Bata pa akong abogado noon.
Sa aking twenties.
Kalilipat ko lang sa Milwaukee.
Isang babaeng namumuhay mag-isa, at walang gaanong kakilala.
Tinawagan ako ni Jerry Boyle, boss ko.
Sabi niya, "May bago tayong kaso, at malaki ito."
"Kailangan mong pumunta sa gusali ng pangasiwaan ng pulisya."
Tinukoy ni Jerry Boyle,
"Kinatawan ko ang taong ito noon,"
"Mabait siyang tao. Hindi ka niya sisigawan."
Pumunta ako kaagad, gaya ng hiniling niya,
makita si Jeffrey Dahmer.
Ito ang una kong trabaho.
Noong una akong pumasok para makita siya,
napakaliit na silid ng panayam ito.
Nandoon si Jeff, nakaupo sa sulok ng lamesa.
Sobrang kinakabahan ako,
dahil ito ay isang bagay na mahirap unawain.
Maging ang mga beteranong pulis sinasabi na
isa ito sa kakaibang pagpatay na nasaksihan nila.
Nabihag ang bansa sa nakakakilabot na kwento ni Jeffery Dahmer.
Pagpatay, pagputol, at kanibalismo.
Gimbal at takot na bitbit ng pulis ang malaking lutuan
sa pinakamalaki at nakakakilabot na pagpatay sa kasaysayan ng Milwaukee.
Parang Clarice Starling ako ng Silence of the Lambs.
Napakagalang niya.
Medyo nagulat ako, sa palagay ko,
kung gaano kagiliw si Jeff.
Upang maging mahusay na abogado ng depensa,
kailangan hindi ka mapanghusga
at bumuo ng tiwala. Tawag niya sa akin Wendy. Tawag ko sa kanya Jeff.
Ayos lang ito Jeff. Huwag kang mahiya tungkol dito.
Naaasiwa ka ba sa akin?
Hindi. Kailangan itong harapin, kaya…
Sobrang pambihira lang, di ba?
Hindi ito madaling pag-usapan. Ito'y isang bagay na tinatago ko
sa loob ng aking sarili sa loob ng maraming taon,
at ito'y…
Hay.
Parang pinipilit hilahin ang dalawang-toneladang bato mula sa balon.
Palagay ko walang makapaghahanda
para sa ganoong pagpatay.
ISANG DOKUMENTARYO NA SERYE NG NETFLIX
Isa itong tahimik na gabi.
Isa sa mga gabi ng tag-araw 'yon kung saan mainit.
`Isa akong TV reporter at kabilang sa mga nauna sa pinangyarihan
sa bahay ni Dahmer ng inaresto siya.
Pagdating ko, makita lang ang mga mukha ng mga pulis,
doon ko napag-alaman na may malaking nagaganap doon.
Nakita ko ang isang pulis na kakilala ko.
Siya si Bobby Rao.
Sabi ko, "Bobby. Totoo ba ito?"
Tumingin siya sa akin, umiling at sabing, "Tama. Totoo ito."
-Lt. Roosevelt Harrell. -Nagsisiyasat kami ng pagpatay
na nangyari sa paupahang gusali sa 900 block ng North 25th Street.
May isang tao na kaming nasa kustodiya.
Malaki ang posibilidad na may mga iba pang pinatay
na tinitingnan namin na maaaring sangkot ang taong ito.
Ang pulis na nakatalaga sa pinto sa mga paupahan sa Oxford
ay ang kakilala ko.
Humiling kami, nakiusap,
"Pwede bang kuhanan ang loob ng bahay ni Dahmer?"
Umiling siya, "Mawawalan ako ng trabaho."
Pero sabi niya, "Pwede ninyong tingnan. Pero bawal lumagpas sa pinto."
Kaya pumunta kaming pinto,
humawak sa hamba at humilig, at sumilip sa loob.
Naalala ko na hindi ito memorable sa maraming dahilan.
May karpet na nakarolyo.
Kusina sa kaliwa.
May isang silid sa kanan at isang banyo.
Pero ang isang bagay na kapansin-pansin sa lahat
ay ang nakakakilabot na lampara na nakasindi.
Pataas-baba ang patak.
Nakakakilabot na pakiramdam sa apartment.
Nang gabing lumabas ang kwento ni Dahmer, reporter ako noon ng Milwaukee Sentinel.
At ako lang ang reporter doon dahil gabi na.
Si Tina Burnside,
isang panggabing reporter, ay tumawag.
Sabi niya, James, isulat mo ang sasabihin ko ng maingat."
Ang hirap na may patnugot sa likod mo na nagsasabing, "kailangan ko 'yan ngayon."
Pinindot ko ang "padala" sa panggabing patnugot.
Inayos niya ito, pinadala.
Naalala ko ang sinabi niya,
"Ito ang magiging pinakamalaking kwento na tatama sa Milwaukee."
Ako ang Punong Tagausig ng Milwaukee ng ilang taon
bago naging abogado ng depensa.
Nag-uusig at nagtatanggol ako.
Nakatanggap ako ng tawag, sa kasamahan ko sa istasyon ng TV.
"Usap tayo tungkol sa kliyente mo. "Sabi ko, "Sino?" Sabi nya, "Jeffrey Dahmer."
"Tingin namin mamamatay-tao siya."
Kinatawan ko siya noong 1988
sa ilang krimen sa sex.
At sabi ko, "Sandali lang. Tatawagan ko ang tatay niya."
Tinawagan ko si Lionel,
at sinabi ko sa kanya ang sinabi ng reporter sa akin.
Sabi ko sa kanya may kukunin ako para malaman ang nangyayari.
Tinawagan ko si Wendy Patrickus,
at available si Wendy.
Unang taong dinala nila para makita ko ay si Detective Murphy.
Sa puntong iyon, ang buong pagtatanong ay kinontrol ng mga detective.
PAGPROSESO NG BILANGGO EMPLEYADO LANG
Noong nakilala ko si Dahmer,
ang sinabi lang niya sa akin,
"Bakit di mo na lang ako barilin
sa ginawa ko?"
At umupo ako kasama niya,
tiniyak ko sa kanya na anuman ang sabihin niya
hindi babalik sa kanya, o hindi magbabago ang tingin ko sa kanya.
At kasunod nito
nilagay ang pag-amin sa papel.
Ako ay isang tenyente na nakatalaga sa homicide unit.
Sina Dennis Murphy at Pat Kennedy ang mga naunang nag-interbyu kay Dahmer.
Katunayan, araw-araw nila itong ginagawa.
Kung paano niya natatandaan
ang bawat detalye ng mga pagpatay.
NAGSAKAY SIYA NG HITCHHIKER
Talagang pambihira.
Natatandaan ko,
Nakainom si Jeff ng mga panahong 'yon.
Tinanong ko nga siya bakit sinasabi nya sa pulis ang lahat,
kung bakit siya umaamin.
Ang sabi niya, "Wendy, marami silang nakita sa apartment ko.
"Alam na nila. Kaya ipagpapatuloy ko ang pakikipag-usap sa kanila."
Buo na ang kanyang isip.
Sa puntong iyon, sabi ko, "Jeff. Igagalang ko 'yan."
Umamin na siya.
Kaya alam kong walang depensa si Dahmer.
Kaya sabi ko sa kanya, "Anong gusto mong gawin ko?"
Sabi niya, "Gusto kong malaman bakit at ano ako."
Kaya sabi ko,
"Kukuha ako ng mahusay na psychiatrist
para pumunta at kausapin ka,
at mag-apela ng walang kasalanan dahil sa sakit sa pag-iisip."
"Pagkabaliw."
"Pero kakailanganin ko ng mga duktor para masuportahan ito."
Ang hamon ay mangalap ng impormasyon para ibigay sa mga duktor
para masagot ang tanong nila.
Ang tanong ay kung matino o baliw siya.
Sa sumunod na buwan, gumugol ako ng maraming oras kasama siya,
pinag-usapan ang bawat biktima at mangalap ng maraming impormasyon hangga't maaari.
Attorney Wendy Patrickus naitala sa mahigit 32 oras na pag-uusap
para paghandaan ang depensa.
Ang pag-uusap ay naganap mula Hulyo hanggang Oktubre 1991.
Ang mga tape na ito ay hindi kailanman nailabas sa publiko… ngayon lang.
Jeff. Sabihin mo sa akin anong iniisip mo.
Nagtataka ako kung bakit napilitan ako
na gawin ang lahat ng pagpatay.
Ano ang hinahanap ko
na magpupuno sa kalungkutang nadarama ko.
Ang pagpatay at pagtapon agad sa kanila
ay panandaliang kasiyahan lamang
o pansamantalang katuparan.
Gayunpaman naramdaman ko pa din ang pagnanasa
na gawin ito sa mga panahong ito.
Si Jeff gustong tukuyin ang lahat ng mga biktima,
sobrang pambihira nito
sa isang mamamatay-tao, isang tunay na mamamatay-tao.
Hindi niya tinanggi ito.
At sabi, "Oo, pumatay at pumatay ako."
"Ganito ko pinatay. At Ito ang dahilan."
Parang wala akong
normal na nararamdamang awa.
Naisip mo na ba sa sarili mo,
"Bakit hindi ako naaawa tulad ng iba?"
Nagtaka din ako dito.
Nagsimula sa pantasya, pagpapantasya.
Nagsisimula lagi sa pagpapantasya, at pagkatapos
ng lumaon tila naging totoo ang mga pantasya.
Dinala niya ang pantasya niya…
sa mga antas at lugar na karamihan sa atin ay hindi kailanman aakalain.
Nakapanayam ko si Jeffrey Dahmer sa kahilingan ni Jerry Boyle.
Tinanong ako kung mayroon, sa pananaw ko, ng depensa ng pagkabaliw dito.
30-taon ako bilang forensic psychologist sa Milwaukee,
dumating ang kaso ni Dahmer kalagitnaan ng karera ko.
May iba pang sumunod, pero walang ganito.
Anong nagbunsod sa lahat ng ito?
Sana maibigay ko sa'yo ang maganda, tuwirang sagot.
Kung may anumang aspeto na talagang dapat sisihin,
Ang baluktot ko lang na pag-iisip. Di na ko nag-iisip ng tama ng ilang taon.
Medyo atubili si Jeffrey na pag-usapan ang kabataan niya.
May mga larawan siyang nakita ko kasama ang amang si Lionel,
at, alam mo, parang napakanormal.
Naglalaro sila ng saluhan ng bola. Pero matagal na nawala ang tatay niya.
Siyentipiko siya, at pinapalawak niya ang kanyang pag-aaral.
Pero nanindigan si Jeff na walang anumang trauma
na magiging dahilan na gawin niya ang mga ito.
Hindi siya sekswal na inabuso o nabugbog.
Ang sinabi lang ni Jeffrey sa akin at kay Jerry Boyle
tungkol sa kabataan niya na talagang nakaapekto sa kanya
ay ang palaging pagtatalo ng mga magulang niya.
Anong naging problema nang lumalaki ka sa pagitan ng magulang mo?
Hindi naging maganda ang relasyon nila,
lalo na sa panig ng nanay ko.
Anumang karahasan?
Sampalan at hampasan lang.
-Sinong nananakit kanino? -Nanay ko sinasaktan Tatay ko.
Kanino ka panig?
Sinubukan kong hindi pumanig sa sinuman.
Nagtanong ako tungkol sa pamilya sa magkabilang panig
para malaman kung may anumang baliw dito, anumang kakaibang bagay
tungkol sa mga miyembro ng pamilya na makapagbibigay sa atin ng kaalaman
sa kung paano naging ganoon si Dahmer.
At wala akong nahanap sa panig ni Lionel Dahmer.
At sa panig ni Joyce,
palagay ko may ilang lasenggo sa pamilya niya.
Pero may mga lasenggo sa maraming pamilya.
Kaya wala itong ibig sabihin.
May kapatid si Jeffrey, pinanganak noong anim na taon siya.
Si David.
Lahat ng atensyon ay binigay sa nakababatang kapatid niya.
Kaya mas madalas siyang nag-iisa.
Noong lumalaki kami ni Jeff,
palagay ko wala siyang maraming kaibigan…
Wala talaga akong nakita na may ibang taong pumunta.
Karaniwang si Jeff at ako lang.
Nasa tapat ng kalye ang daanan namin,
kaya dala namin ang bisikleta at paimbulog sa tapat ng kalye.
O maglaro lang ng bola, magparagos.
Medyo nag-aalala ang kanyang ama na hindi magaling sa iskul si Jeffrey.
Walang masyadong kaibigan.
Hindi kailanman nakitungo sa babae.
Gaano mo katagal nalaman na bakla ka?
Mula noong 13, masasabi ko.
Namulat si Jeffrey sa sekswalidad niya
noong maging binatilyo siya,
na inaasahan mo na.
Alam niyang salungat ito
sa kagustuhan ng kanyang ama't ina.
At ito ang panahon na gumawa siya ng
eksperimento sa sex kasama ang batang kalugar.
Anong ginawa mo?
Halikan lang,
magkasamang nakahiga,
sa bahay sa puno.
Mga nasa 14 o 15 ako.
At gusto namin 'yon pareho.
Sa kanyang pagtanda, naglagay ng emosyonal na harang si Jeffrey
mula sa kanyang mga kaklase, guro,
mga kababata, maging sa magulang.
Naglingkod ako bilang Abugado ng Distrito ng Milwaukee
sa panahon ng mga pagpatay ni Dahmer.
Ako rin ang tagausig ng mismong kaso.
Ako ang abugado na nagsasakdal sa kanya.
Noong senior na siya haiskul,
nagsimula na siyang magkaroon ng pantasyang sekswal.
Isa dito ang makipagtalik sa tao na talagang, ganap na magpapasakop sa kanya.
Marahas na pilitin ang tao na pasakop sa kanya.
Kailan ang unang pagkakataon na naisip mong gawin ang mga ito sa tao?
-Sa pantasya lang. -Oo.
Marahil noong mga 18 ako.
Nagpantasya siya sa nagdya-jogging na madalas dumaan.
Inisip niya kung anong itsura ng taong 'yon pag nakahubad.
Nais niyang makatalik ang binata, naakit siya sa kanya.
Pero hindi niya alam paano lalapitan.
Kaya nagpasya siyang patulugin ito sa kakahuyan
makipagtalik habang walang malay.
Wala siyang balak patayin.
Balak niya lang hawakan, yakapin, tingnan ang buong katawan.
Hindi ito sa relasyon.
Hindi ang tao.
Kundi ang matigas, matipunong katawan ng lalake. Iyon gusto niya.
Naglagari siya ng sandatang pamalo para mawalan ito ng malay.
Nagtago siya sa likod ng puno.
Pero di dumaan ang nagdya-jogging, kaya inalis niya ang ideyang 'yon.
Iyon ang kauna-unahang marahas na pantasya ni Dahmer.
Gawin iyon sa lalakeng nagdya-jogging sa lugar.
Mula sa WTMJ TV.
24-oras na balita ng Milwaukee.
Ito ay News Channel 4 Daybreak.
Ang unang pagkakataon na ibahagi ko ang balita sa mundo
ay sa isang live na kuha sa umaga sa palabas ng balita sa umaga.
Magandang umaga. Isang nakakakilabot na pagtuklas sa magdamag.
Nakita ng pulisya ang nakakatakot na tagpo sa paupahang gusali.
Kinagulat ng mga mamamahayag sa istasyon ang mga binigkas ko.
Mike at Juliet, dumating ang pulis sa gitna ng gabi,
at ang natuklasan nila ay tirahan na puno ng mga piraso ng tao.
Mga lalake na tila pinatay ng lalakeng nakatira rito,
na tila isang motibong sekswal ang malawakang patayan.
Pagkatapos ng balita, naghintay ako ng tanong.
Palaging nagtatanong ang mga mamahayag.
Pinutul-putol ang mga katawan, kaya pagsama-samahin ang impormasyon,
mahihirapang malaman kung sino ang mga biktima.
Natahimik sila.
Tinanong ko sila tapos, "Anong nangyari? Bakit hindi kayo nagtanong?"
Sabi nila, "Nagulat kami, wala kaming maisip na tanong."
Naalala kong pumunta sa lugar, dahil bilang reporter, dapat makita ito.
At talagang napakaraming tao.
Ganoon na tuluy-tuloy na ng ilang araw.
Nagulat ang mga tao. Nasindak sila. At hindi sila makaiwas.
Hindi mo lubos maisip ang kasamaan nito.
Ito ay pagkabalisa.
Ito ay labis na pananabik, ng bahagya.
Pero nag-aalala na ginagawa ko ng tama ito.
Kailan naghiwalay ang magulang mo?
Noong 18 ako.
Noong 1978.
Ang Ilagay sa isip niya na di ako umupo dito para husgahan siya
ang pinakamahalaga
para mapasok ang lahat,
dahil napakaraming materyal.
Ang makuha ang tiwala na 'yon gumawa ng pagbabago sa mundo.
Nanay at Tatay, nagkaroon sila ng mga problema.
Wala akong magawa para baguhin ang sitwasyon, kaya
Sinubukan ko lang na
humanap ng kaligayahan sa sarili kong paraan.
Na malinaw na maling paraan.
Katatapos lang ni Dahmer ng haiskul.
Dumadaan sa diborsyo ang magulang niya, mag-isa si Dahmer sa bahay sa Bath, Ohio.
Pinalayas ng nanay niya ang tatay niya.
Lumipat siya sa isang motel.
Lingid sa kaalaman ng ama niya, nagpasya ang kanyang ina, "Ayoko na."
Kaya dagli siyang umalis kasama kapatid niya.
Hindi yata alam ng tatay niya
na umalis ang ina patungong Wisconsin ng panahong 'yon.
Di ginamit ni Dahmer ang salitang "iniwan ng magulang."
Bagama't sa tingin ko maaaring pamilyar siya sa pakiramdam na 'yon.
Nang umalis siya sa Chippewa Falls, di na kayo nag-usap?
Tama.
Anong naramdaman mo noon?
Malungkot.
Mag-isa at naiinip.
Naguguluhan, masasabi ko.
Walang tao sa bahay.
Nakita ko itong lalake na nakisakay. Inisip kong maganda ito para may makausap,
at may makasama para makatalik.
TATLONG LINGGO MATAPOS MAGTAPOS NG HAISKUL
Noong 1978, si Steven Hicks ay nakisakay
para sa isang rock concert.
Isa sa mga bagay na interesado lagi si Jeffrey ay
ang katawan, ang pangangatawan,
gaano katipuno, gaano kaakit-akit ang isang tao.
Iyon ang nakakatawag-pansin sa kanya.
Iyon ang nakaakit sa akin.
Ang pangangatawan.
Ang matipunong pangangatawan.
Iyon ang motibasyon.
Noong nakisakay si Steven Hicks at walang kamiseta,
sabi niya, "Mahirap itong paniwalaaan. Ito ang pantasya ko."
"Ngayon tutuparin ko na ito."
Inisip daw niya,
"Ang gandang pagkakataon. May kotse ako, bahay. Walang tao."
"Tingnan ko kung mapapabalik ko ang taong ito sa bahay."
Huminto daw siya, kinausap at sinabing, "may ilang beer at damo ako sa bahay."
"Nais mo bang bumalik at pagsaluhan natin ito?"
Umoo daw si Mr. Hicks.
Hindi bakla si Mr. Hicks.
Walang anumang pagtatalik.
Kaya wala kang ginawa sa kanya?
Wala.
Nahalata kong hindi siya interesado doon,
pagkaraan ng pag-uusap namin. Kaya di ako maniwala na tinanong ko siya.
Sige.
Sa ilang sandali, pinahiwatig ni Steven Hicks kay Jeffrey,
"Aalis na ako. Di na ako pwedeng magtagal."
"Magtataka ang mga tao kung asan na ako."
Ayaw siyang paalisin ni Jeff.
Ito ang unang beses,
at hinangad kong kontrolin.
Nawala lahat ang nadarama ko,
kaya siguro nagpasya na lang ako
na gawin ito, bakla man siya o hindi.
Hindi na talaga mahalaga.
Kumuha si Dahmer ng barbel sa weight set
at pinalo si Steven Hicks sa ulo gamit ito.
Ewan ko bakit ko siya pinalo, maliban sa gusto ko siyang makasama ng mas matagal.
Si Steven ay nawalan ng malay sa puntong ito,
at ginamit ni Jeffrey ang barbel para sakalin si Steven.
Inisip ko kung gaano ito nakakamangha
na talagang ginagawa ko ito
sa ibang tao.
Nagulat ako
na dumating ako sa puntong ito.
At iyon ay pakiramdam ng natutuwa,
kontrol,
ngunit may halong takot.
-Anong ginawa mo sa katawan? -Wala.
Sa ilalim lang ng…
ilalim ng bahay sa bakanteng ispasyo.
-Bumaba ka ba at tinignan siya? -Minsan.
Pero tiningnan ko lang.
Anong naglalaro sa isip mo habang tinitingnan siya?
Parang nagkainteres ako sa…
kung ano ang itsura ng patay na tao.
Pagka-usyoso na may halong takot.
Pagkatapos noon
naligalig daw siya, nataranta.
"Anong gagawin ko sa katawan? Paano ko ito aalisin?"
Sinimulan ko siyang putulin at lahat.
May isang bagay na natandaan ko sa kanya.
Pinutol ang mga binti, at saka mga kamay at ulo.
Ginalaw mo ba siya uli?
Marahil ginawa ko.
Atay at puso.
Saglit daw niyang hiniwalay ang ulo.
Nagparaos daw siya sa mga bahagi ng katawan.
Nabahala ka ba kung bakit nakaramdam ka ng kasiyahan sa oras na 'yon,
gayong 18 ka pa lang, na ginamit mo siya para magparaos?
Hindi ako sigurado hanggang ngayon kung bakit.
Nakakaramdam akong ng kasiyahan sa paggawa noon.
Pero ginawa ko ito.
Gaano katagal mo siyang tinago sa bahay?
Ewan ko. Anim na oras.
Nakuha niya ang higit na kasiyahan sa ginawa niya sa katawan pagkatapos.
Totoo na may karamdaman siyang sekswal.
Sa pagtangka na subukan at mag-apela ng pagkabaliw,
alam kong isa sa aming mga eksperto ay malaki ang ginawa dito.
Isa akong forensic psychiatrist.
Isa akong eksperto sa kaso ni Jeffrey Dahmer.
Dalubhasa ako sa paraphilias, na sa karaniwang salita
mga abnormal na asal sa sex.
May kakaiba sa mga tao o abnormal na sekswal na kabuuan.
Ang pagusuri ko kay Mr. Dahmer ay necrophilia.
Ang necrophilia ay kundisyon
kung saan ang isang tao
ay lubos na nalilibugan
sa pakikipagtalik sa mga tao pagkatapos nilang pumanaw.
Kaya nandiyan ang bangkay.
Nandiyan si Jeffrey.
Mga alas-tres ng umaga, nagpasya siyang itapon ang bangkay
sa pagdadala nito sa bangin
na alam niyang ilang milya ang layo.
Kinuha niya ang bangkay, nilagay sa mga plastik,
hinarang ng pulis dahil lumampas siya sa linya.
Sinuri kung nakainom siya. Naipasa niya.
Inilawan ng pulis ang likod ng sasakyan,
at naroon ang basurahan na pinaglagyan ng bangkay ni Hick.
Tinanong ng pulis ano 'yon. "Basura. Naghihiiwalay magulang."
"Di ako makatulog, kaya inisip kong itapon ito."
May bangkay sa upuan ng likod mo na kapapatay mo lang,
at nakikipag-usap ka sa pulis. Isa kang 18-taong-gulang na bata.
Alam ni Dahmer ang nakataya at mahinahon niyang sinabi,
"Magtatapon lang ng basura." Naniwala ang pulis sa kanya.
Kahit nakita niya ang mga bag, hindi niya ito tiningnan.
Napaniwala niya ang pulis.
Tapos noon, alam na niyang magmanipula.
Alam niyang makakagawa siya ng pahayag at makakalusot siya.
Pumihit siya at bumalik sa bahay.
Nakakita siya ng yerong tubo, sabi niya mga dalawang talampakan ito,
na pinasok niya ang mga bag.
Pumunta siya sa tulay, sa ibabaw ng ilog,
at tinapon ang anumang iba pang personal na gamit
ni Mr. Hicks.
kasama na ang kutsilyong ginamit niya
sa pagpira-piraso ng katawan.
Nakatira si tatay sa motel,
kaya ako lang talagang mag-isa sa loob ng ilang buwan.
Sa panahon na nasa motel ang ama mo,
-ilang beses kayong nag-usap? -Mga isa o dalawang beses kada linggo.
Ang ama niya at si Shari, ang magiging madrasta niya,
ay bumalik sa bahay.
Walang masyadong pagkain sa pridyeder. May mga bote ng alak.
Tila isang buhay na lulong sa problema bilang isang binatilyo.
Lubos na nag-alala ang tatay niya,
kaya bumalik sila.
Matapos noon, sabi mo bumalik ka sa Ohio?
Mga tatlong buwan.
Puro inom ako doon, kaya di maganda ang mga grado ko.
Palagay ko pinasok siya ng kanyang ama sa… Sa Ohio.
Labis siyang naglalasing, bagsak palagi.
Nagdesisyon
ang tatay at madrasta niya na ipasok siya sa sundalo.
Pinadala nila ako sa paunang pagsasanay.
Tapos ay sa field medic.
Pinahiwatig niya sa akin
na ito ay isang bagay na natutunan niya,
kakayahang matukoy ang mga laman-loob,
sa pamamagitan ng pagsasanay sa militar.
Tinanggal si Jeffrey Dahmer dahil sa paglalasing.
Malakas na naman akong uminom,
kaya kinailangan kong bumalik sa Ohio.
Kasama ang pamilya.
Pagbalik niya at pagdating sa bahay matapos ang tatlong taon,
ang mga bag na may katawan ni Steven Hicks…
Nandoon pa din ang mga bag.
Ikinalat ni Jeffrey Dahmer ang mga labi ni Steven Hicks
sa buong isa at ika-apat na ektaryang kakahuyan
kung saan sila nakatira.
Narito ang isang mabuting binata na bigla na lang naglaho.
Isipin mo. Hindi nila ito alam hanggang noong Hulyo ng 1991.
Nawala ang anak nila noong Hunyo ng 1978.
Sa loob ng 13 na taon,
walang ideya ang pamilya kung anong nangyari sa anak nila,
Si Steven Hicks.
PAKSA: NAWAWALANG TAO/PAGPATAY
BIKTIMA: STEVEN MARK HICKS
ARESTADO: JEFFREY DAHMER
PINATAY: STEVEN HICKS
Nabalisa ako tungkol doon.
Paano ito nagmanipesto na ikinabalisa mo?
Ano ang iyong naramdaman?
Sobrang kunsensya.
Pag-aalinlangan kung dapat ba akong
umamin dito.
At hindi talaga ako nagkalakas ng loob.
Ano ang iniisip mo?
Alam kong lubha akong nagkamali.
At hindi ko kailanman gustong mangyari pa muli ito.
Sa panayam namin kay Jeffrey Dahmer,
nakausap namin siya tungkol sa miyembro ng pamilya,
sabi niya, "Wag ninyong isali pamilya ko."
Sabi niya, "Walang alam ang magulang ko sa mga ginagawa ko."
Sinabi ko kay Lionel,
tatay ni Jeff,
ang mga pagpatay, at gulat ang kanyang reaksyon.
Hindi niya maintindihan paano magagawa ng anak niya ito.
Ano ang reaksyon ng kanyang pamilya dito?
Maaari ko lang sabihin na inaasahan na
kung ano ang reaksyon ng pamilya dito.
Lubos din silang nanlumo.
Nalulungkot sila sa nangyaring trahedya,
kabilang ang mga biktima, at pamilya ng mga biktima.
At, matinding pighati para sa kanilang anak.
Napakabuti at kahanga-hanga ang pamilyang ito.
Ang amang si Lionel ay nakakabilib na tao,
at sobra siyang nasasaktan kaysa sa sinuman.
BOSES NI LIONEL DAHMER
Mahal ko siya. Hindi ko alam na malala ang sakit niya.
At ako, gaya ng dati kong ginagawa,
susuportahan siya sa isip at panalangin.
Pinayagan syang manigarilyo
at uminom ng kape hangga't gusto niya.
Napanatili syang kalmado at sa tama,
palagay ko pag wala ang mga 'yon, di namin makukuha ang kwento.
Dahil payag siyang makipag-usap ng mas mahaba at matagal
basta patuloy na may ganoong dalawang bagay.
Mahirap na ungkatin ang ganoong pakiramdam at motibasyon, alam mo.
Alam kong mahirap talaga, kung sobrang hirap, sabihin mo.
-Alam mo kung bakit… -Oo.
Pinag-uusapan at sinusuri ito
pinapakita lang kung gaano
kabaluktot ang pag-iisip ko.
Ang relasyon ko sa kanya, habang tumatagal,
mas pumapayag siyang
idetalye ang mga maliliit na bagay sa bawat kaso,
ng bawat pagpatay.
May mga pagkakataon na para akong ina sa kanya.
May mga pagkakataon na parang kapatid ko siya.
May mga pagkakataon na para akong therapist niya.
Sinubukan mo na bang bumuo ng relasyon?
Hindi. Hindi ko masasabing ginawa ko.
Bakit hindi?
ito ay dahil sa sitwasyon sa bahay.
Hindi ko kayang ipagpatuloy
ang pangmatagalang relasyon kung saan ako nakatira.
Minungkahi ng ama ni Jeff na lumipat sa kanyang lola, na ginawa niya.
Pagkatapos kong ipaalam kay Katherine, ang lola niya,
tungkol sa mga aktibidad niya at mga ginawa niya,
nanlupaypay siya at umiyak.
Hindi siya naniwala dito.
Sabi niya ayaw niyang madamay sa kanyang mga aktibidad.
At ayaw niyang malaman ang nangyari sa silong.
Lumipat na ako noon.
Kaya narito sa Wisconsin
para tulungan ang lola ko.
Ito ay, " Bakit di ka pumunta at tumira sa Lola?"
"Sa lugar na makakabuti sa'yo. Tumatanda na siya. Kailangan nya ng tulong"
"At mag-umpisa, sa bagong lugar."
Sabi niya sa kin mahal niya ang lola niya.
Ang lola ni Jeffrey
ay inilarawan ni Jeffrey bilang isang napakabait na lola.
South, Milwaukee.
Relihiyoso, maalaga.
Sobrang bait na tao.
At ito ang kapaligiran kung saan lumaki si Lionel Dahmer.
Lubos siyang sumusuporta, at mahal niya si Jeff.
Malinaw na hindi siya ganoon kalapit sa ina at ama niya.
Nasa West Allis si Lola, lalawigan sa Milwaukee.
BAHAY NI LOLA
Tinulungan ko siya sa bakuran at iba pang gawain.
Nang tumira si Jeffrey, di niya ito gaanong inutusan.
Hindi malinaw sa akin kung alam niyang bakla ito.
Pero batid ni Jeffrey
na kung alam niya 'yon, lubhang huhusgahan siya nito.
Noong araw,
ang pag-amin ay lubos na naiiba.
Iyon ay pahirap sa kanya. Sabi niya, "Ayoko sa pagiging bakla."
Talagang buong puso akong nagsikap
na baguhin ang paraan ng pamumuhay ko, baguhin ang mga pinagnanasahan ko.
Alisin ang
kabaklaan na mayroon ako.
Anumang pagdududang kaisipan.
Nagsimula akong magsimba kasama si Lola
nang regular na batayan.
At sinubukan kong pigilan
ang anumang pagnanasa na meron ako.
Palagay ko iyon ang talagang, nag-umpisang baguhin siya.
Nagbabasa siya ng Bibliya.
Sila ay maraming oras na magkasama sa hapunan.
Nagpupunta sa simbahan tuwing Linggo ang lola ko.
Ano ang relihiyon niya?
Protestante.
Nagsisimba siya. Nagdadasal na makahanap ng paraan
para labanan ang mga pagnanasang ito, itong sakit na pagnanasang sekswal.
Noong panahong iyon
Sumubok siyang gumawa ng mga kapalit para hindi pumatay.
Naglalakad ako sa paligid ng Southridge
at nakita ko itong manekin
na nakakuha ng atensyon ko.
Gusto ko ang manekin na 'yon, kaya ako…
nagpunta sa tindahan.
Walang tao doon.
Nanatili doon hanggang sa magsara.
-At walang alarm na tumunog? -Wala.
Hinubaran ko ang manekin, sumakay ng taksi pauwi,
at itinago ko ito sa garahe
sa bahay ni Lola.
At pinaglalaruan ko ito noon pagkatapos…
binibihisan at hinuhubaran ko ito.
Kunwaring totoo ito.
Ginamit niya ito, para sumiping at magparaos,
na hindi kasinghusay ng isang tao. Nakita niyang nakakadismaya ito.
Hindi siya nasiyahan sa isang walang mukhang manekin.
Bawat linggo o dalawa, aksidenteng nakikita ito ni Lola.
Nagsasampay siya ng mga damit ko na nilabhan niya.
-Talaga? -Oo. Tinanong niya ko ano 'yon.
Kung saan ko nakuha.
At binigyan ko siya ng ilang kwento na nakuha ko ito sa…
May sobra silang manekin na binebenta.
Tingin ko tinawagan niya si Tatay, kaya naisip kong alsin ito.
Dinala ko sa silong at
sinira ko, at tinapon sa basurahan.
Nakakita na ako ng mga 20 serial killer.
Hindi lahat sekswal, pero karamihan.
At nakakita na ako ng maramihang pagpatay,
at nilapitan ako ng opisina ng abogado ng distrito
upang masuri si Mr. Dahmer.
Tatlong araw ko siyang nakita at nagtestigo sa paglilitis niya kalaunan.
Ang pambihirang bagay sa paghahambing kay Jeffrey Dahmer
sa ibang mga serial killer na nainterbyu ko ay ang kakulangan ng depensa niya dito.
Hindi niya, sa pagkakaalam ko, sinubukang itago ang anuman sa akin.
Palagay ko humanap siya ng ibang solusyon pansamantala.
Pero noong sinusubukan ni Dahmer na iwasan ang alak,
sinusubukang iwasan ang pakikipagtalik sa lalake
dahil salungat ito sa kanyang mga paniniwala,
nagkaroon siya na para sa kanya di pa daw niya naranasang gawin
ng isang lalake na naghulog ng isang sulat sa aklatan,
nag-aalok sa kanya ng tsupa sa banyo.
Nasa aklatan ako ng West Allis,
nakaupo lang, nagbabasa ng aklat.
ito ang huling inaasahan ko, alam mo?
Tinawanan ko na lang itong mag-isa. Sa isip ko,
"Iyon ay kakila-kilabot, masamang
pagtatangka para pumatay muli ako,"
alam mo?
Hindi ko nakita ang mukha niya o anuman.
Tinigil mo pagnanasa ng magsimba ka kasama si Lola,
at bumalik ito ng mas matindi, di ba?
Iyon ang nagbunsod, palagay ko.
Dito nag-umpisang isipin niya lalo ang pakikipagtalik sa lalake
at napagtanto niyang makukuha ito.
Kaya sa gayong paraan, nabuksan nito ang mundo sa kanya.
At dumating ang panahon nang mangahas siyang sumugal.
Nagkatrabaho si Jeffrey Dahmer.
Isa siyang tagahalo
sa pagawaan ng tsokolate ng Ambrosia.
Panggabi ang trabaho niya.
Ito ang trabaho na nagbigay-daan sa kanya
para lumabas sa katapusan ng linggo.
Kahit paano nagkatrabaho ako na sapat ang bayad.
Umaasa ako sa libreng oras.
Pribadong buhay.
Nagsimula ulit uminom,
pumunta sa mga tindahan ng aklat.
Nalaman kung nasaan ang mga gay bar at nagsimulang pumunta dito.
Ang hinahanap ko ay buhay na makakasama.
Isang taong makakasama sa gabi.
Isang lalakeng lubos kong kontrolado,
at gagawin kung ano ang gusto ko.
Isang totoo,
Imbes na pekeng tulad ng manekin. Kaya iyon ang aking pantasya.
Ilang sandali bago ako nagsimulang mahulog…
Sumuko na lang ako sa pagsisikap na labanan ito.
Kilala ko si Jeffrey Dahmer
at ilan sa kanyang mga biktima.
Pagkatapos lumabas lahat ng ito…
sabi ng ilang tao sa bar, "natatandaan ko siya."
Siyempre. Lahat kami. Maliit lang ang Milwaukee.
Ang 1980.
Ang buhay bakla ay sumisikat
sa Milwaukee.
Hindi ito kasing ekslusibo
ng Chicago at New York at LA,
pero sa lungsod na tulad ng Milwaukee,
nagkaroon kami ng kasiyahan. May sayawan kami.
Lumabas ka anumang gabi…
at may mga nagaganap.
Pwede kang mag-isa.
May kalayaan ka.
Kaya komportable ka.
Ibig kong sabihin, magbibihis kami at pupunta sa bar.
Ang mga bar ay may magandang musika.
Palaging gustong sumayaw ng mga tao.
Ang lugar sa mga gay bar halos lahat matatagpuan sa gitna.
Lahat sila ay nasa loob ng walo, siyam na blokeng layo sa isa't isa.
Madaling magpalipat-lipat ng lugar.
Nilalabas lang namin kung sino kami.
Tanggapin ang sarili.
Karamihan sa kanila ay mabubuting tao.
Nakatira ako sa Milwaukee buong buhay ko
at kasapi sa komunidad mula pa noong bata.
Sa panahong 'yon, isa rin akong kolumnista at mamahayag
sa lugar ng Milwaukee.
Si Dahmer nagsasagawa dito,
maingat niyang pinili ang mga lugar. Ang demograpiko, mga uri ng parokyano,
ang mga lokasyon.
Mga kalyeng malabo ang ilaw.
Mga lugar kung saan hindi ligtas magparada ng sasakyan.
Talagang pinadali sa kakulangan ng liwanag
para sa isang tulad ni Dahmer na maghanap sa mga lugar na 'yon,
dahil walang nakakaalam sa totoong pangalan ng mga taong ito.
Umaasa ang mga bakla sa dilim para itago ang kanilang katauhan
mula sa magandang trabaho, asawa at mga anak.
Sabi ng pangulo ng Gay People's Union ang relasyon ng mga bakla
ay madalas nababalot ng lihim.
Isang matagal ng tradisyon ng mga bakla
ay ang paliguan.
Noong 1970 at 1980,
ito ay talagang tuwirang ginagamit sa pagtitipon
ng mga bakla para magkita at magtalik.
Pwede kang pumunta sa paliguan at
maghubad tulad ng pinanganak ka sa mundo, at malayang maglakad.
Nakita mo ang taong gusto mo, at gawin mo ang gusto mo. Dahil hindi kilala.
Hindi mo na sila dapat kilalanin. Gusto lang nilang makipagtalik.
Sa Milwaukee, ang pinakasikat na paliguan ay tinawag na Club baths.
Sa pangalawang palapag ito, mararating lang sa eskinita.
Ang nakakalungkot, sikat din ito kay Jeffrey Dahmer.
Makakakilala siya ng mga lalake at makikipagtalik.
Gayunpaman, ayaw ni Dahmer na pasakop kanino man.
Nais ni Jeffrey na siya ang ganap na mamuno.
Kaya nagsimulang magdala ng mga droga si Dahmer.
Anong uri ng droga ang tinira mo?
Halcion.
Bakit ka nagkareseta noon?
Para sa di makatulog. Nagtrabaho ako ng tatlong shift.
Nagbigay sa'yo ng kapangyarihan?
Pwede ko silang itago ng mas matagal.
Pwedeng humiga lang ako sa tabi nila
ng walang nadaramang pamimilit na gawin ang gusto nila.
Wala lang anuman doon…
Hindi sila makakahiling sa akin.
Magtatamasa lang ako sa kanila sa paraan na gusto ko.
Naisip mo ba kung ano ang mararamdaman nila?
Oo, tingin ko, pero sa puntong iyon wala na akong pakialam.
Gusto ko lang gawin ang gusto ko.
Kaya wala akong pakialam.
Nalutas ang problema niya para hindi umalis ang mga tao,
at makasiping sila ng mahabang oras,
na siyang pangunahing hiling niya.
Walang malay ang mga taong ito. Di nila naingatan ang sarili nila.
At nakikipagtalik sila ng labag sa kanilang kalooban.
Sa isang punto, may nadroga siya,
at ng hindi ito magising, ang may-ari ng paliguan, ay tumawag ng tulong medikal.
At kumalat ito, "Wag papasukin si Dahmer sa paliguan."
Hindi inimbestigahan ng pulisya ito na kaso ng panggagahasa,
o pang-aabuso,
o kahit panggugulo.
Ang sinabi lang nila sa may-ari ng paliguan
abisuhan sila kapag bumalik siya, at wag papasukin sa loob.
Palagay ko hindi nila tanggap na pwedeng magahasa ang lalake.
Markado na siya. Hindi na siya pwedeng pumunta doon.
Pero nasiyahan ka ba doon?
Ibig kong sabihin, 'yong talagang nasiyahan ka?
Hindi.
Wala akong kontrol sa kanila. Ako…
Gusto ko silang lahat, alam mo.
At hindi ko ito makuha sa ganoong paraan.
SIYAM NA TAON MATAPOS PATAYIN SI STEVEN HICKS
Nasa labas si Jeffrey isang gabi,
at nakilala niya si Steven Tuomi.
At gusto niyang makasama ito ng gabi,
at napakahirap sa bahay ng lola niya.
Kaya kumuha sila ng kwarto sa Ambassador Hotel.
At sobrang nagpakalasing.
At magdamag silang magkasama.
Kinaumagahan,
Nagising si Jeff
pagkatapos na malasing.
Talagang nalasing ka?
-Oo. -Wala kang ideya na may nagawa ka?
Wala. Hanggang magising ako ng umaga.
Hindi ako makapaniwala.
Duguan ang mga kamay niya. Duguan ang kumot. Duguan ang mukha ng lalake.
Nagulat.
Nataranta.
At…
sising-sisi sa nangyari,
dahil wala akong intensyon na mangyayari iyon.
Nasuri mo ba ang pulso niya?
Natakot ako. Hindi.
At may dugo na lumalabas sa bibig.
Tila, binugbog ko siya gamit ang mga kamao ko sa dibdib.
PINATAY: STEVEN TUOMI
May dugo kahit saan. Sabi niya nakatulog siya sa kalasingan.
Hindi niya inaasahan ito.
Kaya walang aktwal na layunin. Hindi ito pantasya.
Pero lumabas pa rin ang pinakananais niya.
Malinaw na di niya binalak dahil pumirma siya para sa isang araw,
pumirma muli siya para sa pangalawang araw para maalis ang bangkay.
Lumabas siya at nagtungo sa tindahan ng maleta,
at kumuha ng malaking maleta, at dinala sa motel.
At binitbit niya ang maleta hanggang sa kanyang silid
at nilagay si Mr. Tuomi sa loob ng maleta.
May pinapunta siyang taksi at sinundo siya.
Sabi ni Dahmer na sinabi pa ng drayber, "Mukhang may patay dito." Ang bigat kasi.
Dinala niya ang bangkay ni Steven Tuomi sa bahay ng kanyang lola
at palihim na itinapon ang bangkay.
Pinutol niya ang katawan, nilagay sa mga bag,
at tinapon sa basurahan.
Lumaki si Tuomi sa Upper Michigan,
sa maliit na bayan ng Ontonagon, kung saan kilala siya.
Talagang tahimik na bata, at 'yon pagkakilala ko sa kanya.
Tahimik niya at di kailanman nang-abala.
Lumipat si Steven Tuomi sa Milwaukee mga bandang 1980
at nagtrabaho bilang kusinero.
Huling may nakakita sa kanya ay noong taglagas ng 1987.
Pagkatapos niyang umamin, naniwala ako sa sinabi ni Dahmer
dahil wala siyang dahilan para magsinungaling.
Wala siyang dahilan na sabihin na pinatay niya 'yon,
dahil isa 'yon sa mga biktima na konti lang ang ebidensya namin.
Ito ay pahayag ni Dahmer at detalyadong pinagsama-sama.
Walang dahilan para di maniwala sa mga impormasyon na binigay ni Dahmer.
Pagkatapos ng pag-amin, nakipagkita ako sa pamilya sa Upper Michigan.
Pumunta ang anak nila sa Milwaukee para makakuha ng trabaho sa mas mataong lugar.
Para subukang alamin kung anong gusto niyang gawin sa buhay.
Hindi na siya nakita pa.
At tingin ko sobrang nahirapan silang tanggapin ito.
Anong naramdaman mo pagkatapos ng sa Ambassador?
Kinilabutan.
Pero heto na naman, alam mo.
At hindi ko ginusto kailanman na ang ganoong bagay ay mangyari muli.
Ano ang naramdaman mo na nangyari ito kahit na wala kang malay?
Naguluhan.
Naramdaman mo bang wala ka ng kontrol?
Oo, alam ko.
Iyon ang unang pagpatay dito. Nagmula ito noong 1978,
pagpatay kay Steven Hicks, sa Nobyembre ng 1987,
pagpatay kay Steven Tuomi.
Ang unang pagpatay ay noong 18 taong gulang siya.
Siyam na taon siyang hindi pumatay.
May ginawa ang Ambassador. May isang bagay na nagbunsod sa kanya.
Gusto ko pa ng marami.
Ewan ko anong nagbunsod, pero may nagbunsod na bagay.
Ang pagpatay kay Tuomi ang bumago sa kanya.
Nagpasya na siya, "Natatalo ang sarili ko sa laban na ito."
"Hindi ko na ito makontrol."
Binigyan ako nito ng kakaibang kasiyahan.
Nangibabaw ito sa isipan ko, ginagawa ang mga ito.
Ang panganib ay maaaring isang taong katulad ng kapitbahay mo.
Dumaan siya sa kalye bilang napaka-normal na tao.
Hindi siya mukhang nakakatakot.
Mayroong isang mamamatay-tao sa Milwaukee.
Walang sinuman maliban kay Dahmer
na nakakaalam na may mamamatay-taong gumagala sa lungsod natin.
Hindi alam ng mga pulis. Walang nakakaalam sa taong-bayan.
Matapos ang ilang taong pagpipigil, sumuko na lang siya.
Naging killing machine na walang pakundangang pumatay.
Mas malakas ang pagnanasa kaysa sa anupaman.
Desisido ito, pwersang nag-uudyok.
Ang aking
mga pagnanasa ay
makahayop malinaw.
Ang subtitle ay isinalin ni: Maricar Borobn