W CZTERECH ŚCIANACH
Dość już, Soichi!
Cholera! Dłużej tego nie zniosę.
Tato! Zrób coś z Soichim!
Co? Zrobił coś złego?
Przeszkadza mi w nauce.
Niedługo mam test.
- Soichi? - Co?
A nie byłeś właśnie…
Przestań skakać po strychu.
O czym ty mówisz?
Nie udawaj głupka!
Wiesz, że byłeś na strychu!
Wcale nie!
Nie rzucaj fałszywych oskarżeń.
Tak, Koichi. Soichi był tu cały czas.
Nie mówisz poważnie!
To prawda. Nie możesz winić brata za wszystko.
To dziwne.
Oceny lecą w dół.
Stopnie się pogorszą.
Polecą na sam dół.
Zero punktów na teście i reprymenda od nauczyciela.
I zacznie się płacz.
Soichi jest taki wkurzający.
Hej! Soichi! Ja ci dam!
Chodź tu!
Przestań!
Stój, Soichi! Zapłacisz za to.
Stój!
Co? Czemu to robisz?
Biegłem do łazienki. Naprawdę muszę!
Kłamca! Próbowałeś mi przeszkadzać w nauce.
To prawda!
Nie wytrzymam! Niech ktoś pomoże!
Zsikał się w gacie!
Was nie biorę.
Wszyscy wiedzą, że nie byłem na strychu!
Tato, zrób coś z Soichim.
Mój starszy brat ma nerwicę.
Co powiedziałeś?
Jeśli nie, może to złośliwy duch.
Złośliwy duch?
Zgadza się. Słychać hałas, a nikogo tam nie ma.
Czy to nie dzieło niespokojnego ducha?
W tym domu jest ostatnio dziwnie zimno, a ja słyszę różne odgłosy.
Nie bądź głupi. Jest zima, więc jest zimno.
I odgłosy? Co za głupota.
Nabijasz się ze złośliwych duchów?
Nie masz pojęcia, co się dzieje, gdy nabijasz się z duchów!
Nie masz pojęcia!
To żadne duchy, tylko Soichi się wygłupia.
To był złośliwy duch? Chwila.
Co robisz w szafie, Soichi?
Pociągam za te sznurki i udaję ducha.
Widzisz?
To twoja sprawka. Tak samo było z waleniem na strychu.
Nie, to było prawdziwe. Ja tylko pomogłem.
Przestań się wygłupiać, sukinsynu!
Dzień dobry! Mam nadzieję, że macie się dobrze…
Tato! Zrób coś z Soichim!
Łatwo powiedzieć.
To przegrana sprawa.
Co? No to wyprowadzam się!
Nie, zaczekaj, Koichi!
Mam pomysł.
Znam pewnego stolarza. Wyciszę twój pokój.
Co ty na to?
No dobrze.
Jestem.
- Koichi. - Stolarz już tu jest?
Tak.
Twój ojciec od razu go zaprosił.
Naprawdę?
Panie Tagaisu, przyniosłam herbatę. Proszę zrobić sobie przerwę.
Hej!
Cześć!
O rety.
Panie Tagaisu, dziękuję za przybycie.
To pewnie wasz najstarszy syn.
Zostawcie to mnie.
Wykorzystam najnowsze techniki, żebyś miał wygłuszony pokój.
Najnowsze techniki?
Zgadza się.
Użyję czterowarstwowej ściany, by zablokować hałas z zewnątrz.
Brzmi imponująco.
Nie bez powodu wybrałem numer cztery.
Japońska wymowa cyfry cztery oznacza „śmierć”.
Dwie lub trzy warstwy nie wystarczą.
Przy czterech słychać tylko śmierć.
No tak.
Giń!
- Przestań! - Giń!
Nie przeszkadzaj!
Przepraszam, panie Tagaisu. Jest niemożliwy.
Wcale nie. Ma pewne umiejętności. I dobrze wbija gwoździe.
Jesteś wyjątkowy, prawda, młody człowieku?
Uwielbiam wbijać gwoździe.
Cudownie! Może mi pomożesz.
Rozumiem. Może za bardzo naciskałem na Obatę.
Jutro zadzwonię i przeproszę.
Soichi naprawdę mnie zaskoczył.
Cały dzień pomagał stolarzowi.
Podobno świetnie sobie poradził.
Nikt nigdy nie mówił o nim nic miłego.
Stolarz bardzo go chwalił, mówił, że świetnie wbijał gwoździe.
Naprawdę? Może Soichi wyjdzie na ludzi.
Tak, ale ten Tagaisu był dziwny.
Zobaczmy, jak idzie budowa.
Już późno. Może jutro?
Moje okno jest zabite deskami.
Wcześnie wróciłaś, Koichi.
- Witam. - Dzień dobry.
Witaj w domu.
Panie Tagaisu, co z moim oknem?
Z twoim oknem?
Dźwięk przenika przez okna, więc musiałem je zakryć.
Teraz pokój jest dźwiękoszczelny.
Skończyłem, więc już się pożegnam.
Już pan skończył?
Zgadza się. No to do widzenia.
Mamo, jak teraz wygląda mój pokój?
Jeszcze go nie widziałam.
Za drzwiami są kolejne drzwi.
Dwoje drzwi?
I kolejne drzwi!
Co jest grane?
Nie mów mi, że za tymi drzwiami są kolejne!
Wiedziałem! Kolejne drzwi są coraz mniejsze.
Ojej. Nie wiem, co zrobimy, jeśli za nimi będą kolejne drzwi.
Możesz się nie zmieścić.
Spokojnie. Jest tylko czworo drzwi.
Ale tu jest ciasno.
Biurko zajmuje cały pokój.
Gdybyśmy narysowali schemat,
wyglądałby tak.
Pokój stał się mniejszy przez cztery warstwy ścian.
Ale w zamian jest dźwiękoszczelny.
Nie przeszkadza ci taka ciasna przestrzeń?
Chyba nie, jeśli będę mógł się uczyć w spokoju.
Jest tak cicho, że słyszę dzwonienie w uszach.
Co to ma być? To jeszcze nie sezon na cykady!
To głos Soichiego!
Do diabła!
Między tymi drzwiami jest dość miejsca, by ktoś się zmieścił.
Soichi zakradł się między drzwi!
Tak wyglądałby schemat.
Niech go diabli! Zakradł się ze strychu!
Tutaj.
Koichi pewnie panikuje od tych dziwnych dźwięków.
Wyglądał na szczęśliwego, ucząc się w maleńkim pokoju.
Co za ptasi móżdżek!
Jeszcze trochę mu pocykam.
Raz, dwa…
Przestań!
Złapałem cię na gorącym uczynku! Złaź!
Złap mnie, jeśli potrafisz!
Czekaj! Nie uciekniesz!
Tu też jest wejście?
Wracaj!
Jazda w dół.
Nie do wiary!
Au!
Soichi!
Nieznośny bachor!
Stój!
Soichi!
Do diabła!
Co to jest?
To sekcja szlamu!
On chce, żebym go gonił.
O rety. Co ci się stało?
Co? Idę się pouczyć.
Brak mi tchu.
PIECZARA DEMONA SNU
Do cholery, Yuji!
Co się stało? Wyglądasz mizernie.
Od trzech dni nie śpię.
Znów piszesz powieść?
Nie o to chodzi.
Tylko z tobą mogę o tym porozmawiać, Mari. Potrzebuję twojej pomocy.
Co się dzieje?
Wiem, że mi uwierzysz.
Prawda jest taka, że moje alter ego, które żyje w moich snach,
próbuje wejść do prawdziwego świata.
Budzi się, gdy zasypiam.
Próbuje wciągnąć mnie w sen, by zastąpić mnie w prawdziwym świecie.
Zaczął próbować trzy dni temu.
Dlatego nie mogę spać.
Obudzi się, jeśli zasnę.
Chwila. To pewnie kolejne urojenia.
To nie urojenia.
Ale powiedziałeś, że masz w snach swoje alter ego.
To twoja specjalność.
Musisz mi uwierzyć! To nie kłamstwo ani urojenie!
Yuji, może pójdziesz do lekarza?
Do lekarza?
Założę się, że lekarz mi pomoże!
Dzięki, Mari.
Yuji!
Czekaj, Yuji! Nie odchodź!
Yuji!
Wiem, Mari.
Nie rozumiem, o czym mówisz.
Co mam zrobić?
Zostań ze mną i pilnuj, żebym nie zasnął.
Do cholery, Yuji!
Hej. Wejdź.
Zrobię kawę.
Ja zrobię.
To zrób tylko dla siebie. Ja już wypiłem za dużo.
Dzięki, Mari.
Co on teraz robi?
Śpi. Ale nie mogę dłużej być na jawie.
Mari, zwiąż mi ręce i nogi taśmą.
Dlaczego?
Żeby nie mógł się wydostać.
Szybciej.
Czy to wystarczy?
Tak, ale nie wiem, czy się uda.
Nie przejmuj się. Jestem tu.
Yuji! Obudź się!
Mari! Na pomoc!
Szybko!
Co to było?
Usunęłaś taśmę?
Yuji. Co to było?
Moje alter ego ze świata snów. Jest mną, ale wywróconym na drugą stronę.
To szaleństwo. Niemożliwe.
Ale tak jest! Widziałaś!
Ale…
Śnił we mnie aż do teraz.
Ale dowiedział się o świecie zewnętrznym.
Ludzkie ciało nie jest puste.
Wywrócenie go środkiem na zewnątrz odsłoniłoby ograny.
Mogę to wyjaśnić tylko tak.
Odkąd się urodziłem, jestem pusty w środku,
a przynajmniej od chwili, gdy straciłem rodzinę.
Przestań.
Gdy byłem mały, chciałem latać jak ptak.
Próbowałem różnych rzeczy, na przykład zakładania skrzydeł.
Ale nigdy nie umiałem latać,
więc postanowiłem spróbować w snach.
Nawet wtedy szydziłem z siebie w snach,
mówiłem sobie, że nie dam rady.
Nie opowiadałeś mi o tym.
Sny wydają się bardziej realistyczne niż życie.
Ale dlaczego on chce się wydostać, skoro w snach wszystko jest możliwe?
On chce ciebie, Mari.
- Co? - Mimo że mówię „on”, to wciąż ja.
Tyle wiem.
Jego cel to ty, Mari.
Yuji, nie zasypiaj!
Możesz iść. Wyruszam do krainy snów.
Nie chcę sprawiać ci więcej bólu.
Yuji!
Nie poddam się.
Wyciągnę cię z twojego świata snów.
Dobra.
Dołączę do ciebie.
Pan Hirano? Yuji Hirano? Wiemy, że pan tam jest.
Zarządca otworzy drzwi.
Mamy kilka pytań.
Wejdźcie.
Mari Igarashi zaginęła.
Czyja to torba?
Możecie szukać, ale nie znajdziecie jej
w prawdziwym świecie.
W prawdziwym świecie? Co to znaczy?
Jest we mnie.
Nie rozumiem.
- Czy ty… - Zjadłeś ją?
Nie. Odeszła do świata moich snów.
Napisy: Paulina Korzeniewska
Długie, czarne włosy przebiły się przez ścianę.
Zastanawiałem się, czemu słowa na ścianie się trzęsą,
ale okazało się, że to włosy.
Co próbują zrobić?
Próbują do mnie dotrzeć?
Nie miałem wyboru, musiałem je wyciągnąć.
Wtedy włosy w końcu się uspokoiły.