‎(จุนจิ อิโต้: รวมเรื่องสยองขวัญญี่ปุ่น)
‎ขอโทษนะ เจ็บไหม
‎(ผู้บุกรุก)
‎(เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก)
‎โอชิคิริชอบอยู่คนเดียวเสมอเลย
‎หน้าคาหม่นหมอง ไม่พูดไม่จา ‎คนแบบนี้คงทำเรื่องไม่ดีได้แหงๆ
‎อย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันว่าเขาน่ารักดีออก
‎พักนี้รู้สึกขนลุกยังไงไม่รู้
‎จะอธิบายยังไงดี ‎เหมือนฉันรู้สึกถึงพลังงานบางอย่าง
‎พลังงานเหรอ
‎ใช่ มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น ‎แต่ไม่ได้มาจากโลกนี้แน่
‎วิญญาณเหรอ
‎เปล่า ไม่ใช่วิญญาณหรอก
‎จะพูดยังไงดีล่ะ
‎ฉันสัมผัสได้ถึงพลังงานของคนที่มาจากอีกมิติ
‎อีกมิติงั้นเหรอ
‎ทางเดียวที่จะอธิบายได้ก็คือ
‎ฉันเพิ่งรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก ‎ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดจากอะไร
‎"อีกมิติ"
‎เหมือนเรื่องสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา ‎ที่ทุกคนพูดถึงน่ะเหรอ
‎ใช่ แบบนั้นแหละ
‎จริงสิ ฉันเคยอ่านหนังสือ ‎เกี่ยวกับสามเหลี่ยมเบอร์มิวดาในนี้ด้วย
‎- ฉันไปเอามาดีไหม ‎- เอาสิ ฉันก็อยากอ่านเหมือนกัน
‎น่าสนุกดีนะ
‎อ๊ะ เล่มนี้แหละ
‎หนังสือเล่มนี้แหละ
‎ไหนๆ
‎ฉันชอบหนังสือพวกนี้ที่สุดเลย
‎ไหนดูซิ บทที่เกี่ยวกับสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา…
‎อ๊ะ โทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนนาย ‎ที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ดีๆ
‎ไม่เป็นไร ฉันยังไม่ได้ไปยืมออกมา ‎ถ้าอยากอ่านก็เชิญเลย
‎ได้จริงๆ เหรอ
‎งั้นเรามาอ่านด้วยกันไหม
‎นายก็คงสนใจเรื่องพวกนี้สินะ ‎ถึงได้เอาหนังสือเล่มนี้มาอ่าน
‎อืม จะว่าอย่างนั้นก็ได้
‎ฉันอยากรู้ว่านายคิดยังไงเกี่ยวกับเรื่องมิติทับซ้อน
‎ฉันชื่อคามิยามะ
‎ส่วนพวกนี้…
‎ฉันชื่อวาตานาเบะ
‎ส่วนฉันโคอิซึมิอยู่ห้องอี ขอฝากตัวด้วยนะ
‎ฉันโอชิคิริ ห้องซี ยินดีที่ได้รู้จัก
‎งั้นเราเข้าเมืองไปคุยเรื่องมิติทับซ้อนกันดีไหม
‎ไปสิ
‎โอชิคิริคุงไม่มีเรียนพิเศษใช่ไหม
‎อะ… อืม
‎งั้นก็เอาตามนี้นะ ไปกันเลย
‎(เปิดตัว ‎เมนูใหม่)
‎เอ๋ เมื่อกี้ว่าไงนะ
‎ฉันได้ยินเสียงคนเดินที่บ้านแต่ไม่เห็นตัว
‎- ไม่เห็นตัวด้วย ‎- เสียงคนเดินงั้นเหรอ
‎หรือจะเป็นผี
‎พวกเราอยากได้ยินเสียงนั่นบ้างจัง
‎- ขอไปบ้านโอชิคิริคุงได้ไหม ‎- ได้ใช่ไหม
‎อืม ก็คงได้แหละ
‎- ไชโย ‎- เยี่ยมเลย
‎- เบาเสียงหน่อยสิ ‎- เงียบๆ
‎ฉันเสียงดังขนาดนั้นเลยเหรอ
‎สุดยอด
‎เหมือนปราสาทแนวยุโรปเลย
‎แต่ที่นี่อยู่ห่างไกลผู้คนจริงๆ ด้วยสิ
‎มาทางนี้สิ
‎ฉันเข้าออกทางประตูหลังนี่แหละ เข้าไปสิ
‎มีแค่นี้แหละ
‎โอชิคิริคุง นายอยู่คฤหาสน์หลังใหญ่แบบนี้ ‎คนเดียวจริงๆ เหรอ
‎ใช่
‎ฉันอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ ‎แต่ที่นี่ให้ความรู้สึกน่าขนลุกยังไงไม่รู้
‎นั่นสิ ฉันก็รู้สึกอึดอัดแปลกๆ
‎ฉันก็เหมือนกัน
‎นายมักจะได้ยินเสียงคนเดินตอนกี่โมง
‎ส่วนใหญ่ตอนกลางคืน ‎แต่บางครั้งก็ได้ยินตอนกลางวัน
‎ห้องทั้งหมดมีแค่นี้สินะ
‎คิดว่าไงบ้าง คามิยามะคุง
‎ฉันรู้สึกถึงพลังงานจากอีกมิติหนึ่ง
‎อีกมิติเหรอ
‎ใช่ พลังงานของคนที่อยู่ในมิติอื่น
‎ฉันเพิ่งเคยสัมผัสได้รุนแรงขนาดนี้เป็นครั้งแรก
‎ฉันว่าเสียงคนเดินที่นายได้ยิน
‎น่าจะเป็นผู้บุกรุกที่มาจากอีกมิติ
‎แปลว่าในคฤหาสน์นี้
‎ต้องมีทางเชื่อมไปมิตินั้นใช่ไหม
‎ฉันว่าเป็นไปได้มากเลยละ
‎อยากรู้จังว่ามิตินั้นจะเป็นโลกแบบไหน
‎เรื่องนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
‎แต่พวกเราโชคดีแล้วที่ได้เจอโอชิคิริคุงวันนี้
‎นั่นสิ ที่พวกเราได้มีประสบการณ์น่าตื่นเต้นแบบนี้ ‎ก็เพราะโอชิคิริคุงแท้ๆ
‎เนอะ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ
‎โอชิคิริคุง
‎จากนี้ไป เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ
‎อืม
‎ฝากตัวด้วยนะ
‎ตกใจหมดเลยเนอะ
‎นี่น่ะเหรอ
‎เสียงฝีเท้าของผู้บุกรุกที่มาจากอีกมิติ
‎เสียงมาจากไหนน่ะ
‎ข้างล่าง
‎โอชิคิริคุง เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ
‎ข้างนอก มันเปิดประตูออกไปข้างนอกแล้ว
‎ต้องลงไปอีกหนึ่งชั้น รีบตามไปกันเถอะ
‎ทางนี้
‎เดี๋ยวก่อน
‎ดูนั่นสิ
‎นั่นมัน…
‎นั่นโอชิคิริคุงไม่ใช่เหรอ
‎มีโอชิคิริคุงอีกคนงั้นเหรอ
‎หมอนั่นทำอะไรอยู่น่ะ
‎- นั่นต้องเป็นโอชิคิริคุงจากอีกมิติแน่ๆ ‎- เอ๋
‎ในมิตินั้นก็มีโลกที่เหมือนกับโลกของเรา
‎และในโลกนั้นก็มีคนที่เหมือนกับเราอยู่
‎นี่ แล้วนั่นอะไรน่ะ
‎หรือจะเป็น… ศพ
‎โอชิคิริคุงฆ่าคนในมิตินั้น
‎และเอาศพมาฝังที่นี่
‎บ้าน่ะ
‎ถ้าเอาศพไปฝังในอีกมิติ ‎ก็ไม่ต้องโดนข้อหาฆาตกรรม
‎บ้าเอ๊ย
‎โอชิคิริคุง จะทำอะไร
‎เฮ้ย หยุดเดี๋ยวนี้นะ ที่นี่มันบ้านฉันนะโว้ย
‎หายไปแล้ว
‎เขาคงรู้วิธีเข้าออก ‎จากโลกโน้นมายังโลกนี้ได้ง่ายๆ
‎อย่างน้อยก็ในบริเวณบ้านหลังนี้
‎แปลว่ามีทางเข้าออกมากกว่าหนึ่งทางงั้นเหรอ
‎แต่น่าตกใจชะมัดเลย
‎ฉันก็ตกใจเหมือนกัน แต่อย่ากังวลเรื่องนี้เลย
‎นั่นคือโอชิคิริคุงในอีกมิติหนึ่ง
‎ถึงเขาจะฆ่าคนตาย ‎แต่ไม่ได้หมายความว่านายจะทำแบบนั้นด้วย
‎ใช่
‎ฉันกลับโชคดีซะด้วยซ้ำ ‎ที่ได้เห็นเรื่องเหนือธรรมชาติแบบนี้
‎โอชิคิริคุง เป็นเพราะนายแท้ๆ ขอบใจนะ
‎นี่ ดูสิ
‎นี่มัน… คามิยามะ
‎น… นี่มัน… หมายความว่าไงกัน
‎ค… คามิยามะคุง
‎โอชิคิริคุง ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องคิดมากนะ
‎แต่ฉันอยากรู้จังว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในมิตินั้น
‎ตรงนี้ก็มีอะไรบางอย่างถูกฝังอยู่
‎เอาพลั่วมาให้หน่อย
‎บ้าไปแล้ว
‎นั่นมัน…
‎ฉันกับ…
‎โคอิซึมิคุงนี่
‎ไม่จริง
‎ทำไมล่ะ แย่ที่สุดเลย
‎วาตานาเบะคุง เปล่านะ
‎ฉันเปล่าทำนะ
‎โคอิซึมิคุง
‎รู้แล้วน่า
‎ตัวนายในอีกมิติเป็นคนทำ
‎นายกับเขาเป็นคนละคนกัน ‎เพราะงั้นไม่เห็นต้องคิดมากเลย
‎แต่ดูเหมือนนายในมิตินั้น ‎จะกลายเป็นฆาตกรหลายศพไปแล้วนะเนี่ย
‎เอาเป็นว่าเราฝังพวกเขาซะเถอะ ‎ขุดหลุมให้ลึกกว่าเดิมด้วย
‎โอชิคิริคุงจะได้ไม่ต้องเดือดร้อน ‎นี่เป็นสิ่งที่พวกเราควรทำนะ
‎(คลั่งแค้น)
‎ไม่ยักรู้ว่าเธอเกลียดบุหรี่
‎ฉันแค่ตื่นเต้นที่เห็นยี่ห้อนี้ที่ร้านเฉยๆ
‎เป็นแบบนี้ตลอดเลยนะ ชิเอมิ
‎ถ้าฉันบอกให้เธอใส่เสื้อโค้ท ‎ที่ดูเป็นผู้ใหญ่ เธอก็ใส่
‎ทั้งน้ำหอมกลิ่นฟูแจร์ สีลิปสติก
‎เธอเลือกตามแบบที่ฉันชอบทั้งหมด
‎ทำแบบนี้ผู้ชายอาจจะชอบ ‎แต่ถ้ามากเกินไปมันก็น่าอึดอัดนะ
‎- แล้วผมล่ะ ‎- หา
‎คุณคือคนแรกที่พาฉันไปเที่ยวทะเล
‎หา
‎พอฉันบอกว่า "ไม่มีใครเคยพาฉันไปเลย"
‎คุณก็บอกว่า "เดี๋ยวผมพาไปเอง ‎ผมจะพาไปทุกที่ที่คุณอยากไป"
‎จำไม่เห็นได้เลย
‎ก็คงแค่พูดเล่นๆ ละมั้ง ตอนนั้นน่ะ
‎ผู้หญิงแบบชิเอมิเนี่ย
‎น่าจะเหมาะกับผู้ชายหัวโบราณมากกว่า
‎เอ้า
‎เอาละ ไม่ต้องโทรมาอีกแล้วนะ บ๊ายบาย
‎ลาก่อน
‎(ผมยาวแห่งห้องใต้หลังคา)
‎กลับมาแล้วค่ะ
‎พี่ กลับมาแล้วเหรอ
‎กลับมาแล้วจ้ะ เอริจัง
‎ข้างบนห้องพี่มีหนูด้วยแหละ
‎เหรอ
‎นี่ วันนี้ไปเดทมาเหรอ
‎ไปไหนมาล่ะ
‎คบกับคุณฮิระสึกะมานานเท่าไรแล้วนะ ‎แปดเก้าปีได้แล้วใช่ไหม
‎นานมากแล้วนะ ‎อีกเดี๋ยวก็คงคุยเรื่องแต่งงานกันแล้วสิ
‎อ๊ะ นั่นไง
‎ค่าเช่าก็ไม่จ่าย
‎สงสัยต้องบอกให้พ่อวางกับดักหนูแล้ว
‎ก็วางไปแล้วไง
‎แต่ไม่ได้ผลเลย หนูสมัยนี้มันฉลาดเกิดไป
‎พอรู้ว่าเป็นของอันตรายก็หนีไปทางอื่น
‎พี่
‎พี่เหม่อน่ะ
‎เอริจัง โทษที แต่พี่ขอนอนก่อนนะ
‎อื้ม เข้าใจแล้ว ราตรีสวัสดิ์
‎ราตรีสวัสดิ์
‎"ลาก่อน" จริงๆ สินะ
‎(บุหรี่)
‎ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย
‎ชิเอมิ เพิ่งเคยมาทะเลครั้งแรกเหรอเนี่ย
‎- อื้ม ‎- หายากนะแบบนี้
‎- ชิเอมิ ‎- หา
‎เธอน่าจะไว้ผมยาวนะ คงเข้ากับเธอแน่เลย
‎ไอ้คนเห็นแก่ตัว
‎อี๋ บ้าชะมัด ทำไมหนูถึงได้…
‎แต่ก็ได้จังหวะพอดีเลย ‎ฉันจะได้บอกลาผมยาวซะที
‎ฉันนี่โง่จริงๆ
‎พี่ เอาจริงๆ เหรอ
‎อุตส่าห์ไว้ผมยาวแทบตาย
‎รีบๆ ตัดเข้าเถอะน่า
‎งั้นหนูไปเอากรรไกรแป๊บนะ
‎ช่างมันเถอะ
‎อย่างน้อยก็ฆ่าหนูได้ตัวหนึ่ง
‎แม่ กรรไกรอยู่ไหนเหรอ
‎แม่
‎เอริจัง
‎เห็นกรรไกรไหม หนูจะเอาไปตัดผม
‎ในลิ้นชักไม่มีเหรอ
‎แล้วจะเอาไปตัดผมใคร
‎พี่
‎ชิเอมิน่ะเหรอ
‎อืม สงสัยมีเรื่องอะไรสักอย่าง
‎พี่
‎พี่ พี่ เป็นอะไร
‎พี่…
‎มีเรื่องอะไรน่ะ
‎ชิเอมิ
‎ครับ
‎ฮัลโหล นั่นใครน่ะ
‎เฮ้ย ฉันถามว่าใครพูด
‎พวกที่ชอบโทรมาแกล้งคนสินะ บ้าเอ๊ย
‎เดี๋ยวนะ เสียงนั่น…
‎เหมือนเสียงเวลาชิเอมิขบฟันเลย
‎ไม่น่ะ คงไม่ใช่หรอก
‎ชิเอมิตายไปแล้วนะ
‎(หญิงสาวแห่งขุนเขาเขียวขจี ‎จริงจัง ผมสลวย สัจธรรม)
‎พ่อ
‎เอรินั่นเอง มีอะไรเหรอ
‎เห็นไฟฉายบ้างไหม
‎อืม อยู่นี่ไง
‎จะเอาไปทำอะไรล่ะ
‎- หนูจะไปดูห้องใต้หลังคาหน่อย ‎- ห้องใต้หลังคาเหรอ
‎พักนี้ไม่ได้ยินเสียงหนูเลย
‎อาจจะติดกับดักก็ได้
‎จะปล่อยทิ้งไว้แบบนั้นก็คงไม่ดี
‎เอริ เดี๋ยวก่อน
‎พ่อไปดูเอง
‎ไม่เป็นไรหรอก พ่อ ไม่ต้องห่วงขนาดนั้นก็ได้
‎ไม่ พ่อจะให้ลูกไปดูเองได้ยังไง
‎ระวังนะ พ่อ หัวใจยิ่งไม่ค่อยแข็งแรงอยู่
‎ไม่เป็นไรหรอก รอที่นี่แหละ
‎พ่อทำไมไปนานจัง
‎พ่อ มีหนูไหม
‎พ่อ มีหนูหรือเปล่า
‎นี่
‎พ่อ
‎เป็นอะไรไป พูดอะไรหน่อยสิ
‎ตายแล้ว…
‎พี่…
‎อะไรกันเนี่ย เดี๋ยวหนูช่วยแกะให้นะ
‎ดึงไม่ออกเลย… โอ๊ย เจ็บ!
‎มือ…
‎ต้องไปเอากรรไกรมา
‎ไม่ใช่พี่… นั่นไม่ใช่พี่…
‎นั่นมัน…
‎ผม
‎คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์
‎ตอนแรกเป็นสีขาว ตอนแรกต้องเป็นสีขาวแน่ๆ
‎แต่มีแมลงสีดำมาเกาะบนกระดาษเต็มไปหมด
‎พวกมันมาจากไหนกันนะ
‎แต่พอดูดีๆ แมลงแต่ละตัวดูเหมือนตัวอักษรเลย
‎พวกมันพยายามบอกอะไรฉันหรือเปล่านะ
‎ต้องเรียนรู้เกี่ยวกับพวกมันให้มากกว่านี้แล้ว
‎หนังสือเก่าๆ ขึ้นราพวกนี้ ‎อาจจะให้คำตอบกับฉันก็ได้