Fuko i Andy skontaktowali się z Anno Un.
Anno postanawia im pomóc, by stali się potężniejsi.
Fuko i Andy muszą stawić czoło Jesieni, by ocalić jego ofiarę,
ale ich obecne umiejętności są niewystarczające.
Anno rysuje rękę Andy’ego i używa jej w potężnym ataku.
Tym samym pokazuje potęgę swojej mocy.
Ale nawet to nie wystarcza, by pokonać Jesień.
Trio decyduje się na odwrót i udaje się do rezydencji Anno.
Przekonują Juiz, by pozwoliła im wziąć udział w treningu Anno.
Andy zostaje zmieniony w książkę, która sięga kosmosu.
Czemu jest taka opasła?
Pewnie dlatego, że zawiera też wspomnienia Victora.
Tak długo istnieje na tym świecie.
Żeby poznać przeszłość Andy’ego, muszę przeczytać całą książkę?
Nie do końca.
Musisz w nią wejść.
Jak...
Nie da się jej przeczytać.
Jest za ciężka, by ją otworzyć.
Ale to nie wyjaśnia „wejścia” w nią.
To brzmi jak fabuła jakiejś baśni...
Czy to ja?
Spokojnie, nic ci nie jest.
To Artefakt Duszy.
Oddziela duszę od ciała i umieszcza ją w innym przedmiocie.
Ja umieszczę cię w książce.
Dowiesz się nowych rzeczy o Andym i o sobie.
A on lepiej zrozumie ciebie
i przeanalizuje swoją przeszłość.
Co? Co to znaczy?
Innymi słowy...
poznasz powód.
Powód, dla którego Andy się urodził.
PODZIEMIE
Gdzie ja jestem?
Czy to wspomnienia Andy’ego?
Stać!
Jesteś jedną z uciekinierek? Wracaj tu!
Jestem Fuko Izumo!
Nie jestem stąd. Gdzie ja jestem?
Przestań paplać, jeśli ci życie miłe.
O nie. Nie mogę umrzeć. Dopiero co tu dotarłam.
Proszę. Jestem zwykłą 18-latką.
Nie jestem niebezpieczna. Nie szukam guza.
Puść mnie wolno, dobra?
Jeszcze nie odnalazłam Andy’ego!
Josh, Red, Sanders! Nie ocaliliście wszystkich dzieci?
Sprawdziłam. Żadne z dzieci jej nie zna.
Co? Nie?
Andy, to...
To ty, prawda?
Gdzie jesteśmy? I kiedy?
Jesteśmy niedaleko Longing.
Jesteś stamtąd? Odwieziemy cię.
Wiedziałam, że mogę na ciebie liczyć.
Nawet w tych czasach nie dasz mi umrzeć.
Co to za Andy, o którym ciągle mówisz?
A, no tak. Miałeś inne imię.
Ile jeszcze zamierzasz się kleić do kapitana?
Przepraszam. Ja tylko...
Luzuj, Josh.
Nie dotknęłaś moich włosów, prawda?
Niedobrze. Nadchodzi nieszczęście!
Nieszczęście? O czym ty...
Dobrze, że było takie małe.
Skąd...
Przewidziałaś to? Jesteś czarownicą? Na pewno.
Lepiej cię zabiję.
Niedobrze.
Dopiero co znalazłam Andy’ego. Nie mogę umrzeć.
Muszę im to wyjaśnić i zyskać ich zaufanie.
Na lewym ramieniu masz napis „Dead End”!
A na klatce piersiowej po lewej stronie „1865”!
Jestem Fuko Izumo i znam twoją przyszłość.
Musisz mi uwierzyć. Proszę.
Kapitanie, skąd ta dziewczyna wie, jakie masz dziary?
Co cię łączyło z kapitanem?
Chodź z nami.
Zjedzmy coś.
Dobrze, że nic wam nie jest.
Dziękuję za ocalenie dzieci. Jesteśmy waszymi dłużnikami.
Jak mogę się wam odwdzięczyć?
SALOON I RESTAURACJA SZCZĘŚCIE
Podobno mówisz po japońsku.
Tak. Kapitan mnie nauczył.
Chcę tam pojechać i poznać samurajów. I nauczyć się szybko wyciągać miecz.
Na pewno? Nie chcecie nic prócz jedzenia?
Nie. Spokojnie.
Jedzenie i napitek wystarczą.
Jeśli jesteście zainteresowani, mamy miejski browar,
ale jest dość mocny dla przyjezdnych.
Polej nam. Zobaczymy, kto wypije więcej.
Tak jest. Wchodzimy w to.
Czym się na co dzień zajmujecie?
Wiele miejsc popadło w ruinę przez wojnę secesyjną.
Zajmujemy się cwaniaczkami, którzy są na bakier z prawem.
W zamian otrzymujemy tego typu podziękowania.
Wojna secesyjna? Który mamy rok?
Sam dobrze wiesz, że to przykrywka. Wiemy, jak jest.
Kapitan nie pamięta swojej przeszłości.
Dlatego podróżuje po świecie.
Ma nadzieję, że trafi na kogoś, kto powie mu, kim jest.
Podczas swoich wojaży uratował skórę każdemu z nas.
Dlatego teraz mu pomagamy.
Dlatego lepiej,
żeby nie okazało się, że kłamiesz, że znasz kapitana.
Bo inaczej już po tobie.
Uspokójcie się.
Nic nam nie powie, jeśli będziecie jej grozić.
Fuko, tak? Skąd wiesz o moich tatuażach?
Skąd...
W przyszłości wiecznie chodzisz nago.
Niemożliwe. To absurdalne.
Taka prawda!
Może to dlatego, że tak długo żyjesz jako Nieumarły?
I przez to zmienił się twój system wartości?
W przyszłości walczysz kataną
i używasz palców jako kul.
Czekaj. Nieumarły?
Tak.
Co?
Kapitan faktycznie szybko się regeneruje,
ale nie jest jakimś zombie.
Rozumiem. W tych czasach Andy jeszcze nie wie, że jest Nieumarły.
Pozwól mi do was dołączyć.
Nic, co powiedziałam, nie wzbudziło waszego zaufania?
To pozwólcie, że zaryzykuję życiem u waszego boku.
Zdobędę wasze zaufanie, stanę się silniejsza i poznam cię, Andy.
Trzy rzeczy za jednym zamachem.
Jedna kula, jeden strzał.
Wyceluj sobie w głowę. Jeśli przeżyjesz, pozwolę ci dołączyć.
Nieźle. Dawno nie było takiej inicjacji.
Dość. Oszalałaś?
Przepraszam.
Ale pistolet nie był naładowany, prawda?
Przechytrzyłeś mnie...
ale wiem, że Andy wobec nikogo by tak nie postąpił.
A zwłaszcza kogoś, kto nie jest wojownikiem.
Dzięki Bogu. Jednak nadal jesteś sobą, Andy.
Co byś zrobiła, gdyby pistolet był naładowany?
Nic by się nie stało. To Andy.
A jeśli by go naładował?
Nie naładowałby.
Podobasz mi się.
Pozwólmy jej dołączyć.
Dobra, kapitanie?
- Nie żyją? - Tak.
Poszło łatwiej, niż sądziłem.
Hej, właścicielko.
Dobra robota. Upiłaś ich. Tak jak planowaliśmy.
Łatwe cele.
Dotrzymacie swojej obietnicy?
Oczywiście. Damy dzieciom spokój.
Fuko.
Pani Josh,
ocaliła mnie pani.
Czy w przyszłości kapitan ma dobre życie?
Nie cierpi?
Nie. Dobrze mu się żyje. W sumie to świetnie.
To dobrze.
Cieszę się.
Sanders, pożyczę je.
Zaraz wracam.
Andy, poczekaj.
Początkowo nie rozumiałam, czego miałam się o nim dowiedzieć,
ale teraz już wiem.
Miałam zobaczyć, ile razy musiał się żegnać z ludźmi.
Teraz wszystko jasne.
Jestem Nieumarły, więc nie mogę umrzeć.
Walka kontaktowa będzie lepszym wyjściem.
Skoro i tak nie umrę, nie muszę się martwić bólem.
Moim zadaniem jest być świadkiem każdego pożegnania.
UNDEAD UNLUCK
Dziękuję za pomoc. Wybacz, że cię fatygowałem.
Daj spokój. Musiałam ci pomóc.
Pani Josh mnie ocaliła.
To byli dobrzy ludzie.
Zbyt dobrzy jak dla mnie.
Przepraszam.
To moja wina. Zgodziłam się na ich plan.
Byłam wam dłużna, a mimo to ich posłuchałam.
Odpokutuję za swoje czyny.
Proszę, wybacz pozostałym. Nie mieli z tym nic wspólnego.
Pani właścicielko...
Rozumiem.
Poczekaj, Andy!
- Nie chciała tego. - Puść mnie.
Co roku tego dnia
masz wylać alkohol Anhuesera na ich groby.
Gdy powstanie nowy trunek, zrób to samo.
Co roku.
Zrób to, a nie będą cię obwiniać.
Tak zrobię. Przysięgam.
Chodźmy.
Dobrze.
Jesteś życzliwy.
Jak to?
Bo nie byłeś wobec niej surowy.
I tak by się za to obwiniała, więc dałeś jej sposób na odkupienie win.
Masz o mnie zbyt dobre zdanie.
Chcę, żeby cierpiała.
Nic więcej.
Rozumiem.
To co, jestem w twojej paczce?
O czym ty mówisz? Odstawię cię do najbliższego miasta.
Nie tak się umawialiśmy. Zdałam twój test.
Dobra. To rozwiązuję grupę.
Czekaj!
Od tamtej pory podróżowałam z Andym.
Wspólnie poznaliśmy i pożegnaliśmy wiele osób w różnych miejscach.
Podróż zdawała się wiecznością, a jednocześnie mijała w oka mgnieniu.
Jakbym była we śnie, a czas nie miał znaczenia.
To było dziwne doświadczenie.
Jakbym była postacią z książki.
Cały ten czas Andy ani razu się nie uśmiechnął.
Co więcej nie wspominał o swojej przeszłości.
Czekaj. Negatorka szczęścia?
Co to oznacza, pani Fuko?
Jeśli im nie powiem, grozi im niebezpieczeństwo.
Może im się stać krzywda, jeśli poczekam, aż lepiej się poznamy.
Nadchodzi Nieszczęście.
Ujdzie, jak na inicjację.
Zaniosę Andy’emu jedzenie.
Super. Oby kapitan cię nie zmacał.
Wiedziałam, że tu będziesz.
Przyniosłam ci kolację. Zjesz, prawda? Andy?
Przestań mnie tak nazywać w towarzystwie moich ludzi.
Daj spokój. Co w tym złego?
Przed chwilą pokazałam im Nieszczęście.
- Pan Ash... - Niech zgadnę.
Ash pewnie się ubrudził.
A pod Camusem zarwało się krzesło i upadł na tyłek.
Masz rację!
Ciągle mi się gapi na piersi. Nie znoszę tego!
Co jest w nich takiego czadowego?
Pan Camus tak nie robi.
To nowa marka?
Tak. Nazywa się Budwaiser. Jest niezłe.
Może pan Josh i pozostali się go napiją.
Fuko, co twoim zdaniem oznacza śmierć?
Skąd to pytanie?
Pytam poważnie.
Dla mnie to moment, gdy przestaje się myśleć.
Myślenie oznacza możliwość zmiany.
Że ty możesz się zmienić.
Uważam, że jeśli ktoś nie może się zmienić, umiera.
Nie do końca się z tym zgadzam.
Uważam, że śmierć oznacza, że nikt o tobie już nie pamięta.
Straciłam rodziców w wypadku.
Zabiłam ich i pozostałych przez moje moce.
Sądziłam, że brak ich obecności oznaczał, że nie żyją.
Ale zmieniłam zdanie.
Zawsze noszę ich w sercu.
Wiecznie powtarzają mi, że to nie moja wina.
Mówią, że jeśli będę żyć, spotka mnie coś wspaniałego.
Może to tylko wymysł wyobraźni, by uciec przed ciężarem mojego grzechu,
ale rodzice zawsze mi pomagali. Nadal to robią.
Dlatego nie uważam, że nie żyją.
Jasne, nie mogę się z nimi spotkać,
ale jestem pewna, że pan Josh i pozostali nadal żyją w tobie.
Też mam taką nadzieję.
W końcu się uśmiechnąłeś!
Moja ciężka praca się opłaciła.
Było warto...
Rok 1865, 15 kwietnia, Waszyngton.
To moje najstarsze wspomnienie.
Teraz tam się udasz, prawda?
Póki nie zapomnę, nie będę sam. Poradzę sobie.
Nie... Kocham cię, ale...
Ale to nie jesteś do końca ty.
Dlatego to chyba niestosowne. Przynajmniej nie teraz.
Czy ja powiedziałam, że cię kocham?
Tak.
Ale co ważniejsze, zaczynasz znikać.
Co? Przenoszę się w czasie?
Co mam robić?
Andy!
Tak?
Za 144 lata spotkamy się. Dokładnie 1 sierpnia 2020 roku.
Będę na stacji Shinjuku.
Będę próbowała uciec, ale nie pozwól mi na to!
Jeśli to zrobisz, dam ci buziaka.
Więc proszę, nie zapomnij.
Póki nie zapomnisz...
...ludzie nie umrą.
Czadowo. Naprawdę nieźle.
Gdzie ja jestem?
ROK 1865
15 KWIETNIA
WASZYNGTON
CIĄG DALSZY NASTĄPI
Napisy: Małgorzata Banaszak