Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Pierwsze, co zrobię w domu, to najem się płatków czekoladowych,
a potem naoglądam się "Ostrego dyżuru".
Gdzie teraz mieszkasz?
Cóż, na razie zatrzymałem się u brata, Karla.
Jest uroczy, ale trochę nerwowy.
Byłeś w Gribskov od śmierci mamy?
Nie był.
- Nie byłeś. - To prawda.
Proponowano mi terapię,
ale poszedłem tylko raz.
Mówili tylko, jak to czyjaś śmierć jednoczy rodziny.
To wyglądało, jakby zmarły stał się dla nich spoiwem.
To nie dla mnie.
- Wy się nie zjednoczyliście? - Nie.
Czy nie wracasz dlatego, że zobaczysz, że jej nie ma?
LEPSZE CZASY
Jutro przyjeżdża Zara z dziećmi. Chętnie cię zobaczą.
Zabierzesz mnie do taty?
Po co?
Psycholog powiedziała, że to mi pomoże
- pogodzić się... - Dosyć. Co to za placówka...
Byłeś tam 13 razy i wracasz po nową traumę.
I znowu wrócisz do leczenia i państwowej opieki.
- Nie widzisz? - Tak, ale muszę...
Musisz wziąć się w garść.
Zacząć żyć. Dobrze mówię?
Nie musisz jechać do taty. Było ci do dupy.
Nie udało się, odhaczamy.
Spróbujmy czegoś nowego.
Wypełniłem za ciebie dokumenty na studia.
Jedziemy tam jutro.
Spotkasz się z nimi, wrócisz na studia.
I w mig zapomnisz o smutku.
- Co robisz? - Mogę spać z tobą?
- Nie. - Jesteśmy sami.
Dzieci nie ma. Nie mogę?
Będziesz chrapał. Nie możesz w salonie?
Nie, bo jest ogromny.
I ma za dużo drzwi.
Ktoś może na mnie napaść.
- Przestań. - Masz wielkie łóżko.
- I 162 cm, zmieścimy się. - Jest środek nocy, daj spokój.
- Czemu szepczemy? - Bo...
Ty zacząłeś.
- Sam szeptałeś. - Zgoda.
- A mogę spać w łóżku Williama? - Nie, w salonie.
Nie, Karl.
Czemu jesteś mokry?
Dobra, wskakuj.
I skończ pieprzyć. Dobranoc.
Tata mówi, że masz nie po kolei w głowie.
Willy, co ty jadłeś? Gówno?
- Wstawaj, jest 7:30. - Przytulas!
Miło was widzieć.
- Dzień dobry, Zaro. - Przystojniaku.
- Miło cię widzieć. - William, co to?
- Ohyda. - Jesteś okropny.
To i to.
William, patrz tylko.
William, torba. Podejdź.
Jedziemy do szkoły.
- Odbiorę cię po pracy. - Proszę.
- O której wracasz? - Koło 16:00. Wsiadajcie.
- Zapnij pas. - Idę do lekarza...
- Karl Wagner? - Tak.
- Wezwanie do sądu. - Za co?
Wszystko tam jest, miłego dnia.
Co to?
Nieważne, musimy jechać.
Jedź bezpiecznie.
Wyjdą po ciebie.
Czemu idziesz do sądu? Splajtowałeś?
Nie, nie widziałeś samochodu? W leasingu, trzy lata.
Sprzedawca roku drugi rok z rzędu.
Drugi rok. A więc o co chodzi?
O tatę.
- Tata zbankrutował? - Nie.
Przepisałem na niego trochę sprzętu. Wszystko gra.
To po co ma iść do sądu?
- Jedźmy do niego. - Co?
- Mowy nie ma. - Mamy jeszcze czas.
Idziesz na uczelnię. Byłem u taty dwa miesiące temu.
- Dużo mogło się zdarzyć. - Nie zdarzyło się.
- Szybka wizyta. - Koniec dyskusji, nie jedziemy.
Myśl o sobie.
Teraz ty się liczysz.
Tu jesteście. Oskarze, czekamy.
Świetnie, chodźmy. Oddychaj.
Karl, czuję, że nie mogę.
- Dlaczego? - A jeśli będą pytać?
Jasne, że będą.
To szkoła dla nauczycieli. Krok wyżej niż opieka społeczna.
Będę siedział, a oni będą pytać?
Na przykład o imię. I co powiem?
- Imię, na dobry początek. - Mam podać imię?
"Jestem Oskar i jestem niepełnosprawny"?
Nie jesteś.
- Emocjonalnie. - Dosyć!
Przestań. Nie mów im tego.
Bądź facetem!
- To raczej nie kwestia płci. - No to bądź babą.
Tylko się ogarnij.
Dobra, zaczerpnij powietrza.
Głęboko.
Spójrz na mnie.
Wiem, że dasz radę.
Uśmiechnij się, bądź sobą i idź tam.
Wspaniale.
Zaczekaj tu.
- A dokąd idziesz? - Do lekarza.
Z powodu twoich piersi?
Widziałem, jak się nimi bawisz.
Obrzęk w piersiach...
nocne pocenie się i kłopoty ze snem.
- Drobne. - Przyjrzę się.
- Z lewej, z prawej... - Tutaj.
Możesz opuścić rękę.
Pokaż...
- Cóż. Tak. - Tak?
Są inne objawy?
Tak, duże zmęczenie.
A nasza matka umarła na raka pięć lat temu.
- Jasne. - Przepraszam.
Nie szkodzi, każda informacja pomaga.
Jestem pewna, że to tylko infekcja.
- Węzły chłonne ci to mówią. - Aha.
- Rak piersi... - Oskar, cisza.
Mężczyźni też mogą go mieć?
Mogą.
Bardzo rzadko, ale zdarza się.
Ale teraz to nie to.
- Czy to dziedziczne? - Może być.
- Właśnie. - Ale, jak mówiłam, nie wydaje mi się.
Dobrze. To świetnie.
- A może... - Przestaniesz?
Może zbadamy krew? Skoro już tu jesteśmy.
Możemy to zrobić.
Zbadajmy krew.
- Żeby potwierdzić infekcję. - Zróbmy to.
Mama miała też badane coś wewnątrz...
Mammografia nie jest konieczna.
Nalegamy.
- Na mammografię? - Tak.
Dobrze, badanie krwi i mammografia.
Na wszelki wypadek. I upewnimy się,
że to zwykła, stara, dobra infekcja.
- Zgoda? - Zróbmy tak.
A więc...
Nie wiem, co on robi.
Nie rozumiem. Co jest grane?
Kto to nagrał?
Widziałeś tę jego reklamę perfum?
- Właśnie! - Komiczne.
Boisz się wyników badań?
Proszę, przestań w kółko o czymś gadać.
To wkurzające.
- Zgoda? - Tylko się martwię.
- Ty o mnie? - Tak.
Zrobili mi mammografię i pobrali próbkę tkanki.
I nie chcę o tym mówić.
- Dobrze? - Dobra.
Super.
I masz rację co do taty. Musimy...
go odwiedzić. Nie mogę...
Nie może iść do sądu bez bladego pojęcia.
- Naprawdę? - Tak.
Jedźmy.
- Rodzinna wycieczka. - Jednodniowa.
- Jasne? - Tak.
Nie chcę żadnej parady wspomnień.
- Jasne? - Obiecuję.
Ale musimy pokazać mu to.
Jak chcesz.
Karl! Wycieczka!
Chłopaki.
Proszę. I proszę.
- O której debiutuje singiel? - Chyba o północy.
- Tak, o północy. - Obłęd.
W trasę pojedziecie autokarem czy Ellie ma kupić samochód?
Widzicie...
Ellie, lubię z tobą pracować, a z tobą znam się od dawna,
ale wytwórnia chce czegoś nowego. Współczesnego, młodego.
- Ten jeden raz. - Jasne, interesy.
Zobaczymy się, jak wrócę za kilka dni.
- Jasne. - Było mi miło.
Na razie.
Co, do nędzy?
Jesteś za stary na swoją markę.
Mówiłaś mi to, kapuję. Ale nie rozumiem, co mam właściwie robić.
Lukas!
W mordę.
Zabiorę.
Braciszku.
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
Niezła impra.
Kopę lat.
- Jestem Karl. - Ellie.
- Jesteśmy braćmi Lukasa. - Ellie to moja menadżerka.
Co tu robicie? A ty wróciłeś?
- Ma się już dobrze. - Zupełnie.
Zabiorę to, za dużo tylko dla ciebie.
O co chodzi?
Jadę z Oskarem do taty.
- Tak. - Dobra.
- Pozdrówcie go. - A może...
Dawno go nie widziałeś. Pojedziesz z nami?
- Nie. - Bo co?
Co może być lepszego niż wspólna wycieczka braci?
Dużo rzeczy.
Możemy porozmawiać na osobności?
Zaczekajcie.
- Chcesz czekoladę? - Nie.
- Dlaczego? - Nie mam ochoty.
Moja rodzina jest porąbana.
Czyli interesująca. Dobry kontent.
- Wolisz siedzieć sam w mieszkaniu? - Tak.
Odrobinę, spróbuj.
Otwórz usta, jak ci każę.
Samobójstwo to też dobry kontent?
Bo tak zrobię. Wolę już to.
- Cześć. - Część, bracie.
Po co ci dwie torby?
- Co? - Po co ci dwie torby?
- To znaczy? - Nie nocujemy tam.
Nie? Super.
No, już.
- Co? - Siadasz z tyłu.
O co ci chodzi?
Mam chorobę lokomocyjną, siedzę z przodu.
- Z przodu cię nie mdli? - Przesiądź się.
- Nie chcę się kłócić. - Sam usiądź z tyłu.
- Karl? - Nie mieszam się.
- Oskar, do tyłu. - Usiądź z tyłu,
a jak cię zemdli, zatrzymamy się i przesiądziemy.
Zabieraj swój tłusty tyłek.
- Jaki mam tyłek? - Tłusty.
Musisz przeprosić.
Dobra.
- Na razie. - Oskar, przesiądź się.
- Serio? - Znasz go.
Mięczaku. Sam mogę otworzyć.
Widzisz?
- Zadowolony? - Bardzo.
- Tak ma być? - Wsiadaj.
Cholera jasna!
Tato?
Co jest?
Co jest grane?
Chodź.
- Oskar. - Miło cię widzieć.
Tak, trzeba było mnie uprzedzić.
- Ale jest miejsce w piwnicy. - Nie zostajemy na noc.
Przekonamy się.
Smaczne.
Smakuje jak każda kłoda.
Jest z rumem Diplomatico.
- Najdroższym. - W Lidlu?
Nie chodzi o smak.
Na podniebieniu zostaje taka tłusta warstwa...
- Ohyda. - Cicho.
- Ohyda? - Nie ma warstwy.
Jest cała powłoka tłuszczu!
- Co mam zrobić? - Skoro tak uważasz...
- Pyszna ta warstwa. - To nie warstwa, to cała powłoka!
- Spoko. - Naprawdę.
Mówię, jak jest.
Smakuje jak prawdziwa kłoda drewna.
Gdzie twoje kardamonowe zawijasy?
Gdzie pistacjowe ślimaki? Cokolwiek? Używasz zakwasu?
Przyjechałeś z Kopenhagi,
żeby ośmieszać mnie przed swoimi subskrybentami?
- Nie, chcieliśmy cię zobaczyć. - Świetnie.
- Stęskniliśmy się. - Cudownie.
Ale nie jestem głupi.
Nagle po kilku miesiącach wpadacie tu z torbami i poduszkami.
- Co z piekarnią? - Dobrze.
Całe miasto do niej zagląda.
- Tak. - To instytucja.
Proszę.
- Co to? - Pismo z sądu.
Państwo chce odzyskać swoje pieniądze.
To wszystko?
Na rany, panuję nad wszystkim.
- Na pewno? - Jesteś biznesmenem.
Czasami rachunki się zapodzieją i zapominamy o nich,
ale potem się znajdują i płacimy.
- A więc panujesz nad wszystkim? - Możecie być pewni.
Lepiej pomyślmy, jak sprawić, żeby moje ciasto miało mniej tłuszczu.
Tak, Lukas? A więc...
- Zróbmy degustację rumu. - Super!
Rum nie wpływa na powłokę tłuszczu.
Przekonamy się.
Świetnię się bawię z braćmi
W piwnicy rodzinnego domu
Spędzam czas z braćmi
To najlepsze dni mojego życia
Oskar, po raz ostatni. Nie nocujemy tu.
Popatrz. Czy to Heather Hills?
- Tak, Heather Hills. - Cholera.
Pamiętasz? To zawody Ramløse?
- Rodzice się tam udzielali. - Tak.
Pamiętam.
- Wygrałem tam bieg na 100 metrów. - Słucham?
Wygrałem tam sprint na 100 metrów.
Chcesz powiedzieć, że to ja wygrałem.
Doskonale pamiętam.
- Wuefista mnie zmusił. - Herman? Sprzedawca choinek?
Pobiegłeś, ale to ja wygrałem.
Poważnie twierdzisz, że pokonałeś mnie na 100 metrów
Tak.
Lukas wygrał. Na sto procent.
Nieważne.
- Różnimy się. - Co on pieprzy?
- Fakt to fakt. - Sala za 10 minut.
- Co to ma być? - Wyzwanie.
- Musisz tym tonem? - Zawody były na sali.
Zbiórka za 10 minut!
- Idziemy na piechotę? - To tylko 500 metrów.
Więcej niż 500.
- No to 550. - Dwa kilometry.
- Dwa? - Co najmniej.
- Niemożliwe. - Do sali?
- Raczej trzy. - Bo dlaczego jeździliśmy tam rowerami?
500 czy 600 metrów chodzi się na piechotę, więcej nie.
Wygrałeś ze mną, a nie przejdziesz dwóch kilometrów?
Nagle dwa kilometry?
Dobra, jedziemy. Wygrałeś. Po raz ostatni dzisiaj.
Jestem gotowy. Teraz też wygram.
- Pokonamy go. - Patrzcie.
Goń się.
Trzeba trzy razy dotknąć słupka i wrócić.
Zaczynamy na czerwonej linii, jak zawsze.
Karl, nie będziesz płakał, jak przegrasz?
Nie umiesz przegrywać.
Przestańcie.
Nie umiem przegrywać, bo nie przegrywam.
- Umiem wygrywać. - Zaczynamy zawody Ramløse 2023!
Do biegu, gotowi, start!
Dalej, Karl! Dalej!
Dobrze! Lukas, bierz go!
Brawo, Karl! Lukas, prędzej.
Chcesz tego! Dogania cię, Karl.
Łatwo poszło. Kiedyś byłeś lepszy.
Dawniej szybko biegał, ale to było beznadziejne.
Co jest? Za duży wysiłek?
Przynieść ci coś? Wodę?
- Mam mu coś przynieść? - Przestań.
- Jak on wygląda. - Zostaw go.
- Odwal się! - On ma raka!
- Masz raka? - Nie mam.
Masz guza w piersi i biegasz jak stary pies.
- A w nocy strasznie się poci. - Chwila.
Masz guza w piersi? Ale...
- czy to nie dotyczy tylko kobiet? - I to jest do dupy.
- Nie mam raka, jasne? - Dobra.
- Byłeś u lekarza? - Pewnie. Czekam na wyniki.
- Czyli nie wiesz. - Nie mam...
- Zara i dzieci wiedzą? - Nie chcę ich martwić.
Kto to? Ta lekarka?
- Może ja odbiorę? - Nie.
Lekarka?
- Karl Wagner. - Mówi Mads z gabinetu.
Słucham.
Po przejrzeniu wyników badań chcielibyśmy się z tobą spotkać.
Możesz wpaść jutro o 10:00? Lekarze chcą z tobą porozmawiać.
Dobrze. Tak, przyjadę.
A nie możemy porozmawiać przez telefon?
W takich przypadkach procedury wymagają wizyty.
- Dobrze. - Do zobaczenia.
Dziękuję za telefon.
- Do widzenia. - Miłego dnia.
I co? Co powiedzieli?
Podwyższony poziom infekcji.
- Co to znaczy? - Zwykła choroba.
Wszystko w porządku, zwykła choroba!
- Wszystko gra. - Dobrze, że ja nie biegłem.
Skopałbym ci tyłek!
Co jest? Jesteśmy na wsi, zaraz będę biegał.
W odpowiednim stroju, z łańcuszkiem.
Zaraz podchodzę.
Wszelki duch. To ty, Oskar?
Cześć, Herman.
- Jak się masz? - Kopę lat.
- Ciągle rośniesz. - Tak już mam.
- Jak sprzedaż choinek? - Kiepsko.
- Jasne. - O rany.
Dawno tego nie widziałem.
- Widziałeś to już? - Na pewno.
Twoja mama chciała fotografować na pozytywie.
Straszny kłopot.
- Czym mogę służyć? - Liczyłem, że da się to ocalić.
Mogę spróbować. Ciekawe, czy mam instrukcję.
To mi niepotrzebne.
- Naprawisz? - Czegoś nie naprawię?
Pamiętam, że nie.
- Rzucę okiem. - Dobra.
- Rozejrzę się. - Wszystko za pół ceny.
Fajny dźwięk.
- Co? - Przy zmianie slajdów.
To projektor karuzelowy?
Tak.
Na razie nie wydaje dźwięku. Herman go naprawia.
Jasne.
- To też ładny dźwięk. - Co?
Posłuchaj.
Klasyka.
Fajny.
Najlepsze jest tu.
Podejdź.
Chodź.
Piękny odgłos. Czadowy.
- Przyznaję. - Zarąbisty.
Mam trochę literatury.
Dla ciebie Nellerödman. A instrukcję Kodaka zatrzymam.
Daj mi tydzień. Pozdrów rodzinę.
- Jesteś synem piekarza? - Tak.
A ty jesteś Krzycząca Rikke.
Krzyczałaś, kiedy nauczyciele cię ochrzaniali.
Dziwne wspomnienie.
Tak...
Wciąż tak robisz?
Nie wiem. Wciąż płaczesz przed skokiem z metrowej trampoliny?
Nie. Już dawno przestałem.
- 15 lat temu. - Ale wszyscy nadal o tym mówią.
Mogą już przestać.
Powiedz im.
- Cały czas tu mieszkasz? - Tak.
Mieszkam, jem, czasem pływam.
- Pracuję w Przeglądzie Tygodniowym. - Fajnie.
Uwielbiam Przegląd Tygodniowy. Czytam codziennie.
- Codziennie? Tygodnik? - Tak.
- Wolno czytasz czy po kilka razy? - Kilka razy.
Fajnie czytać to samo powtórnie.
- I podobają mi się zdjęcia. - Serio?
- Ty je robisz? - Między innymi.
- Fajnie. - Fajnie.
Fajnie... Miejscowe oczy.
Ekstra wózek.
Dzięki.
Ten jest litewski, nieco słodszy.
Nie przywykłem...
Nie pamiętam, kiedy poprzednio byliśmy wszyscy razem.
Na pogrzebie mamy.
Dzięki, Oskar.
- Tak czy siak dawno. - Tak.
- Fajnie cię widzieć, tato. - Zdrowie!
W mordę!
Okropny.
Niedobrze. Wróćmy do południowoamerykańskich.
Mam dosyć.
- Wieczorem prowadzę. - Tak szybko?
Muszę wrócić do dzieci.
Nie możesz po dwóch kieliszkach.
- Mogę. - Nie, bo to 67%.
Może prowadzić, bo tylko sączył. To nie to samo, co picie.
- Ale dużo wysączyłeś. - Piłem małymi łyczkami.
- Nie, dużymi. - Możemy przestać?
Najlepiej wiem, ile wypiłem i mogę prowadzić.
- W porządku? - Ale dobrze się bawimy.
Tylko ja tak uważam? Czy to nie fajnie być razem?
Podkręcisz głośność? Zrobię kilka drinków,
a ty pojedziesz jutro.
Tato, fajnie tu być. Wiesz, co powinieneś zrobić?
Usiądź tu i opowiedz o mamie.
- Przyniosę lód. - Pójdę z tobą.
Świetnie. Chyba się zgadzają.
Tato, postaraj się.
Wpakował nas. Nie mam na to czasu.
- Ja też nie, jedźmy. - Po co ten pospiech?
Bo mam dzieci, pracę i ciebie.
Za każdym razem jest tak samo. Jedźmy już.
Karl? Lukas?
Co?
Jasna...
Wiem, czego posłuchamy.
Wyłącz to, Lukas. Co to jest?
Mówiłem, że nie musicie się martwić.
- Panuję nad tym. - Panujesz? Nad niczym nie panujesz.
To jest definicja braku panowania.
Gdyby William spytał mnie, co znaczy nad czymś panować,
to nie powiedziałbym, że trzymać nieopłacone rachunki w zamrażarce.
Rozumiem...
Są sprzed kilku lat.
Proszę, powiedz, że z nimi rozmawiałeś.
Ale mam plan.
Plan... To jakiś absurd!
- Spokojnie, Karl. - Nie!
Jutro we dwóch się tym zajmiemy.
- Jasne? - Tak.
Idź do łóżka. Wy wszyscy.
- Nie wracamy? - Nie.
- Cholera. - Kazał nam spać?
Najwyraźniej.
Ja na składanym.
Szlag.
To bolało.
Będzie dobrze, Karl.
Wiem, co myślisz, Oskar.
Tu chodzi o tatę.
- Pamiętasz, jak mama... - Dość.
- Co dość? - Po prostu.
Zawsze myślisz, że będzie dobrze.
Niczym się nie przejmujesz, tata też nie. Tylko ja.
W mordę.
- Razem coś wymyślimy. - Proszę, zamknij się.
I wejdź w swój zasrany świat.
Dobranoc.
Niech ktoś zgasi.
Położyłeś się ostatni.
Oskar, zgaś światło.
Oskar? Wy poważnie?
Wariactwo.
Karl, kocham cię.
Karl.
Kocham cię.
Zamknij się.
Serio.
- Co się dzieje? - O co chodzi?
Cholera.
Pewnie zastanawiacie się, dlaczego tu stoję.
- Śpimy. - Jaki był
najszczęśliwszy dzień w moim życiu?
- Moje narodziny. - Nie, było okropnie.
- Moje? - Nie, też było do dupy.
- Ciężko. - Czego chcesz?
Największa kula rumowa świata.
Mężczyzna. Jego żona. I marzenie.
Jazz na żywo, całe miasto się zebrało.
Olbrzymia rumowa kula.
Burmistrz podał mi rękę. To był najlepszy dzień.
- Krew, pot... - Tato, to nie była kula.
- Raczej rumowa pryzma. - Przestań.
Gdybym zrobił kulę, ciasto musiałoby być takie twarde,
że nie dałoby się go ugryźć.
- To było celowe. - Rumowa poduszka.
Smak ponad kształt, jasne?
Ludzie odrywali kawałki rękami?
Zarobiłem 128 000 koron jednego dnia.
Dlatego mam propozycję. Największa na świecie...
- Kłoda. - Właśnie.
To nie może się nie udać.
Ten plan jest bez zarzutu.
I zarobimy na te rachunki.
- Zgadzacie się? - Pewnie.
Świetny pomysł.
Lepsze to niż nic.
Moim zdaniem to najgorszy pomysł na świecie.
Tato, nie można każdego problemu rozwiązywać rekordem Guinnessa.
- Kurde. - Lukas.
Nie damy rady bez ciebie, Mały Szefie.
Potrzebujemy twoich subskrybentów.
Byle nie wyszła z tego wiocha.
- Jasne. - I musi przypominać kłodę.
Nie chcę zobaczyć korzenia albo gałęzi.
- Bo odpadam. - Nie, robimy kłodę!
Karl, opracujesz plany i zajmiesz się realizacją.
Weź rachunki, podlicz, ile pieniędzy potrzebujemy
i jak duża musi być kłoda.
Dalej...
Lukas, zajmiesz się marketingiem?
Tak.
- A ja? - Ty będziesz...
Musisz... Przygotujesz dom.
Dobra.
Czyli co? Mam tu posprzątać?
Tak na szybko, żebyśmy nie przejmowali się stanem domu.
Będziesz Houston.
Musisz dopilnować, żeby nie było problemu.
To bardzo ważne zadanie.
- Ty jesteś ważny. - Mogę też pracować.
Udowodnij. Posprzątaj.
A ja zrobię największą kłodę na całym świecie.
- Tak? - Tak.
- Śpijmy. - Działamy razem?
- Dobranoc. - Słusznie.
- Dobrej nocy. - Kocham cię, tato.
- Dzięki. - Światło!
Światło, racja. Śpijcie smacznie.
Inger ma rzeżączkę.
- Proszę. - Nie mogę stale tego jeść.
- Nie ma powłoki. - To samo masło.
Zamieniłem połowę masła na olej kokosowy.
O co chodzi z tymi kłodami?
O nic. Jem rumowe kulki, codziennie.
- Dlatego zrobiłem największą na świecie. - Pryzmę.
Za to twoja matka...
- Co? - Dzień dobry.
Dzień dobry.
- Cześć. - Zaparzę kawę.
- Zaparzyć ci? - Nie, sam to zrobię.
Rozmawiałem z komornikiem.
Przyślą tu dziś kogoś.
- Szybko. - Bo kłopoty są duże.
- Chcesz kawę? - Chętnie.
A ty, Lukas?
- Kawy? - Nie, dzięki.
Znajdź wszystkie rachunki i rozliczenia z trzech lat.
- Dobre. - Naprawdę?
Cieńsza powłoka.
Jak pan widzi, staraliśmy się zrobić przegląd.
- To trochę trwa. - Proszę.
- Dobrze wiemy. - Dziękuję.
Liczę, że się dogadamy.
Bo ta mała piekarnia jest instytucją tego miasta.
Zobaczmy.
Pańskie zadłużenie wynosi...
379 000 koron.
Termin spłaty to środowa rozprawa.
Cześć, Wagn.
Cześć, Kanapowy Klausie.
Poproszę bułkę filone,
osiem bułek i ślimaka sportowca.
Byłem w supermarkecie. Niebywałe,
że pozwalają im piec to gówno.
Tuż pod bokiem. Doprawdy...
Całe miasto kupuje ten tekturowy chleb, ale nie ja.
Nie tykam żadnego nie od Wagnera.
- Miło słyszeć. - Proszę, 107 koron.
- Piecz dalej taki dobry chleb. - Obiecuję.
Na razie.
- Miłego dnia. - Na razie, Klaus.
Nie rozumiem. W sensie...
Nie płaci pan VAT-u od dwóch lat.
Bo pieniądze poszły na remont. To całe nasze życie.
Tata nie zapłaci takiej kwoty.
Wyceniliśmy tę nieruchomość.
Mogę ją sprzedać za dwa miliony.
Ale tyle wynosi kredyt hipoteczny.
Po sprzedaży będzie pan winny bankowi 379 000.
- Przecież jest tyle winny. - Ale nam.
A my odzyskamy dług.
Tak, ale...
Dobrze.
- Zapłacimy. - A więc spokojna głowa.
Jak mówiłem, przed rozprawą w środę.
Ale...
bardzo dziękuję za tę fantastyczną kłodę.
Do zobaczenia.
Gdybym tyle miał, pomógłbym ci...
Nie mówmy o tym. Mamy plan.
Solidny jak kłoda.
- Cześć, Lone. - Oskar.
Pomóc ci?
Dzieci. Jest coś, czego się boicie?
O, nie. Nie...
Pewnego razu
mały, malutki książę
i ogromna księżniczka...
- Nie znam tego. - Nie?
Mały, malutki książę i ogromna księżniczka
byli bardzo głodni.
Więc poszli do piekarni Ramløse.
I powiedzieli: "Czy macie coś, co zapełni nam brzuchy?
Bo jesteśmy głodni". A piekarz odparł: "Oczywiście.
Mam największą kłodę na świecie".
Jak pewnie zauważyliście, jestem niedaleko Tisvilde,
znanego z muzyki... Nie.
Cześć, jestem w Północnej Zelandii.
Zimą jest tu cicho, ale niebawem będzie tu odlot.
Spróbują zjeść całą kłodę.
Zjadamy.
- Sięga do księżyca? - Do księżyca.
Trzymam zwyczajną kłodę.
A wy wkrótce zobaczycie największą na świecie.
Pieprzyć to.
A wiecie, że ta kłoda istnieje naprawdę? Spójrzcie.
To ulotki, rozdajcie rodzicom.
Masz starszą siostrę? Też jej to daj,
bo wszyscy znajomi będą chcieli zjeść tę kłodę.
- Ale wy nie lubicie ciast? - Lubimy!
Nie lubicie, prawda?
Było nam szkoda, kiedy przestałeś pracować.
Zdjęliście jej zdjęcie w korytarzu.
Nie ma już jej wychowanków.
Pomyśleliśmy, że tak będzie lepiej.
Miło było cię zobaczyć, Lone.
Oskar.
Uważaj na siebie.
Lukas, tu Jamie. Jesteśmy w letnim domku.
Zdrówko!
Wpadnij, kolego.
Wciąż za lekkie.
Załamie się pod ciężarem.
Zagęść.
Chodzi o równowagę.
Musi nadawać się do jedzenia.
Niech będzie pulchne. Wbijemy w nie wykałaczki.
Jak w hamburgery.
Podliczyłem.
Średnio kawa kosztuje 25 koron.
Do tego 20 za porcję kłody.
Z pieczywem, mlekiem, sokiem i tak dalej możemy założyć,
że klient wyda przeciętnie 70 koron.
Może trochę więcej. I uwaga - potrzebujemy
5000 klientów w sobotę albo piekarnia splajtuje.
Tak. 5000. Mało realistyczne.
5000, tato.
To dużo.
W moim świecie to się nazywa szaleństwo.
Od 10 lat ledwo dajesz radę.
To się nie sprawdza.
- Nawet mama... - Przestań, uda się.
Musimy tylko przyrządzić odpowiednio dużo.
To się liczy. Posłuchaj.
Jestem tu instytucją.
Ludzie przyjeżdżają po mój chleb z daleka.
Gribskov ma 41 000 mieszkańców.
- 5000 jest realistyczne. - Popieram cię, tato.
Ale zaakceptuj fakty.
Uda się. Wiem to.
Będzie dobrze.
Wiem.
Ja pójdę.
Cześć.
- Nachodzisz mnie? - Ja po swój codzienny tygodnik.
Nie, przyszedłem dać ci to.
Może spodoba wam się temat.
- Ciekawy. - Dobra.
Największa kłoda świata. Intrygujące.
- Twój tata ją piecze? - Tak.
Dobra.
Zrobił też największą rumową kulę. Pomyślałem, że może przyjdziesz
i o tym napiszesz.
- W sumie ciekawy temat. - Super.
- Coś dla nas. - Ekstra.
Możemy zrobić jutro wywiad?
- O 11:00? - Rewelacja.
- Mogę to zamieścić na naszej stronie. - Mogłabyś?
- Byłoby wspaniale. - Nie ma sprawy.
- Dzięki. - Dla mnie?
Weź, mam jeszcze 5500 sztuk.
Kurka. Niezbyt ekologicznie, ale...
Nie, ale musiałem je wydrukować.
- Tak. - To było bardzo ważne.
- Ważne. - Tak.
Fajnie, że jesteś.
Jak leci, Luke?
- Dosiądź się. - Macie piwko?
- Wszystko. Wino, orzeszki. - Na bogato.
50 000 ludzi skandowało
"Jamie, Jamie, Jamie".
A jak wyszedłem na scenę, co się stało?
Odcięli dźwięk. A ja stoję i myślę tylko:
"Jedyna rada to podbiec tam i chwycić mikrofon".
Ale wtedy wyleciał za scenę i spadł między publiczność.
A ja usłyszałem muzykę. Zaczęli grać.
Istne szaleństwo.
Szkoda, że cię tam nie było.
Tak, faktycznie obłęd.
Musiałem jechać do ojca.
Ma małą piekarnię w pobliżu?
- Tak, Ramløse. - Racja.
Ramløse.
Wpadł na pomysł, że upiecze największą kłodę na świecie.
- Porąbany pomysł. - Ciekawy.
Tak...
Robisz kampanię dla lotniska Roskilde?
Powiedziałam im, że wielu klientów szuka dojrzałej firmy.
Na przykład lotnisko Roskilde.
- To prawda. - Zabawne.
Zrobiłem kampanię dla SAS kilka lat temu.
Ukazała się w 92 krajach. Nie wiem, czy widzieliście.
Nie podoba mi się to.
Siedzisz tu i nabijasz się ze mnie.
Nie nabijam się.
- Dopinguję cię. - Doprawdy?
- Doprawdy. - Bo wyglądasz, jakbyś była...
jak wszyscy inni. Jak jest problem, uciekasz od niego.
- Lukas, to moja praca. - Już kapuję.
Wiesz co? Raczej nie powinniśmy już razem pracować.
Powiedziałem wszystkim klientom.
Klub piłkarski napisał o tym w biuletynie.
- I ten artykuł w sieci... - To za mało, tato.
Bardzo się postarałem.
Dom wygląda wspaniale, to ważne.
Kiedy Lukas powie o tym subskrybentom, wieści się rozniosą.
- Tak sądzę. - Na bank tak będzie.
A ja w pokoju znalazłem starą ulotkę o rumowej kuli.
Nie zamieszczę postu o pieprzonej kłodzie.
Co?
- To absurd. - Tak.
- Pozwól mu... - Zgadzam się z nim.
Wszyscy uważamy to za absurd.
Ale robimy to, żeby pomóc tacie. Zgadzamy się co do tego?
- Jasne. - Więc o co ci chodzi?
Jeden z nas ruszył tyłek i zaczął odkurzać,
- a drugi ma w dupie rodzinę. - Nie chcę do niej należeć!
Nie rozumiesz?
- Uspokój się. - Tkwicie w przeszłości.
Tato, użalasz się nad sobą, aż żal patrzeć.
A Oskar? Ma 32 lata i jaskinię,
w której kryje się przed światem.
Co to ma być?
- Pieprzyć to. - Ucieknij jak zwykle.
Tak jak wtedy, kiedy z mamą było trudno.
I zostawiłeś ją na naszej głowie.
- Jeżeli moje dzieci takie będą... - Te, które nie będą miały ojca?
Czemu to powiedział?
Karl ma w piersiach guza.
Ale lekarka powiedziała, że to tylko infekcja, tak?
Tak, Karl?
Dlaczego nic nie powiedziałeś?
Co miałbym powiedzieć, tato?
Nie umiecie zająć się sobą. Jak mielibyście zająć się mną?
Lukas!
- Przyszłaś. - Tak, to moja praca.
Ale też miło cię widzieć.
Nie powiedziałem, że miło.
Racja. Ale widzę, jak na mnie patrzysz.
A więc.
Czemu największa kłoda?
A po co lecieć na Księżyc?
Po co żeglować na zachód od Europy?
Bo nam, ludziom, pisana jest wielkość.
- To pański lokal? - Tak, mój.
Mój i żony.
Jeszcze pięć lat temu, ale...
jest nasz.
A gdzie jest teraz pańska żona?
Nie ma jej już z nami.
Aha...
Przepraszam. Powiedział pan "nasz" i założyłam...
Tak, piekarnia wciąż jest nasza.
To, że nie przychodzi do pracy, nie musi znaczyć,
że lokal nie jest nasz wspólny. Jest.
Naprawdę.
- Oczywiście, ale... - Nie szkodzi.
- Uczył się pan na piekarza? - Skądże.
Nie mam dyplomu. Jestem samoukiem.
Lily pracowała w przedszkolu. Uwielbiała dzieci.
Oskar również je lubi.
Synalek mamusi.
Tak, a potem...
kiedy się narobiło, musiała wkroczyć Lily.
Powiem ci, kiedy uciąć.
- Weszło? - Tak.
Dobrze.
- Trzasnęło? - Tak.
- Masz to? - Tak.
Dzwoniłeś do lekarza?
Bo sobie pójdę.
Karl, martwię się tylko.
Jeśli się boisz, ja zadzwonię.
Nic nie rozumiesz.
W ogóle.
Kto się wszystkim zajął, kiedy mama zachorowała?
Ja. Co będzie, jak zachoruję?
Masz mnie, Lukasa i tatę...
Jasne.
Przyniosę daszek.
Nic mu nie jest?
Nie mogę do niego dotrzeć.
A musisz?
Tak. Tak jakby.
- Jak poszło z tatą? - Świetnie. Jest bardzo miły.
Chcesz to zostawić?
Wszystko.
Teraz?
- A co z namiotem? - Zostaw.
Chodź.
Kochanie, sprawdzam tylko, co u ciebie.
Przyjedziemy rano, żeby wam pomóc.
Zadzwoniłeś do lekarza?
Daj znać, jak to odsłuchasz. Pa.
Czujesz głębię?
W sensie?
Zatkaj uszy i sprawdź, czy czujesz ocean.
Zabawne, ale czuję. Odlot.
Mam głuchego ojca.
Stale szukamy miejsc,
gdzie dźwięki można czuć. Jak tutaj.
Trudno było dorastać i nie rozmawiać z tatą?
Raczej nie.
Po pierwszej randce rodziców, kiedy się pożegnali,
tata odchodził tyłem.
Mama patrzy na niego i pyta, czemu tak robi.
Tata odparł,
że nie usłyszałby, gdyby powiedziała coś romantycznego.
- Śmieszne. - Od tego czasu są razem.
A ty dużo rozmawiałeś z mamą?
Stale.
Byliśmy przyjaciółmi.
Miała...
aparat starszy niż twój. Była fotografką.
- Naprawdę? - Robiła dużo zdjęć.
U taty jest pudło pełne starych aparatów.
- Naprawdę? - Tak.
Zabawne.
- Bez niej jest ciężko? - Tak. Bardzo.
Przyjechałem tu, żeby zjednoczyć rodzinę, ale nie wychodzi mi to.
- W ogóle. - Dlaczego?
Bo jesteśmy czterema facetami, którzy...
Jesteśmy czterema facetami.
Mam pomysł.
Chodź.
- 30 sekund. - Do czego?
Nowego zdjęcia.
Chodź. Włóż to do kieszeni.
Szybko.
- Chyba żartujesz, nie mogę. - Oskar.
Nie mówisz poważnie.
- Dalej! - Jest za zimno!
- Nie mogę. - Dasz radę, dalej.
- Nie mogę. - Zostawisz mnie samą?
Jak chcesz.
Przepraszam!
Tchórz!
To ty?
Tak, młodszy.
Uroczy.
To było dawniej.
Możesz pożyczyć, co chcesz. Nie będę używał.
Obłęd.
- Tak, ogromny. - Żartujesz?
- Stary aparat. - To Mamiya RB67. Odjazd.
Dobra. Potrzymaj.
- Gotowy? - Chwileczkę.
Aż zwilgotniałam.
Niesamowite, że to miała.
Ten tutaj...
jest czadowy. Zabierała go na każde wakacje.
- To tylko zwykły aparat. - Tak?
Fajnie. Jak to się...
- Już wiem. - Co robisz?
Otworzyłem tylko...
Musisz przewinąć, bo zniszczysz rolkę.
Nie wiedziałem, że tam jest.
Jest, widać.
- Gotowy? - Tak.
Dobra, ale poważny.
Nie ruszaj się.
- Stoję nieruchomo. - Nieprawda.
Nie ruszaj się. Raz...
dwa... trzy.
- Arcydzieło. - Dobra.
Teraz z dobrego profilu.
To już bez sensu.
- Dlaczego? - Zniszczyłeś rolkę.
Ale jesteś piękny.
Mogę pożyczyć?
- Oczywiście. - Dzięki.
To jest gotowe.
- Mogę drugi kawałek? - Tak.
Ile mamy?
2200 transakcji. Wydają więcej, niż sądziliśmy.
- To dobrze. - Świetnie.
I to bez subskrybentów Lukasa.
Dziękuję.
Mam coś dla tego pana.
- Trzecia porcja. - Da pan radę.
- Kto zamawiał? - Ja, dziękuję.
Dla pani. Proszę, smacznego.
Idealnie.
Już szykuję. 55 koron.
Ile zarobiliśmy?
- 206 000. Jeszcze sporo. - Musi wystarczyć.
Możemy im zapłacić ponad połowę.
- Wystarczy. - To za mało.
Przynieśliśmy 242 000 koron gotówką.
To duża część całego długu.
Udowodniliśmy, że zamierzamy spłacić całość.
Znajdźmy rozwiązanie. Są więksi dłużnicy.
Ale to za mało.
Domagamy się naszych pieniędzy. Wszystkich.
Mają prawo żądać całości.
Świetnie.
Widzieliśmy się... tydzień temu?
I w tym czasie zgromadziliśmy ponad połowę.
Tak. I zapewne zdobędziecie resztę kwoty w ciągu...
trzech, czterech miesięcy. A wasz ojciec znowu się zadłuży.
Zadłużenie kumulowało się przez kilka lat.
- Nigdy nie wyjdzie z długów. - Piekarnia to jego życie.
To wszystko, co ma.
Musicie...
Na pewno da się coś zrobić.
Jeżeli to jego życie, powinien o nie bardziej dbać.
Tato?
Cześć, Klaus.
Cześć.
Co masz w koszyku?
Składniki na baba ganoush.
Dziś jemy grecką kuchnię. Sam spróbuj.
Sekret to ekologiczny bakłażan...
Cholera, Wagn.
To chleb.
Inflacja oraz...
Tato...
Przykro mi.
Pożegnajcie się.
Do widzenia, wujku.
Kochamy cię.
Doskonale, wsiadajcie.
Do zobaczenia.
Dbaj o niego.
- Co jest? - Czekaj.
- Jak cię przekonam do wizyty u lekarza? - Przestań.
Co mam powiedzieć? Proszę, idź na wizytę.
- To nie trwa długo. - Możesz przestać?
Nie zniosę tego. Stale gadasz.
Zamknij się! Milcz i umów się na wizytę!
Proszę, idź do tego pieprzonego lekarza!
Proszę!
- Proszę! - Oddaj mi torbę.
- Co ty wyprawiasz? - Proszę.
- Idź do lekarza. - Dosyć. Oskar.
- Pójdziesz do lekarza? Pójdziesz? - Dosyć!
Puść mnie.
Puść.
Wsiadajcie, jedziemy.
Przepraszam. Karl.
Przepraszam.
Wszystko spadło na mnie.
Ja jestem odpowiedzialny, bo mama...
zachorowała.
Tato?
Co robisz? Już późno.
Nie dam rady.
- Połóż się. - Stale gonicie mnie do łóżka.
O co chodzi? To mój dom.
Dobrej nocy.
Lily, nie możesz się przesunąć? Zajmujesz całe łóżko.
Co słychać?
Bracie.
O co chodzi?
Mama dłużej nie wytrzyma.
- Teraz nie mam czasu. - Przyjedź i się pożegnaj.
Jest Oskar?
Tak.
- Oskar? - Cześć.
Robiłam zdjęcia nowego grobu Pijaka Finna i wpadłam.
- Mogę wejść? - Tak.
- Zaczekaj chwilę. - Dobra.
Przyniosłam zdjęcia. I slajdy do projektora.
Nie odzywałeś się.
Mam kłopoty.
Wygląda, że radzisz sobie doskonale.
Nie chcę cię obarczać swoimi problemami.
Lubię problemy.
Popatrz.
Ekstra.
Piekarnia była dla rodziców wszystkim.
Co?
Twój ojciec bardziej cenił wspomnienia niż obecny stan piekarni.
A twoja mama pracowała tam z konieczności, nie z zamiłowania.
W porządku.
Może już pora się otrząsnąć?
I odbieraj telefon, dobra?
Dobra.
Rikke?
- Ale zimno. - Pomóż mi.
Ciągnij.
- Dawaj portfel! - Kurwa, co robisz?
To nie jest zabawne.
Dzwonię, ale nie odbierasz, więc...
Czego chcesz?
Stęskniłem się.
Masz pięć minut, żeby pogadać?
Odnalazłeś łaskę?
- Cicho. - Chodzę do kościoła.
Należę do grupy, rozmawiamy o winie.
Jesteśmy potrzebni tacie. Źle z nim.
No i...
- Karl też ma się kiepsko... - Oskar, przestań.
Nie chcę o tym słyszeć.
Nie możesz udawać, jak wszyscy?
- Nie? - Nie potrafię.
- Tego też nie. - Ty też nie powinieneś.
Chcesz mnie wkurzyć, żebym sobie poszedł, ale nic z tego.
- Nie zostawię cię. - Wszyscy zostawiają.
Nie zostawiła cię.
Byłaby tu, gdyby żyła.
A teraz tata i Karl nas potrzebują. Musisz mi pomóc.
Sam nie dam rady.
Musimy być silni.
Dwóch silnych męskich mężczyzn, razem dźwigających ciężar.
Muskularnych, męskich mężczyzn, walczących ramię w ramię...
Razem się myjących, stających na wadze. Tak robią?
- Chcesz iść na siłownię? - Nie, pod prysznic z tobą.
Tato?
Jest w piekarni.
- W piekarni? - Tak.
Tato.
Tato, co tu robisz?
Piekę.
Nie wolno ci tu być.
Wolno i już.
Bo to nasze miejsce.
Pamiętacie, jak wyglądało przed remontem mamy?
Ile pieniędzy tu włożyliśmy?
Pamiętamy.
Ale nie ma już żadnych "nas".
Jesteś tylko ty.
Wstajesz w środku nocy, żeby tu przyjść
i piec chleb do rana. Jesteś zadłużony po uszy.
Nie wyglądasz już na... szczęśliwego.
Ale...
mama włożyła w piekarnię całe serce.
Nie w piekarnię.
Robiła to dla ciebie.
Dla nas.
A my wciąż tu jesteśmy.
Jesteście.
I to mnie cieszy.
Lily już nie ma.
Chociaż czasem, kiedy maszyny pracują...
wydaje mi się, że tu jest.
Że odwrócę się i ją zobaczę. Ale nie.
Nie.
Gdzie wasz brat?
- Co chcecie na kolację? - Powiedzcie, że pizzę.
Pizzę? Dobrze. A jaką?
- Cześć. - Co jest... Co tu robicie?
Jesteśmy umówieni.
William ma trening o 16:30.
Jeśli to poważne, będę potrzebował...
pomocy na co dzień.
W obowiązkach. Zara zaczęła nową pracę.
Nigdy nie będziesz sam.
Dzięki. Wystarczy.
- Karl Wagner? - Tak.
Zapraszam.
Karl. Powiem to tak.
Dobrze, że przyszedłeś wcześnie.
W próbkach tkanki widać oznaki raka piersi.
Ale na wczesnym etapie.
Nie ma przerzutów na węzły chłonne.
Proponujemy drobny zabieg chirurgiczny
i wycięcie guza.
Ale co to oznacza?
Karl, w twoim wieku i przy twoim zdrowiu,
a zwłaszcza na tym etapie, jesteśmy optymistami.
Terapia daje pozytywne wyniki.
Na szczęście masz kondycję.
Tak.
- Damy radę. - Pewnie.
Gdzie nasz bohater?
Tutaj. Wesołych świąt.
Miło was widzieć.
Dzieci, zdejmijcie buty, bo Mikołaj nie przyjdzie.
- Dziękuję. - Na zdrowie.
- Wesołych świąt. - Miło was widzieć.
- Wesołych świąt. - Kocham cię, tato.
- Ja ciebie też. - Coś nie tak?
- Zamknij się. - Ellie też chce.
- Wyobraź sobie, że to tequila. - Czad.
Też lubisz tequilę?
Co to za pytania? Dzieci tu są.
Chodzicie ze sobą?
Zaprosił mnie tu, a zatem...
- To dużo mówi. - Wypijmy za to. Powiększcie rodzinę.
To wam pisane.
Chcę jechać do Barcelony. Nauczyłem się, jak to się wymawia.
Chodzę na kurs hiszpańskiego.
To na nim poznałeś Lise?
- Kim jest Lise? - Spokojnie.
Uczymy się hiszpańskiego i tyle.
Wasze zdrowie.
Oskar wszedł w jakąś piramidę i chce nam sprzedać zestaw mydełek.
- Oby nie. - Oskar, co z kursem?
Dzięki, że pytasz, Zara.
Zaliczyli mi przebyte zajęcia.
- Zostało mi półtora roku. - Imponujesz nam.
- Karl, podobno jesteś zdrowy. - To prawda.
Dostałem wyniki.
Nie mam raka. Nigdy nie wiadomo, ale...
na razie nie mam.
I pewnie wciąż wolno biegasz.
- Nie ucieknie od tego. - Nie przede mną.
Mam niespodziankę.
Znalazłem ostatnią kliszę mamy.
Rikke chciała...
pożyczyć aparat...
A w tym aparacie była ostatnia klisza mamy.
Trochę widziałem. Ale powinniśmy obejrzeć zdjęcia razem.
To niekonieczne.
Przyniosę pudding.
Siadajcie. To dobry pomysł.
Chciałbym je zobaczyć.
Z przyjemnością.
Ekstra.
Gotowi?
Przystojniak.
- Następny. - Ropucha?
- Krasnoludek. - Który? Śpioszek czy Gapcio?
- Chyba Śpioszek. - Śpioszek?
Dużo spaliśmy.
Flip i Flap.
- Przerażony. - I zaskoczony.
Kto to był?
Interesy.
Albo gra w węża.
- Grałeś? - Pewnie tak.
Mogłem robić wszystko.
Co jeszcze...
Ładne.
Piękna.
To prawda.
Bardzo ładne.
MOI CHŁOPCY
CIERPICIE
I TO MNIE BOLI
ALE MUSICIE WIEDZIEĆ COŚ BARDZO WAŻNEGO
- Co jest? - Co się stało?
Spróbuj jeszcze raz.
O co chodzi?
- Zepsuło się? - To koniec?
Dowiedziałem się, że kiedy wyciąga się kliszę
i się jej nie przewinie, ostatnie klatki...
Nie mówisz poważnie.
- Mówię. - Nie przewinąłeś kliszy?
- Nie. - Typowe.
Zniszczyłeś ostatnie słowa mamy do nas?
Największa wtopa, jaką widziałem.
Pełna zgoda.
- Niech cię szlag. - To nie jest zabawne.
- W ogóle nie jest. - Ale ładnie wyglądała.
Nawet w chorobie wyglądała świetnie.
Pięknie.
- Zwłaszcza na tym... - Mam jej zdjęcia w bikini.
- Nie! - Tato!
- Naprawdę? - Chętnie zobaczę.
Tato, nie.
- Chciała zobaczyć. - Innym razem.
Zaczekajcie. Kto to był?
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Artur Wierzchowski