JUNJI ITO MANIAC
Magandang panahon at maayos na kotse. Nasa langit na ako.
Kilala kita, Kuya. Masaya ka lang na makita si Izumi.
Ano'ng sinasabi mo, Kaoru?
Sumama ako kasi nag-aalala ako sa pinakamamahal kong kapatid.
Oo, sige na nga.
Pero parang masaya si Izumi nang malaman niyang sasama ka.
Talaga?
-Ano?! -Wala.
Kuya! 'Wag kang kaskasero. Kakukuha mo lang ng lisensya mo.
Kumalma ka.
ANG BAYANG PUNO NG PUNTOD
Talaga ngang malayo, ano?
Baka kailangan mong magpahinga.
Ayos lang. Pero sigurado ka bang tama ang dinadaanan natin?
Tingin ko, oo. Pero…
-Ano? Akin na ang mapa. -Hoy!
Mag-aral ka nang magbasa ng mapa.
Kuya Tsuyoshi, tumingin ka!
MAPANGANIB DAHIL SA PAGGUHO NG LUPA
Naku.
Hoy! Naririnig mo ba ako?!
Masama ito.
Kuya?
Tulungan mo 'kong dalhin siya sa kotse! Kailangan dalhin siya sa ospital!
Kaoru!
Tama.
Mukhang masama ito. Namamaga ang mukha niya, Kuya.
Kuya, wala siyang pulso. Bilisan natin pumunta sa ospital!
Kuya!
Patay na siya?
Dadaan tayo sa bayan at maghahanap ng magandang puwesto.
Sa bundok ang pinakamaganda.
Ano 'yon?
Mukha itong lapida.
Bakit may libingan sa gitna ng kalsada?
Ano'ng nangyayari?
Kailangan nating bumalik at maghanap sa iba.
Lintik. Bakit ngayon pa ito nangyari?
Ang lakas ng pagkakatama mo.
Nahati sa gitna ang lapida.
Lapida?
Mukhang dayo ka rito, ano?
Opo.
Kakailanganin mo ng jack para maiangat ang kotse mo.
Bilisan mo. Kunin mo ang jack mo.
Kunin mo ang nasa trunk mo.
Tutulungan ka namin.
Sige.
Bibigyan ka nito ng kamalasan.
-Sana 'wag kang sumpain. -Oo nga.
-Sigurado 'yan. -Tapusin na natin.
Salamat sa tulong n'yo.
Totoo namang nasa gitna ang mga ito ng kalsada.
'Di ka masisisi kung makatama ka.
Ang sabi mo, mga lapida ito.
Oo, tama.
Dati para lang ito sa mga namatay sa aksidente sa daan.
Pero may iba pang libingan ngayon.
Pero bakit nasa gitna ang mga ito ng kalsada?
Dahil diyan namatay ang mga tao.
Namatay sila sa kalsada?
Ano? Talagang pumunta ka sa bayan nang walang nalalaman?
Paano kami makakadaan?
Puwedeng gamitin ang mga daan sa gilid.
May ilan na kaunti lang ang libingan.
Kaoru.
Ang tagal n'yo kaya nag-alala na ako.
Izumi.
Ayos ka lang ba? May nangyari ba?
Kilala mo ang dalawang ito, Izumi?
Oo. Nandito sila para magbakasyon ngayong tag-init.
Ipasyal mo sila sa lahat ng tanawin.
Kahit wala namang mapapasyalan.
Siguradong nabigla ka.
Oo, noong una. 'Di ako makapaniwalang may mga libingan sa kalsada.
Pero sanay na ako ngayon.
Muntik ko nang makalimutan. Tingnan mo.
Ito ang libingan ng dating nakatira rito.
Dito sila namatay.
Pero ang totoo, 'di ko gustong may libingan sa loob ng bahay.
Ang mga tao sa bayang ito ay naglalagay ng libingan kung saan man namatay ang tao?
Parang gan'on na nga.
Parang 'di maayos itsura n'yong dalawa.
Ayos lang kami. Napagod lang kami sa haba ng biyahe.
Hindi ba, Kaoru?
Oo.
May oras pa bago maghapunan kaya ipapasyal ko kayo sa bayan.
Siguradong magandang pagbabago ng senaryo 'yon, tama?
Maganda 'yan! Tara!
-May mga libingan sa buong paligid. -Sinusubukan mamatay ng mga tao sa labas.
Dinadala sila sa bakanteng lote bago mamatay.
Wow. Kakaibang kaugalian 'yan.
May kahulugan ba ang paglalagay ng libingan sa kung saan sila namatay?
-May iba pa bang magagawa? -Ano'ng ibig mo sabihin?
Wala namang ibig sabihin. Gan'yan na talaga rito.
-Bilisan mo! -Oo, Doktor!
Kailangang bilisan bago siya mamatay!
Bilis!
Dahan-dahan mo siyang ihiga.
Ano'ng nangyayari?
Isang pasyenteng mamamatay na.
'Di puwede mapuno ng libingan ang ospital, kaya nilalabas nila ang pasyente.
Ganyan ang mamatay sa lugar na ito.
Napakalupit, 'di ba?
Kawawa naman. Siguradong nabangga ito ng kotse.
Ilibing natin.
Tsuyoshi, 'wag mong hawakan!
Ha?
'Di ito makakapagpapahinga nang payapa 'pag ginalaw mo.
Hayaan mo na lang nang gan'yan.
Sa ganoong paraan, magkakaroon ito ng lapida.
Isang lapida?
Kaoru?
Kaoru!
May bumabagabag ba sa'yo?
Medyo nalito siya sa bayang ito.
Ay, pasensya na.
Wala nang ibang bayang tulad nito, 'no?
Hindi 'yon.
Kaya lang, medyo nahilo ako sa kotse papunta rito.
Kaya medyo nahihilo pa rin ako.
'Yan pala ang problema.
Pasensya na't hindi ko napansin.
Ayos lang.
Magiging maayos din siya.
Pero dahan-dahanin mo pa rin.
Umuwi na tayo.
Sige.
Kaya ba iba-iba ang laki ng mga lapida?
Ang maliliit ay para sa aso't pusa?
Nagkakaroon ng lapida ang lahat ng may buhay.
Papasok na ako, Izumi.
Heto, malamig na inumin.
Salamat, Mama.
Ayos lang ba si Kaoru?
Ayos na ako.
Talaga? Mabuti naman.
Izumi, hindi pa ba umuuwi si Ayumi?
'Di ko pa siya nakikita mula kaninang umaga nang pumunta siya sa bundok.
Kakaiba. Saan kaya naglalamyerda 'yon?
Sino si Ayumi?
Nakababata kong kapatid.
Ano?
Kumusta si Ayumi?
Hindi pa rin marunong kumalma. Napakakulit!
Hindi pa rin umuuwi si Ayumi?
Huling alam ko, papunta siya sa bundok.
Baka nawawala siya o kaya naman ay may dumukot.
-'Wag mong sabihin 'yan. -Tumawag kayo agad ng pulis.
Sige.
Papa.
Magiging maayos ang lahat. Hahanapin ko siya.
Sasama ako!
Hindi, masyadong delikado.
Maghintay kayo ng mama mo rito.
Kaoru.
Ano'ng itsura ni Ayumi?
Mas maliit siya sa akin pero payat siya.
Ang buhok niya?
Mahaba.
Madalas niyang itirintas.
Ang babaeng nasa trunk ng kotse…
Ang tanga mo!
Napansin mo na dapat sa simula pa lang!
Hindi ko masabi kasi namamaga ang mukha niya.
Umarte ka na lang nang natural.
Ayumi Murakami, edad 15.
Nakasuot siya ng stripe shirt at puting shorts.
At may bracelet siya na may maliit na kampana.
Pasensiya na.
Nandito kayo para magsaya, pero ngayon, ito.
Hindi, nag-aalala rin kami.
Magiging maayos ang lahat, Izumi.
Sigurado ako makikita siya nang ligtas.
Ayumi!
Naghanap na kami kung saan-saan. Baka wala siya sa bundok.
Baka nahulog siya sa lumang balon?
Malamang na 'di siya mabuhay sa gano'ng pagkahulog.
Tingnan natin.
Ang lumang balon?
Ano? May nakikita ka ba?
Wala, wala akong makita.
Ganoon ba kalalim ang balon na ito?
Oo.
Hindi namin alam sino ang naghukay, pero napakalalim.
Walang makakahanap sa'yo kapag nahulog ka.
Dayo ba kayo rito?
Sabi nila, mula pa noong unang panahon,
ang mga bangkay ng mga 'di mapayapa ay tinatapon diyan.
Mga hindi mapayapa?
May namatay sa ospital kahapon. Tingnan mo mamaya.
Maiintindihan mo ako.
Ano'ng gagawin natin, Kuya?
Pinatay natin si Ayumi.
Alam ko!
At nakatago ang katawan niya sa trunk.
Sabi ko, alam ko!
Nag-iisip ako ng gagawin!
May ideya ka?
Subukan mo ring mag-isip!
Pero 'wag mo itong sasabihin kahit kanino.
Nagpapahinga na siya nang mapayapa dahil sa iyo.
Mabuti naman.
Buti't binantayan natin buong gabi.
Malaking problema kung may naglipat ng katawan.
Pero umayon naman ang lahat.
Nagiging bato na siya sa tamang oras.
Magiging lapida na siya bukas.
Ano ito?
Ano'ng nangyayari?
Nagiging bato siya?
Hoy, ikaw!
'Wag mong hawakan 'yan! Hindi pa tapos!
Kuya, sa tingin mo, panaginip lang ang lahat ng ito?
Masamang panaginip.
Sana nga talaga.
Sana panaginip lang 'to.
Kuya!
May problema ba sa kotse ko?
Hindi, wala naman.
Pumunta kami sa lumang balon sa dambana, pero wala roon.
Maraming salamat sa ginawa n'yo para mahanap si Ayumi.
Ang bundok?
May nakita silang marka ng kotse sa kalsada.
Sa malapit, may nakita silang dugo at ilang piraso ng pintura ng kotse.
Nag-iimbestiga na ang mga pulis.
Kaya pala. 'Di mo naman siguro naisip na nabangga ng kotse si Ayumi, ano?
Sana talaga hindi.
Magpahinga muna kayo sa loob.
May kailangan pa akong gawin.
Kuya!
May dugo sa upuan.
Tinitingnan ito ni Izumi.
Naku! 'Di ko napansin.
Ano'ng gagawin natin?
Huminahon ka!
Pero may nakita silang mga pintura, at iniimbestigahan na ng pulisya!
'Wag kang mag-alala.
'Di ko na kayang magpanggap.
Kalma lang, Kaoru.
Huminahon ka.
Kung talagang namatay si Ayumi
tapos kinaladkad siya,
'di siya magiging lapida.
Hindi?
Minsan akong nakakita ng katawan ng taong hindi naging bato.
Wala nang ibang magagawa kaya itinapon na lang sa lumang balon.
Kaoru, Tsuyoshi.
Wala ba kayong napansin papunta rito?
Izumi, gusto kong sabihin sa'yo…
Kaoru.
Izumi.
Pasensya na at dumating kami sa maling oras.
Hindi na kami magpupumilit pa kaya aalis na kami mamayang gabi.
Kuya, wala itong silbi.
Wala nang saysay para tumakas.
May naisip ako.
Hangga't walang ebidensya…
Dito?
Ano'ng gagawin mo?
'Di na siya makikita sa lumang balon.
Kuya!
Ang problema, ang bigat ng kotse.
'Di aandar kung 'di aapak sa gas nang madiin.
Hindi naman ganito kahapon.
Ano'ng nangyayari?
Ewan ko. Bilisan na nating itapon ang katawan.
Ito ang nangyayari sa bangkay kung 'di ito mapayapa?
Ano'ng problema?
Kaoru, tulungan mo ako.
-Hindi ko hahawakan 'yan! -Bilisan mo!
Sobrang bigat.
Nakakadiri 'to.
Saglit na lang.
Hindi ko kaya.
Malapit na.
Tapos na.
Hindi pa tapos.
Magpapatuloy ang bangungot.
Ngayon at magpakailanman, hanggang mamatay tayo.
-Aray. -Ano'ng problema?
Nasugatan ako sa mga matulis na parte ng bangkay.
Ano 'yon?
Ate!
Siya 'yon! Siya ang bumangga at pumatay sa'kin!
Siya 'yon!
Si Tsuyoshi Yoshikawa!
Tumahimik ka!
Tsuyoshi? Tsuyoshi!
Ano'ng problema?
Kaoru?
Wala.
Tara na.
Patawad. Patawad.
Patawad.
MGA HULING HABILIN
Tagapagsalin ng Subtitle: Maria Quintana
Ngayon, ito ang sinasabi ng mga insekto.
"Maraming pagkakapatong-patong sa ilalim ng dagat."
Dumami ang mga insekto't napuno ang isang buong papel.
Nagsisigawan na sila at mahirap intindihin.
May tatlong malalaking papel,
at ilang mga tulos ang tumusok mula sa ilalim.
Naku! Doon dumarami ang mga insekto!