JUNJI ITO MANIAC: JAPANESE TALES OF THE MACABRE
Bir yıl önce Japonya'ya geldim ve bir yıldır evimden uzaktayım.
Rahatladığımı düşünebilirsiniz ama kendimi berbat hissediyorum.
Çünkü ben yokken burada başkası yaşıyordu.
Öylesine biri de değil, ortaokul öğretmenim ve ailesi.
Yeni evimi ona kiraladığıma inanamıyorum.
Duvara raptiye bile çakmamasını söyledim.
Artık gitmiş olmaları gerek.
Bir dakika. Anahtarı nereye koydum?
KÜF
Bu koku ne?
Bu da ne?
Bu ne böyle?
Hepsi çürümüş!
Ağabey! Orada mısın?
Uzun zaman oldu.
İçeri gel.
Hayır, geç oldu. Eve gidiyorum.
Seiji, bir açıklama istiyorum.
Japonya'ya daha geç dönersin sanmıştım.
-Temizleyecek vaktim olmadı. -Mesele bu değil!
İstemeyerek kiraya verdiğim için bunu inadına mı yaptı?
Sinsi olduğunu biliyordum ama bu kadarını beklemiyordum!
İnadına yaptığını düşünmüyorum.
O zaman neden yaptı?
Salon ahıra dönmüş, küvet de çamur dolu!
İnadına yapmış işte!
Hayır, benim yüzümden oldu.
Ha?
Neyse, gidip köpeğini bulayım.
-Görüşürüz. -Hey!
Seiji!
İnanılmaz.
Berbat kokuyor.
Rogi mi?
Öğretmen olan Bay Rogi mi?
Yangında evi yanıp kül olmuş.
Yeni evi bitene kadar kiracın olmak istiyor.
Yurt dışına gittiğimi nereden biliyor?
Bir yerden duymuş olmalı.
Daha neler!
İnşaat biter bitmez yurt dışına atandım.
Bu bile canımı sıktı.
Ondan nefret ettiğini biliyorum.
O benim sınıf öğretmenimdi. Hayır diyemedim.
Ayrıca köpeğine bakacağını söyledi.
Yine de…
Anlaştık mı? Bu pazar o zaman. Sana güveniyorum.
Hey! Tamam demedim!
Ne güzel bir beyaz ev. Harika.
Buyurun Bay Rogi, içeri girelim.
Ağabey!
Bay Rogi geldi.
Merhaba.
Görüşmeyeli 15 yıl olmuş mudur?
İyi bir genç adam oldun.
İyice babana benzemişsin.
Evin de muhteşem.
Tüm öğrencilerimin en başarılısısın.
Hiçbir şey beni daha mutlu edemezdi.
Üstelik böyle bir evde yaşamak hayal gibi.
Bir dakika!
Evi kiralayacağımı söylemedim.
Yakında yurt dışına gideceğim.
Bu kadar kısa sürede kiracı kabul edemem.
Lütfen kalacak başka bir yer bulun.
Çok aradık ama boş ev bulamadık.
Akrabalarımıza yük oluyoruz.
Mahçup oluyoruz. Durumumuz bu.
Evini bize kiralamazsan sokakta kalacağız.
Sana yalvarıyorum.
Baba, burayı sevdim.
Burada yaşamak istiyorum. Hadi baba.
Ne dersin? Sen yurt dışındayken buranın sorumluluğunu ben üstlenirim.
Ben de yalvarıyorum.
Seiji!
Ne oldu? Ufaklık acıktı mı?
Lütfen, Akasaka.
Sana yalvarıyorum.
Bu tuhaf şişkinlik de ne?
Daha önce burada değildi.
Ne oluyor? Bu evde bir sorun var.
Ha?
Lanet olsun!
Bu neden oluyor?
Bütün ev mahvolmuş!
Seiji, o aile buraya ne yaptı?
Rogi şimdi nerede?
Ağabey, onu ben de bilmiyorum.
Tek kelime etmeden gittiler.
Evlerini yeniden inşa etmediler mi? Oraya git.
Bunu denedim.
Yeni ev inşa etmemişler. Evleri yangından sonraki gibi.
Ne?
Küf.
Şuna bak Seiji.
Her gün daha da kötüleşiyor.
Yakından bak. Küfle kaplı.
Tuvalete bile gidemiyorum. Nem yüzünden kullanılmaz hâlde.
Burası kadar rutubetli olmasa da ikinci kat en kötüsü.
Korkunç, gerçekten dehşet verici.
Burada kalamazsın. Bu evden hemen çıkmalısın!
Bir şey biliyorsun, değil mi?
Ben yokken neler oldu?
Neden bu kadar korkuyorsun?
-Hiçbir şey bilmiyorum. -Ağzındaki baklayı çıkar Seiji.
Aynılar!
Aynı olan ne?
Ev onun tıpatıp aynısı!
Neyin aynısı?
Bebeğin!
Muhtemelen küftür, dediğin gibi.
Yeni bir küf türü.
Bebeklerine ve kızlarına bulaştı.
Burada kalman tehlikeli.
Hemen git. Burada durmamalısın.
Tamam mı?
Tamam. Bir süre sende kalabilir miyim?
Evet. İyi fikir.
Hoşça kal.
Rogi.
Kahretsin.
Düşündüm de…
…epey kaşınıyorum.
Çok kaşınıyor.
Seni burada bulacağımı biliyordum.
Koko.
Bugün ne okuyorsun?
Koko!
Ne oldu Goro?
Buradaki kitaba ne oldu?
Michel Lannes'in aşk romanı Kış Rüzgârı Renée!
Şu an onu okuyorum.
Bana sormadan alma!
Bir dahaki sefere izin iste, tamam mı?
Bu koleksiyonu korumak benim görevim!
Tek bir kitabın bile izini kaybedemem!
-Özür dilerim. -Kitabı yerine koy.
Goro, konuşabilir miyiz?
Evet, bir dakika.
Neredeyse bitti.
-Günlüğün mü? -Evet, bugünkü yazım.
Bir gün bile aksatmadım.
Dört yaşından beri mi?
Bu sayfalarda bir ömür dolusu anı var.
Kitap koleksiyonu geçmişime şekil veriyor, bu günlük de bugünümü kaydediyor.
Benim hakkımda yazıyor musun?
Elbette.
Goro, iyi misin?
Kötü bir rüya gördüm.
Kitaplar kayboluyordu.
Gitmiş!
Kış Rüzgârı Renée yok! Nereye koydun Koko?
Rafa geri koydum. Sen de gördün.
Annem o kitabı çok severdi.
Yerine yenisini koyamam. O kitabı bulmalıyım!
Geç oldu. Yarın arayalım.
Saçmalama!
Bu gece bu odadaki her rafı aramalıyım!
Tanio Akasabi'nin Dikenli Cehennem'i yok!
Dünyadaki en korkunç kitaptır.
Babamın en sevdiği kitabıydı.
Goro!
Yok! Burada değil!
Lanet olsun!
9 ŞUBAT - ANNEM TUHAF AMCAYLA GİTTİ ONU ÖZLÜYORUM
Anne?
Kitaplar!
Kitaplarım beni terk ediyor!
GÜNLÜK - GORO SHİRASAKİ
Goro?
Koko! Kış Rüzgârı Renée'yi buldum.
Ne?
Buradaydı, zili çaldı.
Biri zili mi çaldı?
Güzel bir kadın.
Bana annemi hatırlatıyor.
Ama o şüphesiz Kış Rüzgârı Renée.
İlk bölümden arkadaki telif sayfasına kitabı ezbere okuyarak bunu kanıtladı.
Kitabı ezberden okuması dışında zihinsel engelli gibi.
Goro, bu sadece bir rüya.
Rüya değil, orada duruyor.
Bak.
Kış Rüzgârı Renée.
Goro, ne oldu?
Geri döndü.
Dikenli Cehennem geri döndü!
Dünyanın en korkunç romanı.
Onu dışarıda tutmaya çalıştım.
Pencereden içeri girmeyi başardı.
Sonra o lanetli romanı sert ve çatallı bir sesle okudu.
İnsanın kanını donduran bir roman!
Goro, bir doktora görünsen iyi olacak.
Gerek yok Koko.
Bir fikrim var.
Geri gelecek. Biliyorum.
"Bu uğursuz sözleri lanetlilere adıyorum.
Ön söz…
O kanlı olay tüm dünyayı dehşete düşürdü.
Gözümde beliren lanet tüm beynime yayıldı.
-Belli ki cehennemin girişi…" -Goro?
Goro?
"Zihnimi benden alan şey o olay olmalı.
Vücudumdaki iğrenç değişiklikler ancak cehennemden çıkma olabilir.
O lanetli cerrahın 1955'te yaptığı vahşi kürtaj
beni deliliğin eşiğine getirdi.
Son bölüm.
Samota.
Yafedra."
Dikenli Cehennem gitti.
Ben kazandım.
Her şey yoluna girecek.
Renée…
Kış Rüzgârı Renée gitti!
Engel olamadım.
Onu dinlerken hepsini ezberledim.
Bir daha asla karşıma çıkmayacak.
Bu acıyı yaşamaktansa onu hiç görmemiş olmayı tercih ederdim!
Bu yüzden kararım kesin.
Hepsini içime çekeceğim!
Ayrılık bu kadar acı verecekse her kitabı zihnimde saklamayı yeğlerim!
Goro.
Yalvarırım dur.
Beni rahatsız etme.
Bitmek üzere.
Ama kafamda yer kalmadı.
Hepsini ezberleyebilir miyim?
Yoksa beynim mi patlayacak?
Bunca bilgiyi zihnime hapsedersem hafızamı mı kaybedeceğim?
"Beni aldattığını kanıtlamak için çantasına ses kayıt cihazı koydum."
"Birinci Bölüm: Karşılaşma.
Renée'nin aşkı kasabaya düşen kar kadar geçiciydi.
Kısa sürede yok olmaya başladı."
GÜNLÜK GORO SHİRASAKİ
Goro?
Demek buradaydın…
…Renée.
GÜNLÜK - GORO SHİRASAKİ
SHOGO SHİRASAKİ
"Aynı sözleri tekrar etti…
Bedenim ve zihnim değişiyor, hissediyorum.
Değişimi gözümle görüyorum.
Dünya karanlığa gömülürken parlıyordu.
Ebedî varlığını koruyan dünya gözümün önünde yok oluyordu.
Şu kül vazosu gibi.
Yüzeysellik ve sembolizmin karışımı gibi, tuhaf bir renk uyumu.
Bunu cehenneme yolculuğumda fark ettim.
Kısacası, cehennem cennetin girişidir, cennet de cehennemin girişidir.
Ey cehennem sakinleri, çığlık atın! Boğazınız parçalanana kadar bağırın!"
O dikili mezar taşlarını dikkatle dinle.
Ne çok mezar taşı var!
Birbirleriyle konuşan sesleri ben bile duyabiliyorum.
Ben duyabiliyorsam sen de duyabilirsin.
Duyamayanlar için bu böcekleri hizaya sokmalıyım.