moito.
Tes razón, Misia. Xuntas podemos con todo.
Con todo.
Misia?
Ámasme dun xeito…
Ámasme sen importar o que faga.
É o mellor que teño.
Si que vos son boa, eh?
Nunca te deixarei
mentres viva.
Xa me dei conta, verdade verdadeira.
Si.
Ai, Misia.
Xa veñen?
Veñen.
É a nosa fin?
É.
Non dicías que non marcharías sen Misia?
Xa elixiu. Non podo cambiala.
Deus santo, non tedes ideas que sexan útiles de verdade? Por favor?
Arriguccio.
Atopaches unha espada. Iso si que axuda. E moito.
Tiñades razón.
Intentei renderme hai nada
ante un mercenario no vestíbulo.
E sabedes que?
Asasinoume.
Non.
Sirisco, non te culpes.
Aínda que, obviamente…
Non. Suplícovolo.
Rógovolo.
Non.
Este é o plan.
Metereivos neste barril,
selareino e nunca poderán atoparvos.
- Está ben? - Ben.
- Coidado cos pés. - De acordo.
Subide.
Xurareilles lealdade ós homes de arriba.
- Xa sabedes, o meu é ser criada. - Si que é, si.
E finxirei ser a súa criada en lugar da vosa.
E cando todo estea en silencio, en plena noite,
baixarei aquí convosco e sacareivos.
E marcharemos xuntas á casa.
Misia.
Agradézocho.
Ah, e cando veñas traerás algo de comer?
Seguro que me entra a fame.
Abofé, vizcondesa.
- Ben. - Ben.
Veña.
Misia?
Que faría eu sen ti?
Nunca o saberemos.
Por que non cantades unha cantiguiña
para relaxarvos e pasar o tempo?
O tulipán e a maceira
xacían nunha veiga tranquilos.
- De súpeto, tras unha silveira… - De súpeto, tras unha silveira…
- alzou o voo un pardaliño… - alzou o voo un pardaliño…
- O tulipán e a maceira… - …tulipán e a mac…
- …xacían nunha veiga tranquilos. - …nunha veiga.
De súpeto, tras unha silveira,
alzou o voo un pardaliño…
Que faría eu sen vós?
Xacían nunha veiga tranquilos.
De súpeto, tras unha silveira,
alzou o voo un pardaliño…
Poden impedir que vivamos aquí e poden impedir que marchemos…
mais non que queime este lugar ata os cimentos.
Vou queimalo ata os cimentos.
Quen me acompañará?
Esta vila non será de ninguén.
Só dos nosos cadáveres!
Que arda!
Lume!
Que arda!
En fin, mellor déixoo aquí.
Vide!
Ai, Deus, arde o soto.
Hai festa?
Ei, queimalo todo era idea miña!
Non quedemos aquí.
Armémonos e loitemos ata a morte.
Guiareivos á batalla.
Non me apetece moito.
Amais de, xa sabedes, cada un de nós…
por que vale a pena loitar aquí?
Que carallo, vouvos sacar de aquí.
Iso. Déixao aí.
Imos por máis.
Ruliña…
vasme ter que axudar.
Non podo morrer sen ti.
Ei!
- Agora! - Adiante!
Adiante!
Bulide! Xa! Agora!
Adiante!
Señor!
Bulide!
Axiña! Bulide!
Pestilencia!
Retirada! Pestilencia!
- Pestilencia! - Irmán!
Deica, amigo.
Pestilencia!
- Pestilencia! - Pestilencia!
Stratilia! Jacopo.
- Peste! - Cóidama.
Pestilencia!
Arqueiros!
- Pestilencia! - Arqueiros!
Veña logo!
Jacopo!
Salvareivos!
Jacopo! Non!
Matádeos a todos!
Veña! Adiante!
Pensei que ardería.
É de pedra.
Idiota.
Lémbrasme a teu pai.
Non podo crer que sobreviviramos, eh?
Mais se non o crese si que estaría morto.
Novo capítulo!
- Non volvemos á vosa aldea? - Atoparemos outro lugar.
- Vou convosco? - Non.
Pois veña. Deica.
Ei, Sirisco.
Aleda esa cara.
Acábalo de dicir. Sobrevivimos.
Conseguímolo.
Conseguímolo, si.
Conseguímolo.
- Conseguímolo. - Iso.
- Si.
Moi ben.
Xa choramos dabondo.
Veña, sigamos.
Todos arriba.
Arriba.
- Arriba, ruliña. - Non.
Arriba, ruliña!
Douvos a benvida
a esta cova, miña e de Licisca.
O noso é voso, mais andade con ollo coa malvada Vitrucchia.
Quen é Vitrucchia?
Unha meiga nocturna.
- Meiga? - Meiga?
Xusto.
Vitrucchia, Vitrucchia, maldito sexa o voso nome.
- Non. - Vitrucchia, Vitrucchia
maldito o voso nome.
Vitrucchia, Vitrucchia, maldito sexa o voso nome.
- Vitrucchia! - Vitrucchia, Vitrucchia,
- maldito sexa o voso nome. - Vitrucchia!
Maldito sexa o voso nome.
Vitrucchia!
Credes que sobreviviu?
Padre?
Si.
Espero que non. Teríame cruzada.
Deberiamos comprobalo.
Deberiamos.
Quérote…
ó meu pesar.
Eu quérote máis,
a pesar de nada.
Podedes calar a boca?
Entón Giannello montou a Peronella coma un semental monta unha egua.
Estaba decidido a rematar a tarefa encomendada.
Misia!
Ó final, Giannello gañou dúas recompensas aquel día.
O amoroso apreixo da dona do fontaneiro
e a bañeira de regalo coa que sempre soñara.
- Moi boa. - Bravo.
Moi boa.
Sirisco, tócache.
- A ver como a igualo. - Tindaro morreu.
Morreu, si.
E Panfilo tamén.
Panfilo portouse moi ben.
A morte é triste.
Si que é.
E non se pode facer nada.
Sobre a morte ou a tristeza?
Ambas as dúas.
Poderías comer unha laranxa.
- Aí tes. Queredes? - Dáme unha.
- Que máis hai? - Sobre todo laranxas.
- Pois unha. - Hai moreas.
- Non teño apetito agora mesmo. - Ai, Deus.
Dásme un anaco da túa?
Veña, Sirisco. Conta algo alegre.
Algo alegre?
O de Misia xa o era.
Vou pensar…
Un conto de amor?
- Prácevos? - Dálle.
Veña.
Hai tempo, os habitantes de Saluzzo
pedíronlle ó seu marqués,
un solteiro empedernido,
que casase para deixar un herdeiro.
A idea non era do seu agrado.
Porén, aceptou cunha condición.
El podería escoller a esposa
e tódolos habitantes deberían acatar a decisión.
Daquela, vai ata a vila e escolle á muller máis fermosa,
que resultou ser a máis pobre.
- Por que? - E…
Aí quero chegar.
Perdoa.
Subtítulos: Abraham Díaz López