Bir zamanlar genç bir avukattım.
20'li yaşlardaydım.
Milwaukee'ye yeni taşınmıştım.
Yalnız yaşayan bir kadın olarak pek fazla kimseyi tanımıyordum.
Patronum Jerry Boyle beni aradı.
"Yeni bir büyük dava aldık." dedi.
"Polis karakoluna gitmeni istiyorum."
MILWAUKEE SOKAK MERKEZ
Jerry Boyle şöyle dedi:
"Eskiden bu kişinin avukatlığını yaptım.
İyi biridir. Sana ters davranmaz."
Patronumun isteği üzerine hemen Jeffrey Dahmer'la görüşmeye gittim.
İlk işimdi.
Onunla ilk görüştüğüm yer
küçücük bir sorgu odasıydı.
Jeff masanın orada oturuyordu.
Çok gergindim
çünkü bu işin benim boyumu aştığını düşündüm.
Tecrübeli polisler bile
en tuhaf cinayetlerden biriyle karşılaştıklarını belirtti.
Korkunç Jeffrey Dahmer olayı tüm ülkeyi hayrete düşürdü.
Cinayet, ceset parçalama, yamyamlık.
Polisler Milwaukee tarihindeki
en büyük ve en korkunç toplu katliama ait büyük kazanı taşırken şok ve korku hâkim.
Kendimi Kuzuların Sessizliği'ndeki Clarice Starling gibi hissettim.
Çok kibardı.
Jeff'in çok candan olmasına biraz şaşırmıştım.
İyi bir savunma avukatı olmak için
peşin hükümlü olmamalı ve güven duygusu geliştirmelisiniz.
Bana Wendy dedi, ben de ona Jeff dedim.
Sorun yok Jeff. Bundan utanma.
Seni rahatsız mı ediyorum?
Hayır, bununla yüzleşmem gerek.
Çok garip, değil mi?
Bunu konuşmak kolay değil.
Yıllardır içimde tuttuğum bir şeydi.
Bu çok…
Evet.
Bir kuyudan koca bir kayayı çıkarmaya benziyor.
Bir insanı böyle bir katliama hazırlayabilecek
hiçbir şey yoktur.
NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
22 TEMMUZ 1991
Çok sessiz bir geceydi.
OXFORD APARTMANI
Nemli bir yaz gecesiydi.
Televizyon muhabiriydim.
Dahmer'ın tutuklandığı gece
apartmandaki olay yerine ilk gelenlerdendim.
Oraya vardığımda polislerin yüzünü görünce
büyük bir olay olduğunu anladım.
Tanıdığım bir polise rastladım.
Adı Bobby Rao'ydu.
"Yapma Bobby. Bu olay gerçek mi?" dedim.
Bana bakıp kafasını salladı. "Kesinlikle gerçek." dedi.
Teğmen Roosevelt Harrell.
Kuzey 25. Sokak, 900. Blok'taki bir binada gerçekleşen
cinayet vakasını soruşturuyoruz.
Bir kişiyi gözaltına aldık.
Büyük ihtimalle başka cinayetler de var.
Olayı araştırıyoruz. Zanlının cinayetlerle ilgisi olabilir.
Oxford Apartmanı'nın kapısına tanıdığım bir polisi dikmişlerdi.
Ona sorduk, yalvardık.
"Dahmer'ın dairesinin resmini çekebilir miyiz?"
Kafa sallayıp "Resim çekersiniz işimden olurum." dedi.
"Ama kapı eşiğinden geçmediğiniz sürece girip bakabilirsiniz."
Kapıya gittik.
Kapı kasasından öne doğru eğilip dairenin içine baktık.
Birçok sebepten ötürü hatırda kalır bir daire değildi.
Katlanmış bir halı vardı.
Solda bir mutfak vardı.
Sağda bir yatak odası ve banyo vardı.
Ama en çok öne çıkan şey
orada duran ürkünç lav lambasıydı.
Lambada inip çıkan bir damla vardı.
Daireye ürkütücü bir hava katıyordu.
Dahmer olayının duyulduğu gece
Milwaukee Sentinel muhabiriydim.
Vakit geç olduğu için oradaki tek muhabirdim.
Gece polis muhabirliği yapan Tina Burnside aradı.
"Bu olayı çok dikkatli haber yapmanı istiyorum James." dedi.
Yazı işleri müdürünün tepenize binip
"O haberi hemen istiyorum." demesi büyük bir baskıdır.
Gece yazı işleri müdürüne yayınla, dedim.
Haberi düzenleyip basıma yolladı.
O zaman şöyle demişti:
"Bu Milwaukee şehrinde çıkan en büyük haber olacak."
Savunma avukatı olmadan yıllar önce
Milwaukee Bölge Savcısı'ydım.
Yani olayın iki tarafındaydım.
Büyük bir TV kanalında çalışan dostum beni arayıp söyle dedi:
"Bir müvekkilinle ilgili konuşmalıyım."
"Kimmiş?" dedim.
"Jeffrey Dahmer. Katil bir manyak." dedi.
Bir cinsel suç sebebiyle 1988'de avukatlığını yapmıştım.
"Dur biraz. Babasını aramalıyım." dedim.
Lionel Dahmer'ı aradım.
Muhabirin bana söylediklerini ona anlattım.
Ne olup bittiğini öğreneceğimi söyledim.
Wendy Patrickus'ı aradım.
Wendy boştaydı.
Beni ilk olarak Dedektif Murphy'le görüştürdüler.
O noktada tüm sorguyu dedektifler yapıyordu.
NEZARET YETKİLİ OLMAYAN GİREMEZ
Dahmer'la ilk tanıştığımda bana tek söylediği şuydu:
"Yaptıklarım yüzünden beni hemen vursana."
Oturup onunla konuştum.
Bana anlatacaklarını ayıplamayacağımı,
onunla ilgili fikrimi etkilemeyeceğini söyledim.
Ardından itirafını yazıya döktüm.
Cinayet masasına atanmış bir teğmendim.
Dennis Murphy ve Pat Kennedy
Dahmer'ı sorgulayan ilk kişilerdi.
Bu her gün yaptıkları bir işti.
Bu cinayetlerin her detayını hatırlaması…
OTOSTOPÇUYU ALDI
…inanılmazdı.
Hatırladığım kadarıyla Jeff o zaman biraz sarhoştu.
Neden polise her şeyi anlattığını, niye itiraf ettiğini sordum.
"Wendy, evimde çok kanıt buldular.
Her şey bitti. Bu yüzden anlatmaya devam ediyorum." dedi.
Çoktan kararını vermişti.
O noktada "Jeff, buna saygı göstereceğim." dedim.
Zaten itiraf etmişti.
Dahmer'ın savunması olmadığını biliyordum.
Ona "Ne yapmamı istiyorsun?" diye sordum.
"Neden böyle olduğumu bilmek istiyorum." dedi.
"Seninle konuşması için iyi bir psikiyatr getirip
akıl hastalığı, delilik sebebiyle suçsuz olduğunu iddia edebilirim.
Ama doktorların bunu teyit etmesi lazım." dedim.
Doktorların sorularına yanıt verebilmek için
doktorlara bilgi sunmak gerekiyordu.
Akıl sağlığı yerinde mi diye bakılıyordu.
Birkaç ay boyunca onunla çok zaman geçirip
her kurbanı konuştum, olabildiğince çok bilgi topladım.
Avukat Wendy Patrickus Dahmer'ın savunmasına hazırlanmak için
32 saatlik konuşma kaydı tuttu.
Konuşmalar 1991'de, Temmuz ve Ekim arasında gerçekleşti.
Bu kasetler şu ana dek hiç yayınlanmadı.
Tamam Jeff. Aklından ne geçiyordu?
Neden kendimi bu cinayetleri işlemeye mecbur hissettiğimi merak ettim.
Yaşadığım boşluğu dolduracak bir şey aradım.
Birini öldürüp hemen cesedini atmak
uzun süreli büyük bir keyif veya tatmin hissi vermiyor.
Ama yine de yıllar boyunca bunu yapma zorunluluğu hissettim.
Jeff'in tüm kurbanları teşhis etmek istemesi
bir seri katil için, gerçek bir seri katil için
eşi görülmemiş bir şeydi.
İnkâr etmedi.
"Evet, öldürdüm. Şöyle öldürdüm. Sebebi şuydu." dedi.
Sanırım normal empati duygum yoktu.
"Normal insanlarda olan bu duygular niye bende yok?" dedin mi?
Bunu merak ettim.
Fantezilerle, fantezi kurarak başladı.
Hep fantezi kurarak başladı.
Sonra da fanteziler gerçek oldu.
Hayal dünyasını
çoğumuzun aklına bile gelmeyecek seviyelere, yerlere taşımış.
Savunma avukatı Jerry Boyle'un talebiyle Jeffrey Dahmer'la görüştüm.
Akıl sağlığıyla ilgili bilirkişi olmamı istediler.
Milwaukee'de 30 yıl boyunca adli psikolog olarak çalıştım.
Dahmer davası kariyerimin ortasında geldi.
Ardından başka olaylar da geldi ama bunun gibisi yoktu.
Her şeyi tetikleyen neydi?
Keşke bunun basit bir cevabı olsaydı.
Suçlanacak bir şey varsa o da benim sapkın düşüncelerimdir.
Yıllardır normal düşünemiyorum.
TEMMUZ 1991
Jeffrey çocukluğunu konuşmaktan daha çok çekiniyordu.
Babası Lionel'la çocukluk resimlerini gördüm.
Her şey normal görünüyordu.
Top oynuyorlardı. Ama babası uzun süre yanında yokmuş.
Bir bilim insanı olduğundan eğitimini ilerletiyormuş.
Ama Jeff bu şeyleri yapmasına sebep olan
büyük travmalar olmadığı konusunda çok ısrarcıydı.
Cinsel istismara uğramamış, dayak yememiş.
Jeffrey'nin çocukluğuyla ilgili bana ve Jerry Boyle'a anlattığı tek şey
anne ve babasının sürekli tartışmasının onu etkilediğiydi.
Çocukluğunda annen ve baban arasındaki sorun neydi?
Bir türlü geçinemiyorlardı.
Bilhassa da annem.
Şiddet var mıydı?
Sadece tokat ve vurma oluyordu.
-Kim kime vuruyordu? -Annem babama vuruyordu.
Kimin tarafını tutuyordun?
Kimsenin tarafını tutmamaya çalışıyordum.
Hem anne hem baba tarafından aile geçmişini araştırdım.
Dahmer'ın neden bu hâle geldiğine ışık tutması amacıyla
aile fertlerinde akıl hastalığı veya tuhaflık var mı diye baktık.
Lionel Dahmer tarafında bir şey bulamadım.
Joyce tarafında ailede alkol sorunu vardı.
Birçok ailede alkol sorunu vardır.
Bana bir şey ifade etmedi.
Bir kardeşi vardı. Jeffrey altı yaşındayken doğdu.
Adı David'di.
Tüm ilgi bir anda küçük kardeşine kaydı.
Çoğu zaman yalnızdı.
Jeff'in çocukluğunda çok büyük bir arkadaş grubu yoktu.
Başkalarının geldiğini hiç görmedim.
Sadece Jeff ve ben vardık.
Garaj yollarımız sokakta karşı karşıyaydı.
Bisikletlerimizi alıp sokakta dolaşırdık.
Top oynar, kızak kayardık.
Jeffrey okulda başarılı olmadığı için babası endişeleniyordu.
Çok arkadaşı yoktu.
Kızlarla hiç iletişimi yoktu.
Eş cinsel olduğunu ne zamandır biliyorsun?
13 yaşımdan beri diyebilirim.
Jeffrey ergenlik çağına gelince cinsel yöneliminin farkına vardı.
Zaten böyle olmasını beklersiniz.
Cinsel yöneliminin
anne ve babasının istediğinin tam zıttı olduğunu biliyordu.
Mahalleden bir çocukla
cinsel bir deneyim yaşamasının vakti gelmişti.
Ne yaptınız?
Ağaç evinde öpüştük, birlikte uzandık.
14 veya 15 yaşındaydım.
Karşılıklı rızayla oldu.
Jeffrey büyüdükçe
akranlarına, öğretmenlerine, çocukluk arkadaşlarına
ve hatta annesine ve babasına duygusal bir set çekti.
Dahmer cinayetleri yıllarında
Milwaukee İdari Bölgesi'nin seçilmiş bölge savcısıydım.
Ayrıca davanın da savcısıydım.
Onu soruşturan savcıydım.
Lise son sınıftayken cinsel fanteziler kurmaya başladı.
O fantezilerinden birinde
ona tamamen itaat eden biriyle ilişki yaşıyordu.
Birini ona itaat etmeye zorluyordu.
Birine böyle bir şey yapmayı ilk ne zaman düşündün?
-Sadece fantezi olarak. -Evet.
Sanırım 18 yaşında.
Sıkça karşılaştığı bir koşucuyla ilgili fantezi kuruyordu.
Koşucunun çıplak hâlini merak ediyordu.
Onunla sevişmek istiyordu, onunla sevişmek ilgisini çekiyordu.
Ona nasıl yaklaşacağını bilmiyordu.
Onu ormanda bayıltıp
baygın hâldeyken onunla sevişmeye karar verdi.
Öldürmeyi amaçlamıyordu.
Dokunmayı, sarılmayı, vücudunu keşfetmeyi amaçlıyordu.
İstediği bir ilişki değildi.
İstediği bir kişi değildi.
Güçlü, kaslı bir erkek vücudunu istiyordu.
Adamı bayıltmak için bir sopadan silah yaptı.
Bir ağacın arkasına saklandı.
Ama o koşucu gelmediğinden bu fikrinden vazgeçti.
Mahallesinde koşan adama bunu yapmak
Dahmer'ın şiddet içeren ilk fantezisiydi.
TEMMUZ 1991
Milwaukee'nin 24 saat haber kanalı WTMJ TV'yi izliyorsunuz.
News Channel 4 Daybreak'le karşınızdayız.
Bu haberi tüm dünyaya ilk kez
canlı yayınlanan bir sabah haber programında duyurdum.
Günaydın. Milwaukee'de geceleyin korkunç bir olay gerçekleşti.
Milwaukee Polisi bir evde korkunç bir olay yeri buldu.
Anlattıklarım programın sunucularını şok etti.
Mike ve Juliet, polis buraya gece yarısı geldi.
Ceset parçalarıyla dolu bir eve şahit oldular.
Burada yaşayan bir adam tarafından öldürülen erkeklerin
cinsel suç kurbanı oldukları düşünülüyor.
Yayının sonunda soru sormalarını bekliyordum.
Sunucular hep sorular sorar.
Cesetler parçalanmıştı.
Cesetlerin kime ait olduğu konusunda bilgi toplamak oldukça zor olacak.
Gıkları çıkmadı.
Daha sonra onlara "Ne oldu? Niye soru sormadınız?" dedim.
"O kadar afalladık ki aklımıza soru gelmedi." dediler.
Olay yerine gittim
çünkü bir muhabir olarak bizzat görmek istersiniz.
Orası pazar yerine dönmüştü.
Günlerce böyle devam etti.
İnsanlar şok oldu, hayret etti, bu olaya yüz çeviremedi.
Böyle bir canavarlığı hayal bile edemezdiniz.
Endişe vardı.
Bir nebze de olsa heyecan vardı.
İşimi doğru yapıp yapmadığımı sorguladım.
Annen baban ne zaman ayrıldı?
Ben 18 yaşındayken.
1978 yılında.
Tüm olayı çözmek adına
onu yargılamadığımı düşünmesini sağlamam çok önemliydi
çünkü çok fazla bilgi vardı.
O güveni kazanmak her şeyi değiştirdi.
Anne babam sorun yaşıyordu.
Durumu değiştirmek için yapabileceğim bir şey yoktu.
Kendi yöntemimle mutluluğu bulmaya çalıştım.
Belli ki bu yanlış bir yöntemmiş.
TEMMUZ 1991
REVERE LİSESİ
Dahmer liseden yeni mezun olmuştu.
Anne ve babası boşanıyordu.
Dahmer da Bath, Ohio'da evde tek başınaydı.
Annesi babasını evden kovdu.
Babası bir motele yerleşti.
Babasının haberi olmadan annesi evi terk etti.
Bir anda kardeşiyle yapayalnız kaldı.
Annesinin Wisconsin'ı terk ettiğini babası o zaman bilmiyordu.
Jeffrey Dahmer hiçbir zaman
"ailesi tarafından terk edildi" tabirini kullanmadı ama bu hissi yaşamış olabilir.
Chippewa Falls'a gittikten sonra onunla hiç konuşmadın mı?
Evet.
O zaman ne hissettin?
Bunalımdaydım.
Yalnız ve bıkkındım.
Kafam karışıktı.
Evde kimse yoktu.
Otostop yapan bir adam gördüm.
Sohbet edecek birinin olması,
sevişebileceğim birinin olması güzel olur diye düşündüm.
18 HAZİRAN 1978
LİSEDEN MEZUN OLDUKTAN ÜÇ HAFTA SONRA
Steven Hicks 1978'de bir rock konserine gitmek için
otostop çekiyordu.
İnsan gövdesi, fiziği,
kas yapısı ve yakışıklılık
her zaman Jeffrey'nin ilgisi çeken şeylerdi.
Bir insanda beğendiği şeyler bunlardı.
Beni cezbeden buydu.
Fizik.
Kaslı bir fizik.
Beni harekete geçiren buydu.
Steven Hicks otostop çekerken üstünde bir şey yoktu.
"Bu inanılmaz. Aklımdaki fantezi buydu." dedi.
"Fantezimi gerçekleştireceğim."
Jeffrey şöyle düşündü: "Harika bir fırsat. Evim ve arabam var.
Etrafta kimseler yok. Bu adamı evime çekmeye çalışayım."
Durup onunla konuştu.
"Evimde biram ve esrarım var. Misafirim olmak ister misin?" dedi.
Steven Hicks kabul etti.
Bay Hicks gey değildi.
Cinsel ilişki olmadı.
Onunla bir şey yapmadın mı?
Yapmadım.
Onunla sohbet ettikten sonra hiç ilgilenmediğini hissettim.
O yüzden ona sormadım.
Peki.
Steven Hicks bir ara Jeffrey'ye
"Gitmem lazım. Daha fazla kalamam. Beni merak ederler." dedi.
Jeff onu bırakmadı.
İlk seferimdi.
Kontrol etme arzum yoktu.
Tüm hislerimi yitirdim.
Gey olsun veya olmasın
yine de yapmaya karar verdim.
Bir önemi yoktu.
Dahmer ağırlıkların arasından halteri alıp
Steven Hicks'in başına vurdu.
Ona niye vurduğumu bilmiyordum. Sadece daha çok kalmasını istiyordum.
Steven baygın hâldeydi.
Jeffrey halteri kullanarak Steven'ı boğdu.
Başka bir insana bunu gerçekten yapmak
müthiş bir duyguydu.
Bu noktaya gelmem beni çok şaşırttı.
Bolca korkuyla karışık
heyecan ve kontrol duygusu vardı.
-Cesedi ne yaptın? -Bir şey yapmadım.
Sadece evin altındaki döşeme altı boşluğuna koydum.
-İnip cesede baktın mı? -Bir kez öylesine baktım.
Ona bakarken aklından ne geçti?
Bir ölünün nasıl göründüğünü
merak ediyordum.
Bolca korkuyla karışık bir merak vardı.
Ondan sonra endişelenip paniklemiş.
"Cesedi ne yapacağım? Cesetten nasıl kurtulacağım?"
Cesedi parçalamaya başladım.
Onunla ilgili tek bir şey hatırlıyorum.
Bacaklarını, kollarını ve sonra kafasını kestim.
Ona bir daha dokundun mu?
Dokunmuşumdur.
Ciğerine ve kalbine.
Bir süre kafayı ayrı tuttu.
Ceset parçalarına bakıp mastürbasyon yaptı.
18 yaşındayken
onu mastürbasyon yapmak için kullanmaktan zevk alman
seni hiç endişelendirmedi mi?
Sebebini şimdi bile bilmiyorum.
Bunu yaparken heyecan duydum.
Heyecan duydum.
Cesedi ne kadar süre evde tuttun?
Bilmiyorum. Altı saat kadar.
Daha sonra cesede yaptıklarından büyük bir haz duydu.
Cinsel bir rahatsızlığı olduğu doğruydu.
Akıl hastalığı olduğu iddiasını kanıtlamak için
uzmanlarımızdan biri büyük uğraşlar verdi.
Adli psikiyatrım.
Jeffrey Dahmer davasında bilirkişiydim.
Basitçe açıklamak gerekirse
parafililer, yani cinsel sapkınlık
ve cinsel yaradılışı farklı veya sapkın kişiler konusunda uzmanım.
Bay Dahmer'a nekrofili teşhisi koydum.
Nekrofili, bir kişinin ölülerle cinsel ilişkiye girmekten
tahrik olması durumudur.
Ortada bir ceset vardı.
Yanında Jeffrey vardı.
Gece saat 3.00'te cesetten kurtulmaya karar verdi.
Cesedi birkaç kilometre uzaktaki dar bir vadiye atmak istedi.
Cesedi alıp çöp torbasına koydu.
Bir polis memuru şerit ihlali sebebiyle onu durdurdu.
Polis alkol testi yaptı. Testi geçti.
Polis el fenerini arkaya doğru tuttu.
Arkada çöp poşeti ve Hicks'in cesedi vardı.
Polis ne olduğunu sordu.
"Çöp. Anne babam boşanıyor.
Uyuyamadığım için çöpü atmak istedim." dedi.
Az önce öldürdüğünüz birinin cesedi arka koltukta duruyor
ve polisle konuşuyorsunuz. 18 yaşındasınız.
Dahmer tehlikenin farkındaydı
ama "Çöpü atmaya çıktım." diyecek kadar serinkanlıydı. Polis ona inandı.
Poşetleri görmesine rağmen poşetlerin içine bakmadı.
Polisi ikna etmeyi başardı.
Bu olaydan sonra insanları yönlendirebildiğini anladı.
Birine bir şey deyip paçayı kurtarabileceğini anladı.
Geri dönüp eve gitti.
60 santim boyunda olduğunu söylediği galvanize bir boru buldu.
Poşetleri onun içine attı.
Köprüye, nehre gidip
Bay Hicks'in kalan özel eşyalarını köprüden aşağı attı.
Bu eşyalar arasında
cesedi küçük parçalara ayırdığı bıçak da vardı.
Babam otelde yaşıyordu.
Bu yüzden birkaç ay boyunca tek başımaydım.
Baban oteldeyken onunla kaç kez konuştun?
Haftada bir, iki kez.
Babası ve müstakbel üvey annesi Shari eve geri döndü.
Buzdolabında yiyecek yoktu.
Etrafta içki şişeleri vardı.
Sorunlu bir delikanlı manzarası vardı.
Babası durumdan çok endişelendiği için eve taşındılar.
Bu olaydan sonra Ohio State Üniversitesi'ne mi gittin?
Evet, üç aylığına.
Orada bolca içtim. Notlarım iyi değildi.
Babası onu Ohio State Üniversitesi'ne yolladı.
Çok fazla içiyordu. Üniversiteden atıldı.
Babası ve üvey annesi onu orduya yazdırmaya karar verdi.
Beni önce temel eğitime, sonra da sıhhiye eğitimine yolladılar.
Orduda aldığı eğitim sayesinde
organları öğrendiğini söylemişti.
Jeffrey Dahmer alkol sorunu yüzünden ordudan atıldı.
Yine çok içmeye başladım.
Bu yüzden arkadaşlarla birlikte Ohio'ya geri döndüm.
Üç yıl sonra eve döndüğünde
Steven Hicks'in cesedinin olduğu poşetler hâlâ oradaydı.
Jeffrey Dahmer Steven Hicks'ten geri kalanları
ailesinin yaşadığı beş dönümlük ormanlık araziye attı.
Bir anda ortadan kaybolan iyi bir delikanlı vardı.
Bir düşünün. Ailesi bu olayı Temmuz 1991'de öğrendi.
Oğulları Haziran 1978'de ortadan kaybolmuştu.
Ailesi 13 yıl boyunca
oğulları Steven Hicks'in başına ne geldiğini öğrenemedi.
KONU: KAYIP KİŞİ - CİNAYET
KURBAN: STEVEN MARK HICKS
TUTUKLAMA: JEFFERY L. DAHMER
CİNAYET: STEVEN HICKS
Bu beni rahatsız ediyordu.
Rahatsız olduğunu nasıl anladın? Neler hissettin?
Suçluluk yaşadım.
İtiraf edip etmeme konusunda kararsızlık yaşıyordum.
Hiçbir zaman buna cesaret edemedim.
Aklından ne geçiyordu?
Bunun çok yanlış olduğunu biliyordum.
Bir daha böyle bir şey yaşanmasını hiç istemiyordum.
AĞUSTOS 1991
Jeffrey Dahmer'la görüşmemiz sırasında aile fertlerini konuştuk.
Jeff "Ailemi karıştırmayın." dedi.
"Anne babam yaptıklarımı bilmiyor."
Jeff'in babası Lionel'a cinayetleri anlattım. Şok oldu.
Oğlunun bir insana bunu nasıl yaptığını anlayamadı.
Ailesinin bu olaylara tepkisi ne?
Her ailenin vereceği türde bir tepki verdiklerini söyleyebilirim.
Ailesi çok çaresiz durumda.
Kurbanlar ve kurbanların aileleri de dâhil olmak üzere
yaşanan trajediye çok üzüldüler.
Elbette oğullarına da çok üzülüyorlar.
Çok iyi ve saygın bir aile.
Babası Lionel müthiş bir insan. O da herkes gibi acı çekiyor.
Onu seviyorum. Bu kadar hasta olduğunu bilmiyordum.
Her zaman olduğu gibi
tüm kalbim ve dualarımla ona destek olacağım.
Dedektifler istediği kadar sigara ve kahve içmesine izin veriyordu.
Bu onu sakin ve uslu tutuyordu.
Sigara ve kahve olmasaydı tüm hikâyeyi öğrenemezdik
çünkü bu iki şey olduğu sürece anlatmaya razı görünüyordu.
Yaşadığım bu duyguları ve güdüleri tekrar anlatmak çok zor.
Zor olduğunu biliyorum. Ağır gelirse söyle.
-Unutma… -Evet, zordu.
Bunları konuşup analiz etmek
bana ne kadar sapkın düşüncelerim olduğunu gösteriyor.
Onunla ilişkim ilerledikçe
her davadaki, her cinayetteki ayrıntıları anlatmaya
daha da istekli görünüyordu.
Bazen kendimi annesi gibi hissettim.
Bazen onu kardeşim gibi gördüm.
Bazen kendimi terapisti gibi hissettim.
Hiç ilişki kurmaya çalıştın mı?
Hayır, çalıştım diyemem.
Neden?
Evdeki durum yüzünden.
Kaldığım yerde uzun süreli bir ilişkiye devam edemezdim.
Jeff'in babası büyükannesine taşınmasını önerince oraya taşındı.
Jeffrey'nin yaptıklarını büyükannesi Katherine'e anlattığımda
kendini tutamayıp ağlamaya başladı. Bana inanmadı.
Jeffrey'nin yaptıklarına bulaşmak istediğini söyledi.
Bodrumda neler yaşandığını öğrenmek istemedi.
AĞUSTOS 1991
SILVER SPRING YOLU
O zaman taşındım.
Büyükanneme yardım etmek için Wisconsin'a taşındım.
"Büyükannenin yanına taşınsana.
Orası sana iyi gelir. Büyükannen yaşlanıyor.
Yardıma ihtiyacı var. Yeni bir şehirde hayata başlarsın."
Jeffrey büyükannesini çok sevdiğini söyledi.
Jeffrey büyükannesini mükemmel bir büyükanne olarak niteledi.
South Side, Milwaukee'de yaşıyordu. Dindar ve ilgiliydi.
Çok iyi bir insandı.
Lionel Dahmer böyle bir ortamda büyümüştü.
Jeff'e destek oluyor, onu çok seviyordu.
Anne babasıyla arası bu kadar iyi değildi.
Büyükannesinin evi bir banliyö olan West Allis'teydi.
BÜYÜKANNESİNİN EVİ
Bahçe işlerinde, bazı günlük işlerde ona yardım ettim.
Jeffrey yanına taşınınca büyükannesinin talebi olmadı.
Jeffrey'nin cinsel yönelimini bilip bilmediği çözemedim.
Ama bunu öğrenirse
Jeffrey büyükannesinin onu yargılayacağını biliyordu.
O zamanlar cinsel yönelimini açılmak çok farklıydı.
Jeffrey'ye zor geldi. Bana "Gey olmayı sevmiyorum." demişti.
Yaşam şeklimi ve arzularımı değiştirmek,
yaşadığım eş cinsel duygulardan ve kötü düşüncelerden kurtulmak için
gerçekten çok çabaladım.
Büyükannemle düzenli olarak kiliseye gitmeye başladım.
Yaşadığım cinsel duyguları bastırmaya çalıştım.
Bu onu gerçekten değiştirmeye başladı.
İncil okuyordu.
Birlikte akşam yemeği yiyorlardı.
Büyükannem her pazar kiliseye gidiyordu.
Hangi mezhepti?
Protestan'dı.
Kiliseye gidiyordu.
Dürtüleriyle, patolojik cinsel arzularıyla mücadele etmek için dua ediyordu.
O zamanlar birinin hayatına kıymamak için mankenleri kullanmaya başladı.
Alışveriş merkezinde dolaşıyordum.
Orada duran bir manken dikkatimi çekti.
O mankeni istedim.
Mağazaya girdim.
İçeride kimse yoktu.
Mağaza kapanana dek orada bekledim.
-Alarm çalmadı mı? -Hayır, çalmadı.
Mankeni soydum.
Taksiyle eve gittim.
Mankeni büyükkannemin garajına koydum.
Mankenle oynardım…
Onu giydirip soyardım.
İnsanmış gibi davranırdım.
Mastürbasyon yapmak için mankeni kullandı, onunla yattı.
Manken bir insan kadar iyi değildi.
Hayal kırıklığı yaşadı.
Mağazadan aldığı yüzsüz bir manken beklentilerini karşılamadı.
Birkaç hafta sonra büyükannem mankeni buldu.
Çamaşırlarımı yıkamıştı. Onları asıyordu.
-Öyle mi? -Evet.
Onun ne olduğunu, onu nereden aldığımı sordu.
Bir yerden aldım diye uydurdum…
Fazla mankenleri sattıklarını söyledim.
Sanırım babamı aradı. Bu yüzden mankeni atmaya karar verdim.
Mankeni bodruma götürüp parçaladım, sonra da çöpe attım.
Yaklaşık 20 seri katil gördüm.
Hepsi olmasa da çoğu seks suçlusuydu.
Toplu katliam yapan birçok katil gördüm.
Bay Dahmer'ı değerlendirmem için Bölge Savcılığı bana ulaştı.
Üç gün onunla görüşüp daha sonra mahkemede ifade verdim.
Jeffrey Dahmer'ı
görüştüğüm diğer seri katillerle karşılaştırdığımda dikkatimi çeken şey
kendini hiç savunmamasıydı.
Gördüğüm kadarıyla benden hiçbir şey saklamaya çalışmıyordu.
Sanırım bir süre başka bir çözüm bulmaya çalıştı.
Dahmer dinî kısıtlamalar sebebiyle
alkolden, eş cinsel seksten uzak durmaya çalışırken
hiç beklenmedik bir olay yaşadı.
Adamın teki kütüphanede bir not bırakarak
ona tuvalette oral seks yapmayı teklif etti.
West Allis kütüphanesindeydim.
Koltuğumda oturmuş kitap okuyordum.
Hiç beklenmedik bir şeydi.
Gülüp geçtim.
"Bu beni yoldan çıkaracak
kötü ve korkunç bir çaba." diye düşündüm.
Adamın yüzünü hiç görmedim.
Büyükannenle kiliseye gidince o güdü kaybolmuştu
ama o güdü daha da büyüdü, değil mi?
Sanırım tetikleyen şey oydu.
Bu olay sonrası eş cinsel seksi daha çok düşünmeye başladı
ve ona ulaşabileceğini anladı.
Bu bağlamda ona kapı açıldı.
İhtiyatı elden bıraktığı bir olay oldu.
AMBROSIA ÇİKOLATA ŞİRKETİ
Jeffrey Dahmer bir iş buldu.
Ambrosia Çikolata Şirketi'nde karıştırıcı aleti kullanıyordu.
Gece vardiyasında çalışıyordu.
Bu iş sayesinde hafta sonları gezebiliyordu.
En azından iyi kötü para kazandığım bir işim oldu.
İzin günlerimi, yalnız kalmayı iple çekiyordum.
Yine içmeye başladım.
Kitapçılara gidiyordum.
Gey barlarının yerini öğrenip oralara gitmeye başladım.
Bana arkadaşlık edecek, geceyi geçirecek birini arıyordum.
Tamamen kontrol edebileceğim, istediğimi yapabileceğim biri arıyordum.
Manken gibi sahte bir şey yerine gerçek bir şey arıyordum.
Fantezim buydu.
Tamamen yoldan çıkmadan önce…
…artık karşı koymayı bıraktım.
Jeffrey Dahmer'ı ve birçok kurbanını tanıyordum.
Bu olaylar duyulunca
bardaki birçok insan "Onu hatırlıyorum." dedi.
Elbette hepimiz hatırlıyorduk. Milwaukee ufak bir yer.
1980'ler.
Gey hayatı Milwaukee'de gelişmeye başlamıştı.
Şikago, New York ve Los Angeles kadar özel değildi
ama Milwaukee gibi bir şehre göre çok eğleniyorduk.
Çok keyif aldık.
Dışarı çıktığınızda neredeyse her gece bir yerde illa bir etkinlik oluyordu.
Kendimiz olabiliyorduk.
Özgürdük.
Rahattık.
Güzelce giyinip bara gidiyorduk.
Barlarda çok güzel müzik çalardı.
İnsanlar hep dans etmek isterdi.
Gey barların olduğu yerler genelde merkezdeydi.
Hepsi birbirinden birkaç sokak öteydi.
Mekândan mekâna geçebiliyordunuz.
Hepimiz istediğimiz kişi oluyorduk.
Benliğimizi kabul ediyorduk.
Oraya gelenlerin çoğu iyi insanlardı.
Ömrüm boyunca Milwaukee'de yaşadım.
Genç yaştan itibaren o toplumun bir parçası oldum.
O zamanlar Milwaukee bölgesinde köşe yazarlığı ve muhabirlik yapıyordum.
Dahmer bu civarda hareket ederken mekânları özenle seçti.
Demografiye, müşteri tabanına, konumlarına baktı.
Bu sokaklar aydınlık değildi.
İnsanların arabasını park edip güvende hissedeceği yerler değildi.
Böyle bir ortam
Dahmer gibi birinin buralarda avlanmasını çok kolaylaştırdı
çünkü öncelikle bu insanların gerçek adını bilen yoktu.
Geyler iş yerlerinden, eşlerinden
ve çocuklarından ikinci hayatlarını gizlemek için
kimliklerini saklıyor.
Geyler Birliği başkanı
geyler arasındaki ilişkinin genelde gizli tutulduğunu söylüyor.
Gey toplumundaki eski âdetlerden biri hamamdı.
ROMA HAMAMI
Geyler seks amaçlı buluşmak için
1970'ler ve 1980'lerde sosyal mekân olarak buraları kullanıyordu.
Hamama gidip anadan üryan bir şekilde özgürce dolaşabiliyordunuz.
İstediğiniz biriyle istediğinizi yapabiliyordunuz
çünkü her şey anonimdi.
Kimseyi tanımanıza gerek yoktu. Herkes sadece sevişmeye çalışıyordu.
GİRİŞ BİR DOLAR HER PAZAR
Milwaukee'deki en gözde hamam Club Baths'ti.
İkinci kattaydı. Sadece dar bir sokaktan ulaşılabiliyordu.
Ne yazık ki Jeffrey Dahmer'ın da sevdiği bir yerdi.
Hamamda erkeklerle buluşup cinsel ilişkiye girerdi.
Ama Dahmer kimseye boyun eğmek istemiyordu.
Kontrolün kendinde olmasını istiyordu.
Dahmer hamamlara uyuşturucu madde getirmeye başladı.
Ne tür bir benzodiazepindi?
Halcion'du.
O reçeteli ilacı neden aldın?
Uyumakta zorlanıyordum. Üç vardiya çalışıyordum.
Bu sana kontrol hissi mi verdi?
Onları orada daha uzun süre tutuyordum.
Yapmak istedikleri şeyler yüzünden herhangi bir baskı yaşamadan
onlarla uzanıp yatabiliyordum.
Benden herhangi bir talepleri olmuyordu.
Onlarla istediğim şekilde keyif yapabiliyordum.
Onların neler hissetmiş olabileceğini hiç düşündün mü?
Evet, sanırım düşündüm ama o noktada pek umursamadım.
Sadece istediğimi yapmak istedim. Bu yüzden umursamadım.
İnsanların kalmak istememesi sorunu çözülmüş oldu.
Böylece daha uzun bir süre birlikte yatabiliyorlardı.
Bu da Jeffrey'nin en çok istediği şeydi.
Baygın hâldeydiler. Kımıldayamıyor, kendilerini koruyamıyorlardı.
Rızaları olmadan cinsel ilişkiye giriyorlardı.
Bir kere verdiği ilacı fazla kaçırdı.
Adam kendine gelmeyince hamam sahibi sağlık ekibini çağırdı.
LOCKER ROOM HAMAMI
"Dahmer'ı hamamınıza almayın" diye haber yayıldı.
Polis bu olayları tecavüz, cinsel saldırı
veya hatta ahlaka aykırı davranış olarak soruşturma gereği duymadı.
Hamam işletmecisine Jeffrey dönerse onlara haber vermesini,
onu mülkten uzak tutmasını söylediler.
Bir erkeğin tecavüze uğrayabileceğini kabul etmediler.
GÜNDELİK GİYSİ YASAKTIR
Mimlenmişti. Artık oraya gidemiyordu.
Bu seni tatmin etti mi?
Gerçek manada tatmin oldun mu?
Olmadım.
Onlar üzerinde kontrolüm yoktu.
Hepsini istiyordum.
Bu şekilde yapamadım.
21 KASIM 1987
STEVEN HICKS CİNAYETİNDEN DOKUZ YIL SONRA
Jeffrey bir gece dışarı çıktı.
Steven Tuomi'yle tanıştı.
Geceyi onunla geçirmek istiyordu.
Bunu büyükannesinin evinde yapmak çok zordu.
Bu sebeple Ambassador Otel'de bir oda tuttular.
Bolca içtiler.
Geceyi birlikte geçirdiler.
Jeff kendinden geçtikten sonra ertesi sabah uyandı.
Kendinden mi geçtin?
-Evet. -Ne yaptığını hatırlamıyor muydun?
Hayır, sabah uyanana dek hatırlamadım.
Buna inanamadım.
Elleri, yatak örtüsü kan içindeydi.
Adamın yüzü kan içindeydi.
Şok yaşadım.
Panik yaşadım.
Olanlara çok üzüldüm
çünkü böyle bir şey olmasını istemedim.
Adamın nabzına baktın mı?
Maalesef bakmadım.
Ağzından kan geliyordu.
Belli ki göğsüne yumruk atmışım.
CİNAYET: STEVEN HUOMI
Her yerde kan vardı. Alkol yüzünden kendinden geçmiş.
Bu onu şaşırtmıştı.
Aslında bunu istememişti. Bu bir fantezi değildi.
Ama içindeki o arzu yine ortaya çıktı.
Bunu planlamadığı belliydi çünkü odayı bir günlüğüne tuttu
ve cesetten kurtulmak için zaman kazanmak adına bir gün daha kaldı.
AMBASSADOR MOTEL
Bir valiz mağazasına gitti.
Büyük bir bavul alıp otele getirdi.
Bavulu odasına çıkardı
ve Bay Tuomi'yi bavula koydu.
Daha sonra taksici gelip onu aldı.
Hatta taksici, Dahmer'a
"Bavulda ceset olmalı." dedi. Bavul ağırdı.
Steven Tuomi'nin cesedini büyükannesinin evine götürdü.
Sonra da gizlice cesetten kurtuldu.
Cesedi parçalayıp büyük poşetlere koydu ve sonra da çöpe attı.
KASIM 1987
Tuomi Yukarı Michigan'da, küçük Ontonagon kasabasında büyüdü.
Neredeyse herkes onu tanırdı.
Çok sessiz bir çocuktu. Onu öyle tanırdım.
Çok sessizdi. Kimseyi rahatsız etmezdi.
Steven Tuomi 1980'lerin ortasında Milwaukee'ye taşındı
ve eli çabuk bir aşçı olarak iş buldu.
Steven Tuomi en son 1987 sonbaharında görüldü.
İtiraf ettikten sonra Dahmer'ın söylediklerine inandım
çünkü bize yalan söylemek için bir sebebi yoktu.
Öldürdüğü kurbanlardan biri olduğunu söylemesinin bir nedeni yoktu
çünkü o kurbanla ilgili elimizde çok az kanıt vardı.
Dahmer'ın ifadesi ve anlattığı ayrıntılar sayesinde çözdük.
Verdiği bilgilerin gerçek olmadığına inanmak için bir sebep yoktu.
İtiraf etmesinden sonra Yukarı Michigan'da kurbanın ailesiyle görüştüm.
Oğulları şehirde iş bulmak için Milwaukee'ye gitmiş.
Hayatta ne yapmak istediğine karar vermeye çalışıyormuş.
Ailesi bir daha onu görmemiş.
SENİ SONSUZA DEK SEVECEĞİZ
Bunu kabullenmekte çok zorlandılar.
Ambassador'daki olaydan sonra ne hissettin?
Çok korktum.
Yine başlamıştı.
Hayatımda bir daha böyle şey olmasını hiç istemiyordum.
Kendinde bile değilken bu dürtünün ortaya çıkması ne hissettirdi?
Kafam karıştı.
Kontrolü kaybettiğini hissettin mi?
Evet, hissettim.
Buradaki ilk cinayetiydi.
1978'te Steven Hicks'i öldürdükten sonra
Kasım 1987'de Steven Huomi'yi öldürmüştü.
İlk cinayetini 18 yaşında işlemişti.
Dokuz yıl kimseyi öldürmemişti.
Ambassador olayı bir şeye sebep oldu. Bir şeyi tetikledi.
Daha fazlasını istedim.
Neyi tetikledi bilmiyorum ama bir şeyi tetikledi.
Tuomi cinayeti onun için bir dönüm noktasıydı.
"Kendimle mücadelemi kaybediyorum. Artık bunu kontrol edemiyorum." dedi.
Bana farklı bir haz verdi.
Böyle şeyler yapmak hiç aklımdan çıkmıyordu.
Kapı komşunuz gibi görünen biri insanlar için tehlikeydi.
Çok normal biri gibi sokaktan geçiyordu.
Korkunç biri değildi.
Milwaukee'de bir seri katil vardı.
Dahmer dışında hiç kimse
şehrimizde serbestçe dolaşan bir seri katil olduğunu bilmiyordu.
Polisin haberi yoktu. Toplumdaki hiç kimsenin haberi yoktu.
Onca yıl bu dürtülere direndikten sonra sonunda pes etti.
Tamamen kontrolden çıkan ölüm makinesine dönüştü.
Bu dürtü hiç olmadığı kadar güçlüydü.
Tek amaçtı, itici güçtü.
Anlaşılan o ki
hayvani arzularım vardı.
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Üneşi