JUNJI ITO: MAKABRYCZNE JAPOŃSKIE OPOWIEŚCI
Mamy zbadać tunel?
Naprawdę?
A co? Boisz się?
Nie boimy się, prawda?
No…
Czyli postanowione.
Idźcie do domu, weźcie latarki i tu się spotkamy.
Ty też przyjdź, Goro.
W tym tunelu jest mama Goro…
Co?
W takim razie naprawdę go potrzebujemy.
Wchodzimy.
Tak.
- Nie popychaj mnie. - Nie popchnąłem cię!
Ciszej!
Hide, jak daleko zajdziemy?
Słyszałem, że coś jest na środku tego tunelu.
„Coś”? Czyli co?
Nie wiem! Dlatego tu jesteśmy!
Co jest w tym tunelu?
Puszczaj!
Idziemy.
Patrzcie.
Ściany są zniszczone.
Jakby były podrapane.
Coś mi spadło na głowę!
To krew?
Spokojnie. To tylko woda.
Ty idioto! To twoja wina, bo opowiadasz dziwne historie!
Chłopaki.
Co to jest?
Goro?
Siostrzyczko? Czy to ty?
Mari, co tu robisz?
Nie wiem, jak się tu znalazłam.
Boję się, Goro.
Kto ląduje w takim miejscu, nie wiedząc o tym?
Wynośmy się stąd. Chodź.
Ojcze.
Mari zasnęła?
Tak, ale ma gorączkę.
Nie powinna iść jutro do szkoły.
Rozumiem.
Zanim się zorientowała, znalazła się w tunelu.
Mówią, że ten tunel przyciąga ludzi.
Rozmawiałeś kiedyś z Mari o…
matce?
Nie.
Miej na nią oko.
Dobrze.
Pada śnieg.
Jutro będzie śniegu po kolana.
ŻAŁOBA
Jestem w domu!
Goro! Widziałeś Mari?
Co? Przecież nie poszła do szkoły.
Tak, ale nie ma jej w pokoju.
O nie. Tunel?
Nie wiem, ale z tą gorączką nie powinna wychodzić na mróz.
Poszukam jej.
Zostań tu, Goro.
Czemu to tyle trwa?
Należy do ojca.
Ojcze?
OBSERWATORIUM KOSMICZNE UNIWERSYTET TOHTO
„Obserwatorium Kosmiczne”?
Co to jest?
Mari!
Znasz tę młodą damę?
To moja młodsza siostra.
Mój ojciec też tu był.
Twój ojciec? Nie widzieliśmy go.
Co? To dziwne.
Tunel prowadzi w tamtą stronę?
Tak, to tylko jego środek.
Może on tam jest.
Zauważylibyśmy, gdyby przechodził obok.
To niemożliwe!
Nikogo nie widziałem po drodze,
a latarkę ojca znalazłem na ziemi.
Jeśli nalegasz, proszę bardzo. Przeszukaj drugą stronę.
Koyama, weź samochód i pokaż mu resztę tunelu.
Tak, profesorze.
Może wtedy nam uwierzy.
Jesteś ranny?
Masz krew na twarzy.
- Proszę jechać wolniej! - Jak chcesz.
Jesteśmy prawie na drugim końcu.
Jedyny ślad to samochód, którym przyjechaliśmy dziś rano.
Żadnych śladów stóp.
Bardzo dziwne.
Może mój ojciec zniknął gdzieś w tunelu.
Pewnie poszedł do domu.
Proszę powiedzieć,
czym dokładnie jest Obserwatorium kosmiczne?
Promienie kosmiczne bombardują Ziemię z kosmosu.
Obserwatorium bada ten rodzaj promieniowania.
Przechodzi przez ludzkie ciało jak rentgen.
Przechodzi też przez górę do tunelu.
Dlatego często używa się starych tuneli do obserwacji takich rzeczy.
Nie rozumiem.
Ojcze?
Co?
Goro, boję się.
Nie wiem, po co tu przychodzę.
Mari.
Goro, nie macie innych krewnych?
Może wyjedziecie z miasta, póki nie znajdziecie ojca?
Mamy ciotkę w Tokio. Zadzwonię do niej.
Co się dzieje?
Nie mogę prowadzić badań w takich warunkach!
Nie ma śladu awarii, ale dane są w totalnym chaosie!
Profesorze!
W porządku?
Tak, ale czuję się dziwnie zmęczony,
odkąd jesteśmy w tym tunelu.
Ja też czuję się słabo, odkąd tu przyjeżdżamy.
Może coś jest w tym miejscu.
Profesorze! Proszę spojrzeć.
To zdjęcie, które zrobiliśmy.
Co to jest, Ishikura?
Czy to nie wygląda, jakby coś latało w tunelu?
Przyjrzyjcie.
Jakby coś o kształcie człowieka
przechodziło przez nasze ciała jak rentgen!
Wygląda jak człowiek.
Co to jest?
Może duch?
Duch? Bzdura.
Czy to może wyjaśnić nietypowe dane?
Jeśli naprawdę przechodzi przez nasze ciała…
otrzymujemy duże dawki promieniowania.
Zbyt długie przebywanie w tym tunelu może być niebezpieczne.
OBSERWATORIUM KOSMICZNE ZAMKNIĘTE DO ODWOŁANIA
Tu Koyama z Obserwatorium Kosmicznego!
Przyjedźcie, proszę! Stało się coś strasznego!
Goro.
Goro!
Profesor i Ishikura!
Wokół latają ludzkie postacie.
Widzę je! Przechodzą przez ściany i podłogę!
A teraz my też!
Nie wierzę.
Jak to możliwe, że wciąga nas twarda powierzchnia?
My…
Już po nich.
Goro!
Znów wróciliśmy.
Jakbyśmy nas tu przyciągnięto!
Goro, boję się!
Mari!
Pani Koyama! Szybko!
Goro! Coś jest…
Pani Koyama!
- Coś nas śledzi! - Co?
Goro!
Koyama!
Zostańcie!
Pani Koyama!
Nie!
Goro.
Ratunku!
MAKABRYCZNE OPOWIEŚCI
LODY
AUTOBUS Z LODAMI
Lody, lody. Brzuszek się ucieszy.
- Macie ochotę na lody? - Tato, ja też chcę lody.
- Zbliża się pora kolacji. - Ustawcie się w kolejce.
Dokąd jedziemy?
No, dokąd?
Gdzieś, gdzie jest fajnie!
Bawcie się dobrze! Zjemy kolację, jak wrócicie.
- Przepraszam. - To nasz nowy sąsiad.
Jestem Sonohara. Dokąd idą dzieciaki?
Miesiąc temu
autobus z lodami zaczął przyjeżdżać tu co sobotę.
Dzieci nie mogą się doczekać sobotniego wieczoru.
Jedzą lody podczas wycieczki po mieście.
To mój prezent dla nich.
Będą w dobrych rękach.
Chcę lody.
A ty nadal o tym?
Naprawdę chcę.
Daj spokój. Zjedzmy, zanim ostygnie.
Ale jesteś kiepskim kucharzem.
Nieprawda.
Pycha! Ale dobre.
Wolę lody!
Mama!
Chcę mieszkać z mamą!
Mama!
- Hej, Tomoki. - Co?
Naprawdę chcesz mieszkać z mamą?
No…
Autobus z lodami!
Dziś jest sobota?
Lody, lody. Brzuszek się ucieszy.
Macie ochotę na lody?
Dobra, Tomoki. Kupię ci lody.
Co? Naprawdę?
Czekoladowe, proszę!
- Jakie chcesz? - Czekoladowe.
Witam. Co podać?
Jedną gałkę czekoladowych.
Oczywiście.
Ustawcie się. I bez przepychania.
Tomoki, ty też idź.
Na pewno?
O ile po powrocie zjesz kolację.
Pewnie!
Jestem! Tato, autobus z lodami był niesamowity.
W środku była góra lodów truskawkowych,
mogliśmy je polizać.
Były zawody!
Dlatego mam czerwony język. Widzisz?
A co z lodami czekoladowymi?
Też zjadłem.
Brzuch cię rozboli.
Nic mi nie jest. Nie chcę kolacji!
Co? Obiecałeś zjeść!
Najadłem się!
Nie do wiary.
Góra lodów truskawkowych? „Góra”?
Jestem!
Pewnie poznał kolegów w autobusie.
Dzisiejszą gościnią jest Terumi Fujino, piosenkarka i gwiazda rewii.
Witajcie!
Nie wspominałeś ostatnio, że chcesz mieszkać z mamą.
Oczywiście, że nie. Autobus z lodami tam nie jeździ.
Chodźmy!
Do zobaczenia!
Idę!
Przepraszam.
Chciałbym dołączyć dziś do dzieci.
Przykro mi.
Nie mogę wpuścić na pokład dorosłych.
Nie?
Co to jest, do cholery?
Co to?
A to?
Jestem!
Tomoki?
Zaprosiłeś przyjaciół?
Jesteście bardzo cicho.
Kenichi jest waniliowy.
Takeshi jest czekoladowy.
Kazuyuki to truskawka.
Daisuke zamienił się w mrożony jogurt.
Wszyscy moi przyjaciele się stopili!
Co powiedziałeś?
Są pyszni!
Przestań! Nie liż tego!
Lody, lody.
Napisy: Paulina Korzeniewska
Nie wierzę. Po wyschnięciu czerwony atrament staje się czarny.
Świetnie.
Ale skąd ten metaliczny zapach ?
Nieważne.
To coś ma moją twarz. Dlaczego leci w moją stronę?
Muszę zapisać wszystko, co widzę i słyszę, czerwonym atramentem.
Ale nie ma papieru!