NA PODSTAWIE PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ
Do zobaczenia za granicą, kuzynie.
Mamo,
pobłogosław mnie na drogę.
Dobrze, synku.
Wrócimy na koniec sezonu i dokończymy budowę naszego domu.
Czas ruszać.
- Tato, ty płaczesz? - Nie...
Coś mi wpadło do oka.
No dobrze.
Wiedzieliście, że motyle monarchy
lecą z terenów zza USA na północy
aż tutaj, do Michoacán?
A z nastaniem wiosny wracają.
Te małe insekty ważące jeden gram
pokonują 3500 kilometrów.
To daje do myślenia.
SŁUŻBA IMIGRACYJNA I CELNA
Z Meksyku każdego roku
przybywają dziesiątki tysięcy robotników.
Ci starzy i ci młodzi.
Mężczyźni i chłopcy. Kobiety i dzieci.
Wysyłani są do pracy na farmach w dolinach Imperial,
San Joaquin, Salinas
i Santa Clara.
GRANICA STANU
WITAJCIE W STOCKTON
Nie emocjonuj się tak.
Nie zostaniemy tu długo.
Zajmijcie miejsca. Zaczynamy lekcję.
José. Wróciłeś.
Dwa razy jedenaście?
Dwadzieścia dwa.
- Dwa razy dwanaście? - Dwadzieścia cztery.
A dwa razy siedemnaście?
Trzydzieści cztery.
Po angielsku proszę.
Trzydzieści cztery?
Myślicie, że to jest zabawne?
A kto powie, ile jest siedem razy sześćdziesiąt?
Nie. Zróbmy siedem razy sześćdziesiąt trzy?
Proszę, panie Hernández.
Czterysta czterdzieści jeden.
Beto.
Ciebie także miło znowu widzieć.
Usiądź.
Czemu nie byłeś w szkole?
Pracowałem.
Już czas.
Idziemy.
WITAMY W CHINO TU ROŚNIE WSZYSTKO
Mamo...
po co są gwiazdy?
Zapytaj o to w szkole.
WYKAZ MIEJSC ZBIORÓW
WITAMY W SALINAS
Przepraszam!
Weź to, synu. Dalej.
Mam tego dość!
Jestem zmęczony!
Poparzony słońcem! Cały w błocie!
I śmierdzę!
Dłużej nie dam rady!
Zamknij się, głupku.
Ja nie jestem zmęczony?
Albo twoja mama?
Pepito... co za bałagan.
Jak ty to robisz?
Mówisz, że jesteś zmęczony, a nie widać tego po tobie.
Bo mam na to pewien przepis.
Pierwszy składnik,
musisz wiedzieć, czego chcesz.
Drugi, spójrz, gdzie jesteś.
Ile brakuje do mety.
Trzeci...
pomyśl, jak tam dotrzeć.
Czwarty składnik,
jeśli nie wiesz jak, naucz się.
Piąty i ostatni.
Jeśli myślisz, że już ci się udało,
pracuj jeszcze ciężej.
Waszym zadaniem domowym
będzie wypracowanie na temat...
„Kiedy dorosnę...”
Chcę w nich zobaczyć wiele...
- Beto. - ...pięknych
- i mocnych przymiotników. - Beto!
Obudź się.
„Kim będę, gdy dorosnę?”
Jak możecie to opisać?
Pani Young.
Do czego są gwiazdy?
„Do czego są gwiazdy?”
To naprawdę trudne pytanie.
Wiesz co?
Uważam, że zostaniesz kimś,
kto będzie w stanie odpowiedzieć na takie pytanie.
SZKOŁA PODSTAWOWA
KIEDY DOROSNĘ
SKŁADNIK NR 1 – ZNAJDŹ SWÓJ CEL
W radiu mówili, że zaraz się zacznie.
Chodź, Pepito. Potrzymasz antenę.
Bezproblemowe odliczanie. Pozostało 50 sekund.
Transfer mocy zakończony.
Pracujemy na wewnętrznym zasilaniu.
Do startu Apollo-11 pozostało 40 sekund.
Zbiorniki pod ciśnieniem.
Pozostało 35 sekund.
Apollo-11 startuje. Pozostało 30 sekund.
Astronauci czują się dobrze. Dwadzieścia pięć sekund.
Pozostało 20 sekund.
Piętnaście sekund.
Przejście na zasilanie wewnętrzne. Dwanaście, jedenaście, dziesięć, dziewięć.
Rozpoczęcie sekwencji zapłonu.
Sześć, pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden, zero.
Silniki uruchomione.
Rakieta startuje 32 minuty po pełnej godzinie.
Misja Apollo-11 rozpoczęta.
Wieża czysta.
Przyjąłem. Rozpoczynamy obrót.
Neil Armstrong zgłasza prawidłowy obrót
i kąt nachylenia. Apollo-11 na właściwym kursie.
Plus 30 sekund.
Jesteśmy na właściwym kursie.
Mamo! Zostaw mnie!
- Postaw to tam. - Pomóż nam.
Chodź.
Państwo Hernández.
Chciałabym...
Trochę się martwię o edukację waszych dzieci.
Mówi, że...
Mówi, że niszczycie naszą edukację.
Uważam, że nie powinni państwo tyle podróżować.
Mówi, że
jesteście głupkami,
bo ciągacie nas po kraju.
Powiedz jej, że jedziemy tam, gdzie jest praca. Nie mamy wyjścia.
Rozumiem.
Możesz zapytać ojca...
Co by się stało, gdyby miał drzewo,
zasadził je, podlewał, dbał o nie,
a potem wykopał je i przesadził w inne miejsce. I tak rok za rokiem.
Jak rosłoby to drzewo?
- Mówi, że... - Proszę pani...
Zarabiamy pieniądze.
Na dom w Michoacán.
Musimy pracować.
Dobrze?
Przepraszam.
Pani Young.
Moje zadanie domowe.
KIEDY DOROSNĘ – ASTRONAUTA
Masz w sobie siłę.
Nic cię nie zatrzyma.
Pamiętaj o tym.
Co się stało?
Salvador?
Nie zapłaci pełnych dniówek. Ponoć nie zebraliśmy wszystkiego.
Ale zebraliśmy...
Wiem.
Dla nas nie ma drogi na skróty.
W sumie macie szczęście.
Możecie zobaczyć swoją przyszłość.
Widzicie to?
To wszystko...
To jest wasza przyszłość.
Nauczycielka ma rację.
Drzewo urośnie...
ale niskie i słabe.
I raczej nie da owoców.
Pokażcie mi swoje dłonie.
Tymi rękoma
zbieramy jedzenie, które będą spożywać inni,
i robimy to z dumą.
Zrozumiano?
Może to nie wasza przyszłość,
ale zawsze będzie waszą przeszłością.
Jedźmy.
Siądźcie prosto.
Dom w Michoacán zaczeka.
Nauczycielka się ucieszy.
WITAMY W WYJĄTKOWYM STOCKTON
Daleko od domu
UNIWERSYTET PACIFIC
CZEŚĆ, MAMO
WNIOSEK O PRZYJĘCIE DO NASA
SKŁADNIK NR 2 SPÓJRZ, JAK DALEKA DROGA PRZED TOBĄ
Są już wszyscy, więc zaczynajmy.
Posiedzimy do wieczora.
Dobra. Kto mi powie, co to jest?
Zgadujcie.
Koło?
Nie, tępaku.
To Związek Radziecki.
ZSRR
A co to jest?
- Stany. - Stany Zjednoczone Ameryki.
A kto powie, co to jest?
- Rakieta. - A dokładniej?
- Wroga rakieta? - Dokładniej, Weissberg.
Lecąca wroga rakieta?
Źle.
To pocisk lecący z prędkością 8 km/s.
Niesie głowicę jądrową zdolną zniszczyć Manhattan.
Czy jest ktoś, kto obroni ludzi przed takim atakiem?
- Słucham? - My.
Co powiedziałeś?
Powiedziałem, że my.
Gdyby ktoś spróbował nas zaatakować,
bronilibyśmy się.
Coś ty za jeden?
José Hernández. To mój pierwszy dzień.
- Na jakim stanowisku? - Inżynier laboratoryjny.
Weissberg, znajdź mu biuro do pracy.
INSTYTUT BADAWCZY LAWRENCE'A W LIVERMORE
Przepraszam.
Cześć, José Hernández.
W jednym biurze na górze
trzeba wymienić żarówki, bo...
Ty jesteś ten nowy?
- Tak. - Cześć.
Magazyn jest na końcu po prawej.
Tam znajdziesz wszystko.
Tu są klucze.
W magazynie znajdziesz żarówki,
wybielacz, mopy, szczotki, ścierki, środki czyszczące.
Jest też schowek
na szóstym piętrze obok toalety.
Ja nie...
A w toalecie na trzecim piętrze zabrakło papieru.
W wolnej chwili. Proszę bardzo.
- Chwileczkę. Halo. Tak jest. - Biuro...
Tak, zaraz przyjdę.
Daj znać, jeśli będziesz czegoś potrzebował.
- Dobrze. - Proszę.
Więc to LIver... co?
Instytut Lawrence'a w Livermore.
- Co to takiego? - Federalny ośrodek badawczy.
Takie bezpieczeństwo narodowe.
Pracujemy nad najbardziej wyrafinowanym laserem rentgenowym na świecie.
To potencjalnie może być...
To potencjalnie najważniejszy przełom
- w obronie przed ICBM. - Na razie.
Więc tworzycie broń?
Mówię o laserach.
Umieścimy je na orbicie i uratujemy miliony istnień,
jeśli zaatakują nas Rosjanie.
- Jeśli nas zaatakują. - Tak.
To jakaś bzdura.
To realne zagrożenie.
No co ty.
Nie czytasz gazet?
Pamiętasz za dzieciaka,
gdy kazali nam narysować, kim chcemy być,
gdy dorośniemy?
- Tak. - Pamiętam twój obrazek.
- Pani Young powiesiła go w klasie. - Tak. Pamiętam to.
- Ja chciałem być śpiewakiem. - Nie umiesz śpiewać.
- Nie. - Ani grać na gitarze.
- Ale dobrze z nią wyglądam. - To prawda.
To laboratorium nie czyni z ciebie astronauty,
ale wysyłasz chociaż rzeczy w kosmos?
Tak.
A może załatwimy jakieś mięsko, kilka piwek
i oblejemy twoje kosmiczne lasery?
- Jasne. - Zróbmy to.
Beto! Ominąłeś kilka rzędów.
- Wcale nie. - Ominąłeś.
- Znając ciebie, to tak. - Nie...
- Dokończ robotę. - Tak.
- Chyba muszę tam wracać. - Dobra.
To wspaniałe, że mogę być tak cholernie dumny,
nie mając pojęcia, o czym mówisz, kuzynie.
Będę za tobą tęsknił.
Nigdzie się przecież nie wybieram.
Nie o to chodzi.
Wyrwałeś się stąd.
Zdobyłeś pracę,
dyplom, szacunek.
Inżynier!
Niewiarygodne.
Beto.
Pomogę ci z tymi rzędami i skoczymy na piwko.
Dobra. Dasz sobie radę?
Pewnie.
Słuchaj, nie musisz tak wrzeszczeć. Kuzyn mnie odwiedził.
Dobra, jasne.
Skseruj te dokumenty.
Każdą stronę dwa razy, a potem do archiwum.
Strasznie dużo kopii. Będzie ich z tysiąc.
Tak.
Myślisz, że może dałoby się lepiej wykorzystać mój czas?
To dobra robota dla ciebie.
Dostałeś list.
- Tylko tracisz czas. - Tak, jasne.
20 SIERPNIA 1985 PAN JOSÉ HERNÁNDEZ
Z PRZYKROŚCIĄ ZAWIADAMIAMY
Chcesz enchilady?
Nie, mamo.
Może weźmiesz jutro do pracy?
Nie trzeba.
Twoja siostra poznała miłą dziewczynę dla ciebie.
Mamo, proszę. Boże.
Nie będziemy żyć wiecznie.
I co wtedy zrobisz? Zestarzejesz się samotnie jak jakiś...
szalony naukowiec?
Mamo, proszę, nie dzisiaj.
No co?
Nie dzisiaj, dobrze? Dziś był...
- Co? - Przytłaczający dzień.
„Przytłaczający”.
Spędź z nim jeden dzień...
Wtedy poznasz znaczenie tego słowa.
Nawet masz dla niego piwo.
Wejdź do środka.
Przeziębisz się.
Nadciąga burza.
Muszę zabezpieczyć drzewka.
Cały dzień jeździsz tym autem
w tę i z powrotem.
Z pola do fabryki.
A co robisz po powrocie do domu? Dalej pracujesz.
Możesz wyciągnąć rolnika z pola,
ale nie wyciągniesz pola z rolnika.
- Pomóż mi z drzewkiem. - Nie.
Dalej.
I proszę. Piękne, prawda?
Co u ciebie słychać?
Sam nie wiem.
Nie jest lekko.
Przecież to wiesz.
Bez pracy...
nie ma kołaczy.
Mógłbyś być ze mnie dumny.
W końcu jestem inżynierem, a nie jakimś sprzątaczem.
A gdybyś nim był? Co w tym złego?
Nic, ale to żadne osiągnięcie.
Nadal próbujesz odnaleźć pierwszy składnik?
Jaki masz cel? Jaki?
Przed tobą długa droga.
Wiesz, ile z mamą dla ciebie
- zrobiliśmy. - Wiem.
- Ile poświęciliśmy... - Wiem.
- Gil, Chava, Lety. - Wiem to wszystko.
Wiem, że przeze mnie straciliście dom w Michoacán, dobra?
Musisz to wyciągać za każdym razem?
Ciężko mi z tym.
To weź się w garść.
Zrezygnowaliśmy z domu dla twojej edukacji.
WNIOSEK O PRZYJĘCIE DO NASA
STANOWISKO: INŻYNIER
- Co to jest? - Nic.
Mama pyta, czy chcesz na jutro enchilady.
Mówiłem już, że nie.
Nie chcę, żeby w pracy mówili na mnie „Enchilada”.
Więc dziękuję.
Dobra, rozumiem.
- Co to miało znaczyć? - Nic takiego. Po prostu rozumiem.
Możesz stąd wyjść?
Zdetonujemy bombę atomową laserem rentgenowym,
licząc, że wyemituje promieniowanie o właściwej mocy,
przez odpowiednią ilość czasu, w wymaganym kierunku.
Testy mają pójść gładko.
Udowodnijmy sceptykom, że się mylą, i utrzymajmy nasze fundusze.
Spora ta kanapka.
WYPRZEDAŻ
UŻYWANE SAMOCHODY
Daj spokój.
- To 30-letnie auto. - To 20-letnie auto.
Do tego to impala.
Ten samochód to tyle wspomnień.
Tak sobie myślę...
że próbujesz odciąć się od korzeni.
To tylko auto.
Żre jak smok. A przebieg ma większy od Enterprise.
No nie wiem. Zakrawa to na zdradę.
Rani mnie to.
Jest w niezłym stanie,
jak na swój wiek.
Pogadam o tym z szefową.
Dobra.
Może załatwisz świetny interes.
Byłoby fajnie.
Wygląda dobrze.
- Masz chwilę? - Zaraz wracam.
Dobra.
Tak robią cię w konia.
Sprzedajesz duszę za miskę pieprzonych nachosów.
Będzie pan zadowolony z tego pojazdu.
Ma świetny przebieg, niezłego kopa.
To świetna inwestycja.
- Biorę. - Wspaniale.
Przejdźmy do formalności.
Proszę pana? Proszę usiąść.
Dobra.
Czy ja pani niedawno nie widziałem na polach?
Tak. Czasami pomagam ojcu.
Ja też pomagam tacie.
Fajnie.
Pańskie kluczyki.
Kupiłem nowy samochód.
Zgadza się. Gratuluję.
Nie wiedziałem... José.
Adela.
Jaki samochód właściwie kupiłem?
Byłem trochę rozkojarzony.
Nie wiesz, co właśnie kupiłeś?
- Nie... - Spójrz na dokumenty.
To może być nawet dostawczak.
Bo jest. Kupiłeś starą furgonetkę UPS.
Drzwi sprzedawane osobno.
Wiem, że to... trochę niezręczne, ale...
I jesteś teraz w pracy,
ale czy może kiedyś...
To nie musi być...
To wcale nie musi być oficjalna...
Nieważne.
Z chęcią pojechałabym z tobą na randkę
tym twoim starym zakurzonym dostawczakiem,
ale raczej do tego nie dojdzie.
- Podpisz tutaj. - Rozumiem.
Najpierw musiałbyś poznać mojego ojca.
Nie przeszkadza mi to.
Ale robisz to na własne ryzyko.
Z góry przepraszam.
- Za co? - Proszę, nie uciekaj.
Mamy dziś piękny wieczór.
Pogoda jest dobra.
Mój mąż niedługo przyjedzie. Jest pan głodny?
Nie. Cieszę się... że mogę wszystkich poznać.
Racja. Dzieci, przestańcie.
Hernández z Pátzcuaro czy z Uruapan?
Z La Piedad.
- Awokado czy limonki? - Awokado.
Dobrze się bawisz?
Awokado?
Kuzynie.
Jakie to ma znaczenie?
Co się uprawia w Michoacán?
Kukurydzę.
Lucernę.
Mój mąż niedługo przyjedzie.
Ma dziś długą zmianę.
Dobry wieczór.
- Cześć, tato. - Cześć, córeczko.
Tato, to José. José, mój tata.
- Dzień dobry... - Nie.
Nie wstawaj. Widzę, że się rozgościłeś.
Usiądź, musisz być zmęczony.
Tak.
Zgaduję, że...
nie mówiłeś o zamiarach, jakie masz wobec mojej córki.
- Tato! - Skarbie!
Wyjaśnię ci coś.
Mojej córce nie wolno umawiać się na randki i tego typu rzeczy.
Tato...
- Mówiliście mu? - Oczywiście, wujku.
Jeśli chcesz ją odwiedzać,
będziesz tu mile widziany,
ale tylko w mojej obecności.
Więc mam nadzieję, że nie będziesz tak wcześnie jak dzisiaj.
Mój Boże.
Dobrze.
Przepraszam.
Nie chciałam ci serwować hiszpańskiej inkwizycji.
Nie przejmuj się. Było fajnie.
Tak naprawdę są bardzo mili.
Oczywiście.
Chyba ich onieśmielasz.
Ja ich?
To dlatego się pocili?
Przeze mnie?
A myślałem, że przez ten ostry sos.
Nie, chyba dlatego, że jesteś inżynierem.
Myślałem, że kujony nie onieśmielają nikogo.
Adela.
Adela!
Już idę.
Wybacz, ale muszę iść.
Nie przejmuj się.
Wrócę tu.
Adela, do środka!
- Muszę iść. - Tak.
Wiem. Ciągle cię woła.
Tak.
Przepraszam.
Dobrze się bawiłem. I to bardzo.
- Ja też. - Tak.
- Muszę iść. - Wiem. Musisz iść.
Tak.
Proszę pana.
- Proszę pana. - Nie teraz.
Proszę pana, to ważne.
- Coś znalazłem. - Nie teraz.
Proszę pana!
Trzeba sprzątnąć salę 542.
Jak będziesz mógł.
TYLKO DLA OBSŁUGI LASERA
WŁĄCZNIK
Co ty wyprawiasz?
- Jak tu wszedłeś? - Mam klucze.
Klucze do laboratorium?
Mam klucze do każdego pomieszczenia w budynku.
Ta pani wzięła mnie za sprzątacza
i dała te klucze...
Miał kopiować dokumenty.
A zamiast tego robisz... co dokładnie?
Chciałem tylko coś sprawdzić, miałem wątpliwości...
- Wątpliwości? - Tak.
Przeprowadziłem testy, a te liczby...
System działa w oparciu o pomiar jasności detektora berylu,
gdy zostanie oświetlony laserem.
Ale te detektory nagrzewają się też od samego wybuchu.
To daje zawyżoną częstotliwość,
co fałszuje pomiar.
Jeśli nie będą kalibrowane oddzielnie, nie da się stwierdzić...
czy wytwarzany przez nie sygnał
powstał dzięki laserowi czy wybuchowi.
Proszę pana...
jeśli mogę, możemy zastosować obudowę,
aby odizolować laser,
i w ten sposób otrzymać lepsze odczyty na detektorach berylu.
A przynajmniej bardziej spójne,
bo nie wchodziłby w reakcję z...
Ograniczylibyśmy wpływ wybuchu.
I mówisz mi, że nikt tego wcześniej nie wyłapał?
Wysoce nieprawdopodobne.
Macie tu zostać
i jeszcze raz sprawdzić te obliczenia. Jasne?
- Proszę pana... - Jasne, Weissberg?
Tak jest.
Możecie sprawdzić, ale wszystko się zgadza.
Cześć.
Cześć. Nie jestem tym nowym.
Znaczy, jestem, ale nie sprzątaczem.
Jestem inżynierem.
Nie, żebym miał coś do woźnych. Cześć, Steve.
Lubię go. To dobry człowiek. Fajny facet.
- Tak, bardzo. - Ale może ich potrzebować.
Słuchajcie,
może porozmawiajcie sobie teraz, bo zaraz przyjedzie mój mąż.
Mamo.
- Masz naprawdę fajną mamę. - Tak.
Widzę po niej, że cię lubi.
- Lubi kujona? - Tak.
Ale ty jesteś kujonem innego rodzaju.
Wydajesz się...
No nie wiem, podekscytowana.
- Podekscytowana? - Tak.
Tak. Chyba jestem.
Masz jakieś marzenie?
Masz jakiś życiowy cel?
Cel?
Mój tata mawia,
że trzeba do czegoś dążyć, mieć jakiś cel.
Chcę zostać szefową kuchni. To jest mój cel.
Chcę mieć własną restaurację.
Naprawdę?
Taką z prawdziwego zdarzenia.
Prawdziwą restaurację, comida Michoacana.
Nie jakąś budkę z burrito. Chodź.
Na pewno ci się uda.
Dzięki.
A jaki ty masz wielki cel,
marzenie czy cokolwiek?
Cóż... nie, to głupie.
- Tak nie można. - Jak?
- Nie można tak robić. - Jak?
Chciałeś coś powiedzieć.
Ja powiedziałam ci o swoim. Otworzyłam się.
No dalej. Chcę cię lepiej poznać.
Proszę.
Chcę zostać astronautą.
O Boże. Mówisz poważnie.
Dobrze. Tak jak...
- Tak, wiem. To głupie. - Nie.
Nie.
Nie spodziewałam się czegoś takiego.
Dobrze?
To wcale nie jest głupie. To wręcz niesamowite.
Wjechałeś mi teraz na ambicję.
- Szefowa kuchni. - Nie. Marzenie to marzenie.
Tak.
To wpadnij do mnie na tamale w drodze powrotnej z Marsa.
- Dam ci zniżkę. - Wpadnę.
Mogę cię o coś spytać?
Tak.
Co kujon musi zrobić...
by zostać z tobą sam na sam?
Cóż...
A to sukinkot...
NOWOŻEŃCY
Cześć, Julio. Nie. Odłóż to, proszę.
Wskakuj do auta.
- Julio, odłóż to. - Odjeżdżają bez ciebie.
José, ja nie żartuję. Ramka ma być cała.
Nie zepsujcie jej.
- Pięć, cztery... - Co wy robicie?
...trzy, dwa.
Wrócisz z pracy do domu na czas?
- A co? - Mam spotkanie.
Jakie?
Będę oglądać stary sklep na restaurację.
- Sklep? - Tak.
Uwaga, przeszkoda!
Może się nadać. Wygląda naprawdę nieźle.
Wybrałaś już nazwę?
Nazwę ją po mamie.
Dobry pomysł.
O nie, zbliża się wielki meteor!
Jest ogromny. Ledwie go ominąłeś.
Uniknąłeś zderzenia!
Nie zapomnij kupić pieluch.
- Dobrze. - Co to było?
Co właśnie usłyszałam?
- Dobra. - Pa.
Kto mi powie, co to jest?
Nie, Gutiérrez,
to nie pączek z posypką.
To obiekt emitowany przez szereg promieni rentgenowskich.
Kto mi powie, co to jest? Ktokolwiek? Weissberg?
- To jest kwadrat. - To kwadrat.
Mam coś dla ciebie. Program zajmujący się wysoko wzbogaconym uranem.
W skrócie, Stany kupują od Rosjan materiały jądrowe
do amerykańskich elektrowni.
Wysyłają najlepszych na Syberię do pomocy przy nadzorze.
Masz walizkę i dobrą kurtkę?
Mam.
Taka robota świetnie by wyglądała
na podaniu do programu kosmicznego.
Przepraszam za spóźnienie.
Obiecuję, że jutro cię zawiozę.
Z PRZYKROŚCIĄ ZAWIADAMIAMY...
Co to jest?
Powiedz coś.
Miałem ci powiedzieć.
Wyjaśnijmy sobie coś.
Już sześć razy aplikowałeś
do programu kosmicznego
i nie przyszło ci do głowy, że chciałabym wiedzieć.
Pomyślałem tylko, że spróbuję.
Spróbujesz? José, to jest...
To raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Sześć prób w ciągu sześciu lat.
Nie, to tylko głupie marzenie. Tylko...
- To jest głupie marzenie? - Znaczy...
Wiesz, co jest głupim marzeniem?
Co?
Zaufanie. Dlaczego mi o tym nie powiedziałeś?
Bo nigdy mnie nie przyjmą.
To nie jest odpowiedź.
Dlaczego nie powiedziałeś swojej żonie
o tym, że chcesz polecieć w kosmos?
Mówiłem ci o tym.
Wspomniałeś o tym na randce lata temu,
a ja myślałam, że żartujesz.
Adelo, odrzucono mnie sześć razy.
- A gdybyś się dostał? - Nie wyszło.
I miałem ci powiedzieć.
Dobra. Miałeś mi powiedzieć.
Kiedy? Zadzwoniłbyś do mnie z kosmosu?
Czemu nie możesz być dumna?
Mam być z ciebie dumna?
Dla mnie ważna jest restauracja.
A tobie to wisi.
A ja mam być z ciebie dumna?
Gdzie pieluchy?
Wiesz, że kładą je specjalnie przy piwie,
żeby zdesperowani ojcowie
kupowali je w środku nocy.
Głupota.
Zawzięła się na tę restaurację
i trochę przegięła.
To tylko podania.
Może ona po prostu chce wiedzieć.
Masz piękną, kochającą rodzinę, która znosi twoje wymysły.
Czego więcej można chcieć?
Udało ci się.
Nie dlatego, że sprzedałeś impalę.
A ty znowu o tym.
O co chodzi z tym kosmosem?
Nie wiem.
Może za długo grzebałem w ziemi.
Powiedz mi coś.
Kto byłby lepszy niż imigrant?
Ktoś, kto wie,
jak to jest wyruszyć w nieznane.
Kto lepszy...
odważyłby się opuścić tę planetę?
Doceń to, co masz.
I idź do domu.
Adelito, przepraszam.
Jak poważnie myślisz o tym... kosmosie?
To głupota.
José.
Jak poważnie?
Myślę o tym każdego dnia, każdej godziny.
Nie mogę przestać o tym myśleć.
Odmawiam bycia nieświadomą,
wiecznie zirytowaną, jęczącą żoną.
Nie stawiaj mnie w tej sytuacji.
Traktuję cię poważnie.
Jesteś inżynierem.
I to dobrym. W Livermore robisz świetne rzeczy.
I jestem z ciebie tak bardzo dumna.
Aplikowanie do NASA nie jest głupotą.
Zadam ci pytanie,
a ty na nie szczerze odpowiesz.
Dobrze.
Osoby, które się dostały przez ostatnie sześć lat,
co one mają, czego nie masz ty?
To głównie biali,
mają umiejętności, których mi brak.
Ale takie kursy są bardzo drogie.
To nieistotne. Mamy oszczędności.
Co mają oni, czego nie masz ty?
Ostatnia grupa została wybrana spośród 12,962 kandydatów.
Niektórzy to wojskowi, ludzie z doktoratem,
naukowcy, inżynierowie, a nawet nauczyciele.
No i piloci. Wielu pilotów.
Naprawdę dobrych.
Najpierw kasa.
Dobra, stary. Do roboty.
Tak w górę. A tak w dół.
Do tego są bardzo sprawni fizycznie.
Bieganie, pływanie, triathlon, tenis, podnoszenie ciężarów.
Niektórzy z nich to zagorzali sportowcy.
Jeden z nich jest nurkiem, który ma na koncie ponad 700 zanurzeń.
Nurkowanie jest kluczowe.
POCZTA
20 SIERPNIA 1994
Z PRZYKROŚCIĄ ZAWIADAMIAMY, ŻE NIE WYBRANO...
Kryzys wieku średniego.
Kolejną umiejętnością jest to, że mówią po chińsku, francusku, niemiecku.
- Ale najważniejsza... - Są biali.
Nie.
Pomówmy o tym rosyjskim programie.
Nie. Mówią po rosyjsku.
Czuję się jak wieloryb.
Nie...
Nie śmiej się.
Karina.
Z PRZYKROŚCIĄ ZAWIADAMIAMY... NIE WYBRANY
WYSOCE WYKWALIFIKOWANI...
Z przykrością zawiadamiamy,
że nie wybrano pana...
INŻYNIER
NARODOWA AGENCJA AERONAUTYKI I KOSMOSU
Julio. Śniadanie.
Gdzie tata?
Dobra.
Gdzie jest tata?
Skręć w prawo i zejdź na 1500 metrów.
Dojście do tego zajęło im długie lata
i mogą być we wszystkim świetni,
ale nie ma żadnej gwarancji.
Wiesz, że stoimy na ziemi.
Polecisz, gdy będziesz gotowy.
Mogę być dobry, stawać się lepszy,
a potem jeszcze lepszy.
A i tak... mogą mnie nie przyjąć.
Powinieneś spróbować.
A co będzie z restauracją?
Mówisz to po hiszpańsku, żeby było łatwiej?
A jest?
Nie.
Wydamy na to wszystko, co mamy.
Dorastaliśmy, obserwując, jak ludzie się poświęcają.
Teraz nasza kolej.
Już idę, skarbie.
Będziesz musiał polecieć do Rosji.
Tam jest zimno.
SKŁADNIK NR 3 – NARYSUJ MAPĘ
Lot 317 do Moskwy, przygotować kabinę do startu.
Na pokładzie jest 237 pasażerów. Kontynuujemy protokół lotu.
Czekamy na zgodę kontrolera ruchu.
W związku z rozpoczęciem programu wzbogaconego uranu
witamy ochotnika z Ameryki, José Hernándeza.
Zostanie u nas przez kolejne pół roku.
Przepraszam, że nie byłem przy tobie.
- Do bani. - Wiem.
Ale wiedzieliśmy, że tak będzie.
Ale... Czuję, że...
Poszło szybko.
Dostałam skurczy, zadzwoniłam do mamy.
Ledwie zdążyłam do szpitala.
Ja powinienem był cię tam zawieźć.
Dzieci rodzą się, gdy się rodzą. Tak to już jest.
Tak.
A co u dzieci?
Dobrze. Mama je wzięła.
Pewnie terroryzują dziadka.
Tak. Mam nadzieję.
Jak Syberia?
Co mówisz?
To tylko takie powitanie.
Czy to on?
Tak.
Dasz go do telefonu?
Zaczekaj.
Chcesz porozmawiać z tatą?
- Słyszy mnie? - Tak.
Mów.
Cześć, Antonio.
Co u ciebie, kolego?
Troszczysz się o mamę?
Musisz się nią opiekować. Jest twarda.
Ale dlatego musimy ją chronić.
Bardzo się dla nas poświęca.
Bardzo ją kocham.
I ciebie też.
Tak sobie myślałam...
Tak?
Tym razem nie wysyłaj podania.
Pan Sturckow?
- Sturckow. - Sturckow, pan Sturckow.
- Tak. - José Hernández.
José Hernández.
Zgadza się.
Co pan tu robi?
W tym roku chciałem osobiście przynieść podanie.
- Skąd pan przyleciał? - Ze Stockton w Kalifornii.
Mógł je pan wysłać.
Tak. Mogłem.
Ale chciałem pana poznać i osobiście je panu oddać.
Dobra, Hernández,
to będzie pańskie jedenaste podejście.
Doceniam pański upór
i dziękuję, że się pan fatygował,
ale niepotrzebnie.
Proszę pana, jeśli mogę.
To moje najmocniejsze podanie.
I to będzie dwunaste podejście, nie jedenaste.
Dobra. Proszę mówić.
- Słucham? - Co się zmieniło?
Co jest innego w podaniu?
Przez ostatnie dziesięć lat
każdą akademicką, zawodową i osobistą decyzję
- podejmowałem pod ten program. - Dobra.
Mam tytuł magistra elektrotechniki.
Wylatałem już ponad 800 godzin.
Mam certyfikat nurka.
Przebiegłem maraton w San Francisco.
I mówię po rosyjsku.
Na ochotnika poleciałem na Syberię,
by wziąć udział w programie dla Departamentu Energii.
Jestem ojcem...
piątki najcudowniejszych dzieci,
mężem niesamowitej żony,
która groziła, że odejdzie, jeśli tu nie przylecę.
Składałem podanie 12 razy i tak,
byłem na skraju poddania się po każdym odrzuceniu,
ale, jak pan widzi, jestem tu.
Może mnie pan znowu odrzucić, ale za rok znowu będę tu stać.
Dobrze, panie Hernández.
- Dziękuję panu. - Bezpiecznej podróży.
Nie oszukujcie!
Co wiecie o motylach?
Wiedzieliście, że ważą jeden gram?
- Nie wiedzieliście? - Nie.
Natura jest cudowna.
Przynieś talerze.
Proszę. I serwetki.
Tak mogą przeżyć.
Wszyscy jesteśmy motylami.
Nie jesteśmy konikami polnymi.
Beto. Jest tu twoja córka. Nie przeklinaj.
Karino.
Cześć. Już biorę. Dziękuję. Miłego dnia.
STO LAT, JULIO
José!
Dostałem się.
Nie.
Przyjęli mnie.
- Będę tęsknić. - Bierz.
Nie przyjmę tego.
- Chcesz tego. - Nie mogę.
Bierz. To prezent.
- Trzymaj. - Nie mogę.
Nie. W porządku. Proszę.
Nie mogę.
- Weź. - Nie mogę.
- Weź je. - Nie. Nie mogę.
- Bierz. - Nie mogę.
Niech ci służy.
Ej, kuzyn!
Jesteś pewien?
Tak.
Jedź. Zobaczymy się później.
PRZEPROWADZKI
CENTRUM KOSMICZNE JOHNSONA
Dobra.
Wiedzcie, że program
będzie trudny dla waszych rodzin.
Poświęcenia, jakich dla was dokonają,
przekraczają wasze i ich pojęcie.
Musicie także zrozumieć, że ten program nie gwarantuje
uczestnictwa w misji kosmicznej.
Przed wami długa droga.
Większość osób nie przechodzi pełnego szkolenia.
Rzuć groszem, kuzynko.
Ale z drugiej strony pamiętajcie,
że wybrano was spośród dziesiątek tysięcy chętnych.
Skoro was tu chcemy,
to dlatego, że jesteście jednymi z nielicznych,
wyjątkowych osób na tej planecie,
które uważamy za zdolne do podróży w kosmos.
Dziś rozpoczyna się wasza długa podróż.
Zmieni was bardziej, niż myśleliście.
Zmieni was na zawsze.
To nie będzie łatwe.
Przekroczycie własne granice,
będziecie pracować jako zespół i będziecie walczyć sami.
A wokół siebie macie nowych braci i siostry.
Witajcie.
KC? Chcesz coś dodać?
Cześć. Mam na imię Kalpana Chawla, ale niektórzy mówią na mnie KC.
Jestem tu już dłuższy czas.
Byłam już raz w kosmosie
i poprowadzę wasze szkolenie modelowe.
Polega ono na wykształceniu pamięci mięśniowej.
Chodzi o poddanie organizmu warunkom
podobnym do tych w kosmosie.
Jak tylko silniki zamilkną
i dotrzecie do strefy nieważkości, będziecie zdezorientowani.
Będziecie mieli wrażenie, że spadacie.
W zupełnej ciszy.
Ćwiczymy ciało i umysł.
To, co chcemy osiągnąć, jest niebezpieczne.
Jasny umysł w nagłych wypadkach to konieczność.
W razie potrzeby nurkowie wam pomogą.
Nie walcz ze skafandrem.
Wyciągnąć go.
Natychmiast.
Pomożemy panu. Tutaj.
- Spokojnie, Hernández. - Wszystko w porządku?
W porządku?
To brzmi okropnie.
Tak. Było okropnie.
Julito potrzebuje twojej pomocy ze swoim projektem.
Dobrze.
Pamiętaj o tym.
Dobrze.
Kochanie, przepraszam, ale dziś znowu wrócę późno. Trenuję.
Dobrze.
Był dziś hydraulik?
Tato?
Cześć, synu. Powinieneś już spać.
Pokazać ci moją Ziemię?
Twoją Ziemię?
Twój projekt.
Nie działa?
Nie.
Użyłem 13-watowej żarówki, podpiąłem ją z tyłu.
Mama mi pomogła.
Jest świetną kucharką, ale słabą elektryczką.
Przynajmniej próbowała.
Pięknie.
Zobacz. Jesteśmy tutaj.
Zgadza się. Tam jesteśmy.
Wracaj do łóżka.
Wybacz, że ci nie pomogłem.
Nie szkodzi.
Tato...
Tak?
Dlaczego chcesz tam lecieć?
Sam nie wiem. Śpij już.
Wszystko w porządku?
Wiem, że wszystkim jest ciężko.
Haruję, wszystko mnie boli, nie mogę spać.
Ale jak dam z siebie wszystko, to może mi się udać.
Ja, ja, ja...
Czy ty siebie słyszysz?
- Zawsze chodzi tylko... - O co? O mnie?
Słuchaj...
ledwie cię widujemy.
Przepraszam.
Halo? Co takiego?
Wracał do domu z nocnej zmiany.
To był wypadek.
Był w niewłaściwym miejscu i czasie.
To nie był wypadek. Tylko strzelanina.
Tu jest zdecydowanie za dużo wypadków.
Kiedy lecisz w kosmos?
Zawsze był pewny tego, że polecisz.
Wiedział, że mu współczujesz, bo się nie uczył
ani nie robił tego, co ty.
To nieprawda.
Nie czuj się z tym źle.
Ale teraz musisz polecieć w kosmos dla niego.
Tak właśnie powiedziałby Beto.
Kochałem twojego ojca.
I co my z tobą zrobimy, Hernández?
- Chcesz ten niebieski kombinezon? - Tak jest.
Wiesz, gdzie jesteśmy?
Około 55 kilometrów od Houston, na wysokości 7000 metrów.
Na kursie 2-1-0, tyle że teraz lecimy do góry nogami.
Dobrze. Teraz powiedz, jak wylądować.
Tak jest. Za Richmond kierunek na Houston.
W stronę pasa startowego, wysokość 1800 metrów,
podejście 120,9. Dziękuję.
Wyłącz mikrofon.
- Zaciął się. - Jak to zaciął?
Wyłącz go, zakłóca łączność z wieżą.
Staram się.
NASA 959, zmień kurs.
- Przycisk się zaciął. - Wyłącz mikrofon.
Próbuję!
NASA 959, samolot po prawej.
Po prawej, na trzeciej!
Samolot!
Bardzo przepraszam, proszę pana. To się już nie powtórzy.
Masz rację.
To nie jest szkoła latania.
Jesteś w tyle.
Nadgoń to albo odejdź.
Co u nich?
Skłamałbym, gdybym powiedział, że wiem.
Dobrze, że przyznałeś się do błędu.
W NASA się to docenia.
Czy warto?
No wiesz... to wszystko.
Pewnie.
Tak?
Z góry wszystko wygląda tak pięknie.
Jakby cała planeta była święta.
Atmosfera wygląda jak różnokolorowe wstążki otulające Ziemię.
Planeta wydaje się taka delikatna.
Taka mała planeta, a tyle się na niej dzieje.
Wydaje się nam, że wszystko kontrolujemy.
Nasze życia, marzenia.
Jesteśmy wyczerpani, dokonujemy poświęceń,
myślimy, że wystarczy bardzo chcieć.
Ale życie to zagadka.
Ale prawda jest taka.
Gdy rozpocznie się sekwencja zapłonu, mamy tylko siebie.
To jest ważne.
Twoja dzisiejsza nauka jest ważna.
Wracam tam.
Patrzysz na specjalistkę nadchodzącej misji STS-107.
- Gratuluję. - Dzięki.
- Moje gratulacje. - Dzięki.
Wiesz, jakie to ważne,
że ktoś taki jak my tam poleci?
Ja też ciężko pracowałam.
Wytrwałość to prawdziwa supermoc.
Zanurzycie się bez tlenu i do góry nogami.
Nie traćcie orientacji i pracujcie jako zespół.
SKŁADNIK NR 4 JEŚLI NIE WIESZ JAK, NAUCZ SIĘ
Rozpoczynamy szkolenie.
Wyobraźcie sobie swój dom, ale wszystko jest do góry nogami.
Pozostańcie zapięci, aż dotkniecie dna.
Nurkowie są tam tylko na wszelki wypadek.
Oczekuję, że wszyscy wyjdziecie bezpiecznie bez ich pomocy.
Musicie wyjść jako zespół, aby pomyślnie ukończyć szkolenie.
Nie, zaczekajcie.
Jakakolwiek pomoc was zdyskwalifikuje.
Wyciągnijmy ich.
Proszę pana?
Jeszcze nie.
No dalej.
W porządku. Wszyscy żyją?
W przyszłym tygodniu powtórka.
Z opaskami na oczach.
Dobra robota.
POWIERZCHNIA HANDLOWA DO WYNAJĘCIA
Pyszne.
PRAWDZIWA KUCHNIA MEKSYKAŃSKA
Proszę.
David Brown, drugi specjalista, Kalpana Chawla...
Kiedy ty tam będziesz?
Jak tylko skończę szatkować cebulę.
TOR LOTU WAHADŁOWCA
Mówimy o czymś poruszającym się z prędkością Mach 25.
Dwudziestopięciokrotna prędkość dźwięku.
- Nic nie widzę, tato. - Chodź tutaj.
Patrz dalej. Zobaczysz go.
Nie mamy łączności z wahadłowcem Columbia
- od 12 minut... - Dobra.
Siedmioosobowa załoga.
Columbia do Houston, test UHF.
Posłuchajmy Jamesa Hartsfielda.
Kontrolerzy lotu czekają
na przywrócenie łączności.
Otrzymujemy niepokojące wieści o wahadłowcu Columbia.
Nie odzywają się. W tej chwili...
Kierownik lotu, LeRoy Cain, zlecił kontrolerom
rozpoczęcie procedury awaryjnej.
Widzimy wahadłowiec przelatujący nad Dallas w Teksasie.
Wejście wahadłowca w atmosferę...
Muszę jechać.
Chcę zobaczyć lądowanie.
Nie będzie... żadnego lądowania.
Trzymaj. Nie włączajcie telewizorów.
Słowa urzędników potwierdzają to, co właśnie widzimy.
Zdaje się, że wahadłowiec „przepadł”.
Mówi Michael Barne.
Wahadłowiec leciał około 60 km nad środkowym Teksasem, kiedy się rozpadł.
Możemy sobie tylko wyobrażać,
jak rozległe będzie pole szczątków.
Naszym słuchaczom radzimy...
Po bardzo wnikliwym śledztwie
doszliśmy do wniosku, że podczas startu STS-107
kawałek izolacji oderwał się od zbiornika zewnętrznego
i uderzył w lewe skrzydło orbitera.
Gdy wahadłowiec wszedł ponownie w atmosferę,
gorące gazy przedostały się przez osłonę termiczną
i zniszczyły wewnętrzną strukturę skrzydła.
Przez to wahadłowiec stał się niestabilny
i rozpadł się na kawałki.
Te wyniki z pewnością skłonią Waszyngton do dodatkowych kontroli.
Jeśli loty nie są bezpieczne, nie powinniśmy latać.
Mam zrezygnować?
Kaplana mówiła, że życie to zagadka.
Wtedy tego nie rozumiałem.
Ale teraz...
Dobranoc.
- Dobrej nocy. - Dobranoc.
SKŁADNIK NR 5
JEŚLI SĄDZISZ, ŻE CI SIĘ UDAŁO, PRACUJ JESZCZE CIĘŻEJ
Houston, stacja ISS w zasięgu wzroku.
Przyjąłem. Zbliża się szybko.
Rozpoczynam dokowanie.
Potwierdź...
Lecisz za szybko.
Zwolnij albo przerwij dokowanie.
Nie ma potrzeby przerywania.
Zwolnij. Przejść do...
José, prędkość.
W porządku, Houston. Wiem, co robię.
Dokowanie zakończone. Dziękuję za cierpliwość.
Nieźle, Hernández.
Dziękuję.
Słuchaj, ludzie z biura rekrutacji
chcą z tobą pogadać.
O czym?
- Hernández. - Tak jest.
Chodź.
Panie Hernández, chyba nie mieliśmy okazji.
Anderson, Dyrektor Programu Załóg Lotniczych.
Jest pan tu dzisiaj, ponieważ wbrew naszym oczekiwaniom
NASA zezwoliła na nowy start wahadłowca,
a my chcemy ruszyć, zanim Waszyngton zmieni zdanie.
Rozumiemy, że załoga Columbii była pańskimi przyjaciółmi.
Musimy wiedzieć, czy podejmie się pan tego zadania?
Hernández, musimy to usłyszeć.
Przepraszam...
Będziesz drugim specjalistą misji.
Dostaniesz miejsce obok mnie i pilota.
Odpowiada ci to?
Czekam na to od prawie 30 lat, więc...
Mam zaszczyt przedstawić
załogę wahadłowca Discovery.
- Chava, rusz anteną. - Tak, tato.
Jedno pytanie na raz.
- Panie Hernández. - Tak?
To prawda, że w dzieciństwie pracował pan na polu w Kalifornii?
Tak. Moi rodzicie szukali w tym kraju lepszego życia.
A my... cóż, zbieraliśmy wasze jedzenie.
Pozwolą mu zabrać w kosmos enchiladę?
Żartuję.
Mój kuzyn, Beto...
Świętej pamięci...
...powiedział mi kiedyś:
„Kto lepszy miałby opuścić tę planetę
niż emigrant gotów wyruszyć w nieznane?"
Żarty sobie ze mnie stroisz? To jakiś żart?
Co ty na to?
To znaczy, robimy to?
Mogę odwołać. Mówiłem im, że najpierw spytam się żony.
Co? Mój Boże.
Co ty na to?
Mówiłem, że najpierw spytam się żony.
O co chodzi?
Zmywarka nadal nie przyszła.
Jestem taka dumna.
Chyba powinienem zabrać tam twoją obrączkę.
Powinna być ze mną.
Obie powinny być razem.
Jeśli ją zgubisz, zabiję cię.
Nie uśmiechaj się.
Nie śmiej się. Mówię poważnie. Uduszę cię gołymi rękoma.
Wierzę ci.
Dobrze.
Podróż motyla monarchy
jest tak długa, że zajmuje całe pokolenia.
Wiecie, skąd to wiem?
- Tato, chyba nie płaczesz, co? - Skądże.
Coś mi wpadło do oka.
Ale jesteś przystojny.
- A ty piękna. - Dziękuję.
Jak się czujesz?
Dobrze.
- Naprawdę? - Tak.
Masz niespodziankę od rodziców.
- Serio? - Tak.
Witaj, młody człowieku.
Nie wiem, co powiedzieć.
„Miło panią widzieć”.
Czekam na tę chwilę od ponad 30 lat
i mam na to dowód.
Dziękuję.
Zmieniłaś moje życie.
Widzimy dowódcę, Ricka Sturckowa, weterana trzech lotów kosmicznych.
Pilot, Kevin Ford, lecący po raz pierwszy,
pokazuje nam kciuk w górę. Nicole Stott, specjalista misji,
i José Hernández, drugi specjalista misji,
także w swoim pierwszym locie.
Będzie też inżynierem pokładowym
pomagającym dowódcy i pilotowi.
Załoga została poinformowana o warunkach pogodowych na miejscu
oraz we wszystkich awaryjnych miejscach lądowania na świecie.
Pogoda będzie miała dla nas znaczenie,
ponieważ nadal monitorujemy tworzenie się komórek burzowych w okolicy.
Tu kontrola startu wahadłowca. Po anulowaniu alarmu piorunowego
inspektorzy na płycie wyrzutni
dokonują ostatnich przeglądów wahadłowca,
zbiornika zewnętrznego i powierzchni wyrzutni.
Pani Young, może tequili?
Nie. Dziękuję.
Grupa meteorologiczna informuje o złej pogodzie panującej
w okolicach wyrzutni...
Po prostu przestrzegają protokołu.
- Wiem, ale... - Ale co?
Wiem.
Cóż...
Co robisz?
Patrzę na zdjęcie Salmy Hayek.
Co?
Żartuję.
Chłopaki sfałszowali jej podpis i wsunęli mi zdjęcie pod drzwiami.
Napisali tam:
„Dziękuję, że lecisz w kosmos, mój bohaterze”.
I jeszcze: „PS,
zadzwoń, jak nie wyjdzie ci z Adelą."
Myślisz, że chciałaby poznać astronautę?
Byłaby szczęściarą.
Posłuchaj mnie.
Leć
i bezpiecznie wróć do Salmy.
Proszę.
Tak jest.
Dobrze.
Adelita?
- Zrobisz coś dla mnie? - Wszystko, skarbie.
Przekażesz mojemu tacie, że przepraszam, że stracił dom w Michoacán?
To wasza przyszłość.
Znalazłeś miłość. Zrobiłeś karierę.
Ludzie w ciebie wierzą.
Tato...
Dlaczego chcesz tam lecieć?
Co oni mają, czego nie masz ty?
Panie Hernández, czekamy.
Tu kontrola lotu,
do startu pozostały dwie godziny, 57 minut i 30 sekund.
Oto i oni, wychodzą z korytarza.
Machają do kamery. Z uśmiechem na twarzach.
To wielki dzień.
Dojechanie z budynku odprawy do platformy startowej 39-A
zajmie im około 25 minut.
Tu kontrola lotu.
Dowódca promu kosmicznego Discovery, Rick Sturckow, pilot, Kevin Ford,
i drugi specjalista misji i inżynier lotu, José Hernández,
otrzymują właśnie informacje pogodowe
od kontrolerów w Houston.
Jesteśmy optymistami, wierzymy, że pogoda
obecnie panująca w okolicy wyrzutni
i Centrum Lotów Kosmicznych
nie wpłynie na harmonogram załogi.
Co się dzieje?
Powodzenia i z Bogiem.
Dzięki, Walter.
Zmniejszenie mocy dopalaczy do 70%.
Główny układ zapłonowy wyłączony.
Drzwi pępowinowe zbiornika zewnętrznego zamknięte.
Generatory pomocnicze wyłączone.
Zwiększenie prędkości.
Odłączenie dopalaczy.
Pozostało 27 sekund.
Komputery Discovery zapewniają podstawową kontrolę
nad krytycznymi funkcjami pojazdu.
- Pozostało 18 sekund. - Piętnaście.
Zgoda na uruchomienie głównego silnika.
Główny silnik uruchomiony.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden, zero.
Zapłon silników pomocniczych
i start wahadłowca Discovery.
Wahadłowiec poza wieżą.
Misja STS 128 Joségo trwała
na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej 13 dni.
Zjadł w kosmosie tacos i słuchał José Alfreda Jimeneza.
José jest pierwszym rolnikiem z rodziny imigrantów, który poleciał w kosmos.
Tu Discovery, koła stoją.
Przyjąłem. Witajcie w domu, Discovery.
Gratulujemy niezwykle udanej misji
rozwijania nauki na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.
Wciąż zbiera z ojcem winogrona. Tyle że we własnej winnicy.
Produkują i sprzedają swoje wina, Tierra Luna Cellars.
Adela i José budują dom, w którym planują spędzić emeryturę.
CZEŚĆ, MAMO
Daleko od domu
Napisy: Grzegorz Marczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Zofia Jaworowska