‎ตอนนั้นฉันเป็นทนายวัยสาว
‎อายุ 20 กว่า
‎ฉันเพิ่งย้ายไปอยู่มิลวอกี
‎ฉันเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ไม่รู้จักใครมากนัก
‎ฉันได้รับโทรศัพท์จากเจอร์รี่ บอยล์ เจ้านายฉัน
‎เขาบอกว่า "เรามีคดีใหม่ คดีใหญ่มาก"
‎"คุณต้องไปที่ตึกสำนักงานตำรวจ"
‎(ถนนมิลวอกี ดาวน์ทาวน์)
‎เจอร์รี่ บอยล์บอกว่า
‎"ผมเคยเป็นทนายความให้คนนี้มาแล้ว"
‎"เขานิสัยดี ไม่ต้องห่วง ‎เขาไม่ทำอะไรคุณหรอก"
‎ฉันไปที่นั่นทันทีตามที่เขาขอ
‎เพื่อไปพบกับเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎นั่นเป็นงานแรกของฉัน
‎ตอนแรกที่ฉันเข้าไปพบเขา
‎มันเป็นห้องสัมภาษณ์ที่เล็กมาก
‎เจฟฟ์นั่งอยู่ที่มุมโต๊ะ
‎ฉันประหม่ามาก
‎เพราะฉันรู้สึกว่าคดีนี้หนักเกินตัวฉัน
‎แม้แต่ตำรวจรุ่นเก่ายังกล่าวว่า
‎นี่เป็นสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรม ‎ที่ประหลาดที่สุดที่พวกเขาเคยเห็น
‎ทั้งประเทศตกตะลึง ‎กับคดีอันสยดสยองของเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎ฆาตกรรม ชำแหละศพ แม้กระทั่งกินเนื้อคน
‎เกิดความตกใจและสะเทือนขวัญ ‎เมื่อตำรวจขนหม้อขนาดใหญ่ออกมา
‎ในคดีฆาตกรรมหมู่ที่โหดเหี้ยม ‎และสยดสยองที่สุดในประวัติศาสตร์มิลวอกี
‎ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคลาริซ สตาร์ลิง ‎ในเรื่องอำมหิตไม่เงียบ
‎เขาสุภาพมาก
‎จนฉันค่อนข้างแปลกใจ
‎ที่เจฟฟ์เป็นกันเองมาก
‎การจะเป็นทนายจำเลยที่ดีได้
‎คุณต้องไม่ด่วนตัดสินใคร
‎และสร้างความไว้ใจให้ได้
‎เขาเรียกฉันว่าเว็นดี้ ฉันเรียกเขาว่าเจฟฟ์
‎ไม่เป็นไรนะเจฟฟ์ อย่ารู้สึกอายเลย
‎ฉันทำให้คุณอึดอัดรึเปล่า
‎เปล่า ยังไงก็ต้องพูดออกมา งั้น…
‎มันพิลึกว่ามั้ยล่ะ
‎มันพูดไม่ง่ายเลย
‎มันเป็นสิ่งที่ผมเก็บเอาไว้
‎ฝังเอาไว้ในตัวผมมาหลายปี
‎และมัน…
‎เฮ้อ
‎เหมือนพยายามลหินหนักสองตัน ‎ขึ้นมาจากบ่อน้ำ
‎ฉันคิดว่าไม่มีทางที่จะเตรียมใจใครให้พร้อม
‎กับความโหดเหี้ยมขนาดนั้นได้เลย
‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎(วันที่ 22 กรกฎาคม 1991)
‎(มิลวอกี รัฐวิสคอนซิน)
‎มันเป็นคืนที่เงียบสงบ
‎(อะพาร์ตเมนต์อ็อกซ์ฟอร์ด)
‎เป็นคืนหนึ่งในฤดูร้อนที่ร้อนอบอ้าว
‎ผมเป็นผู้สื่อข่าวทีวี ‎และเป็นคนแรกๆ ที่ไปถึงที่เกิดเหตุ
‎ที่อะพาร์ตเมนต์ของดาห์เมอร์ ‎ในคืนที่เขาถูกจับกุม
‎พอผมไปถึง ‎แค่ได้เห็นหน้าของเจ้าหน้าที่ตำรวจ
‎ผมก็รู้เลยว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นที่นั่น
‎ผมบังเอิญเจอตำรวจที่ผมรู้จัก
‎เขาชื่อบ็อบบี้ ราว
‎ผมพูดว่า "บอกหน่อยน่าบ็อบบี้ นี่เรื่องจริงเหรอ"
‎เขามองหน้าผม ส่ายหน้าแล้วตอบว่า ‎"แหงสิ นี่เรื่องจริงแน่นอน"
‎ผู้หมวดโรสเวลต์ แฮร์เรลล์ครับ
‎เรากำลังสืบสวนคดีฆาตกรรม
‎ที่เกิดขึ้นในอะพาร์ตเมนต์ ‎เลขที่ 900 ถนนนอร์ธ 25
‎เราควบคุมตัวบุคคลคนหนึ่งไว้
‎มีความเป็นไปได้สูงว่า ‎อาจมีฆาตกรรมรายอื่นๆ อีก
‎ที่บุคคลนี้มีส่วนเกี่ยวข้อง ‎และเรากำลังตรวจสอบอยู่
‎ตำรวจที่ได้รับมอบหมายให้เฝ้าประตู ‎ที่อะพาร์ตเมนต์อ็อกซ์ฟอร์ด
‎เป็นคนที่ผมรู้จัก
‎เราเลยขอร้อง อ้อนวอนเขา
‎"ขอเราถ่ายรูปด้านใน ‎อะพาร์ตเมนต์ของดาห์เมอร์ได้มั้ย"
‎เขาส่ายหน้าเลย ‎"ถ้าคุณถ่ายรูปไป ผมตกงานแน่"
‎แต่เขาบอกว่า "คุณชะโงกหน้าเข้าไปดูได้ ‎แค่อย่าเข้าประตูไปก็พอ"
‎เราเลยไปที่ประตู
‎เกาะกรอบประตูไว้แล้วชะโงกหน้า ‎มองเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์
‎ผมจำได้ว่าไม่มีอะไรสะดุดตาน่าจดจำเลย
‎มีพรมที่ม้วนไว้
‎ทางซ้ายมือเป็นครัว
‎ทางขวามือมีห้องนอนกับห้องน้ำ
‎แต่สิ่งเดียวที่สะดุดตามากกว่าอย่างอื่น
‎คือโคมไฟลาวาน่าขนลุกที่เปิดอยู่
‎มีหยดสีลอยไปมา
‎อะพาร์ตเมนต์นั้นมีบรรยากาศที่น่าขนลุกมาก
‎คืนที่มีข่าวดาห์เมอร์ออกมา
‎ตอนนั้นผมเป็นนักข่าวที่นสพ.มิลวอกีเซนติเนล
‎ผมเป็นนักข่าวคนเดียวที่นั่นเพราะมันดึกแล้ว
‎ทีน่า เบิร์นไซด์
‎ที่เป็นนักข่าวสายตำรวจโทรหาผม
‎เธอบอกว่า "เจมส์ ตั้งใจจดให้ดีนะ"
‎มันกดดันมากที่มีบรรณาธิการ ‎หายใจรดต้นคอคุณอยู่ บอกว่า
‎"ฉันต้องการข่าวนี้เดี๋ยวนี้"
‎ผมกด "ส่ง" ไปให้บรรณาธิการข่าวภาคค่ำ
‎เขาเอาไปเรียบเรียง ส่งออกไป
‎ผมจำได้ว่าเขาพูดว่า
‎"นี่จะเป็นข่าวใหญ่ที่สุด ‎ในหน้าประวัติศาสตร์มิลวอกี"
‎ผมเป็นหัวหน้าอัยการประจำมิลวอกี ‎เมื่อหลายปีก่อน
‎ก่อนจะผันตัวไปเป็นทนายความฝ่ายจำเลย
‎ผมจึงเคยทำงานกับทั้งสองฝ่าย
‎ผมได้รับโทรศัพท์จากคนหนึ่ง ‎ที่สถานีโทรทัศน์หลักของเรา
‎"อยากคุยเรื่องลูกความคุณหน่อย"
‎ผมถามว่า "ใครล่ะ" ‎เขาตอบว่า "เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์"
‎"เราคิดว่าเขาเป็นฆาตกรโรคจิต"
‎ผมเคยว่าความให้เขาในปี 1988
‎ข้อหาอาชญากรรมทางเพศ
‎ผมตอบว่า "รอเดี๋ยวนะ ‎ผมต้องโทรหาพ่อของเขา"
‎ผมโทรหาไลโอเนล ดาห์เมอร์
‎บอกเขาว่านักข่าวบอกอะไรกับผม
‎ผมบอกเขาว่า ผมจะให้คนไปสืบว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ผมโทรหาเว็นดี้ แพทริคัส
‎และเว็นดี้ก็ว่างอยู่
‎คนแรกที่พวกเขาพาฉันไปพบคือนักสืบเมอร์ฟี่
‎ในตอนนั้น ตำรวจสืบสวน ‎เป็นคนจัดการสอบปากคำทั้งหมด
‎(ส่งตัวเข้าเรือนจำ ‎เฉพาะผู้ได้รับอนุญาตเท่านั้น)
‎ตอนแรกที่ผมได้พบดาห์เมอร์
‎เขาพูดกับผมแค่ว่า
‎"ทำไมไม่ยิงผมทิ้งเดี๋ยวนี้เลยล่
‎เพราะสิ่งที่ผมทำลงไป"
‎ผมนั่งลงคุยกับเขา
‎รับรองกับเขาว่าไม่ว่าเขาบอกอะไรผม
‎ก็จะไม่มีผลต่อความคิดเห็นที่ผมมีต่อเขา
‎แล้วจากนั้น
‎เขาก็เขียนคำรับสารภาพลงบนกระดาษ
‎ผมเป็นผู้หมวด ‎ได้รับมอบหมายให้ทำแผนกฆาตกรรม
‎เดนนิส เมอร์ฟี่และแพต เคนเนดี้
‎เป็นคนสัมภาษณ์ดาห์เมอร์เป็นหลัก
‎ที่จริงนั่นเป็นงานของพวกเขาแทบทุกวัน
‎เขาจดจำเล่าทุกรายละเอียด
‎ของเหตุฆาตกรรมเหล่านั้นได้
‎(เขารับคนโบกรถ)
‎มันเหลือเชื่อมาก
‎เท่าที่ฉันจำได้
‎ตอนนั้นเจฟฟ์กำลังเมากรึ่มๆ
‎ฉันถามว่า ‎ทำไมเขาถึงเล่าให้ตำรวจฟังหมดเปลือก
‎ทำไมเขาถึงยอมรับสารภาพ
‎เขาตอบว่า "พวกเขาเจอหลักฐานมากมาย ‎ในอะพาร์ตเมนต์ผม
‎ความแตกแล้ว ผมเลยอยากคุยกับพวกเขาต่อไป"
‎เขาตัดสินใจไปแล้ว
‎ฉันเลยต้องบอกว่า ‎"เจฟฟ์ ฉันจะเคารพการตัดสินใจของคุณ"
‎เขาสารภาพไปแล้ว
‎ผมรู้ว่าดาห์เมอร์ไม่มีข้อแก้ตัว
‎ผมเลยถามเขาว่า ‎"คุณอยากให้ผมทำอะไร"
‎เขาตอบว่า "ผมอยากรู้ว่า ‎ทำไมผมถึงเป็นอย่างนี้"
‎ผมเลยบอกเขาว่า
‎"ผมหาจิตแพทย์ดีๆ ให้ได้
‎ให้มาคุยกับคุณ
‎และให้การว่าคุณไม่ผิด ‎เพราะมีอาการป่วยทางจิต"
‎"วิกลจริต"
‎"แต่ผมต้องการหมอ
‎ที่จะสนับสนุนข้ออ้างนี้ได้"
‎งานที่แท้จริงคือการหาข้อมูลให้เพียงพอ ‎ที่จะส่งมอบให้หมอ
‎เพื่อตอบคำถามของพวกเขาได้
‎คำถามคือเขามีสติดีหรือวิกลจริตกันแน่
‎ช่วงหลายเดือนต่อมา ‎ฉันใช้เวลาอยู่กับเขาค่อนข้างมาก
‎พูดคุยถึงเหยื่อแต่ละคน
‎และรวบรวมข้อมูลให้มากที่สุด
‎(ทนายจำเลย เว็นดี้ แพทริคัส ‎บันทึกบทสนทนากว่า 32 ชั่วโมง)
‎(เพื่อเตรียมว่าความแก้ต่างให้ดาห์เมอร์)
‎(การสนทนาเกิดขึ้น ‎ระหว่างกรกฎาคมถึงตุลาคม ปี 1991)
‎(เทปบันทึกเหล่านี้ไม่เคยเปิดเผย ‎ต่อสาธารณะมาก่อน… จนถึงวันนี้)
‎โอเคเจฟฟ์ เล่ามาว่าคุณคิดอะไรอยู่
‎ผมอยากรู้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกมีแรงกดดัน
‎ให้ก่อเหตุฆาตกรรมทั้งหลาย
‎ผมค้นหาอะไรอยู่
‎ถึงจะเติมเต็มความรู้สึกว่างเปล่านี้ได้
‎การฆ่าใครสักคนและกำจัดศพในทันที
‎ไม่ทำให้เกิดความสุขที่ยั่งยืน
‎หรือความสุขสมหวังเลย
‎แต่ผมก็ยังรู้สึกว่ามีแรงกดดันในใจ
‎ให้ทำต่อไปมานานหลายปี
‎เจฟฟ์อยากระบุตัวตนเหยื่อทั้งหมด
‎นี่เป็นสิ่งที่หายากมาก
‎ที่ใครสักคนที่เป็นฆาตกรต่อเนื่องตัวจริง
‎จะไม่ปฏิเสธ
‎และบอกว่า "ใช่ ฉันฆ่าคนครั้งแล้วครั้งเล่า"
‎"ฉันฆ่าแบบนี้ และนี่คือเหตุผล"
‎ดูเหมือนผมไม่มี
‎ความเข้าใจความรู้สึกคนอื่นเหมือนคนปกติเลย
‎คุณเคยคิดถามตัวเองมั้ยว่า
‎"ทำไมฉันไม่มีความรู้สึกแบบที่คนปกติมี"
‎ผมเคยคิดสงสัยนะ
‎มันเริ่มจากจินตนาการ ความเพ้อฝัน
‎มันเริ่มจากการจินตนาการเสมอ จากนั้น
‎สุดท้ายสิ่งที่จินตนาการไว้ก็กลายเป็นจริง
‎เขานำโลกในจินตนาการของเขา…
‎ไปถึงจุดที่คนส่วนใหญ่ไม่มีทางคิดถึงได้เลย
‎ผมสัมภาษณ์เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎ตามคำขอของทนายจำเลย เจอร์รี่ บอยล์
‎ผมถูกถามว่าในความคิดของผม ‎ข้อแก้ต่างว่าวิกลจริตฟังขึ้นมั้ยในคดีนี้
‎ผมทำงานเป็นนักจิตวิทยานิติเวช ‎มา 30 ปีในมิลวอกี
‎และได้ทำคดีของดาห์เมอร์ ‎ในช่วงกลางชีวิตการทำงาน
‎มีคดีอื่นๆ หลังจากนั้น ‎แต่ไม่มีอะไรเหมือนคดีนี้เลย
‎อะไรเป็นตัวกระตุ้นทั้งหมดนี้เหรอ
‎ผมก็อยากมีคำตอบดีๆ ตรงๆ ให้คุณนะ
‎ถ้ามีส่วนไหนที่จะโยนความผิดให้ได้
‎ก็ต้องเป็นความคิดวิปริตของผมเอง
‎ผมไม่ได้คิดเหมือนคนปกติมาหลายปีแล้ว
‎(กรกฎาคม 1991)
‎(ปี 1965)
‎เจฟฟรีย์ค่อนข้างสงวนท่าที ‎เมื่อพูดถึงชีวิตวัยเด็กของเขา
‎ฉันเห็นรูปเขาตอนเป็นเด็ก ‎กับไลโอเนล พ่อของเขา
‎มันดูปกติมาก
‎พวกเขาเล่นโยนรับลูกบอลกัน
‎แต่พ่อของเขาไม่อยู่บ้านบ่อยมาก
‎เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์และกำลังศึกษาต่อ
‎แต่เจฟฟ์ยืนกรานว่า ‎ไม่มีบาดแผลทางใจสาหัส
‎ที่จะส่งผลให้เขาทำเรื่องแบบนี้
‎เขาไม่ได้ถูกล่วงละเมิดทางเพศหรือถูกทุบตี
‎สิ่งหนึ่งที่เจฟฟรีย์บอกฉันกับเจอร์รี่ บอยล์
‎เกี่ยวกับชีวิตวัยเด็กของเขา ‎ที่ส่งผลกระทบต่อเขามาก
‎คือพ่อแม่ของเขามีปากเสียงกันเป็นประจ
‎พ่อแม่คุณมีปัญหาอะไรกันตอนคุณเป็นเด็ก
‎พ่อแม่ปรับตัวเข้ากันไม่ได้เลย
‎โดยเฉพาะแม่ผม
‎มีใชความรุนแรงมั้ย
‎มีแค่ตบไม่ก็ตี
‎- ใครตีใคร ‎- แม่ตีพ่อ
‎คุณอยู่ข้างใคร
‎ผมพยายามไม่อยู่ข้างใครทั้งนั้น
‎ผมสอบถามประวัติครอบครัว
‎ของทั้งสองฝั่ง
‎ดูว่ามีประวัติความวิกลจริตมั้ย มีอะไรแปลกๆ
‎เกี่ยวกับคนในครอบครัว
‎ที่อาจจะทำให้เราเข้าใจได้
‎ว่าดาห์เมอร์กลายมาเป็นอย่างนี้ได้ยังไง
‎แต่ผมไม่พบอะไร ‎ทางฝั่งไลโอเนล ดาห์เมอร์เลย
‎ส่วนฝั่งจอยซ์
‎ผมคิดว่าครอบครัวของเธอมีคนติดเหล้าบ้าง
‎แต่ครอบครัวมากมายก็มีคนติดเหล้า
‎มันเลยไม่มีความสำคัญอะไรสำหรับผม
‎เจฟฟรีย์มีน้องชาย ‎เขาเกิดตอนเจฟฟรีย์อายุหกขวบ
‎เดวิด
‎จากนั้นทุกความสนใจ ‎ก็หันไปทุ่มให้กับน้องชายของเขา
‎เจฟฟ์อยู่ตามลำพังมานานแล้ว
‎ตอนที่เจฟฟ์กับผมเป็นเด็ก
‎ผมคิดว่าเขาไม่เคยมีเพื่อนกลุ่มใหญ่ๆ เลย…
‎ผมไม่เคยเห็นคนอื่นมาหาที่บ้าน
‎มีแค่เจฟฟ์กับผมสองคน
‎ทางเข้าบ้านของเราอยู่ตรงข้ามกั
‎เราเลยขี่จักรยานข้ามไปหากันได้
‎ไม่ก็เล่นบอล เล่นเลื่อนหิมะ
‎พ่อของเขาค่อนข้างเป็นกังวล
‎ที่เจฟฟรีย์เรียนไม่ค่อยดี
‎ไม่มีเพื่อนมากนัก
‎ไม่เคยคุยกับผู้หญิงเลย
‎คุณรู้ตัวนานเท่าไหร่แล้วว่า ‎คุณเป็นรักร่วมเพศ
‎ผมว่าตั้งแต่ 13 ขวบมั้ง
‎เจฟฟรีย์รับรู้รสนิยมทางเพศของตัวเอง
‎ตอนเขาเริ่มแตกหนุ่ม
‎ซึ่งก็เป็นเรื่องธรรมดา
‎เขารู้ว่ามันผิดไป
‎จากความต้องการของพ่อแม่เขา
‎และตอนนั้นเขาก็เริ่ม
‎ทดลองมีกิจกรรมทางเพศ ‎กับเด็กผู้ชายคนหนึ่งแถวบ้าน
‎คุณทำอะไรกัน
‎แค่จูบกัน
‎นอนด้วยกัน
‎บนบ้านต้นไม้
‎ตอนนั้นผมอายุประมาณ 14 15 ขวบ
‎และเรายินยอมกันทั้งคู่
‎พอเขาโตขึ้น เจฟฟรีย์ก็สร้างกำแพง ‎เก็บกดอารมณ์เอาไว้
‎จากเพื่อนๆ ครูอาจารย์
‎เพื่อนสมัยเด็ก และแม้แต่พ่อแม่
‎ผมได้รับเลือกตั้งเป็นอัยการเขต ‎ประจำเมืองมิลวอกี
‎ในช่วงที่เกิดเหตุฆาตกรรมของดาห์เมอร์
‎ผมเป็นอัยการดำเนินคดีเองด้วย
‎ผมเป็นอัยการในศาลที่ดำเนินคดีกับเขา
‎พอเขาเรียนม.ปลายปีสุดท้าย
‎เขาก็เริ่มมีจินตนาการเรื่องเพศ
‎หนึ่งในนั้นคือการมีเพศสัมพันธ์กับคน
‎ที่ยอมจำนนต่อเขาโดยสิ้นเชิง
‎และใช้ความรุนแรง ‎บังคับให้ใครสักคนยอมจำนนต่อเขา
‎ครั้งแรกที่คุณคิดอยากทำแบบนี้กับใคร ‎คือเมื่อไหร่
‎- แค่จินตนาการน่ะค่ะ ‎- ครับ
‎น่าจะราวๆ ตอนผมอายุ 18
‎เขาจินตนาการถึงนักวิ่งคนหนึ่ง ‎ที่มักจะวิ่งผ่านมา
‎เขาอยากรู้ว่าคนนั้นดูเป็นยังไงถ้าไม่ใส่เสื้อ
‎เขาอยากมีเซ็กซ์กับชายหนุ่มคนนั้น ‎รู้สึกหลงใหลอยากมีเซ็กซ์ด้วย
‎แต่ไม่รู้จะเข้าหาเขายังไง
‎เจฟฟรีย์จึงตัดสินใจจะทุบให้เขาหมดสติในป่า
‎และมีเซ็กซ์กับเขาระหว่างที่เขาหมดสติ
‎จุดประสงค์ของเขาไม่ใช่เพื่อฆ่า
‎เขาตั้งใจจะลูบไล้ โอบกอด ‎และสำรวจร่างกายของคนนั้น
‎มันไม่ใช่ความสัมพันธ์
‎มันไม่ได้อยู่ที่ตัวคน
‎แต่อยู่ที่รูปร่างผู้ชายสมส่วน
‎ล่ำสันเหมือนนักกีฬา นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ
‎เขาเลื่อยไม้เบสบอลเพื่อใช้เป็นอาวุธ ‎ทำให้ผู้ชายคนนั้นสลบ
‎เขาซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้
‎แต่นักวิ่งคนนั้นกลับไม่ผ่านมา
‎เขาจึงล้มเลิกความคิด
‎นั่นเป็นจินตนาการถึงความรุนแรงครั้งแรก ‎ของดาห์เมอร์ก็ว่าได้
‎ที่จะทำแบบนี้กับผู้ชายคนนี้ ‎ที่วิ่งผ่านแถวบ้านของเขา
‎(ปี 1978)
‎(กรกฎาคม 1991)
‎จากสถานีดับเบิลยูทีเอ็มเจทีวี
‎ช่องข่าว 24 ชั่วโมงของมิลวอกี
‎กับรายการเดย์เบรกจากข่าวช่องสี่ค่ะ
‎ครั้งแรกที่ผมมีโอกาส ‎ได้เผยแพร่ข่าวนี้กับทั่วโลก
‎คือช่วงรายงานสดในรายการข่าวตอนเช้า
‎อรุณสวัสดิ์ค่ะ มีการค้นพบเหตุอันน่าสยดสยอง ‎ในมิลวอกีเมื่อคืนนี้
‎ตำรวจมิลวอกีพบเหตุสะเทือนขวัญ ‎ในอาคารอะพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง
‎สิ่งที่ผมรายงาน ‎ทำให้ผู้ประกาศข่าวที่สถานีช็อกไปเลย
‎ไมค์และจูเลียตครับ ‎ตำรวจมาถึงที่นี่ตอนกลางดึก
‎และพบอะพาร์ตเมนต์ที่เต็มไปด้วยชิ้นส่วนมนุษย์
‎ผู้ชายหลายคนที่ถูกฆ่าโดยชายคนหนึ่ง ‎ที่อาศัยอยู่ที่นี่
‎ดูเหมือนเป็นการฆาตกรรมหมู่ ‎ที่มีแรงจูงใจทางเพศ
‎ตอนท้ายของการรายงาน ผมนึกว่าจะมีคำถาม
‎ผู้ประกาศข่าวมักจะมีคำถามป้อนให้เสมอ
‎ศพถูกชำแหละแยกชิ้นส่วน
‎ดังนั้นการปะติดปะต่อข้อมูล
‎เพื่อตรวจสอบว่าเหยื่อเป็นใครบ้าง ‎จะยากมาก
‎พวกเขาเงียบกริบ
‎ผมถามพวกเขาทีหลังว่า ‎"เกิดอะไรขึ้น ทำไมไม่ถามอะไรผมเลย"
‎พวกเขาตอบว่า "เรากำลังอึ้ง ‎คิดคำถามไม่ออกเลย"
‎ผมจำได้ว่าไปถึงที่เกิดเหตุ
‎เพราะนักข่าวย่อมอยากเห็นด้วยตาตัวเอง
‎มันวุ่นวายยังกับสวนสัตว์
‎เป็นอย่างนั้นวันแล้ววันเล่า
‎ผู้คนตกตะลึง สะเทือนขวัญ ‎และหนีไปจากข่าวนี้ไม่ได้
‎มันเป็นเรื่องใหญ่เกินจะคาดคิดได้เลย
‎มีทั้งความกระสับกระส่าย
‎มีความตื่นเต้นด้วยบ้าง
‎แต่ก็กังวลว่าฉันทำหน้าที่ได้ถูกต้องมั้ย
‎พ่อแม่คุณแยกทางกันเมื่อไหร่
‎ตอนผมอายุ 18
‎ในปี 1978
‎คอยตอกย้ำให้เขาเข้าใจว่า ‎ฉันไม่ได้อยู่ตรงนี้เพื่อตัดสินเขา
‎เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
‎เพื่อให้ได้ข้อมูลโดยเร็ว
‎เพราะมีข้อมูลมากมายเหลือเกิน
‎การได้รับความไว้วางใจนั้นส่งผลสำคัญเลย
‎พ่อกับแม่ก็มีปัญหากันตามประสา
‎ผมทำอะไร ‎เพื่อเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ไม่ได้ ดังนั้น
‎ผมจึงพยายาม
‎หาความสุขในแบบของผมเอง
‎ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นแบบที่ผิด
‎(กรกฎาคม 1991)
‎(ปี 1978)
‎(โรงเรียนมัธยมปลายรีเวียร์)
‎ดาห์เมอร์เพิ่งเรียนจบมัธยมปลาย
‎พ่อแม่ของเขากำลังจะหย่ากัน
‎ดาห์เมอร์อยู่ตัวคนเดียว ‎ที่บ้านในเมืองบาธ รัฐโอไฮโอ
‎แม่เขาไล่พ่อเขาออกจากบ้าน
‎พ่อเขาย้ายไปอยู่ที่โมเต็ล
‎พ่อของเขาไม่รู้เลยว่า
‎แม่เขาตัดสินใจว่า "พอกันที"
‎แล้วปุบปับทิ้งเขาไป ‎และพาน้องชายเขาไปด้วย
‎ฉันคิดว่าตอนนั้นพ่อเขาไม่รู้
‎ว่าแม่เขาจากไปยังรัฐวิสคอนซิน
‎เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ไม่เคยใช้คำว่า ‎"ถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง"
‎แต่ผมคิดว่าเขาน่าจะคุ้นเคยกับความรู้สึกนี้ดี
‎วันที่เธอจากไปยังเมืองชิปเปวาฟอลส์ ‎คุณไม่เคยคุยกับเธออีกเลยเหรอ
‎ครับ
‎ตอนนั้นคุณรู้สึกยังไง
‎หดหู่
‎เหงาและเบื่อ
‎สับสนละมั้ง
‎ไม่มีใครอยู่บ้าน
‎ผมเห็นผู้ชายคนนึงโบกรถอยู่
‎ผมคิดว่าถ้ามีคนเอาไว้คุยด้วยก็คงดี
‎และเป็นคนที่ผมอยากมีเซ็กซ์ด้วย
‎(วันที่ 18 มิถุนายน 1978)
‎(สามสัปดาห์หลังจบมัธยมปลาย)
‎ในปี 1978 สตีเว่น ฮิกส์โบกรถ ‎เพื่อไปคอนเสิร์ตเพลงร็อก
‎(แอนน์ อี ชวาทซ์ ‎นักข่าว มิลวอกีจัวร์แนล)
‎สิ่งหนึ่งที่เจฟฟรีย์สนใจมาตลอด
‎คือช่วงลำตัว ร่างกาย
‎ว่าคนนั้นรูปร่างดี มีเสน่ห์ยังไงบ้าง
‎นั่นคือแรงผลักดันความสนใจของเขา
‎นั่นคือสิ่งที่ดึงดูดผม
‎รูปร่างดี
‎รูปร่างกำยำ
‎นั่นคือแรงจูงใจ
‎พอเจอสตีเว่น ฮิกส์โบกรถโดยที่ไม่ใส่เสื้อ
‎เขาบอกกับฉันว่า "มันเหลือเชื่อเลย ‎นี่คือจินตนาการของผม"
‎"ทีนี้ก็ทำตามจินตนาการได้แล้ว"
‎เจฟฟรีย์คิดว่า
‎"เป็นโอกาสที่ดีมาก ‎ฉันมีรถ มีบ้าน ไม่มีใครอยู่"
‎"ลองชวนผู้ชายคนนี้กลับบ้านด้วยละกัน"
‎เขาหยุดรถ คุยกับสตีเว่น บอกว่า
‎"ฉันมีเบียร์กับกัญชาอยู่ที่บ้าน"
‎"อยากกลับไปแบ่งกันหน่อยมั้ย"
‎สตีเว่น ฮิกส์ตอบตกลง
‎คุณฮิกส์ไม่ใช่เกย์
‎พวกเขาไม่มีปฏิสัมพันธ์ทางเพศกันเลย
‎คุณไม่ได้ทำอะไรกับเขาเลยเหรอ
‎ไม่เลย
‎ผมพอรู้สึกได้ว่า ‎เขาไม่สนใจอะไรอย่างนั้นเลย
‎หลังจากคุยกับเขาสักพัก
‎ผมเชื่อว่าผมไม่ได้ถามเขานะ เปล่าเลย
‎โอเค
‎ถึงจุดหนึ่ง สตีเว่น ฮิกส์บอกเจฟฟรีย์ว่า
‎"ฉันต้องไป อยู่ต่อไม่ได้แล้ว"
‎"เดี๋ยวคนอื่นจะสงสัยว่าฉันอยู่ไหน"
‎เจฟฟรีย์ไม่อยากปล่อยให้เขาไป
‎นั่นเป็นครั้งแรก
‎ผมมีความต้องการอยากควบคุมเขา
‎ผมไม่รู้สึกอะไรแล้ว
‎ผมเลยตัดสินใจว่า
‎จะลงมือทำเลย ไม่ว่าเขาจะเป็นเกย์รึเปล่า
‎มันไม่สำคัญหรอก
‎ดาห์เมอร์คว้าคานยกน้ำหนักมาจากชุดออกกำลัง
‎แล้วฟาดไปที่หัวของสตีเว่น ฮิกส์
‎ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงทำร้ายเขา ‎รู้แค่ว่าผมอยากอยู่กับเขานานอีกหน่อย
‎ตอนนั้นสตีเว่นหมดสติไป
‎และเจฟฟรีย์ใช้คานยกน้ำหนักรัดคอสตีเว่น
‎ผมคิดว่ามันสุดยอดมาก
‎ที่ผมได้ลงมือทำจริงๆ ซะที
‎กับมนุษย์อีกคนหนึ่ง
‎มันทำให้ผมตกใจมาก
‎ที่ผมมาถึงจุดนี้ได้
‎มีทั้งความรู้สึกตื่นเต้น
‎การควบคุม
‎แต่ก็ระคนไปด้วยความกลัว
‎- คุณทำอะไรกับศพของเขา ‎- ไม่ได้ทำอะไรเลย
‎มันอยู่ข้างใต้…
‎มันอยู่ในช่องคลานใต้พื้นบ้าน
‎- คุณลงไปดูเขารึเปล่า ‎- ครั้งเดียว
‎แต่แค่มองดูเขา
‎คุณคิดอะไรอยู่ขณะที่มองดูเขา
‎เป็นความสงสัยแปลกๆ น่ะว่า…
‎ว่าคนตายสภาพเป็นยังไง
‎ความอยากรู้อยากเห็น ‎ผสมกับความกลัว
‎หลังจากนั้น
‎เขาก็รู้สึกกระวนกระวาย เสียขวัญ
‎"ฉันจะทำยังไงกับศพดี จะกำจัดยังไงดี"
‎ผมเริ่มหั่นเขาออกเป็นชิ้นๆ
‎มีบางอย่างในตัวเขาที่ผมจำได้
‎ผมตัดขาออก ตามด้วยแขนแล้วก็หัว
‎คุณสัมผัสตัวเขาอีกรึเปล่า
‎คงจะทำมั้ง
‎ตับและหัวใจ
‎เขาเก็บส่วนหัวแยกไว้สักพัก
‎เขาสำเร็จความใคร่กับชิ้นส่วนศพ
‎คุณเป็นกังวลบ้างมั้ยว่า ‎ทำไมคุณถึงรู้สึกพึงพอใจในตอนนั้น
‎ตอนที่คุณอายุ 18 ปี และใช้เขาสำเร็จความใคร่
‎ผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้ผมรู้เหตุผล
‎ผมรู้สึกตื่นเต้นจากการทำอย่างนั้น
‎แต่ผมก็ทำไปแล้ว
‎คุณเก็บเขาไว้ในบ้านนานเท่าไหร่
‎ไม่รู้สิ หกชั่วโมงมั้ง
‎เขารู้สึกสมหวังที่สุด
‎จากสิ่งที่เขาทำกับศพหลังจากนั้น
‎จริงอยู่ที่เขามีความผิดปกติทางเพศ
‎เพื่อพยายามทำให้เขาใช้ข้ออ้างว่าวิกลจริตได้
‎ฉันรู้ว่าผู้เชี่ยวชาญของเราคนหนึ่ง ‎วิเคราะห์ละเอียดมาก
‎ผมเป็นนักจิตวิทยานิติเวช
‎เป็นพยานผู้เชี่ยวชาญในคดีเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎ผมมีความเชี่ยวชาญด้านภาวะกามวิปริต ‎หรือภาษาชาวบ้านคือ
‎ความผิดปกติทางเพศ
‎ผู้คนที่มีรสนิยมทางเพศแตกต่าง ‎หรือผิดไปจากปกติ
‎ผมวินิจฉัยว่า ‎คุณดาห์เมอร์ชอบมีเพศสัมพันธ์กับศพ
‎การชอบมีเพศสัมพันธ์กับศพเป็นอาการ
‎ที่เมื่อคนคนหนึ่ง
‎มีอารมณ์กระตุ้นทางเพศ
‎จากการมีเพศสัมพันธ์กับคนที่ตายไปแล้ว
‎มีศพอยู่ที่นั่น
‎มีเจฟฟรีย์
‎ประมาณตีสาม เขาตัดสินใจกำจัดศพ
‎ด้วยการนำศพไปที่หุบเขา
‎ที่เขารู้ว่าอยู่ห่างไปไม่กี่กิโลเมตร
‎เขานำศพออกไป ใส่ไว้ในถุงขยะ
‎และถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจเรียกให้หยุด ‎เพราะเขาขับข้ามเส้นจราจร
‎ตำรวจตรวจว่า ‎เขาขับรถระหว่างเมามั้ย เขาผ่าน
‎ตำรวจส่องไฟฉายไปที่ด้านหลังรถ
‎และมีถุงขยะที่ใส่ศพของสตีเว่น ฮิกส์อยู่
‎ตำรวจถามว่าถุงอะไร ‎"ขยะครับ พ่อแม่ผมกำลังแยกทากัน"
‎"ผมอยู่คนเดียว นอนไม่หลับ ‎เลยออกมาทิ้งขยะ"
‎เขามีถุงศพอยู่ที่เบาะหลัง ‎ศพที่เขาเพิ่งฆ่ามา
‎และกำลังคุยกับตำรวจ ‎เขาเป็นเด็กหนุ่มวัย 18 ปั
‎ดาห์เมอร์รู้ว่าอาจมีปัญหาได้ ‎แต่ใจเย็นตอบไปว่า
‎"แค่กำลังไปทิ้งขยะครับ" ‎ตำรวจก็เชื่อเขา
‎ตำรวจเห็นถุงขยะ แต่ไม่ได้เปิดดูว่ามีอะไร
‎เขาพูดให้ตำรวจเชื่อได้
‎หลังจากนั้นเขารู้ว่าเขาตบตาคนได้
‎เขารู้ว่าเขาอ้างกับคนอื่นแล้วรอดตัวไปได้
‎เขาเลี้ยวรถวนกลับไปที่บ้าน
‎เขาเจอท่อเหล็กเคลือบสังกะสี ‎เขาบอกว่ายาวประมาณสองฟุต
‎เขาเอาถุงยัดใส่ลงไปในนั้น
‎เขาออกไปที่สะพานข้ามแม่น้ำ
‎แล้วโยนของใช้ส่วนตัวอื่นๆ
‎ของคุณฮิกส์ทิ้ง
‎รวมทั้งมีดที่เขาใช้
‎เพื่อหั่นศพออกเป็นชิ้นๆ ให้กำจัดง่าย
‎ตอนนั้นพ่อพักอยู่ที่โรงแรม
‎ผมเลยอยู่ตัวคนเดียวสองสามเดือน
‎ช่วงที่พ่อคุณพักอยู่ที่โรงแรม
‎คุณคุยกับพ่อกี่ครั้ง
‎น่าจะสัปดาห์ละครั้งสองครั้ง
‎พ่อของเขากับชารี ว่าที่แม่เลี้ยงของเขา
‎กลับมาที่บ้าน
‎ในตู้เย็นไม่ค่อยมีอาหารมากน
‎มีขวดเหล้าเกลื่อน
‎ดูเป็นชีวิตที่มีปัญหาของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
‎พ่อของเขาค่อนข้างเป็นห่วง
‎พวกเขาเลยย้ายกลับมาอยู่ด้วย
‎หลังจากนั้น คุณบอกว่า ‎คุณไปเรียนที่ม.โอไฮโอสเตทเหรอ
‎ประมาณสามเดือน
‎ดื่มเหล้าหนักมาก เกรดเลยไม่ค่อยดี
‎ผมคิดว่าพ่อของเขาส่งเขาไป… ‎เรียนม.โอไฮโฮสเตท
‎เขาดื่มเหล้าหนักมาก จนสุดท้ายก็โดนไล่ออก
‎พ่อกับแม่เลี้ยงของเขา
‎ตัดสินใจส่งเขาไปเป็นทหาร
‎พ่อแม่ส่งผมไปฝึกขั้นพื้นฐาน
‎แล้วก็ฝึกเป็นแพทย์สนาม
‎เขาบอกฉันว่า
‎เขาได้ไปเรียนรู้ที่นั่น
‎ความสามารถในการระบุอวัยวะได้
‎จากการฝึกในกองทัพ
‎เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ถูกปลดประจำการ ‎เพราะดื่มเหล้า
‎ผมดื่มหนักอีกครั้ง
‎เลยต้องย้ายกลับไปอยู่โอไฮโอ
‎กับพ่อแม่
‎พอเขากลับมาอยู่ที่บ้านสามปีต่อมา
‎ถุงที่ใส่ศพของสตีเว่น ฮิกส์
‎ถุงพวกนั้นก็ยังอยู่ที่บ้าน
‎เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ทิ้งซากศพของสตีฟ ฮิกส์
‎กระจัดกระจายทั่วพื้นที่ป่าขนาดเอเคอร์กว่า
‎ที่ครอบครัวของเขาอาศัยอยู่
‎ชายหนุ่มคนนี้หายตัวไปอย่างลึกลับ
‎คิดดูสิ ไม่มีใครรู้จนถึงเดือนกรกฎาคม 1991
‎ลูกชายของพวกเขาหายตัวไป ‎ในเดือนมิถุนายน 1978
‎นานถึง 13 ปี
‎ครอบครัวไม่รู้เลยว่า ‎เกิดอะไรขึ้นกับลูกชายพวกเขา
‎สตีเว่น ฮิกส์
‎(หัวข้อ: คนหาย/ฆาตกรรม)
‎(เหยื่อ: สตีเว่น มาร์ค ฮิกส์)
‎(จับกุม: เจฟฟรีย์ เอล ดาห์เมอร์)
‎(ฆาตกรรม: สตีเว่น ฮิกส์)
‎ผมไม่สบายใจมาก
‎ความรู้สึกเป็นยังไงคะ ‎ที่บอกว่าไม่สบายใจ
‎คุณรู้สึกยังไง
‎รู้สึกผิดมาก
‎ตัดสินใจไม่ได้ว่าผมควร
‎สารภาพออกไปมั้ย
‎ผมไม่เคยมีความกล้าสารภาพเลย
‎ตอนนั้นคุณคิดอะไรอยู่
‎ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ผิดมหันต์
‎และผมไม่อยากให้เกิดเรื่องอะไรแบบนั้นอีก
‎(ปี 1978)
‎(สิงหาคม 1991)
‎ระหว่างการสัมภาษณ์เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎เราคุยกับเขาเรื่องคนในครอบครัว
‎เจฟฟ์พูดว่า ‎"อย่าเอาครอบครัวผมมาเกี่ยวข้อง"
‎เขาพูดว่า "พ่อแม่ผมไม่รู้อะไร ‎เกี่ยวกับการกระทำของผมเลย"
‎ผมบอกไลโอเนล
‎พ่อของเจฟฟ์
‎เรื่องคดีฆาตกรรม และเขาช็อกไปเลย
‎เขาไม่เข้าใจว่า ‎ลูกของเขาทำอย่างนี้กับใครได้ยังไง
‎ครอบครัวของเขามีปฏิกิริยายังไงกับเรื่องนี้ครับ
‎ผมพูดได้แค่ว่า คงเดาได้
‎ว่าครอบครัวใครก็ตามจะมีปฏิกิริยายังไง
‎พวกเขารู้สึกสลดใจเช่นกัน
‎พวกเขารู้สึกเลวร้ายมาก ‎ที่เกิดเหตุอันน่าเศร้านี้ขึ้น
‎รู้สึกเสียใจกับเหยื่อ ‎และครอบครัวของเหยื่อด้วย
‎และแน่นอนว่ารู้สึกเสียใจกับลูกชายตัวเอง
‎พวกเขาเป็นครอบครัวที่ดีและวิเศษมาก
‎ไลโอเนล พ่อของเขาเป็นคนดีมาก
‎และเขาก็เจ็บปวดไม่แพ้ใคร
‎(เสียงของไลโอเนล ดาห์เมอร์)
‎ผมรักลูก ผมไม่รู้เลยว่าเขาป่วยขนาดไหน
‎และต่อไปนี้ เหมือนที่ทำมาตลอด
‎ผมจะภาวนาและระลึกถึงเขาตลอดไป
‎นักสืบอนุญาตให้เขาสูบบุหรี่
‎และดื่มกาแฟได้มากเท่าที่ต้องการ
‎มันทำให้เขาใจเย็นและยอมคุยด้วย
‎ฉันคิดว่าถ้าไม่ได้สิ่งเหล่านั้น ‎เราคงไม่ได้รู้เรื่องราวทั้งหมด
‎เพราะเขาเต็มใจคุยต่อไปเรื่อยๆ
‎ขอแค่เขายังมีบุหรี่กับกาแฟ
‎มันยากนะที่ต้องขุดคุ้ยความรู้สึก ‎และแรงจูงใจอะไรพวกนี้
‎ฉันรู้ว่ามันยากมาก ถ้ายากเกินไป บอกได้นะ
‎- คุณรู้ว่า‎… ‎- ใช่ ยากมาก
‎การพูดออกมาและวิเคราะห์
‎ทำให้ผมเห็นว่า
‎ความคิดผมวิปริตขนาดไหน
‎เมื่อความสัมพันธ์ของฉันกับเขาคืบหน้าไป
‎เขาก็ยิ่งเต็มใจ
‎อธิบายรายละเอียดของแต่ละคดีมากขึ
‎ของการฆาตกรรมแต่ละครั้ง
‎จนบางครั้งฉันรู้สึกเหมือนเป็นแม่ของเขา
‎บางครั้งฉันรู้สึกเหมือนเขาเป็นน้องชายฉัน
‎บางครั้งก็เหมือนฉันเป็นนักบำบัดของเขา
‎คุณเคยพยายามพัฒนาเป็นความสัมพันธ์มั้ย
‎ไม่ ผมว่าไม่เคยนะ
‎ทำไมล่ะคะ
‎เป็นเพราะสถานการณ์ที่บ้านน่ะ
‎ผมไม่สามารถสานต่อ
‎ความสัมพันธ์ระยะยาวได้ในที่ที่ผมอยู่
‎พ่อของเจฟฟ์เสนอให้เขาย้ายไปอยู่กับย่า ‎เขาก็ทำตาม
‎พอผมบอกแคทเธอรีน ย่าของเขา
‎เรื่องการกระทำของเขา ว่าเขาทำอะไรลงไป
‎เธอใจสลาย ร้องไห้โฮเลย
‎เธอไม่เชื่อ
‎เธอบอกว่าไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เขาทำ
‎และไม่อยากรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องใต้ดิน
‎(สิงหาคม 1991)
‎(ปี 1981)
‎(ถนนซิลเวอร์สปริง)
‎ตอนนั้นผมย้ายออกไป
‎มาอยู่ที่วิสคอนซิน
‎เพื่อคอยช่วยย่าผม
‎"ย้ายไปอยู่กับย่าสิ"
‎"ที่นั่นดีสำหรับลูก ‎ย่าแก่ตัวขึ้นทุกวัน ต้องมีคนช่วย"
‎"และเริ่มต้นที่เมืองใหม่"
‎เจฟฟรีย์บอกฉันว่าเขารักย่าของเขามาก
‎ย่าของเจฟฟรีย์
‎เจฟฟรีย์เล่าว่าเธอเป็นคุณย่าที่แสนดี
‎เซาท์ไซด์ มิลวอกี
‎เคร่งศาสนา เอาใจใส่
‎เป็นคนดีมาก
‎โลไอเนลโตมาในสภาพแวดล้อมแบบนี้
‎เธอคอยให้กำลังใจและรักเจฟฟ์มาก
‎เห็นชัดว่าเขาไม่สนิทกับพ่อแม่ของเขา
‎(มิลวอกี เวสต์อัลลิส)
‎บ้านของย่าเขาอยู่ที่เวสต์อัลลิส ‎ชานเมืองมิลวอกี
‎(บ้านคุณย่า)
‎ผมช่วยย่าทำงานในสวน และทำงานบ้านต่างๆ
‎พอเจฟฟรีย์ย้ายไปอย ‎ผมว่าเธอไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเขามากนัก
‎ผมไม่แน่ใจว่าเธอรู้รสนิยมทางเพศของเขามั้ย
‎แต่เจฟฟรีย์รู้ดีว่าถ้าเธอรู้
‎เธอคงตัดสินเขามากทีเดียว
‎ในสมัยนั้น
‎การเป็นเกย์เปิดเผย ‎เป็นสิ่งที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
‎มันเป็นเรื่องที่ลำบากใจสำหรับเขา ‎เขาบอกฉันว่า "ผมไม่ชอบเป็นเกย์"
‎ผมพยายามแล้วจริงๆ
‎ที่จะเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของตัวเอง
‎เปลี่ยนแปลงความปรารถนาของผม
‎เพื่อกำจัด
‎ความรู้สึกรักร่วมเพศของตัวเอง
‎ความคิดชั่วร้ายทั้งหลาย
‎ผมเริ่มไปโบสถ์กับย่า
‎เป็นประจำเลย
‎และพยายามยับยั้ง
‎ความต้องการทางเพศทั้งสิ้น
‎ฉันคิดว่าการทำอย่างนั้น ‎เริ่มเปลี่ยนแปลงเขาได้จริงๆ
‎เขามักอ่านคัมภีร์ไบเบิล
‎พวกเขาใช้เวลาด้วยกันมากเวลากินมื้อค่ำ
‎ย่าของผมไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์
‎ย่าคุณนับถือนิกายอะไรคะ
‎โปรเตสแตนท์
‎เขาไปโบสถ์ ภาวนาขอให้ค้นพบวิธี
‎ต่อสู้กับแรงกระตุ้นทั้งหลาย ‎ความใคร่ทางเพศที่อยู่ในใจ
‎ในช่วงเวลานั้น
‎เขาก็พยายามสร้างสิ่งทดแทน ‎เพื่อห้ามใจไม่ให้คร่าชีวิตคน
‎ผมกำลังเดินอยู่แถวเซาท์ริดจ์
‎เห็นหุ่นโชว์ตัวหนึ่ง
‎ที่สะดุดตาผมเข้า
‎ผมอยากได้หุ่นโชว์ตัวนั้น ผมก็เลย…
‎เข้าไปในร้าน
‎ไม่มีใครอยู่ในร้าน
‎ผมอยู่ในนั้นจนร้านปิด
‎- ไม่มีสัญญาณกันขโมยดังเลยเหรอ ‎- ไม่มีเลย
‎ผมถอดเสื้อผ้าให้หุ่น
‎นั่งแท็กซี่กลับบ้านแล้วเก็บหุ่นไว้ในโรงรถ
‎ที่บ้านของย่า
‎ผมเคยเอาหุ่นมาเล่นด้วย…
‎จับแต่งตัวและถอดเสื้อผ้า
‎สมมติว่าหุ่นนั้นมีชีวิตจริง
‎เขาใช้หุ่นนั้นมานอนด้วยและสำเร็จความใคร่
‎ซึ่งไม่ดีเท่าคนจริงๆ หรอก
‎เขาคิดว่ามันน่าผิดหวัง
‎หุ่นไร้หน้าจากห้างไม่ทำให้เขาสมใจได้
‎ทุกๆ หนึ่งหรือสองสัปดาห์ ‎ย่าจะบังเอิญไปเจอมันเข้า
‎ย่ากำลังตากเสื้อผ้าที่ซักให้ผม
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่ ย่าถามผมว่ามันคืออะไร
‎ผมไปเอามาจากไหน
‎ผมก็กุเรื่องอ้างว่าผมไปเอามาจาก…
‎พวกเขากำลังขายหุ่น แล้วมีเหลือพอดี
‎ผมคิดว่าย่าโทรหาพ่อ ‎ผมเลยคิดว่าเอาไปทิ้งดีกว่า
‎เอาลงไปที่ห้องใต้ดินและ
‎ทุบทิ้งจนแหลก โยนทิ้งในถังขยะ
‎ผมเคยเห็นฆาตกรต่อเนื่องมาประมาณ 20 ราย
‎ไม่ใช่ทุกคนที่ทำเพราะเรื่องเพศ ‎แต่ก็เป็นส่วนใหญ่
‎ผมเห็นฆาตกรหมู่มามากมาย
‎และผมได้รับการติดต่อจากสำนักงานอัยการเขต
‎ให้ประเมินคุณดาห์เมอร์
‎ผมพบเขานานสามวัน ‎และขึ้นให้การในการพิจารณาคดีเขา
‎สิ่งที่ผิดธรรมดา ‎เมื่อเปรียบเทียบเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎กับฆาตกรต่อเนื่องคนอื่นๆ ‎ที่ผมเคยสัมภาษณ์
‎คือเขาไม่แก้ต่างให้ตัวเองเลย
‎เท่าที่ผมมองออก ‎เขาไม่ได้พยายามปิดบังอะไรจากผม
‎ผมคิดว่าเขาเคยมองหาทางออกแบบอื่นอยู่สักพัก
‎แต่เมื่อดาห์เมอร์พยายามไม่ดื่มเหล้า
‎พยายามเลี่ยงการมีเพศสัมพันธ์แบบเกย์
‎เขาห้ามใจเพราะความเชื่อในศาสนา
‎เขากลับเจอประสบการณ์ที่ไม่เคยเจอมาก่อน
‎มีผู้ชายทิ้งกระดาษโน้ตให้เขาที่ห้องสมุด
‎เสนอตัวจะใช้ปากให้เขาในห้องน้ำ
‎ผมอยู่ที่ห้องสมุดเวสต์อัลลิส
‎แค่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในเก้าอี้
‎ผมไม่คิดว่าจะเจออะไรแบบนั้นเลย
‎ผมได้แต่หัวเราะแก้เขิน ผมคิดว่า
‎"นี่คือความชั่วร้ายที่น่ารังเกียจ
‎ที่พยายามทำให้ผมออกนอกลู่นอกทาง"
‎นั่นแหละ
‎ผมไม่ได้เห็นหน้าเขาหรอกนะ
‎คุณไม่มีแรงกระตุ้นแล้ว ‎เมื่อเริ่มไปโบสถ์กับคุณย่า
‎แต่ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งกลับมารุนแรงกว่าเดิมใช่มั้ย
‎เหตุการณ์นั้นเป็นตัวกระตุ้น ผมว่านะ
‎นั่นทำให้เขาเริ่มคิดถึง ‎การมีเพศสัมพันธ์แบบเกย์มากขึ้น
‎และรู้ตัวว่าเขาไปหาที่ตอบสนองได้
‎ดังนั้นจะว่าไปแล้ว นั่นเป็นการเปิดโลกให้เขา
‎แล้วเขาก็เลิกระวังตัวไปเลย
‎(บริษัทแอมโบรเซียช็อกโกแล็ต)
‎เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ได้งานทำ
‎เขาเป็นคนผสม
‎ที่โรงงานช็อกโกแล็ตแอมโบรเชีย
‎เขาทำงานกะกลางคืน
‎มันเป็นงานที่ทำให้เขา
‎ออกไปเที่ยวในช่วงสุดสัปดาห์ได้
‎อย่างน้อยผมก็มีงาน ‎ที่ให้ค่าจ้างพอเลี้ยงตัวเองได้
‎ผมจะได้มีเวลาว่าง
‎มีความเป็นส่วนตัว
‎เริ่มดื่มเหล้าอีกแล้ว
‎ไปร้านหนังสือ
‎พอรู้ว่ามีบาร์เกย์ที่ไหน ผมก็เริ่มไปเที่ยว
‎สิ่งที่ผมต้องการคือมีเพื่อนคู่ใจคอยอยู่ด้วย
‎มีคนให้นอนค้างด้วย
‎ผู้ชายที่ผมจะควบคุมได้ทุกอย่าง
‎และทำอะไรก็ได้ตามที่ผมต้องการ
‎สิ่งที่มีตัวตนจริง
‎ไม่ใช่ของปลอมอย่างหุ่นโชว์
‎นั่นคือจินตนาการของผม
‎ไม่นานเท่าไหร่ ‎ก่อนที่ผมเริ่มหักห้ามใจตัวเองไม่ได้
‎ผมก็เลิกพยายามจะฝืนใจ
‎ผมรู้จักเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎และเหยื่อของเขาหลายคน
‎พอเรื่องทุกอย่างเปิดเผย…
‎(ไมเคิล รอสส์ ‎เพื่อนของเหยื่อ)
‎หลายคนในบาร์พูดว่า "ฉันจำเขาได้ๆ"
‎แน่สิ ใครก็จำได้ มิลวอกีเล็กนิดเดียวเอง
‎ช่วงยุค 80
‎ชีวิตเกย์กำลังมาแรง
‎ในมิลวอกี
‎มันไม่ได้พิเศษ
‎เท่าชิคาโกหรือนิวยอร์กกับแอลเอ
‎แต่สำหรับเมืองอย่างมิลวอกี
‎เราสนุกกันมาก
‎เราสนุกกันสุดเหวี่ยง
‎คุณจะออกไปเที่ยวคืนไหนก็ได้
‎(เจฟฟ์ คอนเนอร์ ‎เพื่อนของโทนี่ เซียส์)
‎จะต้องมีงานสักงานที่ไหนสักแห่ง
‎คุณเป็นตัวของตัวเองได้
‎มีอิสรภาพ
‎เราก็เลยสบายใจ
‎เราแต่งตัวดี ออกไปเที่ยวบาร์
‎บาร์เปิดเพลงเพราะๆ
‎ผู้คนอยากเต้นกันตลอดเวลา
‎ทำเลของบาร์เกย์มักอยู่ใจกลางเมือง
‎ห่างกันไม่เกินรัศมีแปดหรือเก้าช่วงตึก
‎เดินเที่ยวจากบาร์หนึ่งไปอีกบาร์ได้เลย
‎เราทุกคนเพิ่งค้นพบตัวเอง
‎ยอมรับตัวเอง
‎หลายคนมีจิตใจที่งดงาม
‎ผมอาศัยอยู่ในมิลวอกีมาเกือบทั้งชีวิต
‎และมีส่วนร่วมในชุมชนมาตั้งแต่เด็ก
‎ในช่วงนั้น ผมเป็นนักเขียนคอลัมน์ ‎และเป็นนักข่าว
‎ในย่านมิลวอกี
‎ดาห์เมอร์ลงมือในย่านนี้
‎เขาตั้งใจเลือกสถานที่เหล่านี้
‎ทั้งกลุ่มคน ฐานลูกค้า
‎ทำเล
‎ถนนแถวนั้นไม่มีไฟสว่าง
‎ไม่ใช่ที่ที่คนจะจอดรถไว้และรู้สึกปลอดภัย
‎การขาดความโปร่งใสทำให้ง่ายมาก
‎ที่คนอย่างดาห์เมอร์จะทำตัวเป็นนักล่า ‎ในที่แบบนั้นได้
‎เพราะไม่มีใครรู้ชื่อจริง ‎ของคนพวกนั้นตั้งแต่แรกแล้ว
‎กลุ่มชายรักชายมักปิดบังชีวิตลับไว้ในความมืด
‎จากหน้าที่การงานดีๆ ภรรยาและลูกๆ
‎ประธานสหภาพชาวเกย์กล่าวว่า ‎ความสัมพันธ์ระหว่างชายรักร่วมเพศ
‎มักถูกปิดบังเป็นความลับ
‎ธรรมเนียมในชุมชนชาวเกย์ที่ปฏิบัติกันมานาน
‎คือโรงอาบน้ำ
‎(โรงอาบน้ำโรมัน)
‎ในยุค 1970 และ 1980
‎โรงอาบน้ำใช้เป็นพื้นที่เฉพาะทางสังคม
‎ให้ชายรักร่วมเพศมาพบปะกันเพื่อมีเซ็กซ์
‎พอคุณเข้าโรงอาบน้ำไป
‎แล้วเดินเปลือยเปล่าในชุดวันเกิด ‎เป็นอิสระได้ตามสบาย
‎พอเห็นคนที่ถูกชะตา ‎ก็ทำตามใจต้องการได้เลย
‎เพราะไม่มีใครรู้ชื่อใคร
‎ไม่จำเป็นต้องรู้จักกัน คนไปแค่เพื่อมีเซ็กซ์
‎(ล็อกเกอร์หยอดเหรียญ ‎ทุกวันจันทร์)
‎ในมิลวอกี โรงอาบน้ำที่นิยมกันมากที่สุด ‎ชื่อว่าคลับบาธส์
‎(โรงอาบน้ำคลับมิลวอกี)
‎อยู่บนชั้นสอง เข้าได้จากทางซอยเท่านั้น
‎โชคไม่ดีที่เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ก็ชอบไปที่นั่น
‎เขาไปพบผู้ชายที่โรงอาบน้ำ ‎แล้วมีเพศสัมพันธ์กับพวกเขา
‎แต่ว่าดาห์เมอร์ไม่อยากเป็นฝ่ายรองรับใคร
‎เขาอยากเป็นคนควบคุมเองทั้งหมด
‎ดาห์เมอร์จึงเริ่มพกยาเสพติด ‎ไปโรงอาบน้ำด้วย
‎คุณรู้มั้ยว่าเป็นเบนโซไดอะซีปีนประเภทไหน
‎ฮัลเซียน
‎ทำไมคุณถึงได้ยานั้นมา
‎สำหรับนอนไม่หลับ
‎ผมทำงานกะที่สาม
‎มันทำให้คุณรู้สึกควบคุมได้เหรอ
‎ผมจะได้อยู่กับพวกเขานานขึ้น
‎ผมจะได้นอนกับพวกเขา
‎โดยไม่รู้สึกกดดันให้ทำอะไรที่พวกเขาอยากทำ
‎จะได้ไม่มี…
‎พวกเขาจะได้ไม่เรียกร้องอะไรจากผม
‎ผมจะได้สนุกกับพวกเขาตามใจตัวเอง
‎คุณคิดบ้างมั้ยว่าพวกเขาจะรู้สึกยังไง
‎อือ ผมว่าคิดนะ แต่ตอนนั้นผมก็ไม่สนใจแล้ว
‎ผมแค่อยากทำแต่สิ่งที่ผมต้องการ
‎ผมเลยไม่สน
‎นั่นช่วยแก้ปัญหา ‎ที่เขาไม่อยากให้ใครจากไปได้
‎และจะได้นอนอยู่ด้วยกันนานขึ้นด้วย
‎ซึ่งเป็นเรื่องหลักที่เขาต้องการ
‎คนพวกนี้หมดสติ ‎พวกเขาขยับเขยื้อน ปกป้องตัวเองไม่ได้
‎และพวกเขามีส่วนร่วมในกิจกรรมทางเพศ ‎ทั้งที่ไม่ยินยอมด้วย
‎ครั้งหนึ่งเขามอมยาคนนึงหนักเกินไป
‎และพอปลุกเขาไม่ได้
‎เจ้าของโรงอาบน้ำก็ต้องโทรเรียกหมอ
‎(โรงอาบน้ำ ห้องล็อกเกอร์)
‎จึงมีข่าวแพร่ออกไป ‎"อย่าปล่อยให้ดาห์เมอร์เข้าโรงอาบน้ำของคุณ"
‎ตำรวจไม่ได้สืบสวนคดีเหล่านี้ ‎ว่าเป็นการข่มขืน
‎ว่าเป็นการล่วงละเมิดทางเพศ
‎หรือแม้แต่ประพฤติตัวไม่เหมาะสมด้วยซ้ำ
‎พวกเขาทำได้แค่บอกโรงอาบน้ำ
‎ให้แจ้งตำรวจถ้าเขากลับไป ‎และอย่าให้เขาเข้าไปในพื้นที่
‎ผมคิดว่าพวกเขาไม่ยอมรับว่า ‎ผู้ชายก็ถูกข่มขืนได้
‎(ห้ามใส่ชุดนอกเครื่องแบบ)
‎เขาถูกหมายหัว เขาไปที่นั่นไม่ได้อีกแล้ว
‎แต่การทำอย่างนั้นทำให้คุณสมใมั้ย
‎หมายถึงรู้สึกสมหวังจริงๆ น่ะ
‎ไม่เลย
‎ผมไม่มีอำนาจควบคุมพวกเขา ผม…
‎ผมอยากได้พวกเขาทุกคน
‎และใช้วิธีนั้นไม่ได้ผล
‎(วันที่ 21 พฤศจิกายน 1987)
‎(เก้าปีหลังการฆาตกรรมสตีเว่น ฮิกส์)
‎คืนหนึ่งเจฟฟรีย์ออกไปเที่ยว
‎เขาพบกับสตีเว่น ทูโอมิ
‎และอยากอยู่กับเขาทั้งคืน
‎มันยากที่จะทำอย่างนั้นที่บ้านย่าได้
‎พวกเขาเลยไปเปิดห้อง ‎ที่โรงแรมแอมบาสซาเดอร์
‎และดื่มกันหนักมาก
‎พวกเขาค้างคืนด้วยกัน
‎เช้าวันรุ่งขึ้น
‎เมื่อเจฟฟรีย์ตื่นขึ้นมา
‎หลังจากสลบไปทั้งคืน
‎คุณสลบไปเลยเหรอ
‎- ใช่ ‎- ไม่รู้เลยว่าทำอะไรไปรึเปล่า
‎ไม่รู้เลย จนกระทั่งผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้า
‎ผมไม่อยากเชื่อเลย
‎มือของเขาเปื้อนเลือด ผ้าปูที่นอนก็เปื้อนเลือด
‎หน้าของผู้ชายคนนั้นก็เปื้อนเลือด
‎ผมทั้งช็อก
‎สติแตก
‎และ…
‎เสียใจมากที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น
‎เพราะผมไม่มีเจตนา ‎อยากให้อะไรแบบนั้นเกิดขึ้นเลย
‎คุณตรวจชีพจรของเขามั้ย
‎ผมกลัว ไม่
‎และมีเลือดไหลออกมาจากปากเขา
‎ดูเหมือนว่าผมใช้กำปั้นชกหน้าอกเขา
‎(ฆาตกรรม: สตีเว่น ทูโอมิ)
‎มีเลือดเต็มไปหมด ‎เขาบอกว่าเขาเมาจนหน้ามืดไป
‎เขาก็ประหลาดใจมาก
‎มันไม่มีเจตนาที่จะทำ มันไม่ใช่จินตนาการ
‎แต่ความปรารถนาลึกๆ ในใจเขาก็ยังออกมาอยู่ดี
‎เห็นชัดว่าเขาไม่ได้วางแผนไว้ ‎เพราะเขาลงชื่อจองโรงแรมไว้แค่วันเดียว
‎และต้องจองต่ออีกวัน ‎เพื่อซื้อเวลาในการกำจัดศพ
‎(โรงแรมแอมบาสเดอร์)
‎เขาออกไปร้านขายกระเป๋าเดินทาง
‎ได้กระเป๋าใบใหญ่มา เอาเข้าไปที่โรงแรม
‎เขาถือกระเป๋าขึ้นไปที่ห้อง
‎จับคุณทูโอมิยัดใส่กระเป๋า
‎แล้วเรียกคนขับแท็กซี่มารับเขา
‎ดาห์เมอร์บอกว่า คนขับทักด้วยว่า
‎"ใส่ศพไว้ละสิเนี่ย" กระเป๋ามันหนักมาก
‎แล้วเขาก็นำศพของสตีฟ ทูโอมิ ‎กลับไปที่บ้านของย่า
‎และแอบกำจัดศพซะ
‎เขาหั่นศพออกเป็นชิ้นๆ
‎จับใส่ถุงขยะใบใหญ่ๆ แล้วโยนทิ้งในกองขยะ
‎(พฤศจิกายน 1987)
‎(ปี 1991)
‎ทูโอมิโตมาในย่านอัปเปอร์เพนนินซูล่า ‎ของมิชิแกน
‎ในเมืองเล็กๆ ชื่อออนโทนากอน ‎คนส่วนใหญ่รู้จักเขา
‎เขาเป็นเด็กเงียบๆ ฉันถึงรู้จักเขา
‎เขาเป็นคนเงียบมาก ไม่เคยรบกวนใครเลย
‎สตีเว่น ทูโอมิย้ายไปอยู่มิลวอกี ‎ในช่วงกลางปี 1980
‎และทำงานเป็นพ่อครัวร้านอาหารจานด่วน
‎ครั้งสุดท้ายที่มีคนเห็นเขาคือ ‎ฤดูใบไม้ผลิ ปี 1987
‎หลังจากดาห์เมอร์สารภาพ ผมเชื่อสิ่งที่เขาพูด
‎เพราะเขาไม่มีเหตุผลที่ต้องโกหกเรา
‎เขาไม่จำเป็นต้องบอกเราด้วยซ้ำ ‎ว่านั่นเป็นเหยื่อของเขา
‎เพราะนั่นเป็นเหยื่อคนหนึ่ง ‎ที่เรามีหลักฐานน้อยมาก
‎ดาห์เมอร์เป็นคนให้การ ‎และระบุรายละเอียดมากมาย
‎ไม่มีเหตุผลที่จะไม่เชื่อข้อเท็จจริง ‎ที่ดาห์เมอร์บอกเรา
‎หลังจากเขาสารภาพ
‎ผมไปพบกับครอบครัวของทูโอมิ ‎ที่อัปเปอร์มิชิแกน
‎ลูกชายของพวกเขาไปมิลวอกี ‎เพื่อหางานทำในเมือง
‎เพื่อพยายามหาคำตอบว่า ‎เขาอยากทำอะไรกับชีวิต
‎ครอบครัวไม่ได้เจอเขาอีกเลย
‎(สตีเว่น ทูโอมิ ‎ด้วยรักตลอดไป)
‎และผมคิดว่าพวกเขาทำใจยอมรับได้ยากมาก
‎คุณรู้สึกยังไงในตอนนั้น ‎ที่โรงแรมแอมบาสซาเดอร์
‎ตกใจมาก
‎ที่มีความรู้สึกนี้อีกแล้ว
‎ผมไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นอีกเด็ดขาด
‎คุณรู้สึกยังไงที่มันออกมา ‎ทั้งที่คุณหมดสติอยู่
‎สับสน
‎คุณรู้สึกว่าเริ่มเสียการควบคุมมั้ย
‎รู้สึก ผมรู้ว่าผมเสียไปแล้ว
‎นั่นเป็นการฆาตกรรมครั้งแรกที่นี่
‎ตั้งแต่ปี 1978 การฆาตกรรมสตีเว่น ฮิกส์
‎จนถึงพฤศจิกายน ปี 1987 ‎การฆาตกรรมสตีเว่น ทูโอมิ
‎การฆ่าครั้งแรกคือตอนที่เขาอายุ 18 ปี
‎เขาหยุดไปได้เก้าปีโดยไม่ฆ่าใคร
‎เหตุการณ์ที่แอมบาสซาเดอร์ทำอะไรสักอย่าง ‎มันกระตุ้นบางอย่าง
‎ผมต้องการมากกว่านั้น
‎ผมไม่รู้ว่ามันกระตุ้นอะไร ‎แต่มันกระตุ้นอะไรสักอย่าง
‎การฆาตกรรมทูโอมิเป็นจุดเปลี่ยนของเขา
‎ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจว่า ‎"ฉันกำลังพ่ายแพ้การต่อสู้กับตัวเอง"
‎"ฉันควบคุมไว้ไม่ไหวแล้ว"
‎มันทำให้ผมมีความสุขเป็นพิเศษ
‎มันครอบงำความคิดของผม ‎การทำสิ่งเหล่านี้
‎ภัยอันตรายอาจเป็นใครสักคน ‎ที่หน้าตาเหมือนเพื่อนบ้านของคุณ
‎เขาเดินไปตามถนนเหมือนคนปกติทั่วไป
‎เขาไม่ได้หน้าตาน่ากลัว
‎มีฆาตกรต่อเนื่องในมิลวอกี
‎ไม่มีใครนอกจากดาห์เมอร์
‎รู้ว่ามีฆาตกรต่อเนื่อง ‎ลอยนวลอยู่ในเมืองของเรา
‎ตำรวจไม่รู้ ไม่มีใครในชุมชนรู้เลย
‎หลังจากพยายามหักห้ามใจมาหลายปี ‎เขาก็ยอมแพ้
‎กลายเป็นเครื่องจักรสังหาร ‎ที่ไร้การควบคุมโดยสิ้นเชิง
‎แรงกดดันนั้นรุนแรงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
‎มันเป็นแรงผลักดันที่เด็ดเดี่ยว
‎ความ
‎ปรารถนาของผม
‎มันโหดร้ายป่าเถื่อน
‎คำบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล