JUNJI ITO MANIAC
NAKASABIT NA LOBO
Kazuko, buksan mo na ang bintana.
Alam kong wala kang pagkain.
Mamamatay ka 'pag 'di ka lumabas at kumain.
Hindi ako maniniwala diyan.
Tara na, Kazuko.
ISANG BUWAN ANG NAKARAAN
Ito ang apartment ng mang-aawit na si Terumi Fujino
kung saan siya namatay kagabi.
Natagpuan siya doon sa itaas, sa labas ng gusali.
Mukhang lumabas siya mula sa bintana ng kuwarto niya
at nagtali ng lubid sa kawad ng mga kuryente.
Wala pa nakikitang sulat ng pagpapakamatay,
pero sinabi ng mga magulang niya na nag-aalala siya sa karera niya.
Panauhin ngayon ang mang-aawit at bituin sa variety show, Terumi Fujino!
Kumusta! Ako si Terumi Fujino.
Masaya akong nandito ako ngayon.
Ngayon, magpapatuloy tayo sa elohiyo sa namayapa.
Ang kumakatawan sa mga kaibigan ng namatay, si Bb. Kazuko Morinaka.
Terumi…
-Terumi! -Terumi!
Ngayon, gagawin na ang seremonya ng paglibing para kay Terumi Fujino
kasabay ng pag-alaala sa kanya.
Nagpapasalamat kami sa pagdalo n'yo ngayon.
Ayos ka lang ba, Taeko? Kumalma ka na ba?
Oo. Pasensya na. Ayos lang ako.
Pero bakit nagpakamatay si Terumi?
Mukha namang 'di siya nag-aalala sa pag-aaral niya.
Ano sa tingin mo, Kazuko?
Ano?
Hindi ko alam.
Iba rin talaga ang mga tagahanga niya.
Siyrempre naman.
Libing iyon ng isang mang-aawit na sumisikat na.
Hoy! Alam namin ang totoo.
Ano? Magsalita ka.
Si Shiraishi.
Ano'ng nangyayari?
Ikaw si Shinya Shiraishi.
Alam ng lahat na ikaw ang nobyo ni Terumi.
Lagi mong pinipintasan ang karera niya, 'di ba?
Ano'ng kailangan n'yo sa akin?
Ginawa mo siyang miserable.
Itinulak mo siya sa kamatayan niya.
Kasalanan mo kaya si Terumi ay…
-Oo. -Kasalanan mo.
Hoy! Tama na 'yan!
Ano? 'Wag kayong makisali rito!
Tatawag kami ng pulis kapag sinaktan n'yo siya.
Sandali lang 'yon. Marami silang nasa templo.
Shiraishi.
Ayos ka lang ba?
Oo.
'Wag kang magpaapekto sa mga taong 'yon.
Hindi, baka tama sila.
Baka nga ginawa ko siyang miserable.
Ano'ng sinasabi mo?
'Di mo dapat iniisip 'yon. Hindi tipo ni Terumi ang magpapakamatay.
Alam ko. Alam ko, pero…
Kazuko?
DALAWANG LINGGO ANG NAKARAAN
Dalawang linggo na ang nakakalipas mula nang magpakamatay si Terumi Fujino,
pero ang problema ngayon ay maraming kabataan ang nagbibigti
katulad niya.
Gayunpaman, may tsismis na kumakalat na may nakakakita sa kaluluwa ni Terumi.
-Ano? -Talaga?
Nandito ako sa parke.
Ang kaluluwa ni Terumi Fujino, na siyang nagpakamatay noong isang araw,
ay napabalitang nakikita rito.
Nakita n'yo ang kaluluwa niya?
Oo.
Kailan?
Isang linggo na siguro ang nakaraan, 'no?
Oo, bandang hatinggabi.
Ang laki nito at lumulutang sa ibabaw ng mga puno.
-Ang mukha niya. -Ang mukha niya?
Oo, mula sa leeg pataas. Nasa ibabaw ito, malaki at nakalutang.
Narinig natin ang pinagdaanan ng dalawang binatilyo,
pero kamakailan ay may mga ulat ng pagpapakita ng kanyang multo.
Lahat sila ay sinasabing nakikita ang ulo niyang malaki at nakalutang sa langit.
Propesor, ano'ng masasabi mo tungkol sa multo
na nagbibigay takot sa mga tao?
Kung isasantabi ang paniniwalang may multo ba o wala,
mula sa sikolohikal na pananaw,
sa tingin ko, nagdudusa sila mula sa sobrang magulong pag-iisip,
dahil sa pakiramdam nang nawalan.
Sa madaling salita, ang kalungkutan dahil sa nawala sa kanila
ay nagdulot ng pangmaramihang halusinasyon.
Ito ay isang reproduksyon ayon sa sinabi ng mga testigo.
-Nakakatakot nga 'yan. -Mukhang malaki nga siya.
'Di ba sabi nila, halos maputol ang ulo niya dahil sa lubid?
Kaya siguro ulo lang ng multo ang nakikita nila.
Oo, mukhang tama ka riyan.
Puro kalokohan.
Hoy, Ate! Nanonood ako.
Yosuke! Gawin mo ang takdang-aralin mo!
Wala para sa ngayon.
Isang grupo ng tagahanga ni Terumi ay nakaranas ng pagkataranta
at sinabing nakita nila ang multo niya.
Hinimatay silang lahat dahil sa pagkabigla.
Huy, nakita mo ba ito?
Ang larawan ayon sa testigo sa scoop?
Siguradong may daya ito.
Bakit gagawa ng malaking ulong kamukha ni Fujino para palutangin?
-Ano? -Ito lang ang masasabi ko.
Sigurado akong matatakot talaga ako.
Narinig mo ang tungkol sa multo ni Terumi Fujino?
Oo, pero totoo ba? Siguradong malaking kalokohan ito.
Baka kapilyuhan?
Pero ayaw mo bang makita ang ulo ng multo?
Ayaw ko! Nakakatakot!
Shiraishi. Mukhang wala nang nalulungkot para kay Terumi.
Padalos-dalos sila magsalita,
at puro basura ang nasa TV at magazine.
Madalas itong lumulutang sa harap ng bakuran namin.
Ano?!
At tinitigan ako nito…
nang blanko ang tingin.
Shiraishi! Ano bang sinasabi mo?
Tingin mo nagsisinungaling ako, 'di ba?
Baka pagod ka lang.
Tatawagan kita 'pag nagpakita ulit si Terumi.
Ikaw mismo ang dapat na makakita.
Huy, Ate. May tawag ka.
Sino?
Lalaki. Hindi ko sasabihin kay Papa.
Nakakairita talaga siya.
Hello?
Ha? Shiraishi?
Si Terumi. Nandito siya.
Mabagal siyang papunta sa hilaga.
Kung pupunta ka ngayon, makikita mo siya.
Tumatawag ako mula sa telepono sa Templo ng Eishoji.
Puwede ka pumunta ngayon?
Shiraishi?
Terumi!
Terumi.
Terumi!
Terumi, patawarin mo ako.
'Wag mo akong tingnan nang ganyan.
Terumi!
Shiraishi! Huwag!
Shiraishi! Hihingi ako ng tulong!
Ano… iyon?
'Di rin kayo naniniwala sa'kin.
Tingin ko, 'di ka nagsisinungaling pero…
Pero nawawala talaga si Shiraishi.
Isang ulo na kamukha ni Shiraishi na nakasabit ang katawan sa lubid?
Nakakatakot 'yon.
Siguradong gano'n din naibigti si Terumi.
-Ha? -Ha?
Nagkataon lang na may lubid na sumabit sa kawad ng kuryente.
Kaya parang pagpapakamatay.
Nandoon pa rin ang ulo ni Terumi, gumagala.
-Pati ang ulo ni Shiraishi. -Uy, ayos ka lang?
Nasa paligid lang at nakasabit ang bangkay niya mula rito.
Kazuko!
Tigilan mo na nga ang pananakot.
Sigurado ka bang ayos ka lang?
Huy, tingnan n'yo. Ano kaya ang mga 'yon?
Ano?
Hindi ko masabi. Ang layo nila. Mga lobo siguro?
Baka lobong pang-anunsyo na nakakawala at lumipad?
Pero hindi talaga sila hugis lobong pang-anunsyo, tama?
Teka lang.
Iyan ba…? Maaari bang…?
Tingnan n'yo!
May mga lubid na nakasabit. At mukha itong mga ulo.
Oo, nakakabit nga sila sa lubid, at mukha nga itong mga ulo.
Pati ikaw, Chiharu?
Namamalik-mata ba ako o papunta sila rito?
Ano? Hindi maaari.
Tama ka. Papalapit na sila.
Bakit nila tayo lalapitan?
Diyos ko. Tingnan n'yo!
Mukha natin ang mga 'yan!
Sina Taeko at Miyuki… Kazuko, nasa ibabaw natin sila!
Chiharu, rito!
Kazuko, ano ang mga bagay na 'yan?!
Gusto nila tayong ibigti!
Bakit?!
Ewan ko. Ang sigurado lang, nabigti na nila sina Taeko at Miyuki!
Bakit sila ibibigti? Wala tayong ginagawang masama!
Tulungan n'yo kami!
Ano'ng nangyayari?
-Tingnan mo! -Ano?
Ano 'to?!
Ibibigti nila kami! Tulong!
Teka lang!
Mamatay ka!
Ayos! Umiimpis ito!
Puno lang sila ng helium, Chiharu!
Nakatakas ako.
Hindi ko na kaya.
May mga ulo para kina Mama, Papa, at kay Yosuke.
Huy, gutom ka na siguro.
Mamamatay ka 'pag 'di ka lumabas at kumain.
Hoy! Kazuko!
LIMANG ARAW ANG NAKARAAN
Saan galing ang mga ito?
Inaatake ang buong Japan ng mga nakakatakot na lumilipad na mga bagay.
Ang langit ay punong puno ng mga biktimang nakabigti sa leeg.
Tingnan n'yo!
Ano? Hindi ako naniniwala!
Mukha ko 'yon!
May lubid na papalapit sa akin!
Hinihiling namin sa aming mga manonood na iwasang lumabas kung maaari.
Kung kailangang lumabas ng bahay, gumamit ng kotse.
Tingnan natin.
Mensahe ito para sa buong Japan.
Ang sabi, 'wag subukang sunugin o kaya ay sirain
ang mga lumilipad na bagay.
Ang pagputok o pagsunog nito
ay magsasanhi sa taong kamukha nito na magdusa sa parehong paraan.
Bumuo ang gobyerno ng grupong agarang tutugon
para harapin ang sitwasyon.
Mag-uulat kami ng bagong impormasyon sa tuwing darating ito.
Ano'ng nangyayari?
Ano't anuman, papasok ako sa opisina.
May mga trabaho akong dapat na gawin.
-Pero, mahal… -Huwag, Papa!
Ayos lang ito.
Ayos lang basta makapasok ako sa kotse mula sa pinto
nang hindi nabibigti.
Pero…
Sige na, aalis na ako.
Uuwi ako ng alas-sais. Ihanda n'yo ang pampaligo ko.
-Mahal! -Papa!
Papa!
Nandito na!
Papa!
Hindi!
Mahal!
Ang mga halimaw na 'yon!
Hindi ba sila mawawala?!
Mamamatay tayo sa gutom kung 'di tayo makakalabas!
Yosuke. Huminahon ka.
Huminahon?! Paano?!
Kukuha ako ng makakain.
'Wag kang magpatawa!
Tama! Matutulad ka kay Papa kapag lumabas ka.
Sino'ng kukuha ng pagkain natin kung 'di ako lalabas?
Yosuke!
'Wag kang mag-alala, Ate.
Hindi ako mamamatay nang 'di lumalaban.
Sasaksakin ko ito ng payong ko!
Hindi ako mamamatay. Babalik akong may dalang pagkain!
Yosuke.
Lintik!
Ayan ka pala!
Yosuke. Bumalik ka nang ligtas.
Makinig ka, Kazuko.
Buksan mo na. Utos din ng nanay mo.
TATLONG ARAW ANG NAKARAAN
Mama?
KASALUKUYAN
Nag-iisa na lang ako ngayon.
Hoy, Kazuko. Buksan mo!
Ang ganda ng araw sa labas.
Tara na, Kazuko.
Ikaw na lang ang matigas ang ulo.
Hoy, Ate! Nandiyan ka ba?
Ha?!
Buksan mo! May dala akong pagkain.
Bilisan mo, bago ako habulin ng bagay na may mukha ko!
Tinatakbuhan ko lang ito palagi!
Yosuke. Nakabalik ka nang buhay.
Ate! Nandiyan ka pa!
Patawad at natagalan. Ayos lang ba si Mama?
Tungkol diyan…
Si Mama ay…
Patawad. Bubuksan ko ang bintana.
Yosuke.
Ate.
Salamat sa pagbukas ng bintana.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Maria Quintana
Ay, mayroon dito.
Hindi ito de-kalidad na papel, pero mas mabuti na ito kaysa wala.
Gagamitin ko ang malambot kong panulat sa gusot-gusot na papel.
Nakakaawa ako. Hindi ako nakatulog dahil sa nakita ko kagabi.
Ang mga kuliglig na wala sa panahon ay patuloy na humuhuni
na parang mga nababaliw na.