JUNJI ITO: MAKABRYCZNE JAPOŃSKIE OPOWIEŚCI
KOSZMARNY LABIRYNT
- No I? - To dziwne.
Gdzie zabłądziłyśmy?
Zgubiłyśmy się?
Nie przejmuj się.
Wspięłyśmy się na górę, więc i zejdziemy.
Naprawdę?
Spokojnie.
Noriko?
Co?
Zaprosiłaś mnie dzisiaj, bo…
Nieważne.
Cała klasa się martwiła.
Nie wiedzą, czemu nie chodzisz do szkoły.
- Rozumiem. - No tak.
Co za straszne miejsce.
Czemu to tu jest?
Patrz, Sayako.
Może to ascetyczni mnisi.
Przepraszam!
Mogę o coś zapytać?
To było dziwne.
Co teraz?
Nie będę tu nocować.
Chodźmy jeszcze trochę.
Co?
To wierni na szkoleniu.
Zgubiłyście się?
Co? Tak.
Nie dziwi mnie to. To święte miejsce odcięte od świata zewnętrznego.
Trudno jest wejść i wyjść.
Tacy jak wy czasem się tu gubią.
Zejście z góry jest zbyt niebezpieczne.
Przenocujcie w naszej świątyni.
Do jakiej sekty należy ta świątynia?
Wyznajemy tantryzm buddyjski,
ale nauczamy po swojemu.
Tworzycie nową religią?
Jesteśmy tu zbyt długo, by nas uważać za nowość.
Mamy ponad milion praktykujących wiernych.
W ostatnich latach przyjmowaliśmy nowych.
Przychodzą po trening duchowy.
Nasza intensywna medytacja leczy ciało i umysł.
Chciałybyście spróbować tu medytacji zen przez parę dni?
Jesteśmy zdrowe na ciele i umyśle.
Jak chcesz.
A ty?
Noriko, może spróbujemy?
Sayako.
Czy Sayako nie jest szczęściarą?
Ma intelekt i urodę.
To prawda.
Ale nie wydaje się zbyt miła.
Widzę po jej twarzy.
To mnie obudziło.
Sayako i Noriko? Jesteśmy współlokatorkami.
Jestem Aya Kuramoto. Miło was poznać.
Wzajemnie.
Czemu pani tu przyjechała?
Mam zaburzenia lękowe i pomyślałam, że to pomoże.
To moja przykrywka, ale naprawdę szukam brata.
Brata?
Zniknął pięć lat temu po dołączeniu do tej grupy.
Udaję, że tu trenuję , bo może go znajdę.
Ale go nie znalazłam.
Wygląda na to, że cierpisz z powodu konfliktu wewnętrznego.
Niezdecydowanie to cierpienie.
Wyeliminuj niezdecydowanie, a zaznasz spokoju.
Dołącz do nas.
Nie ma powodu do wątpliwości.
Zakon Oświeconych nie tylko ocali ciebie,
ale i pewnego dnia ludzkość.
Chciałabym się zastanowić.
W porządku.
Słyszycie?
To stu mnichów śpiewających naraz.
Ten dźwięk wywołuj takie doniosłe uczucie.
Mam nadzieję, że niedługo do nich dołączymy.
Naszym ostatecznym celem jest osiągnięcie nirwany.
Dziś rytuał Stu Mnichów, Nyujo. Zdarza się tylko raz na trzy lata.
Rytuał Nyujo?
Co jest grane?
Naprawdę mówili, że rytuał Nyujo jest dziś?
Tak. Odbywa się co trzy lata.
Co znaczy Nyujo?
Mnisi są zakopywani żywcem w drewnianej skrzyni, mumifikują się po śmierci.
Unikają jedzenia zbóż.
Tłuszcz sprawia, że ciało gnije, więc ograniczając go,
ułatwiają proces mumifikacji.
Ale buddyjska mumifikacja jest nielegalna.
Ci mnisi są tacy wychudzeni. To nie jest zwykły post.
Nikt zdrowy na umyśle by się na niego nie zdecydował.
Nie rozumiem.
Patrzcie. Idą dokądś
Ciekawe dokąd.
To może mi pomóc znaleźć brata.
Idę.
Nie możemy wychodzić w nocy!
Opuśćcie to miejsce jak najszybciej.
Potem może być za późno.
To ostrzeżenie dla ciebie, Sayako.
Czekaj!
My też idziemy!
A jeśli ugryzie nas żmija?
Cicho.
Chodźmy.
Trzy osoby uciekły.
Zostaw je.
Wybrały drogę wiecznej wędrówki w świecie doczesnym.
Jak tylu ludzi mogło zniknąć?
Co?
Porzucili pochodnie.
Zgasili je tutaj.
Spójrzcie. Za posągiem są drzwi.
Zimno.
Robi się coraz wężej.
Na pewno chcesz tam iść? Może być niebezpiecznie.
- Zabraknie nam tlenu! - Zamknij się!
Nie prosiłam, żebyś ze mną szła!
Nie musisz tak na mnie krzyczeć!
Powinnaś wracać.
- Nie mów tak. - Czekaj.
Coś nie tak?
A to co?
Co?
Tutaj.
To stare mumie. Na pewno członkowie sekty.
Kuramoto, wracajmy.
Nie! Mój brat może tu być!
To mój brat!
W końcu cię znalazłam.
Jak mogłeś to sobie zrobić?
Noriko, Sayako. Zostanę tu przez jakiś czas.
Ale…
Zostawcie mnie w spokoju!
Noriko, pospieszmy się. Nie mogę tu wytrzymać.
Sayako.
Też chciałabym się stąd wydostać, ale nie wiem, czy damy radę.
Do diabła z tym miejscem.
Myślisz, że kiedyś stąd wyjdziemy?
Idziemy i idziemy.
Może ten labirynt jest wielki jak góra.
Jak daleko nas zaprowadzi?
Zimno mi!
Noriko, pomocy!
Dłużej tego nie zniosę!
Sayako! Nie poddawaj się! Musisz iść dalej!
Te spojrzenia. Są przerażające.
Ich spojrzenia są przerażające!
Co? O czym ty mówisz?
To boska zemsta.
To kara, bo zostawiłyśmy Kuramoto.
Jestem okropnym człowiekiem!
Sayako!
Czuję, że mumie mnie obserwują!
Co? Bzdura.
Jak mumia może cię obserwować?
Wydaje ci się.
Spójrz.
Nie patrz na mnie!
MAKABRYCZNE OPOWIEŚCI
Śmiało.
I jak? Nowy rekord!
Do diaska!
Patrzcie. Kuriko znów tu jest.
Słyszałem, że jest w tobie zakochana, Yutaro.
Pobaw się z nią.
Nie bądź głupi, idioto!
Hej, Kuriko! Wynoś się stąd!
- Zamknij się! - Przestań!
Jesteś tu sama, młoda damo?
DRĘCZYCIELKA
Hej! Podziel się z nami czekoladą!
Nie ma mowy! Dostałam ją za pilnowanie dzieciaka!
Pobawmy się.
Jak masz na imię?
Nazywam się Naoya.
Naoya?
Kiedy ten park stał się placem zabaw dla dziewcząt i dzieci?
Do bani. Chodźmy stąd.
Chodźmy kupić czekoladę.
Jakby też nie byli dziećmi.
Naoya, chodźmy na huśtawki. Nikogo tam nie ma.
Kuriko!
Pobawmy się na huśtawkach.
Nie! Chcę się z tobą bawić!
Jestem.
Wróciłaś. Chodź tu. Coś ci spodoba.
Ciasto!
Sąsiadka przyniosła. Mówiła, że jest mamą Naoyi.
Bawisz się z jej synem?
Dopiero się przeprowadzili, nie ma tu przyjaciół.
Baw się z nim dalej.
Dawaj!
- Ojej! Ale daleko! - Nieźle!
Dobry jesteś!
Naoya, zdradzę ci sekret.
Tak?
Powiem ci na ucho.
Przestraszyłam cię?
Tak i boli mnie ucho.
Boli? Zaraz tam zajrzę.
O nie! Masz tam robala!
Wchodzą do ucha i pożerają mózg!
Boję się! Wyjmij go!
Dobra, zajmę się tym.
Au! Boli!
PLAC ZABAW DLA DZIECI
Dawaj, Yu!
- Rany! - Podoba ci się?
Kuriko.
Ja też chcę się napić.
Też chcę.
- Naoya, powalczmy na miecze. - Dobra.
Zmów modlitwę!
Zbierz się na odwagę i skacz!
Bo nie będę się z tobą bawić!
- Skoczę! - Naoya! Coś nie tak?
To okropne! Ciągle powtarza, że zeskoczy!
Powstrzymaj go!
Skończ z tymi głupotami!
Idę po ciebie.
Naoya, nie ruszaj się!
Byłam zaskoczona, gdy wczoraj przyszła twoja mama.
Nie powiedziałeś mamie prawdy?
Nic nie mówiłem.
Na pewno?
Przekonajmy się. Chodź.
Boli.
UWAGA PIES
Zaczynamy twój trening.
Spójrz.
Idź. Ogr nic ci nie zrobi.
Boję się.
Kuriko.
Pospiesz się!
Dziwnie się dziś zachowujesz.
Czemu mi to mówisz?
Yutaro, byłam wrednym dzieckiem.
Czy to zmieni twoje uczucia do mnie?
Więc to w ciebie wstąpiło.
Nie zmieni. To było dawno temu, prawda?
Myślałaś, że znienawidzę cię za coś takiego?
Powinnam powiedzieć ci coś jeszcze.
To nie wszystko.
Naoya?
To ja. Twój widok przywołuje wspomnienia.
Tyle dobrych wspomnień.
Czy ten park wciąż tam jest?
Tak. Nic się nie zmieniło.
Wiem. Może tam pojedziemy?
Co?
Pogadamy o innych sprawach.
Naoya.
Nic się nie zmieniło.
Ta sama zjeżdżalnia.
Nie ciągnęłaś mnie za uszy?
Byłaś chłopczycą.
Wybacz. Nie chciałam.
Ale byłeś taki słodki.
Serio? Cieszę się.
Co?
Podkochiwałem się w tobie.
Tylko ty się ze mną bawiłaś.
Nigdy nie przestałem o tobie myśleć.
Gdy zobaczyłem cię od tyłu, od razu wiedziałem, że to ty.
Yutaro.
Uwolniłam się od poczucia winy, które dręczyło mnie przez te lata.
Więcej go nie spotkałaś?
Widziałam go kilka razy.
Co?
Dziś znów się z nim spotykam.
Naoya!
Przykro mi, Yutaro.
Zakochałam się w Naoyi.
Mamo, nie wyjdę stąd.
Naoya na pewno wróci.
Nie martw się o mnie. Mogę sama wychować Hiroshiego.
Mamo, jestem głodna. Kiedy kolacja?
Jeszcze trochę.
Mówiłem, że jestem głodny!
Hiroshi! Zachowuj się, proszę!
Mamusiu.
Mamusiu? Znowu ryba?
Chcę zjeść ryż curry.
Chcę omlet, mamo!
Bądź cicho i jedz, Naoya.
Nie nazywam się Naoya.
Przepraszam, Hiroshi.
Jesteś taki jak twój ojciec, gdy był mały.
Jak dwie krople wody.
Mamo?
Twoja mamusia znęcała się nad Naoyą.
Był uroczy, kiedy to robiłam. Było super.
Nie chciał odejść, choćby nie wiem co.
Ciekawe, czy tego chciał.
Nie wiem dlaczego, ale nie mogłam się oprzeć nękaniu go.
Ciekawe, co teraz robi Naoya.
Chcę znów go dręczyć.
Mamusia ciągnęła mnie za uszy.
Taki był twój plan, Naoya.
Od początku chciałeś się zemścić?
Przestań ryczeć! Nie wiesz, że chłopcy nie płaczą?
Nie jestem Naoya.
Jesteś niegrzecznym chłopcem.
Wiesz, że wolę bawić się z Yutaro.
Ale z ciebie szkodnik.
Ale dobrze. Pobawię się z tobą.
Zabieram cię do parku.
Pobawię się z tobą.
Mamusiu, na zewnątrz jest już ciemno.
Tym lepiej.
Mamo, nie będziesz mnie już ciągnąć za uszy?
Nic nie zrobię.
Napisy: Paulina Korzeniewska
Wygląda na to, że mam jeszcze trochę atramentu.
Ale skończył mi się papier.
Może jest w tamtym pokoju?
Ciekawe, czy mogę się tam dostać.
Musiałbym przejść przez tę krętą alejkę.
Miejsca, gdzie był atrament, są teraz twarde i białe.
Może przydadzą mi się do wykopania dziury?